Brakujący obrazek

W mojej rodzinie ja i moja siostra byłyśmy wychowywane w przeświadczeniu, że nasi rodzice to również nasi przyjaciele. Ich rolą było dbanie o nasze dobro, poczucie bezpieczeństwa i decydowanie o rzeczach, w których my jako dzieci nie mogłyśmy decydować za siebie. Zawsze jednak powtarzali nam, że niezależnie od tego, co się w naszym życiu wydarzy, zawsze możemy do nich przyjść i o wszystkim z nimi porozmawiać. Dzięki temu obie wiedziałyśmy, że zarówno mama, jak i tata liczą się z naszym zdaniem, zawsze nas wysłuchają i są gotowi wspierać w najtrudniejszej nawet sytuacji, mając na uwadze to, co myślimy i czujemy. Życzyłabym sobie, aby każde dziecko było wychowywane w takiej właśnie rodzinie, ale niestety wiem, że nie zawsze wygląda to tak dobrze, choć to, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami domów wielu rodzin często na zewnątrz skrywane jest za kurtyną pozorów.

Dziś chciałabym porozmawiać z wami o nadużywaniu władzy rodzicielskiej w poczuciu źle pojętego czynienia dobra, które zamienia dzieciństwo w koszmar. A co za tym idzie, w perspektywie czasowej mocno odciska swoje piętno na życiu dorosłego już człowieka. Swoje rozważanie i przemyślenia opierać będę na historii, którą skrywają karty przeczytanej przeze mnie w ostatnim czasie książki Anny Ziobro „Brakujący obrazek”, o której chcę wam opowiedzieć kilka słów.

Mówi się, że wspomnienia są czymś najpiękniejszym, co każdy z nas powinien pielęgnować w swoim sercu, bo to jedyny aspekt naszego życia, którego nikt nam nie może zabrać. Jednak Ola, główna bohaterka powieści oddałaby wiele, aby większość jej wspomnień z przeszłości można było wymazać, albo przynajmniej zamknąć w najgłębszych zakamarkach swojej świadomości i nigdy do nich nie wracać. Dziś jest dorosłą kobietą wychowującą nastoletnią córkę. Czuje się spełniona i wszystko wskazuje na to, że mogłaby powiedzieć, że jest szczęśliwa. Mogłaby, ale to szczęście nie jest pełne, gdyż tłumi je ogromna tęsknota za najbliższą jej sercu osobą, a także przekonane, że to właśnie ją Ola zawiodła najbardziej. Natalia, bo to o niej mowa jest rodzoną siostrą Oli, z którą ta nie widziała się już kilkanaście lat.

To właśnie za przyczyną nawracających myśli o młodszej siostrze wspólne z Olą my czytelnicy wracamy do bolesnych i traumatycznych przeżyć z domu rodzinnego obu dziewczyn, w którym niepodzielną władzę sprawował ich despotyczny ojciec. Mężczyzna był osobą o dwóch twarzach. Dla mieszkańców społeczności, której rodzina Radomskich była częścią, jawił się jako szanowany stróż prawa miejskiej policji. Wzorowy mąż i ojciec, którego każdej niedzieli wspólnie z żoną i córkami można było spotkać w kościele zajmującego jedną z pierwszych ławek. Tymczasem tylko Ola, Natalia i ich matka znały jego prawdziwe oblicze tyrana, który wychowywał córki twardą ręką, a swoje racje zaznaczał przemocą fizyczną i psychiczną, mając za nic emocje i uczucia swoich dzieci. Bicie i upokarzanie było częścią ich codzienności. A dostać można było dosłownie za wszystko. Dziewczyny nigdy nie były dość dobre, aby zadowolić ojca. Żyjąc w ciągłym strachu, niepewności dnia kolejnego uwarunkowanej nastrojami ojca nauczyło Natalię i Aleksandrę, że tak naprawdę mają tylko siebie, gdyż na to, że w ich obronie stanie zastraszona matka nie mogły liczyć. To właśnie osiemnastoletnia wówczas Ola była dla swojej siostry jedyną osobą, która koiła jej ból, niepokój oraz dawała jej dużo ciepłych uczuć. Była jej pocieszeniem i wsparciem.

Wszystko zmieniło się w momencie, kiedy nastoletnia Ola zaszła w ciążę. Rozwścieczony ojciec wyrzucił ją z domu, a Natalia pozostała sama w swojej niedoli, żyjąc w poczuciu żalu wobec siostry. Ola musiała zacząć wszystko od nowa, a dorosłe życie, które zbyt wcześnie wyciągnęło rękę do niej i ojca jej dziecka naprawdę wiele ją kosztowało, o czym przekonacie się sami, czytając książkę, do czego serdecznie was zachęcam.

Dziś Ola ma już 34 lata i wspólnie z córką Mają przygotowuje się do nadchodzących świąt Bożego Narodzenia. Nie wie jednak jeszcze, że los właśnie w tę Wigilię da jej szansę na spełnienie jej największego marzenia. Bo oto przypadek sprawia, że najważniejszym gościem przy wigilijnym stole ma być Natalia. Koniecznie musicie przekonać się, czy zerwane rodzinne więzy przetrwały lata rozłąki, niewypowiedzianego żalu. A także, czy to spotkanie pomoże siostrom uporać się z demonami przeszłości, które przez cały czas niczym imadło ściskają serca obu kobiet. Ja nic więcej wam nie zdradzę, ponadto, że może być to naprawdę bardzo trudne, gdyż Natalia nadal nie potrafi wyciszyć traumatycznych przeżyć z dzieciństwa.

„Brakujący obrazek” to bardzo przejmująca, boleśnie prawdziwa i niezwykle potrzebna społecznie książka, w której autorka uświadamia nam, że ulegając magi świąt, nie możemy zapominać o tym, iż wszystko to, o czym czytamy w książce to nie tylko wymyślona na potrzeby powieści fikcja literacka. Bo takie rzeczy niestety dzieją się gdzieś obok nas. A nam nie wolno odwracać oczu od ofiar przemocy domowej i udając, że tego nie dostrzegamy. Nie możemy być obojętnym na ludzką krzywdę. Warto pomagać nie tylko w święta. Ania dzięki swojej książce daje również czytelnikom nadzieję na lepsze jutro, które, dopóki żyjemy, zawsze jest możliwe, nawet jeśli my sami nie możemy jej dostrzec w mroku otaczającym nasze życie. Niemalże namacalnie możemy poczuć także wyjątkowość siły miłości rodzeństwa i moc więzi je łączących, których nie jest w stanie zniszczyć najdłuższa nawet rozłąka, czy najtrudniejsze życiowe doświadczenia. To, co bez wątpienia warto podkreślić to fakt, iż dzięki lekturze tego wyjątkowego tytułu wszyscy, którzy zdecydują się po niego sięgnąć, otrzymają bardzo wartościową lekcję. Otóż przykro przyznać, że coraz częściej czas przeżywania świąt Bożego Narodzenia sprowadzamy do rzeczy namacalnych, czyli choinki, prezentów, czy pierniczków, zapominając o tym, co powinno stanowić dla nas największą wartość tych wyjątkowych chwil. Ich głębia tkwi bowiem w chęci pojednania i wybaczenia sobie i innym. Jest to czas refleksji i uporządkowania wszystkiego, co ciąży naszej duszy, po to byśmy mogli dać sobie jeszcze jedną szansę na szczęście.

Gorąco polecam wam przeczytać „Brakujący obrazek". Jest to książka, która trafia wprost do naszych serc, a jej niestety trudna ponadczasowość na pewno sprawi, że wiele osób, które po nią sięgną, utożsami się z przeżyciami jej bohaterek i znajdzie w ich losach cząstkę siebie. W takim przypadku powieść ta może mieć dla tych osób wymiar terapeutyczny, stając się impulsem do skonfrontowania się z emocjami, które być może od lat je niszczą. Od przeszłości nie da się uciec, gdyż jest ona częścią nas, ale można ją przepracować i znaleźć wyjście z najbardziej wydawałoby się beznadziejnej sytuacji.

Na zakończenie chciałabym podziękować autorce za trud podjęcia się napisania tak ciężkiej tematycznie książki. Na pewno nie było to łatwe, czego my czytelnicy także doświadczamy. Autentyczność dziejących się na kartach książki wydarzeń, a także kreacji jej bohaterów sprawia, że lektura wzbudza w nas całą gamę silnych targających nami emocji. Wzrusza, chwyta za serce i wyciska łzy. Jestem przekonana, że nikt wobec tej książki nie pozostanie obojętnym. Co więcej, nie unikniemy przeniesienia własnych przemyśleń po jej lekturze na płaszczyznę swojego życia. Ja jeszcze długo o niej nie zapomnę i na pewno do niej wrócę. Chciałabym bardzo, aby „Brakujący obrazek” trafił do jak najszerszego grona odbiorców, gdyż jestem pewna, że może komuś pomóc i nawet jeśli miałaby być to tylko jedna osoba, to i tak warto mówić o tej książce dużo i głośno. Jeżeli jeszcze nie poznaliście kolei losów Oli i Natalii sięgnijcie po tę piękną zimową opowieść, która skradnie wasze serca właśnie teraz.

Na książkę autorstwa Anny Ziobro trafiłam przez przypadek, ale od razu założyłam, że lektura ta nie będzie nudna, a ja niepotrzebnie nie stracę kilku godzin. Na okładce powieści widnieje rekomendacja innej pisarki, Katarzyny Misiołek. Sama cenię jej dorobek literacki, nigdy nie zawodzi mnie swoimi pomysłami, dlatego podjęcie decyzji o wypożyczeniu egzemplarza było tylko formalnością. Dostrzegłam, że Anna Ziobro nie pisze przesłodzonych, infantylnych i mało prawdziwych treści, co dodatkowo zawyża ogólną ocenę.

Aleksandra i Natalia Romańskie to siostry i zarówno główne bohaterki powieści. Ola, starsza z sióstr, przechodzi prawdziwe piekło domowe, o którym żadne z nas nie chciałoby myśleć realnie. Dziewczyna nie zna ciepła domowego ogniska, a najchętniej uciekłaby z domu- choćby pod most. Tam i tak byłoby jej lepiej, niż w czterech ścianach, w których rozgrywa się gehenna. Wszystkiemu winy jest niejaki Zenon Romański, ojciec dziewczyn. Jako policjant bardzo skrupulatnie wykonujący swój zawód powinien świecić przykładem i być autorytetem dla dorastających córek, ale jest to klasyczny przykład kogoś, kto uwielbia zakładać maski. Po służbie Zenon zachowuje się jak domowy kat, a pasek nie służy mu tylko do tego, by spodnie dobrze na nim leżały. Woli go używać w zupełnie innych, bardzo nieprzyzwoitych celach. Dodatkowym minusem jest to, że ani Ola, ani Natalia nie mogą odszukać wsparcia w swojej matce. Elżbieta to też modelowy przykład społeczny, Autorka wykreowała ją jako kobietę zastraszoną przez męża- nigdy nie zgłosi przemocy domowej, gdyż jest zupełnie uzależniona od swojego małżonka. Boi się go niczym diabeł święconej wody. Szkoda tylko, że takie osoby istnieją naprawdę i nie jest to wynaturzona fikcja literacka niczym z filmowych horrorów.

Ola zbliża się do matury, ale nie egzaminy zaprzątają jej głowę. Dziewczyna zachodzi w ciążę, a ojcem dziecka będzie jej ukochany, Paweł. Chłopak jest nieco starszy, ale oczywiście nie został zaakceptowany przez despotycznego ojca Oli. Dyktatorski Zenon w jednej chwili wyrzuca córkę z domu i wyrzeka się jej, a młodsza Natalia ma nadzieję, że siostra także zabierze ją z tego piekła. Tak się jednak nie dzieje, a bzdury wygłaszane w kierunku ciężarnej Oli bardzo wpływają na psychikę młodszej siostry. Wszak mówi się, że wielokrotnie powtarzane kłamstwo staje się prawdą. Znajda, czarna owca, puszczalska- to tylko niektóre epitety, które Zenon kieruje w stronę Aleksandry. Czy obie siostry w końcu się spotkają i wyjaśnią sobie wszelkie rodzinne dramaty? Ile potrwa ich rozłąka i co będzie się działo zarówno w życiu Oli, jak i Natalii? Czy znajdą one prawdziwą miłość i będą szczęśliwe? Bardzo ochoczo zapraszam do lektury, gdyż jest szalenie wciągająca.

Warto dodać, że część końcowej opowieści ujęta jest w klimacie świątecznym, ale nie znajdziemy tu nadmiaru bombek, choinek, kolęd i innych tradycji bożonarodzeniowych serwowanych nam już od listopada. Czytelnik nie przeje się nimi, dzięki czemu z pewnością będzie miał chęć na kontynuowanie czytania.

Celowo nie opowiadam zbyt wiele o partnerach życiowych Oli i Natalii. Historie obu mężczyzn są bardzo ciekawe, momentami wręcz wzruszające, jak i podnoszące ciśnienie. Przyznam, że końcowe opisy bardzo podziałały na mój temperament, ale o to chyba chodziło pisarce.

„Brakujący obrazek” jest bardzo dobrze skomponowaną powieścią. Wysoko można ocenić zarówno fabułę, jak i tytuł oraz okładkę. Nie mam absolutnie nic do zarzucenia autorce i wiem już, że na pewno sięgnę po inne tytuły Anny Ziobro.

Polecam!

" Brakujący obrazek" Anna Ziobro

Autorka poruszyła trudny temat o którym kobiety,wstydzą się mówić, ukrywają przed wszystkimi że "coś " jest nie tak z ich życiem ...Wolą udawać że tworzą normalną rodzinę ale to co dzieje się za zamkniętymi drzwiami ich domu nie wie nikt każdy udaje albo nie widzi problemu ...by nie wtrącać się. ..

Ojciec tyran ,matka bojąca się wyrazić swoje zdanie i przeciwstawić się ojcu...

Trudne dzieciństwo i bolesne wspomnienia ciągle tkwią w Oli i Natalii .

Nie łatwo zapomnieć o krzywdzie jaką wyrządził im ojciec. Nie łatwo zapomnieć o zerwanych więzach rodzinnych które po wielu latach udaje im się naprawić.

To nie jest łatwa historia mimo wszystko czyta się ją z zapartym tchem. Daje do myślenia zastanawia czy ktoś z otoczenia uwierzył by dziecku gdyby poprosiło o pomoc ....jakie były by reakcje dorosłych?

pomoc czy unikanie niewygodnych pytań. ..

reagujmy na krzywdę dzieci bo one są zamknięte w sobie i boją się mówić głośno prawdę .

Aniu dziękuję Ci bardzo za tą historię. Jest to moje pierwsze spotkanie z Twoją twórczością i zapewniam nie ostatnie. Polecam gorąco książkę Pani Ani

Ola i Natalia, siostry. Obie przeszły przez piekło w rodzinnym domu. Obie nie potrafią o nim zapomnieć.

Nie chcę opowiadać więcej o fabule, bo warto dać się zaskoczyć. Ja się dałam i to bardzo. To było moje pierwsze spotkanie z Anną Ziobro i zupełnie nie wiedziałam czego się spodziewać. Okładka mnie jakoś nie przekonywała, ale za to opinie na bookstagramie bardzo.

Właśnie to pierwsze spotkanie z autorką zapamiętam na długo, bo to była jedna z najlepszych zimowych powieści, jakie kiedykolwiek czytałam. To jest historia o siostrzanej miłości, o sile charakteru, o tym, że dobro w ludziach wciąż jest i że zawsze mamy szansę spotkać takie osoby na swojej drodze. Nie jest to jednak historia słodka, bo mówi również o tych, w których zło tkwi i ma się całkiem dobrze. Dysfunkcyjna rodzina, szacunek otoczenia zdobyty za wszelką cenę, życie na pokaz i rządy twardej ręki - takie życie poznają Ola i Natalia.

Przygniotła mnie ta powieść, ale na końcu wlała w serducho ogrom nadziei na lepsze jutro. Anna Ziobro ugryzła temat idealnie - pokazała wszystkie strony medalu, a ocenę pozostawiła czytelnikowi. Brawo!

Krótko mówiąc - czytajcie. Ja zarwałam nockę z tą książką. Warto było.

To gorzka historia, w której Anna Ziobro podjęła temat przemocy domowej. Autorka pokazała jej oblicze, o którym nie mówi się często. W tej powieści ofiarami są córki policjanta, a ich tragedia nie kończy się w momencie, gdy opuściły rodzinny dom.

Anna Ziobro pokazała, jakie są skutki życia w przemocowej rodzinie. W sposób autentyczny zobrazowała to, co dzieje się z psychiką ofiar: ich depresję i próby odcięcia się od wspomnień.

"Brakujący obrazek" to powieść, która może stać się czytelnikom naprawdę bliska. W doskonały sposób ukazuje polskie realia. W życiu bohaterów nic nie dzieje się z przypadku – nic nie jest im podarowane przez los. Bohaterowie są różnorodni, a na przestrzeni lat zachodzą w nich mentalne zmiany.

Najbardziej jednak cenię tę powieść za pokazanie macierzyństwa Oli oraz jej relacji z córką. Urodzenie Mai nie było dla dziewczyny momentem, w którym wszystko zmieniło się na lepsze. Kolejny raz spotkały ją trudności. Po kilkunastu latach stosunki z córką nie były usłane różami, a nastoletni bunt nie ominął Mai.

"Brakujący obrazek" czyta się jednym tchem. Anna Ziobro od początku angażuje czytelnika w losy bohaterów, budząc przy tym wiele emocji. Choć ciężar emocjonalny tej powieści jest spory, to Autorka nie sztucznie poruszać, stosując wymyślne zabiegi. Sama historia jest tak trudna i na tyle prawdziwa, że nie sposób być na nią obojętnym. Przy tym styl Anny Ziobro nie jest przegadany, jest bardzo naturalny – czuć w nim Jej lekkie pióro.

"Brakujący obrazek" to nie jest typowa świąteczna powieść, w której unoszą się cudne zapachy, a do bohaterów uśmiecha się los. To historia, która nie jest oderwana od rzeczywistości. Gorzka, trudna oraz taka, z którą przynajmniej w części musiała się zmierzyć niejedna matka.

"Brakujący obrazek" @anna_ziobro_autorka to historia o miłości siostrzanej, to opowieść o trudnym dzieciństwie i konsekwencjach jego w dorosłym życiu. To historia o sile kobiet. O miłości i sztuce zakończenia trudnych relacji.

Po raz pierwszy w trakcie lektury miałam ochotę na samym jej początku wejść do książki i zacząć krzyczeć na pewnego mężczyznę a przy tym ochronić, przytulić i dać ogrom miłości głównej bohaterce, jej siostrze i matce. Dawno nie odczuwałam tak silnych emocji.

Czytałam, że to wzruszająca powieść. Była na swój sposób, ale ja tu widziałam siłę. Razem z bohaterami czułam strach, bezradność, bezsilność, jak i radość, szczęście, miłość. Ta historia to sinusoida emocjonalna. Wciągająca od pierwszej strony, by od tej pierwszej strony Tobą wstrząsnąć. Następnie pokazuję, że w życiu różnie bywa, a to co nam się wydaje nieosiągalne jest bliżej niż myślimy.

Polubiłam bohaterki za ich podejście do życia, za walkę, za danie sobie szansy na lepszą przyszłość. Za to, że próbowały i ... zakończenie musisz poznać sama.

Polecam tę historię, której najważniejsza scena rozgrywa się w Wigilię. Te kilka stron było trudnych a zarazem pięknych.

Nie było to moje pierwsze spotkanie z piórem autorki, na pewno nie ostatnie. Lubię, gdy w książce znajdę to coś to sprawia, że nie umiem się oderwać od historii. Idealna lektura na trudniejszy okres w życiu. Wycisza. Pozwala dostrzec to co ważne.

Powiemy wam, że książka, z którą do was przychodzimy możemy zaliczyć bardziej do takich, które raczej przygotowują do świąt, a nie nimi są, ale może o tym później, jednak nie znaczy to, że książka nie jest ciekawa, powiedziałybyśmy, że jest nawet arcyciekawa. Zapraszamy więc na recenzje książki "Brakujący obrazek" od Anny Ziobro i Wydawnictwa Dragon.

"Brakujący obrazek nam się nie przyda, skoro wreszcie mamy szansę stworzyć coś, w czym nie będzie braków"

Ola to nastolatka, która przeżywa okropne piekło w domu. Jej tato jest policjantem i dba o porządek, czasem nawet za bardzo, co skutkuje tym, że bije swoje córki. Aleksandra i jej siostra Natalia są zastraszane i nie dają poznać światu zewnętrznemu, że w ich rodzinie dzieje się krzywda. Pewnego dnia jednak wszystko się się zmienia, gdy dziewczyna przychodzi do domu i oznajmia rodzicom, że jest w ciąży. Nastolatka zostaje wyrzucona z mieszkania i pozostawiona na pastwę losu i jej chłopaka Pawła. Opuszczam więc mieszkanie i pozostawia swoją jeszcze wtedy małą siostrę w rękach tyrana. Jak poradzi sobie młoda mama? Czy Ola odnajdzie siostrę i prawdziwy dom? Na wszystkie te pytania znajdziecie odpowiedź właśnie w tej opowieści. A teraz parę słówek od nas.

Powiemy wam, że książka porządnie nami potrząsnęła i wytarzała nami o ziemię. Emocje, które towarzyszą tej historii są ogromne, tam dzieje się tyle, że ciężko skończyć, na początku zrobisz oddech, a wydech dopiero nastąpi pod koniec obiecujemy wam to.

Książka polecamy wszystkim, którzy kochają nie tylko ładne opowieści, bo tu aż wylewa się zlo, które czai się na każdym rogu, mówimy oczywiście o przeciwnościach losu, z którymi trzeba żyć i je przeżyć. Polecamy ją fanom opowieści obyczajowych i zwykłym Kowalskim, którzy chcą przeczytać na prawdę coś ciekawego.

Bardzo podobały nam się przeskoki w czasie, gdyż wyjaśniały powolutku wszystkie pytania, które nasuwały nam się podczas czytania.Dzięki tym przeskoką rzeczywiście książka stała się ciekawsza, niż miałoby to być pokazane po kolei.

Ciekawa też było to, że w książce nie występowało wiele osób i dzięki temu autorka pozwoli sobie wprowadzić nie jednego głównego bohatera, lecz kilku, chociaż wszystko kręciło się wokół opowieści o Oli. Mogliśmy poznać perspektywę historii każdej ważnej postaci.

Powieść była napisana językiem bardzo prostym i lekkim, dzięki czemu czytało się ją znakomicie. W sumie powiemy wam że zaczelysmy jakoś o 21, a skończyłyśmy po 2 w nocy, więc czytało się ją dosyć szybko. Ale uważamy, że po prostu tak nas pochłonęła 🙉

Powiemy wam, że czasem cisnęły nam się łzy w oczach podczas czytania. Klimat był dosyć ciężki, gdyż bicie własnych dzieci, upokarzanie ich nie jest tematem przyjemnym, a jednak autorka pokazała nam, że zawsze należy walczyć.

Opowieść płynęła nam bardzo szybko, gdyż fabuła była dla nas jak magnez, przyciegała nas i chciałyśmy poznać zakończenie, a co do zakończenia też było super według nas. Akcja stanowiła przeskoki w czasie o których już wspomniałyśmy, więc była zmienna, raz szybka, raz wolna, ale bardzo ciekawa więc powiemy wam warto. Czasem przeszkadzały nam trochę za długie opisy, ale w porównaniu do całości to pestka, gdyż było to takie dobre.

Zostawiłyśmy sobie na koniec część opisujacą głównego bohatera. Skupimy się w niej tylko raczej na Oli, gdyż to ona była osobom o której jest ta książka. Bardzo podobało nam się to jak została ona przedstawiona. Pomimo wiele krzywd, wyzwisk, bólu jakiego doznała w swoim młodym życiu, potrafiła się odnaleźć i się nie poddała, nie chcemy wam dużo zdradzać, ale pokazała, że zawsze należy wierzyć, chociaż los potrafi dać ogromnego kopa w tyłek, a w jej przypadku to jeszcze większego. Miała bardzo cudowny charakter dzięki, któremu tak łatwo się nie poddała. Pani Aniu poprosimy więcej takich książek, więcej takich postaci.

Troszkę się rozpisałyśmy, ale mogłybyśmy pisać i pisać, na temat tej opowieści, jest taka cudowno gorzka. Jeżeli więc chcecie poczytać przedświąteczna książkę, która was troszeczkę popywraca, to zapraszamy do przeczytania "Brakujacego obrazka". Miłego dnia kochani.

„Była przekonana, że gdyby odważyła się z kimś porozmawiać, i tak nikt by jej nie uwierzył.”

Ola razem ze swoją młodszą siostrą Natalią, przeszły w dzieciństwie przez piekło – taką codzienność zgotował im ojciec – policjant. Znęcał się nad nimi fizycznie i psychicznie za cichym pozwoleniem matki. Ta była uległa i posłuszna mu we wszystkim. Ola tuż przed maturą zaszła w ciążę, despotyczny ojciec wyrzucił ją z domu, zamieszkała u swojego chłopaka i jego ojca Stanisława. Jednak młodzi nie udźwignęli ciężaru codzienności, Ola musiała szybko dorosnąć i zająć się córeczką. Samotne macierzyństwo spowodowało, że musiała zrezygnować z wielu marzeń. Dzisiaj Ola ma trzydzieści cztery lata, jest samodzielną, niezależną kobietą i matką buntującej się nastolatki. W jej życiu pojawił się mężczyzna, przy którym Ola w końcu poczuła spokój i bezpieczeństwo. Jednak nieuregulowane sprawy z przeszłości dają o sobie znać, a natarczywe myśli o ukochanej siostrze, z którą brutalnie ją rozdzielono, nieustannie wracają. Przez zupełny przypadek Ola trafia na ślad siostry, która ma ogromny żal i nie potrafi zapomnieć o dramatycznej przeszłości. Siostry w końcu po latach mają się spotkać w Wigilię. Czy będą potrafiły naprawić zerwane więzi? Czy uwolnią się od bolesnej przeszłości?

Pani Anna porusza szereg, trudnych i bardzo złożonych problemów, robi to na wskroś empatycznie. Nikogo nie ocenia, to nam pozostawia wyciągnięcie wniosków. Sprawca, całego zła, tyran i sadysta, policjant, który jest ponad prawem – Autorka ukazuje jego chorą psychikę, manipulacje i wyrafinowane, dokładnie przemyślane działania. Wszystko to ma ogromny wpływ na psychikę dzieci i później ich dorosłe życie. Głęboko tkwiące w nich rany, dają niskie poczucie wartości i przekonanie, że nie zasługują na miłość. Ogromna tęsknota, samotność, poczucie bycia niekochaną, niechcianą. I bierna, zahukana, usłużna i potulna matka. Co takiego musi się stać, aby w końcu wyrwała się z marazmu i stanęła po stronie dzieci? Miłość nie zawsze bywa oczywista…

Całkowicie dałam się porwać jej mądrej, pięknej, przejmującej opowieści. Bije od niej prostotą, szczerością i realizmem. Smutna, pozostawia trwały ślad, daje do myślenia i niesie nadzieję. W ilu domach, za zamkniętymi drzwiami dzieją się takie przerażające rzeczy? Z niecierpliwością czekam na kolejne książki Autorki. Tę z całego serca polecam, Tatiasza i jej książki :)

"Brakujący obrazek" jest stricte zimową powieścią. Nie myślcie jednak, że będzie to zwykła, relaksacyjna lektura "do poduszki". Autorka, jak to ma w zwyczaju, poruszyła szereg trudnych, ważnych tematów. Przemoc fizyczna i psychiczna, samotność, tęsknota, samotne macierzyństwo, utrata najbliższych osób - wszystko to podane w sposób prawdziwy, szczery, uderzający w człowieka ogromem emocji i uczuć. Nie będzie kolorowo, bajkowo. Anna Ziobro pokazuje jak wygląda życie wielu rodzin za zamkniętymi drzwiami ich mieszkań. Niekiedy cierpienie, ból, strach są stałym elementem życia takich rodzin. Zwłaszcza źle wpływa to na dzieci, które powinny przede wszystkim czuć się bezpieczne, kochane, a nie lękać się kolejnego dnia i ojca tyrana. Nie tak powinno wyglądać dzieciństwo. Ogromnie ciężko było mi czytać fragmenty poświęcone młodszej z sióstr.

Autorka zastosowała zabieg retrospekcji i wspomnień, dzięki czemu możemy dokładnie poznać życie Oli i jej siostry Natalii. Udało się jej dokładnie nakreślić rysy psychologiczne postaci. Dodatkowo mamy tu zmienną narrację, więc przyglądamy się wydarzeniom z kilku stron.

Na uwagę zasługują męscy bohaterowie. Choć trzeba jasno piwiedzieć, że  nie każdy z nich zasługuje na to, by go polubić. Na pewno nie mąż terroryzujący rodzinę. Ani nawet młody chłopak, który bierze nogi za pas i ucieka przed odpowiedzialnością. Ale będzie i prawdziwy mężczyzna, dla którego szczęście ukochanej okaże się ważniejsze, niż jego własna duma. Oczywiście nie mogło zabraknąć również przyjaciela gotowego, by nieść pomoc i wsparcie.

To historia pokazująca, że pierwsza miłość nie zawsze jest tą jedyną i na zawsze oraz że na szczęście i zmiany nigdy nie jest za późno.

"Brakujący obrazek" to głęboko poruszająca, bolesna, prawdziwa powieść o siostrzanej miłości oraz o tym jak wielka siła tkwi w rodzinie. To książka pokazująca, jak jedna sytuacja może wpłynąć na życie wielu osób i ich przyszłość. Czy da się odbudować zerwane więzi? Wszak nadzieja zawsze się tli, prawda?

"Widzę Cię taką, jaką jesteś teraz... Twoja przeszłość nie zmieni Cię w moich oczach..."

Aniu na początku pragnę Ci pogratulować kolejnej pięknej powieści! To ile emocji wzbudziła we mnie ta książka jest nie do opisania! I przyznam szczerze, że kilka razy musiałam ją odłożyć. Bohaterowie tak siedzieli mi w głowie, że to jest niemożliwe. Byłam smutna, zła, rozżalona. Może dlatego, że podjęłaś się bardzo trudnego tematu jakim jest przemoc fizyczna i psychiczna. A czytając o przemocy ojca do dziecka... Nie potrafiłam tego przyswoić. Miałam wrażenie, że cierpię razem z Olą i Natalią... Ale chyba bardziej Natalią, było mi jej ogromnie żal. Zwłaszcza po tym jak okazało się, że dziewczynka ma jeszcze dodatkowo problem ze wzrokiem... jak można być takim rodzicem?!

Po prostu... dużo we mnie emocji ostatnio i chyba dlatego musiałam sobie robić przerwy w jej czytaniu.

Poza tym strasznie zapadły mi słowa Natalii o swoim ojcu: "Tata od tak dawna twierdzi, że jestem zaburzona, że w końcu postanowiłam w to uwierzyć..." Jak można tak mówić o swoim dziecku? Nawet gdyby było chore czy zaburzone to nigdy nie wolno dać mu tego odczuć tylko jeszcze bardziej otoczyć go miłością...😥🙄

Ciężka to była lektura, a zarazem cudowna. Ania potrafi za każdym razem wzbudzić tak silne emocje u czytelnika jak nikt! Naprawdę ogromny szacunek za poruszenie tak ciężkiego i smutnego tematu.

Jeżeli chodzi o bohaterów...

Wszyscy byli potrzebni i wpasowani w całość. Gdyby któregoś nie było... to na pewno nie byłaby już ta sama książka... prócz sióstr polubiłam Pana Stanisława, Piotra i Jacka... biło od tych bohaterów jakieś ciepło...

A jeżeli chodzi o rodziców dziewczynek. Nie mam słów. Nie rozumiem jak można tak traktować swoje dzieci... serce pęka 😥

Kto z Was jest przed lekturą to koniecznie zaopatrzcie się w chusteczki!

Jeszcze raz gratulacje Aniu😘❤

Ciekawa powieść obyczajowa o skomplikowanych relacjach rodzinnych. Czyta się jednym tchem.

Polecam.

Trudne tematy w swojej najnowszej powieści porusza Anna Ziobro. "Brakujący obrazek" to opowieść o dwóch siostrach, których dzieciństwo jest przepełnione strachem, lękiem i przemocą. Starsza z nich, Ola, zachodzi w nieplanowaną ciążę. Ojciec wyrzuca ją z domu. Dziewczyna traci kontakt z młodszą siostrą Natalią. Mijają lata. Ola wychowuje swoją córkę Maję, ale wciąż myśli o Natalii. Los ponownie je połączy.

Czy odbudują swoje relacje? Czy zapomną o trudnej przeszłości?

Moim zdaniem, nie da się przejść obok tej książki obojętnie. Niewątpliwie zachęca do sięgnięcia po nią cudowna okładka, ale to co jest w środku, nie jest takie urocze.

Powieść wywarła na mnie ogromne wrażenie. Jest realistyczna, pełna emocji i nie da się o niej zapomnieć, tuż po przeczytaniu.

Nie dowierzałam, ile zła, okrucieństwa i strachu było w życiu sióstr. Jak dużo Ola i Natalia musiały wycierpieć. Ojciec dyscyplinował je, bo uważał, że wtedy wyrosną na porządnych ludzi. Matka na to nie reagowała, nie rozumiałam jej postępowania. Dla Oli wybawieniem miały być studia w innym mieście, ale wszystko potoczyło się inaczej. Musiały się rozdzielić.

Autorka bardzo dobrze pokazała jak przemoc wpływa na dziecko i jak może zawładnąć jego przyszłością.

Powieść została ciekawie skonstruowana. Podobało mi się to, że niektóre wątki były urywane w najciekawszym momencie. Pisarka świetnie lawirowała między wydarzeniami z przeszłości a teraźniejszością.

Autorka umiejętnie buduje emocje, sprawia, że od lektury nie można się oderwać. Porusza poważne, niełatwe tematy, ale nie zostawia czytelników bez nadziei na szczęśliwe zakończenie.

Mam ochotę sięgać po kolejne książki napisane przez Annę Ziobro, bo według mnie jest mistrzynią pisania wartościowych powieści, które poruszają i pozostają z nami na długo.

Serdecznie polecam 📚📚.

Jeśli ktoś jeszcze nie zauważył, że kocham książki Ani, to przypominam o tym po raz nie wiem który. Od pierwszej powieści, od pierwszej przeczytanej strony, wiedziałam, że będzie to miłość na zawsze. Tym razem napiszę o książce wyjątkowo dla mnie szczególnej, bo mam możliwość być jedną z patronek ,,Brakującego obrazka".

Poznajemy Olę, kobietę ponad 34 letnią, wychowującą nastoletnią córkę. Ma ona również męża - niemęża i pewnego mężczyznę z którym chciałaby stworzyć dom. Na plecach niesie swoją przeszłość i wspomnienie o młodszej siostrze z którą straciła kontakt wiele lat temu.

Kanwą tej historii są retrospekcje, to dzięki nim poznajemy życie Oli i jej siostry Natalii. Po raz kolejny Autorka udowodniła, że w ,,malowaniu" emocji osiągnęła poziom mistrzowski. Ja nie poznawałam bohaterów, ja mogłam się nimi stać. Tylko ktoś o ogromnej wrażliwości i empatii jest w stanie tak dokładnie kreślić rysy psychologiczne. Ania użyła jeszcze dodatkowego zabiegu... zmiany narracji. Dzięki temu łatwo mi było zrozumieć następujące po sobie wydarzenia oraz spojrzeć na nie z kilku stron. Poza tym mogę dziś powiedzieć, ze znam bohaterów, mieszkałam z nimi przez pewien czas.

Po raz kolejny historia napisana przez Autorkę dotknęła mojego serca. Dwie siostry, nastolatka i kilkulatka, ojciec tyran i zdominowana przez niego matka, tym samym dom pełen przemocy fizycznej i psychicznej. To opowieść o siostrzanej miłości i o strachu, piękna i jednocześnie bolesna.

Miłość ma tak wiele twarzy...

Dałam się porwać tej emocjonalnej podróży, płynęłam na falach uczuć i kompletnie nie chciałam przestać, mimo, że czasami bolało, nawet bardzo. Do dziś czuję trzepot skrzydeł w sercu na myśl o dzieciństwie Oli i Natalii.

Takich książek chcę, mam wielką potrzebę rozumieć bohaterów, być z nimi i czuć to co oni. Chcę tak prawdziwych historii, tak ludzkiej narracji, tak żywych dialogów. Chcę czuć w powieściach prawdziwe życie, takie bez filtra i koloryzacji...

Książki Ani to jedne z najpiękniejszych literackich podróży jakie odbyłam, piszę to ja, fanka kryminałów i thrillerów.

Na koniec tak bardzo osobiście, ja ogromnie dziękuję za Pana Stanisława, ileż miłości może kryć się w prostych gestach, w tak niewielu słowach. Oby każdy kto potrzebuje spotkał na swojej drodze takiego człowieka.

Cześć Moliki. Dziś chcę Wam przedstawić książkę Anny Ziobro „Brakujący obrazek” wydawnictwa dragon, która miała swoją premierę 13.10.2021

Ola dziś ma 34 lata o jest mamą, ale jej życie nie było łatwe. Jak była nastolatką zaszła w ciążę i została wyrzucona z domu przez despotycznego ojca.

Czy nosząc mundur stoi się poza prawem?

Nie i jeszcze raz nie. Tak było w przypadku Oli, jej siostry Natalii i matki. Ojciec policjant stoi na straży prawa, bezpieczeństwa, a w domu oprawca. Zgotował swojej rodzinie piekło, znęcał się psychicznie i fizycznie. Do kogo zwrócić się o pomoc? Na policję? Czy ktoś uwierzy? W pracy przykładny pracownik, kolega, przyjaciel. A w domu wszystkie swoje frustracje wyładowuje na rodzinie pasem, krzykiem, ubliżaniem.

Przemocy psychicznej i fizycznej nie powinno być w żadnym domu, a jej skutki mają swoje miejsce również w dorosłym życiu. Utrata pewności, brak wiary w siebie, lęki, strach, że spotka się za rogiem oprawcę. Na szczęście w sercach Oli i Natalii tli się nadzieja na lepsze jutro, że odzyskają spokój i w końcu będą cieszyć się życiem. Autorka porusza temat próby samobójstwa, to nie jest już wołanie o pomoc, to ucieczka z piekła, które zgotował ojciec.

Córka Oli Maja, ma swoje problemy związane z adaptacją w nowej szkole. Zostaje tu poruszony temat akceptacji przez nastolatków, przypodobania się koleżankom co może przysporzyć wielu problemów.

Książkę czytałam jednym tchem, momentami miałam ochotę sama wymierzyć sprawiedliwość względem ojca bohaterek. Bardzo mocno kibicowałam Oli oraz Natalii aby spotkały się przy wspólnym Wigilijnym stole i uwolniły się od przeszłości budując wspólną, szczęśliwą przyszłość. Czy im się uda? Tego musicie dowiedzieć się sami.

Bardzo lubię twórczość Pani Ani ze względu na lekkie pióro, emocje jakie zawsze znajdę na kartkach książki, a także za poruszanie trudnych życiowych tematów.

„Brakujący obrazek” to książka o krzywdzie, która rozgrywa się w zaciszu czterech ścian, o niemym krzyku, którego niestety nie słyszymy. Rozejrzyjmy się wokół siebie może ktoś potrzebuje naszej pomocy. Tą historię warto poznać.

Jest to historia przepełniona emocjami, trudnymi doświadczeniami życiowymi. Na pewno nie znajdziecie w niej słodkiej historii, która nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Historia Oli i Natalii może dotyczyć wielu osób, które doświadczają przemocy domowej.

Wątek o przemocy w rodzinie jest bardzo poruszający. Niestety jest to nadal aktualny problem społeczny, z którym każdego dnia mierzą się kobiety i dzieci. Autorka w niezwykle delikatny, a zarazem bardzo plastyczny sposób pokazała wszystkie mechanizmy, którymi posługuje się sprawca. Jak jego działania wpływają na psychikę dzieci, które rosną w poczuciu, że są nic niewarte i nie zasługują na miłość. Osoby, które wychowały się w rodzinie, w której doświadczyły przemocy potrzebują wsparcia ze strony psychologa czy terapeuty, by mogły na nowo poukładać swoje emocje i życie.

Jest to też opowieść o sile przebaczania i miłości, wiary w lepsze jutro oraz pokazująca, że nigdy nie jest za późno by zmienić swój los.

"- Przeszłości nie można zmienić, więc trzeba ją zaakceptować taką, jaka była. Różne rzeczy mogły sprawić, że znaleźliśmy się w tym miejscu, w którym teraz jesteśmy. Ważniejsze jest to, co zrobimy dalej."

Z twórczością autorki miałam już styczność czytając książkę" Za ścianą ciszy "i już wtedy poruszyła mnie emocjami jakie wywołała." Brakujący obrazek "to historia straszna i bolesna, a zarazem dająca nadzieję na lepsze jutro. Pokazała dramat rodzinny rozgrywający się za drzwiami, znęcanie psychiczne i fizyczne. Dramat, którego nie widział nikt wokół, lub co gorsze nikt nie chciał zauważyć...To też książka o sile przebaczenia, trudnych wyborach i poświęceniu.

Ojciec, głowa rodziny, przykładny policjant, a w domu oprawca, dzięki któremu zostały zerwane więzy matki i córki oraz dwóch sióstr. Ola i Natalia miały spotkać się po 15 latach na wigilii. Czy dostały szansę na odbudowanie siostrzanych więzi? Czy uda się im zacząć normalne życie? Co się stanie gdy przeszłość wróci i upomni się o swoje?

Anna Ziobro ponownie poruszyła moje najczulsze strony. Wzbudziła złość na człowieka, który powinien być wsparciem. Sprawiła, że bolało mnie serce jak czytałam o tych wszystkich krzywdach i kłamstwach. Autorka ukazała ten bardzo brutalny świat zawiłości relacji rodzinnych, wychowanie "twardą ręką" i strach. A dom powinien być ostoją, miejscem, do którego chcemy wrócić, a nie uciec jak najdalej.

Ta książka zapadnie mi na długo w pamięć, była realistyczna i pełna emocji. Jestem przekonana, że to co wyjdzie spod pióra autorki, mogę brać w ciemno.