Budowniczowie Pierścienia. Pierścień. Tom 2

Dwadzieścia lat po wizycie na Pierścieniu, Louis Wo oraz Mówiący-do-Zwierząt ponownie wracają na tę dziwną konstrukcję. Szybko okazuje się, że grozi jej katastrofa, która doprowadzi do śmierci wszystkich żyjących na niej organizmów.

Larry Niven sam przyznał się do tego, że „Pierścień” nie miał mieć kontynuacji. A jednak ją napisał… i to widać. „Budowniczowie pierścienia” to powtórka z rozrywki, która, głównie przez swoją wtórność, wypada gorzej od tomu pierwszego.

Naprawdę, to jest dokładnie ta sama historia. Ekipa, z której dwójka bohaterów to te same postacie, co w tomie pierwszym, wyrusza na Pierścień, aby coś na nim zbadać. Początkowo (ponownie) bohaterowie nie mają ochoty na całą tę wyprawę, ale w końcu po prostu się w nią angażują. A na Pierścieniu, ponownie, nic nie idzie zgodnie z planem. I ponownie, bohaterowie się rozdzielają, Louis wpada na kobietę i tak dalej, i tak dalej. Choć styl Nivena jest cały czas przyjemny, to mam wrażenie, że taka wtórność nikomu nie jest potrzebna.

Kolejna rzecz, którą mocno dostrzegłam w tym tomie to fakt, że… on jest wyraźnie napisany do męskich fanów Nivena. Zresztą, biorąc pod uwagę, że to powieść wydana w 1980 roku to prawdopodobnie wielu fanek Niven nie miał. W każdym razie, w tym tomie z jednej strony dostajemy więcej bohaterek, które coś w głowie mają (w tomie pierwszym występowała głupiutka, ale mająca genetyczne szczęście postać), ale z drugiej strony… one nie mają żadnego celu występowania poza jednym. Mianowicie, w tym tomie Louis wpada na cywilizację, która pieczętuje wszystkie umowy oraz obietnice współżyciem. I Niven eksploruje ten temat, ile wlezie, podsuwając głównemu bohaterowi co rusz nowe przedstawicielki płci pięknej. Tego jest zaś na tyle dużo, że choć autor nie skupia się mocno na opisywaniu detali, to jest to po prostu dość męczące na dłuższą metę.

W przypadku tomu pierwszego miałam wrażenie, że czytam coś fajnego, pełnego pozytywnej energii, świeżego. Tutaj odczuwam zmęczenie materiałem. Niven mógł zrobić ze swoim światem naprawdę wiele, dając czytelnikowi poznać inne jego zakamarki, pokazać ciekawe postacie, eksplorować temat samego pierścienia w kreatywny sposób… Niestety, mam poczucie, że poszedł po najmniejszej linii oporu. I o ile jako rozrywkowa powieść, na rozluźnienie, dla kogoś, kto nie szuka niczego więcej, druga część może się sprawdzić, o tyle ja naprawdę miałam nadzieję na więcej.

WŁADCY PIERŚCIENIA: POWRÓT BUDOWNICZYCH

Larry Niven początkowo zamierzał napisać tylko jeden tom „Pierścienia”. Jednakże popularność powieści, prośby fanów o ciąg dalszy i pewne problemy z naukowymi kwestiami, które domagały się rozwinięcia i zakończenia sprawiły, że autor w końcu musiał zabrać się za część drugą. I tak powstali „Budowniczowie pierścienia”, którzy godnie podjęli temat i stanowią kawał bardzo dobrej literatury science fiction.

Po dwudziestu latach od pamiętnych wydarzeń Louis wraca do akcji. Wraz z Mówiącym-Do-Zwierząt powraca na Pierścień, jednak wyprawa po skarby, które mają pomóc odzyskać utracony status szybko zmienia się w coś zupełnie nowego, kiedy okazuje się, że Pierścień nie jest stabilny i czeka go zagłada. By temu zapobiec, trzeba będzie odnaleźć jego budowniczych, ale czy to w ogóle możliwe? Zaczyna się walka z czasem, która może odsłonić przed nami sekrety, o jakich nie mieliśmy pojęcia!

Fanie nie zapominają. Zanim „Budowniczowie pierścienia” ukazali się w 1980 roku, minęło niemal dziesięć lat i przez całą tę dekadę miłośnicy pierwszego tomu tej serii nie zapomnieli o niej i pisali do autora w sprawie ciągu dalszego. I pewnie nie inaczej było przez szesnaście lat, jakie potem musieli czekać na część trzecią i jeszcze osiem oczekiwania na tom czwarty. Widać jednak po tym wszystkim to, jak wielkie wrażenie zrobiła część pierwsza, by przez dekadę czytelnicy nie tylko nadal ją pamiętali, ale i chcieli więcej, a część druga, jest równie dobra, co pierwsza.

Z dzisiejszej perspektywy może mniej w tym oryginalności, bo motywy tu użyte wykorzystywane były nie raz, nie dwa i nie dziesięć, pamiętajmy jednak, że pierwszy tom ukazał się w roku 1970. Pamiętajmy i doceńmy siłę wizji autora, konsekwentnie rozwijaną, świetną konstrukcję świata i niezapomniany urok, połączony z naprawdę świetną wizją. I, należy pamiętać także o tym, akcją, która nie pozwala nam się nudzić.

Poza Nivena jest lekka i przyjemna. Nie stroni od humoru czy satyry, ale jednocześnie jest to fantastyka humorystyczna. Jak w życiu, tak i tu miesza się wiele spraw i gatunków, nie brak przemyśleń i ciężaru, ale przede wszystkim jest to dobra powieść rozrywkowa. Przygody, akcja, nieźle nakreślone postacie, świetne pomysły i po prostu dobra zabawa, jaką autor wyniósł z pisania, a jaka nam się udziela, gwarantują świetną, świetnie przy tym napisaną rzecz, którą czyta się bardzo dobrze i z ochotą na więcej.

W skrócie, dobra, momentami bardzo, fantastyka dla tych, którzy mają dość współczesnej, nijakiej literatury z tego gatunku. Dobrze wykonana, treściwa i bardzo przyjemna, gwarantuje zapadające w pamięć wrażenia. Oby kolejne tomy pojawiły się na naszym rynku jak najszybciej.