Bursztynowa

Pierwszy raz miałam okazję zapoznać się z twórczością Leszka Hermana. Czy żałuję ? Absolutnie nie! Czytając „małą cegiełkę” jaką jest „Bursztynowa” miałam ochotę przekładać stronice książki szybciej niż to jest możliwe. Styl, jak i fantastyczna fabuła oczarowały mnie bez reszty.

Akcja powieści rozgrywa się w dwóch czasoprzestrzeniach. Pierwsza z nich to Pomorze i Wyspa Uznam oraz okres przypadający na Wojnę Trzydziestoletnią. Króluje głód, strach i wiara w zabobony. Na plan pierwszy w tym wątku wysuwa się Marie córka pastora Schweidlera jak i on sam, Lisbeth a przeczytać możemy także o oskarżeniach o czary niczym w średniowieczu. Jednak czego oczekiwać po znękanym społeczeństwie, które próbuje odreagować napady, grabieże i brak jasnego punktu wskazującego przyszłość.

Drugi przedział czasowy jaki śledzimy to pora nam bliższa, gdyż akcja osadzona jest już po wybuchu wojny na Ukrainie. Na tej płaszczyźnie czasowej prym wiedzie Johann Carley, dyrektor kreatywny agencji reklamowej - syn angielskiego lorda, który wraz z przyjaciółmi, również polskimi, posiada firmę eksploracyjną. Narazili się oni rosyjskiemu oligarchowii o nazwisku Sokołow, kradnąc lub też zabierając przez przypadek dwa dokumenty z pozoru nieważne, jednak ważne dla owego biznesmena. Johann zaczyna być szantażowany przez Pahlena, adwokata Sokołowa. „(…) Johann nie miał pojęcia, w jaki sposób ma zdobyć dwa cholerne, stare ruskie dokumenty”. Ten brak kreatywności zaczynał mu spędzać sen z powiek a w związku z tym biznesmen powoli zaczynał wywierać na naszym bohaterze nieciekawą dla niego i otoczenia presję.

Muszę przyznać, że powieść bardzo mi się podobała. Jednak przez dłuższą jej część nie byłam pewna co do zamiaru autora w kwestii zaznajamiania czytelnika z historią mieszkańców sprzed wielu lat. Na dodatek miałam wrażenie jakbym czytała „książkę w książce”. Wyjaśniam, że części, które zaczynają się słowami „Dawno, dawno (...) są pisane zupełnie innym językiem, nieco archaicznym i odnosiłam wrażenie, że znowu zaczytuję się w „Mieczu Kagenowym” Bolesława Mrówczyńskiego. Jednak kto przeczyta ten zrozumie owy zabieg autora.

„Bursztynową” można ją czytać bez znajomości innych powieści autora, mnie jednak ten fakt uwierał. Czyta się ją szybko mimo sześciuset stron, gdyż akcja części sprzed lat wciągnęła mnie tak bardzo, iż to z jej fabułą pragnęłam bardziej się zaznajomić. To ona w większym stopniu absorbowała moje myśli czytelnicze. No cóż, gusty i guściki. Fani gatunku powinni być zadowoleni i czerpać radość z jej czytania jak to było w moim przypadku.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Muza

Zrabowana przez Niemców w czasie II wojny światowej Bursztynowa Komnata przez wielu uznawana była za ósmy cud świata. Jej piękno zapierało dech w piersiach. Historia Bursztynowej Komnaty rozpoczęła się jednak prawie 250 lat przed jej zniknięciem. W 1701 roku pruski król Fryderyk I Hohenzollern, wielki miłośnik „bałtyckiego złota”, zamarzył o pokoju wyłożonym tym drogocennym materiałem w podberlińskim pałacu Charlottenburg. Przygotowanie projektu oraz nadzór nad realizacją projektu powierzono znanemu architektowi i rzeźbiarzowi Andreasowi Schlüterowi, zaś wykonaniem cudu z jantaru zajął się Gottfried Wolfram, który później został zastąpiony Gottfriedem Turau i Ernestem Schacht. W 1712 roku, jeszcze niezupełnie ukończony gabinet – przeniesiony sześć lat wcześniej do Pałacu Miejskiego w Berlinie – miał okazję zobaczyć car Piotr I. Sam od lat był zauroczony „bałtyckim złotem”, więc pokój zrobił na nim piorunujące wrażenie. Kilka miesięcy później, po śmierci Fryderyka I, na pruskim tronie zastąpił go syn Fryderyk Wilhelm I, którego - w przeciwieństwie do ojca - nie interesowały takie fanaberie, jak wykładanie pokoi bursztynem, wolał bowiem przeznaczać pieniądze na zbrojenia. Dlatego, gdy w 1716 roku Piotr I po raz kolejny pojawił się na Sprewą, pruski monarcha postanowił sprezentować carowi właśnie Bursztynową Komnatę. Car był zachwycony cennymi podarkami. Komnata została rozmontowana, spakowana do skrzyń i wyekspediowana na wschód. Do Petersburga dotarła w lipcu 1717 roku jednak okazało się, że w całym rosyjskim imperium nie ma nikogo, kto potrafiłby ją poprawnie złożyć i dokończyć jej budowę. W efekcie całość przeleżała ćwierć wieku w skrzyniach. Dopiero córka Piotra, caryca Elżbieta I uznała w 1743 roku, że najwyższa pora wykorzystać do czegoś dar pruskiego króla. Bursztynowe panele zamontowano w dopiero co wzniesionym Pałacu Zimowym, a w 1755 roku przeniesiono ją do reprezentacyjnego pałacu w Carskim Siole. Komnata pozostała w Carskim Siole aż do lata 1941 roku, kiedy to niemieccy saperzy ją rozmontowali i wysłali do Królewca. Po zakończeniu II wojny światowej ślad po niej zaginął. Historia, tak malownicza i opowiadająca o bezcennym projekcie, do dziś rozpala wyobraźnię. I to nie tylko poszukiwaczy skarbów, ale wszystkich, którzy potrafią docenić misterne piękno. Nic zatem dziwnego, że powstaje o niej wiele książek rocznie, mniej lub bardziej zainspirowanych tym ósmym cudem świata.

Jedną z takich pozycji jest książka o wymownym tytule „Bursztynowa”, autorstwa Leszka Hermana. Opublikowana nakładem Warszawskiego Wydawnictwa Literackiego Muza powieść, to prawdziwa gratka dla miłośników historii, poszukiwaczy przygód (i skarbów) oraz wszystkich lubiących skomplikowane opowieści. Książka do łatwych bowiem nie należy, a z uwagi na plany historyczne i oddanie narracji różnym osobom wymaga koncentracji. Nie odbiera jej to jednak wrażenia, jakie robi na czytelniku, bowiem poszukiwania tajemniczych dokumentów (a przy okazji bursztynowej komnaty), angażują nas bez reszty i gorąco kibicujemy bohaterom (oczywiście tym stojącym „po właściwej stronie mocy”).

Dyrektor kreatywny londyńskiej agencji reklamowej Johann Carley, jednocześnie wspólnik w firmie zajmującej się poszukiwaniem zaginionych skarbów, Sedinum Exploration, popadł ostatnio w marazm. Uporządkowane życie paradoksalnie daje mu się we znaki szczególnie, że zamiast poszukiwań cennych dzieł sztuki, jego firma penetruje dno oceanów na zlecenie różnych firm, by tylko utrzymać płynność finansową. Na dodatek matka wymaga od niego większego zaangażowania w pracę w agencji, walczą bowiem o duży kontrakt, zaś ojciec suszy mu głowę, że jest takim utracjuszem. Sam zasiadając w Izbie Lordów nieustannie boi się, że syn znów zmajstruje coś na miarę ostatniej akcji, pogardliwie wyraża się też o poszukiwaniu skarbów. Tymczasem przeszłość daje o sobie znać w momencie, kiedy Johann wsiada do czarnego mercedesa rosyjskiego oligarchy Sokołowa. Tam, od prawnika oligarchy, Aleksandra Pahlena, otrzymuje propozycję nie do odrzucenia. Dwa lata temu bowiem Johann i jego wspólnicy ukradli milionerowi archiwalne dokumenty. To, że stało się to niejako przez przypadek, nie ma znaczenia. Sokołow pragnie bowiem odzyskać dwa z nich, w przeciwnym razie rodzina Johanna straci dobre imię i majątek, będzie skompromitowana. Zapowiedzią konsekwencji jest już artykuł, który ukazał się na temat samego Johanna i poszukiwania przez niego skarbów.

Pech chce, że wspomniane przez Sokołowa dokumenty znajdują się w domu rodziców jego przyjaciela, Igora Fleminga. Johann, motywowany wyższym dobrem (albo mniejszym złem) decyduje się wykraść te papiery, choć wrodzona ciekawość każe mu się też nimi zainteresować. Czy to jednak możliwe, by te dokumenty miały jakiś związek z wielkim kawałkiem bursztynu wyciągniętym ze skrytki Sokołowa? Czy to możliwe, że zawierają wskazówki co do ukrycia bursztynowej komnaty? Idąc ich tropem wraz z bohaterami powieści cofamy się czterysta lat wstecz, do niesamowitych wydarzeń, które miały miejsce na wyspie Uznam, kiedy to jesienny sztorm odsłonił skamieniały czarny las i granitowy głaz z napisem „Bądźcie przeklęci”. Ich bohaterkami są miedzy innymi dwie kobiety, delikatna córka pastora i charyzmatyczna rudowłosa i świadoma swojej siły, oskarżana nawet przez swojego męża o bycie wiedźmą…

Jak zakończy się ta opowieść? Pewne jest, że rozpali naszą wyobraźnię tak, jak historia poszukiwania złotej komnaty rozpala umysły łowców skarbów. Z racji tego, że poszukiwania bursztynowej komnaty nie przyniosły konkretnych rezultatów, może właśnie nam uda się odkryć jej tajemnicę? A jeśli nawet nie, to czeka nas kilka godzin z porywającą powieścią, doskonale skonstruowaną mimo wielowątkowości. Intrygujący bohaterowie, tajemnice, szybko tocząca się akcja wciągają nas w wir przygody i czynią z nas odkrywców nieznanych lądów, artefaktów i … prawdy na temat ludzkich popędów.

Ze względu na to, że książki należące do gatunku literackiego kryminału są, mi bardzo bliskie stwierdziłam, że chętnie poznam twórczość nowego pisarza Pana Leszka Hermana.

Chciałam dowiedzieć się na samym początku, jak rozwinie się całościowy przebieg akcji, czy wciągnie mnie w wir zdarzeń, które nie zawsze są przewidywalne, który z bohaterów okaże się najbardziej tajemniczy, co wywoła u mnie szczególne zaskoczenie pozytywne bądź też negatywne w zachowaniu ogólnym bohaterów?, czy będę umiała od razu rozszyfrować nadany tytuł książce, a przede wszystkim, czy autor będący z zawodu architektem zamieści opisy budowli, przyrody, stany emocjonalne występujące u wszystkich bohaterów, czy pojawią się elementy historii z przeszłości, która zazwyczaj wzbudza największe zainteresowanie?

Najważniejsze jest to, czy rozwiązanie zagadki ujrzy światło dzienne i kto okaże się jej zleceniodawcą, sprawcą, a może nie ma ona rozwiązania i będzie miała ciąg dalszy?

Przyznam, że przeczytanie pierwszego rozdziału książki-kryminału do łatwych nie należy, ale powoli rozpoczyna pozostawiać po sobie krok po kroku wyraźne ślady.

Johann Carley dyrektor kreatywnej londyńskiej agencji reklamowej jest jednym z głównych bohaterów kryminału pt.''Bursztynowa''autorstwa Pana Leszka Hermana, w którym podoba mi się to, że lubi zachwycać się widokami wystaw i ma do nich szczególny sentyment. Doceniam to w nim, że jest szczery i konkretny. Jest ryzykantem, ale czy starczy mu odwagi i sił na to, aby dzielnie powalczyć w pojedynkę z przeciwnościami życia pod szantażem, które daje o sobie mocno znać w ukrytej sprytnie w niedostępnej dla wszystkich osób dokumentacji historii sprzed czterystu lat, czy podzieli się z nią, czy jednak ujawni jej cząstki zaufanym osobom, a może na zawsze pozostanie wcześniej ona odkryta przez duchy przeszłości.

Kryminału tego nie czyta się szybko, ale jest w nim coś takiego wyjątkowego, że przyciąga sukcesywnie, aby, poznać w całości opisaną przez autora historię dającą wiele do myślenia, gdy łączy ze sobą dwa światy odległej przeszłości i współczesności.

Właściwie warto również zwrócić uwagę na zachowanie obu mam Igora i Johanna. Są tak różne od siebie, że bardziej darzyłam sympatią Panią Annę niż Panią Irenę, która nie zyskała u mnie zaufania.

Można odkryć czujność zawodową u Igora, bo on lubi analizować i zapamiętywać, który element zagadki daje o sobie znać.

Pan Leszek Herman uświadamia nam, że życie ludzi bogatych nie zawsze stanowi gwarancję pełnego szczęścia, ale należy odkrywać je z udziałem przyjaciół powracać do tajników przeszłości i nie bać się poznawać tego, kto podróżował kiedyś tymi krokami, co my obecnie.

Polecam przeczytać tę książkę.

Rok temu czytałam „Galeon” spod ręki autora i nie do końca spełnił moje oczekiwania. Było to też moje pierwsze spotkanie z twórczością Leszka Hermana, po którym nie do końca wiedziałam czego mogę się spodziewać i nie ukrywam, że trochę zrzedła mi mina po przeczytaniu całości, bo raczej słyszałam dobre słowa o książkach autora. Po roku czasu widzę też i po opiniach tych, którzy znali wcześniejsze książki autora, że w odczuciach co do „Galeonu” nie jestem osamotniona.

Jak to u mnie bywa, została mi się ochota, by dać drugą szansę i ugruntowić albo zburzyć swoje przekonania. I tym razem jestem na duże TAK.

Przed przystąpieniem do pisania tej opinii przeczytałam sobie to co napisałam o „Galeonie” i wszystko to co wypunktowałam tam, że mi nie grało albo czego oczekiwałam, dostałam w „Bursztynowej”. Chciałam dwóch lini czasowych, w tym takiej mocno historycznej i to tutaj dostałam, bo przenosimy się obok współczesności do XVII wieku w czasach wojny trzydziestoletniej na Pomorzu. Warstwa historyczna jest zbudowana na legendzie o losach Marie Schweidler, która znana jest pod tytułem „Bursztynowa czarownica”. Z tego powodu tytuł książki może sugerować, że w środku znajdą się poszukiwania Bursztynowej Komnaty i tak poniekąd jest, ale przede wszystkim mniemam, że odnosi się do losów Marie.

Jak „Galeon” był osobną historią bez powiązań, tak tutaj autor powrócił do znanych bohaterów, którzy założyli grupę ekspedycyjną znaną z poprzednich części. Jak komuś mocno przeszkadzają spoilery to jest ich tutaj trochę w szczególności te znane z książki „Krzyż Pański”. W poprzedniej książce narzekałam na bohaterów, że są za mało charakterystyczni, tak tutaj nie mam się do czego, a raczej do nikogo przyczepić. Wręcz przeciwnie bohaterowie tej książki co jednego bardzo mnie do siebie przekonali i sprawili, że z ogromną ciekawością śledziłam ich losy, które umiejscowione były w Polsce, Wielkiej Brytanii, a nawet Norwegii.

Ta historia wypakowana jest przygodą i wiem, że często zdarza mi się odnosić do kinematografii pisząc o książach, ale obok książek, kino jest dla mnie ważne, więc pozwolę sobie napisać, że czułam się podczas czytania jak przy oglądaniu serii filmów pokroju Indiany Jonesa czy Lary Croft.

Nie ma w tej książce zastojów czy powtórzeń, które czułam w „Galeonie”. Przez całość świetnie się idzie i końcówka podnosi jeszcze dodatkowo napięcie. Bardzo pozytywne zaskoczenie i jak poprzednie książki, których nie znam na czele z bestsellerowym „Sedinum” takie są, to się nie dziwię, że docierały do mnie polecenia. 🔥

To druga książka Leszka Hermana jaką miałem okazję przeczytać i tak jak w przypadku Galeonu było to udane spotkanie, choć muszę chyba nadrobić inne z dorobku pisarza, bo wątki z nich pojawiają się w Bursztynowej, co jednak komuś, kto jak ja ich nie czytał, nie zaburzy odbioru tej świetnej powieści sensacyjnej. Historia ma tu dwie linie czasowe: współczesną i tą z XVII wieku i muszę przyznać, że na początku, bardziej przypadła mi do gustu ta pierwsza,, ale po przeczytaniu całości bardziej doceniam opowieść o wyspie Uznam i niemal klasyczną opowieść o oskarżeniach o czary i tego następstwach. Książka trzyma w napięciu, każdy szczegół jest tu bardzo dopracowany i tak te 600 stron mija nie wiadomo kiedy, tak można dać się wciągnąć w tę fabułę. To porządna dawka rozrywki, thriller z elementami powieści historycznej, sensacja czy po prostu powieść przygodowa o poszukiwaniu skarbów i starych artefaktów. Nieważne jak nazwiemy Bursztynową. Jedno jest pewne, można się bardzo dobrze bawić podczas lektury i razem z bohaterami odkrywać poszczególne kawałki układanki, które jak tryby w maszynie wskakują na odpowiednie miejsca, by dać nam wyjaśnienie w samym finale. Bursztynowa będzie idealną książką dla fanów zagadek, tajemnic i historii i dobrą książką, by bardziej zgłębić się w uniwersum, w którym autor buduje swoje opowieści. Polecam!!!

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwomuza

Leszek Herman to autor powieści sensacyjnych, w większości mocno osadzonych w historii prawdziwej. I tak jest z “Bursztynową” - intryga oparta jest na fikcji, ale ilość prawdziwych informacji historycznych, architektonicznych, czy po prostu kulturowych, jakie autor w niej zawiera, jest naprawdę ogromna, budzi podziw. Książka należy do jednego uniwersum, w jakim autor osadza wszystkie swoje powieści, jednak jej pierwszoplanowy bohater, angielski arystokrata Johann, po raz pierwszy gra rolę przewodnią historii. I jest to bohater ciekawy, bo oddaje nam realia życia, które z jednej strony są nam dalekie (kto bym tam liczył który jest w kolejności do tronu królewskiego…), a z drugiej bliskie - jest to bohater lekko nieporadny w chwili, gdy musi sobie radzić sam. A właśnie w takiej sytuacji teraz się znajduje, musi wykraść pewne stare dokumenty z domu swojego polskiego przyjaciela… Jednak współczesna historia Johanna to tylko połowa powieści. Druga to XVII wiek i mała wioska na wyspie Uznam. Tam bohaterkami są dwie kobiety w różnym wieku, które doświadczają zdarzeń nie do końca łatwych do kategoryzacji - na pewno nie na tamten wiek, kiedy to wiara chrześcijańska mieszała się z pogańską, z wiarą w bestie i czarownice. Jest w tym i oczywiście bursztyn, ale jakie ma znaczenie? To już pozostawiam Wam do odkrycia. Przyznaję, że “Bursztynowa” to książka, przy której trzeba się czasem mocno skupić, bo ilość informacji w niej zawartych jest naprawdę duża, ale warto - nie tylko dlatego, że można się z niej czegoś nauczyć, czegoś dowiedzieć, ale po prostu dlatego, że finalnie jest to spójna, zgrabna i porywająca historia, która zapewnia naprawdę dobrą zabawę. A ja teraz mam ochotę poznać wcześniejsze powieści tego autora, by dowiedzieć się więcej o pozostałych przygodach ekipy towarzyszącej Johannowi w “Bursztynowej'!