Błękitni

No i mamy to, drodzy państwo! Kolejna powieść Marii Rodziewiczówny, którą przeczytałam i mam przyjemność ją dziś ocenić. Choć trudno oceniać tego rodzaju literaturę... Jest to bowiem utwór z 1913 roku, więc czuję pewne opory przed tym, żeby z perspektywy współczesnego człowieka opowiadać o książce, będącej zapisem tak odległych czasów, zupełnie nam dziś nieznanych okoliczności i nieistniejącego już świata... Nie chcę naruszać tego porządku, więc tylko opowiem, co można odnaleźć w "Błękitnych", bo co do wartości sięgania po takie teksty - nie mam żadnych wątpliwości.

"Błękitni" to historia księcia Leona, który po tragicznej śmierci swojego brata, musi przejąć rodzinny majątek i mądrze nim gospodarować. Okazuje się jednak, że nie jest to łatwe zadanie. Nowa sytuacja wymusza na głównym bohaterze wiele zmian, nie tylko w sposobie życia, lecz także w postrzeganiu samego siebie. Leon, zwany też Lwem, mierzy się z przewartościowaniem swojego życia, by móc odnaleźć się w tych niecodziennych dla niego okolicznościach. Czy historia Leona jest świadectwem wielkiego upadku człowieka czy osiągania szczytów mimo przeciwności losu? Tego musicie dowiedzieć się sami.

Henryk Sienkiewicz w "Rodzinie Połanieckich" zapisał piękne motto: "O człowieku nie wolno wątpić, póki żyje". Słowa te pięknie wpisują się w "Błękitnych", bo to właśnie czas, a wraz z nim liczne zmiany, jakie nawiedzają bohaterów, świadczą o nieuchronnej zmienności, przynoszącej zarówno trudny, jak i nadzieję. Rodziewiczówna wpisała w swoją powieść wiele szlachetnych idei, takich jak na przykład szacunek do pracy, troska o swój dom, przywiązanie do ziemi. Bohaterowie bardzo różnie odnoszą się do tych starych jak świat reguł, porządkujących rzeczywistość wedle tradycji, w imię wartości przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Powieść odpowiada na pytanie, którą drogę warto obrać, żeby iść przez życie z dumą i satysfakcją, choć nie zawsze jest to łatwe lub oczywiste.

Jak widzicie, "Błękitni" w przeciwieństwie do niektórych pozostałych powieści Rodziewiczówny dotykają nieco innych tematów, choć nie stronią od wątków miłosnych. I nic w tym dziwnego, skoro uczucie jest jednym z fundamentów człowieczeństwa. "Błękitni" to powieść niezwykle klimatyczna, pozwalająca na nieco nostalgiczną tęsknotę za czasami, których my doświadczyć już nie możemy. Serdecznie polecam.

Na wstępie napiszę, że z tą książką miałam największą przeprawę. Początek nieźle mnie zmęczył, dopiero później wciągnęłam się w całą historię.

Głównym bohaterem jest Leon, zwany też Lwem, który nieoczekiwanie, po śmierci brata, zostaje panem w majątku. Nie potrafi się odnaleźć w nowej roli. Wszystkie konwenanse i cała arystokracja go męczą. Jednak potem coś się zmienia.

To tak w dużym skrócie, ponieważ sama fabuła nie jest tak ważna (przynajmniej dla mnie) jak to, co ta książka ma w sobie.

Jak zwykle autorka dała doskonały popis swoich literackich umiejętności. Bardzo lubię jej styl pisania. Ja wiem, że miejscami może być staroświecki, ale ja bardzo lubię wracać do tych klasyków sprzed lat, gdzie najważniejsze cnoty to przyzwoitość i dobro. Rodziewiczówna w swoich powieściach i w tej również pokazuje co tak naprawdę jest w życiu ważne. To nie traci na aktualności. Więc tym bardziej powinniśmy czytać jej powieści. Nawet tą.

Historia pisze własne scenariusze niezależnie od naszych oczekiwań. Jedni otrzymują niespodziewane dary, drudzy muszą mierzyć się z niesprawiedliwością losu. Maria Rodziewiczówna porusza tą emocjonalna tematykę w swojej obyczajowej historii, w której szlachta i arystokracja przez moment staną na tym samym poziomie.

Pisana w lekki, plastyczny sposób akcja, prowadzi nas przez wzloty oraz upadki głównego bohatera. Pokazuje jego niełatwą drogę do pogodzenia serca oraz rozumu a także angażuje czytelnika w dawne dzieje, gdzie najważniejsze były podziały klas oraz próba uniknięcia najcięższego losu. Autorka wprowadza na scenę nostalgiczny klimat, ale jej opowieść ma pozytywny wydźwięk, pełna jest lekcji możliwych do wychwycenia pomiędzy wierszami a także scen pełnych wzruszeń czy nadziei na lepsze jutro.

Czytamy o księciu Leonie, młodym mężczyźnie, na którego niespodziewanie spada majątek odziedziczony po stracie brata. Niestety zupełnie nie potrafi się odnaleźć w nowej sytuacji. Gdyby nie pewien przyjaciel, być może Lew nie byłby w tym miejscu, w którym ostatecznie się znalazł. Autorka zdefiniowała dobroć oraz bezinteresowność drugiego człowieka w pięknych czynach, dopełniając obrazu miłością, która w odpowiednim momencie wpłynęła na bohatera, wyznaczając odpowiednie kierunki.

Fabuła na pierwszy rzut oka jest banalnie prosta, ale im więcej przerzucimy stron, tym szybciej wychwycimy przekaz kierowany do nas przez autorkę. Ponadczasowe wartości nie tracące swojego znaczenia po dziś dzień wpływają na decyzję bohaterów a ich niełatwe losy podyktowane są prozą życia, momentami brutalną i okrutną, ale kiedy indziej przywołującą chwile prawdziwego szczęścia. To historia, która dotrze do czytelnika w każdym wieku, zaskoczy go, zauroczy oraz pozostanie w głowie na długo po zamknięciu ostatniej strony, gdy odkryjemy, że jej pozorna prostota bardzo szybko zmienia się w supeł powiązanych ze sobą treści.

"Błękitni" nie są wyłącznie propozycją dla tych, którzy lubią sięgać po dawne powieści. Zaskakująco aktualna, dojrzała oraz powołująca do życia złożonych bohaterów oferuje nam wachlarz emocji oraz niezapomnianych przygód zamkniętych na zaledwie dwustu pięćdziesięciu stronach. Idealna na późne popołudnie z książką od której nie oczekujemy wiele a która pozytywnie nas zaskakuje.

Fabuła książki koncentruje się wokół młodego księcia Leona, zwanego Lwem, który po tragicznej śmierci swojego starszego brata nieoczekiwanie otrzymuje tytuł i ogromny majątek. Nieprzygotowany do pełnienia tak odpowiedzialnej roli, młody książę pogrąża się w apatii i bierności. Nie potrafi on odnaleźć sensu w nowym życiu. Jego postawa może wzbudzać początkowo współczucie, ale również irytację. Bohatera otacza bogactwo, ma wszystko. Jednak brak mu poczucia celu i siły, by wziąć odpowiedzialność za swoje życie i ludzi, którzy na niego liczą. Dopiero wstrząs wytrąca go z tej wewnętrznej stagnacji. Pozwala mu on odzyskać wiarę w siebie i w ludzi, a także ponownie zrozumieć sens swoich działań.

Znaczącą rolę w tej metamorfozie odgrywa przyjaźń i miłość. W powieści miłość nie jest jednak tylko uczuciem romantycznym. Jest to siła, która wspiera, a także stawia przed bohaterem moralne wyzwania. Uczy go ona, jak unikać błędów, które mogłyby zniszczyć jego życie i życie innych. W ten sposób miłość staje się nie tylko siłą uczuciową, ale także moralnym kompasem. Ta busola pozwala Leonowi odnaleźć właściwą drogę. Wiem, brzmi patetycznie, ale to pozory. Książki Marii Rodziewiczówny są wyjątkowe i uniwersalne. Bardzo je cenię za język i ponadczasowe wartości. Inną cenną cechą są wspaniale nakreślone psychologiczne portrety bohaterów.

Rodziewiczówna, znana z głębokiej wiary w ludzki charakter i moralność, poprzez postać księcia Leona przekazuje czytelnikowi wartości, które były jej bliskie przez całe życie. Chodzi [Adres usunięty] o lojalność, przyzwoitość czy poczucie odpowiedzialności za innych. One są filarami całej powieści. W świecie pisarki to właśnie cnoty i moralne zasady decydowały o przyszłości jednostki oraz o losie społeczeństwa. Wiara w dobro ludzkiej natury jest fundamentem, na którym opiera się cała historia.

Pod względem stylu, książka jest pełna klasycznego dla Rodziewiczówny piękna słowa, pełnego emocji, ale i szacunku dla tradycji i człowieka. Z jednej strony jest to powieść o polskich wartościach i kulturze, z drugiej to uniwersalna opowieść o ludzkich doświadczeniach, które nie starzeją się z upływem czasu. Pewne kwestie są wiecznie aktualne.

Błękitni to książka, która zarówno relaksuje, jak i skłania do refleksji nad ludzką naturą. To także doskonała lektura dla tych, którzy pragną zanurzyć się w świat pełen emocji, moralnych wyborów i pięknych wartości, które nie tracą na znaczeniu, niezależnie od epoki. Polecam.