Bezsilna

"- Michaś, czego ty oczekujesz po młodych, jak tacy żyją w świecie memów, fejsa i innych tiktoków. Oni nie myślą już logicznie."

💔💔💔 RECENZJA 💔💔💔

💔 Dwie zrozpaczone matki.

Dwa oblicza bezsilności.

💔 Jednej, los odebrał nadzieję na szczęście. Zmusił do dokonania najgorszego z możliwych wyborów.

Z bezsilności, podejmuje decyzję, która rozbiła jej matczyne serce na milion kawałków. Wybrała to, co uważała za najlepsze rozwiązanie dla swoich dzieci.

💔 Drugą, skazał na cierpienie, poniżenie i rozdzierający serce ból. Nie umiała wybrać pomiędzy sobą a swoim synem. Chroniła i cierpiała w ciszy i samotności. Bała się go bardziej niż śmierci. Wreszcie błagała by Bóg zabrał ją do siebie. By skończyła się jej udręka. Potem już tylko prosiła żeby zabili kata. Zło wcielone. Jej synka, którego tak bardzo kochała.

💔 Piotr Kościelny to autor, który w prosty sposób opisuje szarą codzienność, taką, jaka rzeczywiście jest.

Pokazuje tych, którzy żyją w patologicznym świecie uzależnień. Katów, znęcających się nad najbliższymi.

Zwyrodnialców, których nie sięga prawo.

Ale też tych, którzy codziennie zmagają się z bólem, strachem i poniżeniem. Tych, którzy cierpią w samotności, bojąc się poprosić o pomoc. Bezsilnych wobec swoich katów.

Kolejny obraz, to bezsilność policji wobec strachu ofiar, które boją się donieść na swoich oprawców. Budując tym samym ich pewność siebie i pozostawiając bezkarnymi.

💔 Książka to niezła cegiełka, ale bardzo szybko się ją czyta. Autor porusza wiele problemów i opisuje ogromną ilość prowadzonych śledztw, przeskakując pomiędzy nimi, co wprowadza lekki chaos. Zdarzyło mu się również parokrotnie powtórzyć te same sytuacje. Zabrakło mi tu rozwiązania sprawy kradzieży ze skarbonki i historii Oktawiana, któremu kibicowałam. Na plus duet komisarza Tomasza Sokołowskiego i Anny Komudy których polubiłam, dzięki czemu, pomimo ciężkiej tematyki i wielu odrażających opisów, czytało się całkiem przyjemnie. Zdecydowanie wolę pióro autora w wersji jednotomowej 😊

Bezsilna to książka przepełniona okrucieństwem i złem. Złem do którego człowiek jest zdolny.

Aspirujący policjant z Wrocławia trafia do Wschowy. Policjant wie, że szału nie będzie bo jednak z dużego miasta przenosi się do wioski gdzie największym przewinieniem jest kradzież kury. Jednak samobójstwo młodej matki od nowa uruchamia w nim instynkt śledczego.

Kościelny jak zwykle oddał idealnie klimat małego miasta. Wszyscy się znają, ręką rękę myje, układy i ukladziki... A co do czego przychodzi nikt nic nie widzi.

Ta książka nie jest dla każdego, jeśli nie lubisz drastycznych scen i ciężkich tematów to nawet po nią nie sięgaj. Bardzo podobało mi się to jak autor ukazał nam w tej historii zło. Jak każdy z nas może stać się złym człowiekiem.

Kościelny po raz kolejny wstrząsa czytelnikiem

Wschowa, miasto w województwie lubuskim, do którego przenosi się z Wrocławia komisarz Sokołowski. Gdy trafia do mieszkania, gdzie młoda matka popełnia rozszerzone samobójstwo instynkt śledczego każe mu drążyć. Zwłaszcza, że Wschowa i okolice słyną raczej z kradzieży do piwnic. Zbrodni jeszcze nie widać, ale tak naprawdę otwarto już puszkę Pandory.

Kościelny stworzył powieść na wskroś przepełnioną złem, patologią, przemocą, okrucieństwem i bólem. I to wszystko dzieje się w ciszy, o tym wszystkim nikt nie mówi, choć niektóre fakty są tajemnicą poliszynela.

Czytanie tej powieści to wyzwanie dla naszego sumienia, psychiki, empatii. Kościelny nie koloruje rzeczywistości. Kreśli czarną, wyraźną kreską to co najgorsze w ludziach. Szokuje.

Czujemy się bezsilni, nic nie możemy zrobić jako czytelnicy. I chociaż chcielibyśmy zmienić fabułę to nie mamy takiej możliwości. A autor, jak jego postaci, w stosunku do czytelnika nie ma skrupułów. Panie Kościelny, tak się nie kończy powieści. Tego się nie robi czytelnikowi.

Bardzo ta powieść na mnie wpłynęła, mocno mnie poruszyła. Ilość zła zatrważa, ale w dzisiejszych czasach jest mocno prawdopodobna. I chociaż niektóre wątki były dla mnie jakby na doczepkę, a fabuła poprzetykana historiami innych spraw policjantów to jest to mocna pozycja na rynku thrillerów i kryminałów.

To nie jest lektura dla wszystkich, niemniej jednak polecam.

współpraca reklamowa

"Bezsilna" Piotr Kościelny

Znam książki autora i miałam świadomość czego mogę się spodziewać - wiedziałam, że nie będzie to kryminał w klasycznym stylu. I trafiłam, bo zamiast typowych śledztw dostałam portret prowincji przesiąkniętej przemocą, biedą, bezradnością i bezsilnością.

I mam po tej lekturze mieszane uczucia.

Początkowo nie mogłam się wciągnąć, bo w zasadzie nie było tu jakiejś spektakularnej sprawy kryminalnej, a normalnie toczące się życie w małej miejscowości. Wschowa jest pokazana jako miasteczko, w którym największym wydarzeniem są drobne przestępstwa, kradzieże i rozboje. Rzadko trafia się zabójstwo - tu mamy jedno, ale tak proste do rozwiązania, że nie ma się co rozpisywać.

Tak naprawdę całość kręci się wokół dwóch spraw - rozszerzonego samobójstwa młodej matki i przestępczego życia miejscowego menela.

Paulina, młoda samotna matka, bezradna, zagubiona, zostawiona bez pomocy ze strony bliskich, i jej ostatni krok... w nicość. Policjanci ze Wschowy próbują pojąć co ją do tego skłoniło i czy faktycznie zrobiła to sama.

Heniek Mazur, bezwzględny i brutalny, nawet wobec własnej matki. Dawno nie czułam takiej niechęci do fikcyjnej postaci. Ten facet to chodzące zło. Im dalej czytałam, tym bardziej miałam ochotę zamknąć książkę i iść przewietrzyć głowę. Jego sceny z matką to już totalne przegięcie, wynaturzenie, obrzydliwość.

Czytałam to wszystko z narastającym gniewem, momentami z obrzydzeniem, czasem z żalem wobec bohaterów, którzy nie mieli dokąd uciec. Każdy taki fragment pokazywał, że przemoc dzieje się w ciszy, za zamkniętymi drzwiami. Wystarczy podwórko na uboczu, kuchnia w bloku czy sąsiad, który udaje, że nic nie słyszy. Bo to przecież „nie moja sprawa”.

Widać tu, że autor chciał zaszokować czytelnika, obudzić w nim skrajne emocje, żeby nie pozostawał obojętnym.

Mam nadzieję, że to mu się udało.

Dla mnie to była trudna lektura.

Przyznam, że mam duży kłopot z napisaniem opinii na temat tej książki. Twórczość autora dobrze znam, sięgam świadomie po jego książki, wiedząc czego mogę się spodziewać. Wiem, że biorąc kolejną jego powieść w ręce wchodzę do świata, w którym nie ma miejsca na komfort. Czeka mnie ból, strach i bezlitosny realizm. To historie, które nie oszczędzają czytelnika – wciągają w świat patologii, przemocy i ludzkiego zepsucia, wywołując lawinę trudnych emocji, od obrzydzenia po współczucie.

Wydawało mi się, że jestem na to wszystko przygotowana, a jednak dawno żadnej książki nie czytałam tak długo jak tej. Nie byłam w stanie. Przerósł mnie poziom brutalności, intensywność, naszpikowanie każdego rozdziału tyloma trudnymi do przyswojenia wątkami, że musiałam ją odkładać, robić przerwy, by zdystansować się emocjonalnie do przedstawionej fabuły.

Choć doceniam rzetelność autora i jego umiejętność odwzorowania żmudnej, realistycznej pracy policyjnej, momentami czułam się przytłoczona ilością wątków pobocznych. Rozumiem, że miały oddać złożoność działań służb, ale ich nagromadzenie chwilami wybijało mnie z rytmu i rozpraszało napięcie, które autor tak świetnie potrafi budować.

Najbardziej jednak poruszyły mnie fragmenty dotyczące matki Heńka. Czytając je, czułam niemal fizyczny, namacalny ból. Chciałam jej współczuć, zrozumieć, ale nie potrafiłam. Trudno było mi choćby spróbować postawić się na jej miejscu – złościła mnie jej bezradność, ta okrutna bezsilność wobec zła, to poddanie się, które wydawało się nie mieć końca.

„Bezsilna” to książka, która zostawia po sobie ślad. Trudna, brutalna, miejscami wręcz nie do zniesienia – ale prawdziwa. Nie jest to lektura dla każdego. Ale jeśli sięgniecie po nią, zróbcie to świadomie. I przygotujcie się – to emocjonalna przeprawa bez taryfy ulgowej.

Bezsilność – poczucie braku kontroli, trudność w poradzeniu sobie w życiu, danej sytuacji, relacji.

Piotr Kościelny napisał powieść opierającą się na różnych wymiarach zła. Oczywiście każde wyrządzone zło jest po prostu złem i trudno je usprawiedliwiać. Pokazane są strony ofiar i oprawców, co daje mocny obraz dla czytelnika wywołujący różne, emocje.

Tytuł „Bezsilna” dobitnie zapowiada to, co czeka nas w trakcie lektury. Bezsilność wobec sytuacji zdrowotnej, rodzinnej, matczynej to obraz kobiety, która ma ogromną trudność poradzenia sobie z codziennością. Ta codzienność to ciągły strach, smutek, ból, niepokój o to, co będzie jutro.

Akcja książki rozgrywa się na prowincji, która tylko z pozoru wydaje się być spokojna. Można by powiedzieć, że nic się nie będzie działo, jednak komisarz Sokołowski przekona się, że nagromadzi się przestępstw jak grzybów po deszczu. Wstrząsającym wydarzeniem jest samobójstwo młodej kobiety przed którym to zabiła także swoje dziecko podając leki. Z innej beczki, pewien mężczyzna zaczyna „parać się” złem i krzywdzi coraz odważniej osoby, które napotyka na swojej drodze – nieważne czy jest to rodzona matka czy przypadkowy przechodzień.

Bezsilność to także cisza wypełniająca dom, w którym żyje zło. Czasami wydaje się, że lepiej przemilczeć i przeżyć jakoś tę gehennę niż zgłosić się na policję i jeszcze bardziej nagrabić sobie u oprawcy. Z takiego założenia zazwyczaj wychodzi wiele osób i tak też jest w przypadku „Bezsilnej”.

Mroczna, przepełniona smutkiem i bezradnością „Bezsilna” to mocna książka, która dla czytelników wrażliwych nie będzie dobrą lekturą. Powieść ta przedstawiona jest realistycznie i w trakcie lektury popycha do refleksji na temat człowieczeństwa. Zwraca uwagę na fakt, że zło jest wszędzie – za ścianą u sąsiada, koleżanki, dalekiej ciotki czy nieznajomej przechodzącej na ulicy. Zło ma różne wymiary i powinnością człowieka jest, by na nie reagować. W tej sytuacji ciężko powiedzieć, że książka jest świetna, dobra. Na pewno zwraca uwagę na problemy, które otaczają nas każdego dnia.

„Możemy udawać, że na świecie nie ma zła, ale ono czai się w pobliżu”

Piotr Kościelny kreśli obraz świata gdzie przemoc i zbrodnia rozmnażają się szybko niczym chwasty. Rodzą się w zaciszach domów, wzrastają tam, zbierają siły. Społeczeństwo pozostaje nieme na ich bezeceństwa. Samotne, zahukane ofiary nie widzą wyjścia z trudnej sytuacji, nie potrafią działać.

Zło ma się tu dobrze i wygrywa w walce z dobrem. Nie niepokojone potwory karmiąc się strachem, bólem i bezsilnością swych ofiar urastają do gigantycznych rozmiarów.

W tej wielowątkowej książce dominujące są trzy historie, Pauliny umierającej na glejaka, Heńka Mazura, w którym nie ma ani krzty dobra oraz dwójki policjantów, którzy osładzają tą powieść. Paulina i Heniek, dwie różne postaci, dwie różne zbrodnie, dwie różne genezy zachowań i fala skrajnych emocji, które wywołują.

Przerażające jest to, że takie historie toczą się gdzieś koło nas, że pełno ich jest w mediach. Chwilę na nie popatrzymy, trochę porozmawiamy o nich i idziemy dalej a „bezsilne” ciągle cierpią.

Ta książka nie da o sobie zapomnieć, nie da zmrużyć spokojnie oka. Niczym tsunami wyrywa prawdę z korzeniami, obnaża naszą obojętność, oblepia niezmywalnym śluzem zbrodni, tętni bolesnymi, wściekłymi emocjami. Pomimo jej ciężaru czyta się ją jednak rewelacyjnie dobrze.

Witam Was bardzo serdecznie moi drodzy książkomaniacy.

Zło przybiera różne postacie i formy, niszczy wszystko wokół a najbardziej bliskie osoby.

Książka porusza trudny temat przemocy zarówno psychicznej jak i fizycznej, bezsilności wobec tego co nas spotyka, cierpienia w samotności, żalu do otaczającego nas świata dlaczego właśnie mnie to spotyka. Pełnokrwisty kryminał, który dostarczy Wam wielu skrajnych emocji począwszy od współczucia po chęć zemsty za niesprawiedliwość która dotknęła tych najbardziej bezbronnych bohaterów.

Świetne pióro autora pochłania czytelnika z każdą kolejną stroną fundując nam niezapomniane wrażenia. Dynamiczna akcja nie pozwala zaczerpnąć tchu, goni jak pociąg nie zatrzymując się by tylko zdążyć do stacji zakończenie. Wydaje mi się, że to jeszcze nie będzie koniec tej historii i po cichutku na to liczę, że jeszcze będzie okazja spotkać się z bohaterami.

„Śmierć, narodziny, radość i smutek. Wszystko to jest częścią naszego życia. Możemy udawać, że na świecie nie ma zła, ale ono się czai w pobliżu”.

Piotr Kościelny to pisarz, który nie bierze jeńców. Jego powieści nie są zerojedynkowe, choć pozory ku temu stwarza niezłe😊.

Tym razem historia rozgrywa się w małym mieście, gdzie do powiatówki z komendy miejskiej w dużym mieście, wiedziony marzeniem o spełnionej miłości, trafia „prawdziwy as”, rasowy pies, doświadczony wrocławski glina z wydziału zabójstw – Komisarz Tomasz Sokołowski.

Wschowa zdaje się być małym miastem ze skromną przestępczością. Jednak, komisarz Sokołowski szybko przekonuje się, że to tylko pozory. Na pierwszy plan wybija się tajemnicze samobójstwo.. rozszerzone. Młoda matka odbiera życie własnemu dziecku i sobie. Czy to był akt odwagi, czy też tchórzostwa?

Tymczasem w małym hermetycznym środowisku małego miasteczka zaczynają dziać się zbrodnie niespodziewanego tu kalibru..

„Besilna” to wielowymiarowy kryminał. Równy, czytelny i pełnokrwisty. Autor odziera małomiasteczkową rzeczywistość z wszelkich złudzeń. Pokazuje algorytm narodzin zbrodni, optykę zdegradowanego umysłu, formułę głodu władzy, klucz do ludzkich żądz, kompleks życiowego kalectwa i bezwzględną machinę zła, którą trudno zatrzymać nawet w imię tak zwanej sprawiedliwości..

Polecam.

Nieoczywiste podejście do małomiasteczkowego kryminału od jakiegoś czasu prezentuje Piotr Kościelny, który zamiast jednej spójnej historii, woli rzucić czytelnika w codzienny wir pracy policjantów pracujących na takim obszarze. Tak też jest w jego najnowszej powieści “Bezsilna”, której cechą charakterystyczną pod kątem budowy są krótkie rozdziały i częste zmiany perspektywy. Tu opowieści odgrywają najważniejszą rolę - postaci jest sporo, jedne zostają w historii na dłużej, inne pojawiają się na moment, przez co czytelnik tak naprawdę do nikogo się nie przywiązuje. A opowieści przedstawiają różne oblicza przestępstwa, zła i bezsilności, których mieszkańcy niewielkiej Wschowy i okolic doświadczają. Obraz tego społeczeństwa napawa smutkiem, bo choć czasy akcji są współczesne, to reakcje społeczeństwa na krzywdy innych już nie całkiem - tu ciągle panuje przekonanie, że lepiej na krzywdę pozwolić niż komuś o tym powiedzieć, bo to przecież donos, a to coś, za co ze społeczeństwa zostaje się wykluczonym. Kreacje pojawiających się postaci bywają różne - niektóre budzą podziw, inne niesmak, niektóre brzmią bardzo znajomo dla tych, którzy znają inne powieści autora. Część cierpi na samotność, inne przepełnione są gniewem, nie widząc możliwości zaspokojenia własnych pragnień, wyżywają się na innych. Różne odcienie miłości matczynej i romantycznej popychają do impulsywnych, desperackich zachowań, a nielitościwy los sprawia, że i tak w końcu każdy pozostaje bezsilny… A jednak coś mnie w tej powieści uwierało, coś nie do końca grało, coś, co sprawiło, że miałam poczucie, że przecież autora stać na więcej. Liczę jednak, że to po prostu spadek formy, jaki zdarza się każdemu, i przy kolejnej powieści autor wróci do nas w pełni swoich sił.

Początek czy zakończenie z przytupem? Co bardziej do Was przemawia?

Spokojnie! Dziś mam propozycję czytelniczą będącą kompilacją obu tych jakże pożądanych cech. „Bezsilna” już od pierwszych stron wciąga czytelnika niczym wir w świat zupełnie przepełniony mrokiem, a pozostawia w totalnym osłupieniu. Rzadko treści umieszczone na okładce książki tak trafnie określają skrywaną w niej fabułę, ale niniejsza historia to bezsprzecznie „hipnotyzujący portret miejsca, gdzie zło nie krzyczy – ono cicho rośnie tuż pod powierzchnią codzienności”. Autor po raz kolejny porusza trudną problematykę społeczną, dotyka niewygodnych tematów, wywołuje u czytelnika uczucie totalnego dyskomfortu i skrajnej niesprawiedliwości. Maluje opowieść przepełnioną bólem, smutkiem i samotnością, a nade wszystko trudnymi emocjami i BEZSILNOŚCIĄ. Odbiorca odczuwa ten ogromny ciężar poruszanych wątków, mimo to zatapia się w tej historii z każdą czytaną stroną coraz bardziej. Znacie to uczucie, gdy z jednej strony macie ochotę odłożyć książkę na bok i odciąć się od problemów bohaterów, a z drugiej nie możecie oderwać się do lektury? Taka właśnie jest najnowsza powieść spod pióra Piotra Kościelnego. Niewiarygodnie trudna, a jednocześnie totalnie angażująca. I ta wręcz dojmująca aura opowieści, którą tylko autor tak umiejętnie potrafi budować, oczywiście w zestawieniu z autentycznością. Pisarz nie ubarwia rzeczywistości, nie koloryzuje, kreśli obraz życia i codzienności osób, które w żaden sposób nie są wyidealizowane, czym jeszcze bardziej skłania czytelnika do refleksji.

„Bezsilna” to kawał mocnej historii w połączeniu ze świetnym piórem autora. Poruszająca opowieść z małomiasteczkowym klimatem, która na długo wyryje się w Waszej pamięci. Choć akcja książki rozgrywa się na prowincji, to nie dajcie się zwieść. W tej małej miejscowości nie brak czarnych charakterów, oj nie! I nie mogę nie wspomnieć o zakończeniu.Jest totalnie zaskakujące, przeraża, pozostawia czytelnika w oszołomieniu, a jednocześnie z nadzieją na kontynuację dalszych losów głównych bohaterów. Pytanie tylko, czy się jej doczekamy… Ogromnie na to liczę!

Kiedy tylko dostałam pdf od @wydawnictwoczarnaowca , rzuciłam wszystko i zaczęłam czytać. Ta lektura, to niezła cegiełka, ma prawie 500 stron, a ja nawet przez moment tego nie odczułam. Od samego początku zostałam wciągnięta do świata Wschowy. Ten małomiasteczkowy klimat, który tak uwielbiam w książkach kupił mnie już od pierwszej strony. Mamy opisane mniej ważne, ale też mocne sprawy, co uważam za duży plus. Dawno nie spotkałam się z taką różnorodnością.

Bez wątpienia „Bezsilna” to mroczna opowieść. Mamy tu masę ludzkich dramatów i tajemnic, które wychodzą na światło dzienne. Głównym bohaterem tej pozycji jest komisarz Sokołowski, którego niekoniecznie od początku polubiłam. Wydawał mi się gburem, który trafił z większego miasta do Wschowy. Z czasem zmieniłam zdanie na jego temat, a w połączeniu ze swoją policyjną partnerką, stworzyli świetny duet. Poznajcie ich!

Najbardziej poruszyła mnie historia Pauliny. Młodej matki, która przeżyła piekło, a finalnie dostała druzgocącą wiadomość, która zmusiła ją do radykalnych kroków. Czy postąpiła słusznie? Nie mnie jest to oceniać, jednak jako matkę, ten wątek poruszył mnie najbardziej.

Jest też opisany dosyć mocny, krwisty wątek. Aż ciężko uwierzyć, że jeden bohater jest w stanie wyrządzić tyle zła, a jednak! Nie będę wam zdradzać co to za jeden, odkrywanie go sami, powoli, bez pośpiechu, a z czasem dopadną Was jego demony. 😈

@detektyw_piotr_koscielny nie boi się poruszać trudnych tematów, takich jak miedzy innymi zabójstwa, gwałty, samobójstwa, kradzieże, wątki lgbt i tak dalej. Ta książka jest mocna, dla czytelnika o stalowych nerwach, miejcie to na uwadze.

@detektyw_piotr_koscielny stworzył kryminał, którego duszną atmosfera wciąga od pierwszej strony. A zakończenie… Już nie mogę się doczekać, kiedy ponownie wrócę do tego świata, bo nie można kończyć książki w takim momencie! To powinno być zakazane!

A wy sprawdźcie koniecznie ten tytuł, jest wart poznania.