Bóg nie jada pałeczkami

Rzadko bardzo się to zdarza, ale nie wiem od czego zacząć… Może od kilku słów, którymi Dawidowicz określił swoją książkę, a które wydają mi się totalnie w punkt. Jest to zatem “umiarkowanie elegancka powiastka. Nowela, a może raczej humoreska”, przy tworzeniu której autor “zrzucił kajdany poprawności politycznej i dobrego wychowania”.

Nie chcę wyjść na starą babę, nie łapiącą charakteru tej “powiastki” i/lub pozbawioną poczucia humoru ale zapewniam was, że doceniając pomysł i treść, czułam się mimo wszystko zażenowana.

Ta niewielka rozmiarami książka zabiera czytelnika na zaplecze polskich knajp japońskich. Do świata rodzimych sushi masterów, do gastro zapleczy różnej kategorii. Przy czym, zaznaczyć należy, że to fikcja literacka powstała w oparciu o kilka lat doświadczenia w branży. Inspiracja zaczerpnięta z prawdziwego życia, w której, jak autor na wstępie zaznaczam, “próżno szukać w tej powieści sytuacji zgodnych z rzeczywistością.”

Tu już rodzi się pytanie, bo ile w tej prawdy prawdy? Jak zatem mamy czytać tę książkę? Czy to gastro-prawda, czy jednak z przymrużeniem oka? Wszak zapowiadana jest jako “szczera relacja z zawodowej podróży przez kulinarne punkty na mapie Warszawy”. Przyznam, że jako czytelnik czuję się wprowadzona w błąd.

Jeżeli przyjąć, że to delikatnie zmodyfikowana rzeczywistość, to smutek mnie ogarnia (w tym miejscu wychodzi, że jednak stara już jestem) bo obraz ludzi pracujących we współczesnej gastronomii to totalnie niewykształcone poje*y, pijące co popadnie i ruch*jące co tylko i gdzie tylko się da. Nie znam wielu ludzi z tego środowiska, ale pragnę wierzyć, że wielu może czuć się dotkniętych.

Jeżeli przyjąć (już pogodziłam się, że jako czytelnik zostałam wpuszczona w maliny), że celem tej książki miała być “radość pisania, humor i zabawa” to wracamy do punktu wyjścia, bo mam za dużo lat na tego typu lektury. Być może jest ona dla ludzi z branży, którzy odnajdą się wśród bohaterów i/lub sytuacji? Być może dla starszych nastolatków, dla których szybki numerek w toalecie czy chlanie jest akurat pożądanym tematem, który bawi i… hm uczy?

Jeżeli przyjąć, że jednak nie jest to fabuła wyjęta z kapelusza, doceniam za szczerość w opowiedzeniu o tej niełatwej pracy, za brak barier i, mimo wszystko, za wnioski, do których autor dochodzi. Nienajgorzej się to czyta, bo autor trzyma się tematu i wiele sekretów po drodze zdradza, przy czym rozdziały są krótkie i bez owijania. Na plus też szybkie czytanie, tu akurat niewielka objętość przemawia w mojej ocenie na korzyść książki. Tylko tyle i aż tyle wystarczy, nie czułam niedosytu, nie będę wypatrywała ewentualnej kontynuacji. Jest to jakiegoś rodzaju zabawa literacka, puszczanie oka do czytelnika, również uchylenie rąbka tajemnicy z zaplecza, na które klient nie ma wstępu. Może i psychoterapia po tych latach spędzonych w gastoświecie? Osobiście liczyłam na coś zupełnie innego ale doświadczyłam, jestem bogatsza w literackie eksperymenty, niczego nie żałuję ;)