Brudny świat

Ujrzawszy po raz pierwszy okładkę powieści „Brudny świat”, uznałam, że mam do czynienia z fantastyką. Wkrótce jednak okazało się, że to całkowicie błędne wrażenie, gdyż w zasadzie można uznać za romans współczesny, gdyby nie koniec, który nie mieści się w tej konwencji. Dodam przy tym, że w realu okładka wygląda jeszcze gorzej (to znaczy kolorystyka jest niezła, niestety postać na niej widniejąca nic nie ma wspólnego z boskim Tommym). I pomyśleć, że to mnie nie zniechęciło, ale zdecydowałam się wyłącznie z powodu nazwiska widniejącego na okładce.

Wstęp został tak napisany, że podziałał na mnie wyjątkowo odpychająco, ale skoro zaczęłam, pomyślałam, że nie zaszkodzi, jeśli zaliczę jeszcze kawałek i po kilku stronach stwierdziłam nie tylko, że koniecznie chcę kontynuować, lecz również mieć na własność. I tym samym „Brudny świat” okazał się jednym z nielicznych wyjątków, czyli zaczęłam czytać jeszcze tego samego dnia, którego nabyłam powieść. Nie mogłam od niej się oderwać – mimo że w tej historii nie ma niczego odkrywczego oraz nie wszystko mi pasowało – i gdy musiałam odłożyć czytanie na później z powodu nawału obowiązków, wielce to mnie irytowało.

Jako że prolog opiera się na zachwytach Tommy’ego nad samym sobą, a i potem jest w podobnym tonie, spodziewałam się po bohaterze, iż się okaże egoistycznym dupkiem, co z reguły mnie zniechęca, ale tym razem postanowiłam przejść nad tym do porządku dziennego. Między innymi dlatego że Kati nie śliniła się na jego widok, ani nie robiła za kałużę, a wręcz zdawała się go nie lubić i nie chcieć mieć z nim do czynienia. Tyle że strasznie się rumieniła, co było nieco męczące. Ale co tam! Natomiast zainteresowanie między nimi rosło stopniowo, co wkrótce doprowadziło do tego, że zmienili zdanie o sobie. W gruncie rzeczy nie zajęło im dużo czasu, aby dojść do pewnych wniosków, ani nie walczyli z tym specjalnie, wykazując gotowość do podjęcia ryzyka. Tommy całkiem szybko sobie uświadomił, że Kati to poważniejsza sprawa i tym samym wymaga innego traktowania niż dotychczasowe panienki. Innymi słowy, gdy co do czego przyszło, nie okazał się tępy i nie trzeba było mu na siłę rozumu wbijać do łba. Pozytywnie mnie tym zaskoczył.

Naturalnie nie było łatwo ani różowo. Oczywiście nie u Lingas-Łoniewskiej. Między innymi z powodu przeszłości obojga, która ciągnęła się za nimi, przyczyniając się do rozmaitych komplikacji. Początkowe aluzje do tych wielkich tragedii, jakie stały się udziałem bohaterów, brzmią intrygująco. Gorzej jednak sprawa ma się, gdy przychodzi do wyjaśnień owych dramatów. To znaczy nie jest źle, ale nie sposób tym się przejmować, czy traktować poważnie, gdy jest to tak przedstawione – czegoś w tym brakuje. Na szczęście przy tym to nie razi, przynajmniej nie mnie.

Zwyczajnie odnoszę wrażenie, że historie opisywane przez Lingas-Łoniewską dzieją się w innym wymiarze rzeczywistości. Przede wszystkim chodzi o to, jak bywają wykreowane emocje, a mianowicie rzecz w tym, że jej bohaterzy cierpią wyolbrzymiony sposób (nikt tak się nie męczyć jak oni!), przeżywają niesamowicie swoje tragedie, koncentrując się na sobie, bo to, co ich spotyka, bywa o wiele intensywniejsze niż w przypadku innych. To trochę tak, jakby to właśnie oni dopiero odkryli cierpienie. Wobec tego z pozoru zwykłe nieszczęście okazuje się w sumie na miarę wielkiego dramatu. Ogólnie rzecz ujmując, im większe cierpienie bohatera czy też tragiczniejsze przeżycia w opisie, tym bardziej to mnie bawi. Przypuszczam jednak, że Lingas-Łoniewska nie taki efekt chciała osiągnąć, tworząc swoje historie. No cóż, nie potrafię tego traktować poważnie. Nie w tej wersji.

Oprócz tego myślę, aby przeczytać „Brudny świat”, a także inne powieści tej autorki, należałoby do nich odpowiednio podejść – z przymrużeniem oka i ze świadomością, iż to inna rzeczywistość – wówczas dobrze je się czyta i tym samym nie przeszkadza swoista egzaltacja. Trzeba przy tym zauważyć, że „Brudny świat” jednak został odarty z warstwy lukru charakterystycznej dla tej autorki, choć gdzieniegdzie coś tam się ostało, co niewątpliwie wyszło na korzyść powieści.

A co mi nie pasowało? Jakoby Tommy jest muzykiem, lecz tego w ogóle nie czuć. Niby siedzi w tym studiu i nagrywa nową płytę oraz wokół jego kariery jest wiele szumu, tyle że to wszystko zdaje się być pustą wydmuszką. Ponadto wydaje mi się, że sposób, w jaki oni przywiązują wagę do imprez, jest jakiś kuriozalny – przede wszystkim całe to wyobrażenie, jak to ma wyglądać z grubymi rybami z pewnego studia nagraniowego. Nie czuję się przekonana, ani to do mnie nie przemawia. I skoro tak bardzo liczyli się z wizerunkiem, to dlaczego gdy w pewnej chwili Tommy’emu odbiło, pogrążywszy się w czarnej dziurze i tym samym olał całą swoja karierę, która jakoby była ważna, Charles nie uczynił względem tego ani jednego komentarza, gdy zwykle czepiał się byle drobiazgów? Tylko później Tommy wrócił do studia jak gdyby nic. Po prostu cały ten świat przedstawiono trochę za bardzo w czarno-białych kolorach, przez co zdaje się być mało realny. No i nie bardzo rozumiem przypadku Jimmy’ego – niby jego niemówienie wynikało z psychicznego urazu, lecz terapię prowadzono, jakby to wiązało się z fizycznym uszkodzeniem ciała. Dialogi również nie do końca mnie przekonywały. Właściwie można znaleźć całkiem sporo zastrzeżeń, lecz z drugiej strony to niespecjalnie mi przeszkadza, bo jakiś sposób to bywa nieistotne.

W gruncie rzeczy można się domyślić, jak to się skończy, jeśli zwraca się uwagę na znaki, lecz ja tego nie robiłam. Za bardzo byłam pochłonięta czytaniem. Zresztą sądzę, że nie zaszkodziłoby zupełnie inne zakończenie, szczególnie biorąc pod uwagę utopijny epilog, czyli mogłoby być całkowicie romansowo. Poza tym gdyby odrobinę zmienić końcówkę, to znaczy jeden element, byłaby historia na drugą część – pełna odpowiedniego dramatyzmu.

Ogólnie ujmując, podobało mi się, choć nie do końca jestem pewna dlaczego.

Książka super pochłonęła mnie całkowicie.. polecam wszystkim😁

Po książki spod pióra p. Agnieszki Lingas-Łoniewskiej sięgam już w ciemno i jeszcze nigdy się nie zawiodłam. Jedne wykreowane przez Autorkę historie przetaczają mnie przez burzę z piorunami, bezlitośnie rozkruszając moje serce i budząc wewnętrzny sprzeciw, inne bez pamięci mnie w sobie rozkochują i uwodzą łatwością poruszania ludzkiej wrażliwości, a jeszcze inne ogrzewają moją duszę i rozbudzają, tak bardzo potrzebną człowiekowi, nadzieję. Jednak wszystkie, jak do tej pory, niezaprzeczalnie dostarczają emocji i nie pozwalają o sobie zapomnieć, a właśnie o to według mnie chodzi w naprawdę dobrej książce.

Brudny świat to nie jest historia lekka i kryształowa, bo jak sam tytuł wskazuje, niesie ze sobą brzydką prawdę, a na jej stronicach spotykamy zło w najczystszej postaci, granice ludzkiej podłości, nikczemność, a nawet najgorsze łajdactwo. To nie jest miłosna opowiastka upieczona na pulchnym słodkim spodzie, przełożona mdławą śmietanką, polana lukrem i doprawiona dorodną wisienką. Zamiast tego wkroczycie w brudną teraźniejszość rozwydrzonej gwiazdy rocka, z czarną jak smoła przeszłością i mglistą perspektywą na przyszłość.

„Żyłem w brudnym świecie bez zasad, bez granic, wszystko było dozwolone, łatwe i szybkie, nie pozostawiało nic po sobie, takie proste i bezwartościowe.”

Pełna recenzja na blogu - zapraszam :)

[Adres usunięty]

Tommy to światowej sławy gwiazdor rocka,frontman zespołu u szczytu sławy. Jego życie to głównie koncerty, imprezy,narkotyki,alkohol i życie w blasku fleszy z depczącymi na każdym kroku paparazzi. Gdy tekściarką zespołu zostaje Kati, skromna, spokojna, wstydliwa,niesamowicie utalentowana nic nie zapowiada większych zmian. Kati wychowuje samotnie synka i zrobiła w życiu wiele by chronić jego życie. 5 letni Jimmy jest jej całym światem,po traumatycznych przejściach przestał mówić, Kati poświęci wszystko aby jej syn wrócił do pełni zdrowia. Stopniowe relacje z Tommym wchodzą na tory zbliżające ich ku sobie. Dziewczyna i frontman mimo trudnych historii życia idą na przekór wszystkim. Tommy sam jest jak dziecko w brudnym i zakłamanym świecie. Bolesna przeszłość,życie w blasku gdzie same pokusy,brak rodzicielskiej miłości sprawiają,że wiele razy jako dorosły wchodzi na drogę do autodestrukcji. Czy Kati ma w sobie tyle siły i miłości by wystarczyło na uratowanie siebie,syna i Tommiego? Sam przed laty przeszedł traumę,która pozwoli mu znaleźć z chłopcem wspólny język, stanie się mimowolnie jego najlepszym lekarstwem na pokonanie demonów. Brudny świat jest bezlitosny, każdy błąd z przeszłości będzie wyciągnięty byle tylko na chwilę mieć sensację, zło czyhające na prawie każdym kroku, chęć zemsty stanie się silniejsza niż racjonalne myślenie,nie zawsze będziemy się w stanie ochronić przed każdym zagrożeniem. Uwielbiam książki gdzie losy bohaterów nie były lekkie i bajkowe,gdzie pojawiają się dzieci dla których jest nadzieja na lepsze życie, a autor sprawia,że długo nie pozbieramy się po zakończeniu jakie napisał. Życie właśnie takie jest,że jedni mają lepsze życiowe scenariusze a inni nie. Uwielbiam książki Agnieszki Lingas-Łoniewskiej każda niesamowicie zaskakuje zachęcam do poznania wszystkich. Zabieram się za kolejne pozycje z listy autorki jeszcze trochę mi ich zostało

Brudny świat - Agnieszka Lingas-Łoniewska - recenzja

"[...]bo kocham Cię bardziej, niż cokolwiek na tym brudnym świecie"

"Brudny świat'' to zdecydowanie książka, której warto poświęcić chwile i przyjrzeć się jej problematyce. Otwiera umysł i obrazuje destrukcyjną miłość. To powieść przedstawiająca uczucia i emocje człowieka - popadającego z skrajności w skrajność. Pełna subtelnej erotyki i pobudzająca zmysły, a zarazem skłaniająca do refleksji, ale również niekiedy wzruszająca swą wrażliwością...

Główny bohater - Tommy Cordell - jest gwiazdą rocka, który złamał już niejedno serce. Jego osoba wzbudza uczucie pożądania, jednakże mężczyzną zamknięty i niedostępny dla świata, jako priorytety uważa imprezy i dziewczyny. Jednak w jego życiu pojawia się nietypowa kobieta, będąca zupełną przeciwnością Tommy'ego - Katherina Russel. Dziewczyna ta jest w pełni oddana swej pasji i pewnemu mężczyznie w jej życiu... Ale czy prawdą jest, że przeciwieństwa się przyciągają? Czy ''boski Cordell'' będzie w stanie obdarzyć uczuciem?

W tej książce nie ma ograniczeń, wszystko jest doskonale wyważone romantyzm i brutalność i szczęście, a nawet i smutek.

xxx, 17 lat

źródło:[Adres usunięty]