Brzęczenie pszczół

Bądź tu mądry!! Z jednej strony ponad 500 stron od których trudno się oderwać, z drugiej jedna z tych powieści, o której trudno napisać recenzję. Mimo, że urzekająca, inna, świeża, to jednak saga, więc z założenia akcji mało, sporo opisów, trochę dialogów. Mało się dzieje, a przecież trzyma w napięciu, nie pozwala odłożyć się na później, jest pełna emocji, wzruszeń i obaw o losy bohaterów.

Kilka słów o fabule jednych może zachęcić, innych wręcz przeciwnie (ci niech już żałują). Mamy Meksyk w czasach rewolucji, opisy barwne i pachnące miodem i pomarańczami oraz dwa zawiniątka znalezione w górach. W jednym niemowlę, pokryte żywym płaszczem z pszczół, w drugim - gniazdo owadów. Szczęśliwie jest i rodzina Moralesów, właścicieli ziemskich, dobrych ludzi, którzy

niemowlę przygarniają i wychowują jak syna. Nadają mu imię Simonopio, chłopiec który widział i czuł więcej, mając świadomość i akceptując, że pewne rzeczy odtąd będą niewytłumaczalne.

Tę fikcyjną, choć inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami, powieść, autorka napisała "z poszanowaniem faktów historycznych i aspektów technicznych", choć nie trzymała się kurczowo dat. Losy rodu Moralesów ściśle splatają się więc z meksykańską politykę; rewolucją, walkami partyzanckimi ale też wybuchem epidemii hiszpanki.

Fabuła powstała w nurcie realizmu magicznego. Simonopio jest niezwykły i niezwykłe są jego zmysły, podróż, której podporządkowuje swoje życie, także więź z pszczołami. Właśnie, pszczoły. Są nie tylko jednym z głównych bohaterów tej powieści, ale także pełnią rolę symboliczną. Jak Moralesowie, są pełne zaangażowania, a więzi rodzinne i praca są głównymi wartościami w ich życiu.

Poza przemyślaną, mądrą i ponadczasową fabułą, książka jest pełna elementów, które mnie urzekły. Bez wątpienia jest to wyjątkowa forma narracji, przedstawiająca te same wydarzenia z różnych perspektyw, pisana w różnych osobach, jednocześnie nadająca dynamiki, a przy tym bardzo uporządkowana. Także język. Jak przez tę powieść cudownie się płynie! Jest taka subtelna, delikatna, a przecież wcale nie cukierkowa. Bolesna, a przecież pachnąca pomarańczowymi sadami. Smutna, ale też budująca. Przy tym pełna symboli i detali, wśród których przepadłam, bo umiejętność takiego pisania to prawdziwy dar.

Jeżeli kochacie niesztampowe fabuły o wartościach ważnych bez względu na czasy i szerokość geograficzną, to wybierzcie "Brzęczenie pszczół"!! Przepadniecie!!

„Czas ma to do siebie, że – wolno czy szybko – mija nieuchronnie i minuta po minucie odhacza kolejne daty w kalendarzu”.

Co powiecie dziś na zainspirowaną prawdziwymi wydarzeniami, ale totalnie fikcyjną historię ludzi żyjących dawno temu w małym miasteczku położonym w cytrusowym zagłębiu na północy Meksyku..

Pewnego dnia to właśnie tu, stara niania pracująca od lat dla rodziny Moralesów, z niewyjaśnionych przyczyn, pchnięta trudnym do wyjaśnienia impulsem, wbrew zdrowemu rozsądkowi – wyrusza w góry. Odnajduje tu dwa niewielkie zawiniątka. W jednym znajduje się niemowlę, pokryte żywym kocem utkanym z pszczół, a w drugim – gniazdo tych owadów. Od tego dnia mały chłopiec, nazwany Simonopio staje się częścią rodziny Moralesów.. punktem zwrotnym w dziejach jej życia. Dziecko niczyje i wszystkich zarazem, odmieni los całej rodziny, staje się jej wyzwaniem, obawą, troską, ale i spokojem, obrońcą, wybawcą..

"Brzęczenie pszczół" to pachnąca kwiatami pomarańczy, miodem i mlekiem ciepła historia z odrobiną magi, o której w codziennym życiu tak łatwo zapomnieć. Rytmiczna, klimatyczna, niespieszna. Autorka dzieli się tu wieloma cennymi wskazówkami, sekretami i oczywistościami. Pokazuje jak ważna jest w życiu miłość, poświęcenie, strata, pamięć i szczęście oraz potrzeba „szukania cienia”, słuchanie oczami, patrzenie dotykiem i czucie uszami. „Bo życie mówi do nas wszystkich i musimy tylko wiedzieć, jak je wysłuchać, zobaczyć i poczuć”.

Jestem zachwycona pięknem tej prozy.

Polecam.

Czy zdarzyło Ci się kiedyś poczuć, że jakaś historia… brzęczy w Tobie jeszcze długo po przeczytaniu ostatniego zdania?

„Brzęczenie pszczół” Sofíi Segovii to powieść, która nie tylko opowiada historię - ona ją snuje, jakby była utkanym z miodu i pyłku opowieściowym kokonem. Pachnie ziemią po deszczu, lawendą suszącą się na słońcu, sokiem z dojrzałych pomarańczy i czymś jeszcze - czymś nieuchwytnym, co nosimy w sobie od dawna, choć nie umiemy tego nazwać.

To historia zaczynająca się w Linares, w północnym Meksyku, na tle rewolucji i pandemii grypy hiszpanki. Gdy stara niania powraca z gór, trzymając w ramionach niemowlę pokryte rojami pszczół, zaczyna się opowieść nie o cudzie, ale o tym, jak zwyczajne życie bywa najpełniejszym cudem. Simonopio, chłopiec milczący, zdeformowany, ale głęboko czujący świat, zostaje adoptowany przez rodzinę Moralesów i od tej chwili staje się kimś więcej niż tylko ich dzieckiem. Staje się duszą tej historii.

Segovia pisze z ogromną czułością i zmysłowością - jej język nie spieszy się, nie goni wydarzeń. Każdy rozdział to jak przystanek, w którym możemy się zatrzymać, poczuć zapachy, usłyszeć skrzypienie podłogi, zrozumieć lęki i nadzieje bohaterów. To powieść, która nie boi się milczenia. Simonopio przez większość czasu nie wypowiada ani słowa, ale jego obecność krzyczy - z miłością, lękiem, przeczuciem.

To książka o pamięci - tej osobistej i zbiorowej. Narrator, już dorosły, wraca do miejsc i ludzi z przeszłości, i ta perspektywa nostalgii, elegii, utraconego czasu tylko potęguje emocjonalny ładunek. Czytając „Brzęczenie pszczół”, czułam się tak, jakby ktoś opowiadał mi rodzinną legendę przy ciepłym ogniu. W tej opowieści są duchy, jest magia i są pszczoły - nie tylko jako symbol natury, lecz także jako metafora porządku, harmonii, wspólnoty. Simonopio i jego roje przypominają, że jesteśmy częścią czegoś większego.

Nie jest to książka dla każdego. Jeśli szukasz akcji, która pędzi z rozdziału na rozdział, możesz się rozczarować. Tu trzeba się zatrzymać. Zanurzyć. Dać się ponieść leniwemu nurtowi historii, który raz jest rzeką, raz sennym echem dawnego śpiewu. W tym wszystkim nie sposób nie docenić precyzji, z jaką autorka rysuje postaci - nikt nie jest papierowy. Nawet ci z dalszego planu mają swoje emocje, swoje światy, swoje dramaty.

To powieść, którą porównałabym do „Stu lat samotności” - nie tylko przez realizm magiczny, ale przez sposób budowania świata, gdzie wszystko ma znaczenie, a rzeczywistość miesza się z tym, co niewytłumaczalne. Gdyby pszczoły naprawdę miały pamięć, z pewnością przechowywałyby tę historię w swoich złotych plastrach.

„Brzęczenie pszczół” to hołd dla ziemi, dla miłości, dla intuicji. I dla wszystkich tych chwil, które pozornie nic nie znaczą, a jednak tworzą całe życie.

Ocena: 9/10 - ponieważ dla mnie to lektura o ogromnej wartości emocjonalnej i literackiej. Gdyby oceniać wyłącznie kunszt języka, głębię psychologiczną postaci i symbolikę, byłaby to bez wątpienia pełna dziesiątka. Jednak świadomie zostawiam ocenę 9/10, żeby podkreślić, że to książka nie dla każdego – ale jeśli już Cię poruszy, to zrobi to głęboko i na długo.