Bezmiłość

"Bezmiłość" Marek Zychla

Czytanie książek trudnych, wymagających skupienia, zatrzymania... to wkraczanie w głębsze strefy naszego wnętrza. Stan zaciekawienia, powrotu do przeszłości, dziwnego odrętwienia, czasem niezrozumienia, a na końcu oświecenia.

To dała mi właśnie „Bezmiłość”.

Mimo tego, że wydawało mi się, że będzie to lektura łatwiejsza, były momenty w których zastanawiałam się „Kurcze, w jakim kierunku to zmierza? Już nie wiem czym jest to co czytam. Co mnie jeszcze zaskoczy? A może już to zakończyć, bo nic z tego nie pojmuję.”

...

Początek – rok 1990 – był bardzo obiecujący, choć momentami czułam się nieswojo. Już wydawało mi się, że wszystko rozumiem, kiedy pojawiła się „Przyszłość” i te moje „wymysły” legły w gruzach. I tu pojawił się kryzys, kiedy to moja nieprzyzwyczajona do fantastyki wyobraźnia zaczęła iskrzyć i już myślałam, że się wyłączy. „Przyszłość” w „Bezmiłości” była dla mnie nie do ogarnięcia. Ale nie mogłam przestać czytać. „Teraźniejszość” znów zapaliła światełko w tunelu. Wszystko wróciło na znajome tory. Historia toczyła się już dla mnie tak, jak wyobrażałam ją sobie przed „Przyszłością”.

Przez „Bezmiłość” się nie pędzi. Dawkuje się informacje, wraca o kilka stron, zawiesza się...

Takich książek nie czyta się codziennie. Ja przynajmniej takich nie czytam. Można by było od tego sfiksować. Warto jednak czasem pochylić się nad taką głębszą lekturą, która w nas coś pozostawi. Może zmieni nasze zapatrywanie na niektórych ludzi... niektóre choroby...

Bo przecież umysł człowieka jest niepoznany. Tworzą się w nim niesamowite obrazy, a my żyjemy w nich jak w normalnym świecie. Chociażbyśmy tylko je sobie wyobrażali. Halucynacje, paranoja, obłęd. Do czego jeszcze może nas to doprowadzić? Kto może to wykorzystać?

Wiem, że nie każdy czuje się dobrze w takiej literaturze, nie każdy akurat tego poszukuje w książkach. Warto jednak czasem wkroczyć w inną przestrzeń, aby móc zrozumieć ten „inny” świat. Inny od naszego wyobrażenia.

Dlatego „Bezmiłość” polecam Waszej uwadze. I nie porzucajcie jej wchodząc w „Przyszłość”. Wynagrodzi Wam to w kolejnych rozdziałach.

„Bezmiłość” na pewno pozostanie we mnie. A nawet skłania mnie do pogłębienia wiedzy i dzięki końcowym stronom od Autora już zarezerwowałam sobie książkę Barbary Rosiak „Byłam schizofreniczką”.

Polecam!

Są takie książki, o których napisać trudno z powodu targających czytelnika emocji. I „Bezmiłość” właśnie do takich należy. Nie potrafię sklecić o niej sensownego zdania.

Przeszłam przez wachlarz emocji i reakcji. Na początku to sobie myślałam, że autor ma dobrego dilera i ja chcę do niego numer 😉 Potem przyszła fala przygnębienia i ogromny żal do świata, za dziecięcy czas Grzesia. Następnie było przytłoczenie dziwnym światem stworzonym przez Zychlę. Jako kolejna pojawiła się chęć uratowania Grzesia. Potem była bezsilność. Gdzieś pomiędzy tym wszystkim wpadało zaskoczenie. I tak w kółko.

Nie powiem Wam nic o fabule, bo nawet najmniejsza informacja może zaburzyć Wasz odbiór. Mogę powiedzieć tylko tyle - przeczytajcie do ostatniej strony, nawet jeśli w trakcie wszystko wyda Wam się zbyt dziwne.

Ja autorowi kłaniam się w pas. Podziwiam za pomysł, za wykonanie i za to, że potrafi przenieść czytelnika w umysł, którego ten nie zna, a który w trakcie lektury wydaje się jego własnym. To jest sztuka przez wielkie S!

⭐RECENZJA⭐

"Bezmiłość" autorstwa @zychlamarek to kolejna powieść, która wywarła na mnie ogromne wrażenie. Bardzo cieszę się i dziękuję pisarzowi że miałam możliwość ją zrecenzować! 😊 Mamy tutaj głównego bohatera, który wpuszcza nas w swój świat, w swoje emocje i nie wszystko jest takie na jakie wygląda. Niestety ta lektura ma mnóstwo bólu oraz cierpienia w sobie i to czuć. Ale ma również to, co doceniam najbardziej w książkach! Skłania do zatrzymania się i refleksji nad swoim życiem. Tak, jak kiedyś Wam pisałam, tak dziś Wam napiszę - liczy się tu i teraz, bo jutra nie znamy i choćbyśmy zaplanowali sobie nie wiadomo jak przyszłość, może z niej wyjść jeden wielki guzik. Ja wiem coś o tym, bo jestem chodzącą, tykającą bombą przez zator płucny, ale nie narzekam, przyjmuję na klatę i co ma być to będzie. Ja wierzę, że będzie dobrze! Wracając do lektury, to uważam, że Marek ma bardzo ciekawy, przyjemny, lekki oraz interesujący język i styl. Nie sposób się przy nim zmęczyć, nudzić czy coś. Tutaj naprawdę czuć, że pisarz ma wyrobiony kunszt pisarski i dzięki temu przez książkę się "leci", mimo iż nie jest ona łatwa i banalna. Powieść podzielona jest na cztery części i to sprawia, że człowiek poznaje te wszystkie zakamarki ludzkiego życia od A do Z. Wartka akcja daje wiele i powoduje, że ma się ciarki na całym ciele, ale nie można zapomnieć o tym smutku, który towarzyszy tej lekturze. Bo temat depresji nie jest łatwy, coś Wam już o tym pisałam nie raz, nie dwa. I bardzo cieszę się, że autor właśnie w taki sposób okazał nam to wszystko i pozwolił otworzyć oczy na to, co ważne w życiu. Jestem pełna podziwu i szacunku do Ciebie @zychlamarek. Dzięki Tobie i tej powieści może ludzkie oczy i serca otworzą się na to, o czym nie chce się rozmawiać. Fantasy i science fiction? Nie odczułam tego kompletnie... Dla mnie była to nader realna książka, przepleciona ogromnym bólem, lękiem, cierpieniem i smutkiem. To nie jest do opisania! Sami musicie się przekonać o co mi chodzi tak naprawdę, a nie zrobicie tego bez sięgnięcia po tę powieść! Polecam Wam ją z całego serca! 😊 A może jest tutaj ktoś, kto czytał ją już i podzieli się ze mną swoimi odczuciami?

🥺

Czy "Bezmiłość" może stanowić czytelniczo rodzaj "snu bez snów", który rozbija w pył niejeden pozornie pewny obraz świata, pozostawiając piasek pod "kurtyną powiek"? Zdecydowanie.

.

Są takie książki, które od razu po przeczytaniu czuje się potrzebę przeczytać jeszcze raz- od początku. Są takie, których fragmenty można analizować w nieskończoność, za każdym razem znajdując w nich coś nowego. I są takie, które otulają nasz umysł różnorodnością obrazów i kokonem możliwych sposobów ich interpretacji.

.

"Bezmiłość" zaczyna się nieśmiało. Szara rzeczywistość 1990 r. otacza małego Grzesia, atakując go mniejszymi i większymi dramatami, "draśnięciami" i "tąpnięciami". Jego "domek z kart" właśnie zaczyna się chwiać, a na horyzoncie widać już "prawdziwe tornado". Matka "nurkująca" w depresji, a ojciec- kolejnych butelkach z alkoholem popychają go w ramiona takich rzeczywistości, które zamiast codziennych "bezmiłości" zapewniają mu eksplozję innych doznań, odbierając możliwość oddychania normalnością. Wszystko to z "braku kolorów", "deficytu uśmiechów" oraz "nadmiaru nieprzychylnych spojrzeń" i słów.

.

Świat głównego bohatera "bierze nas na wyłączność" i rozrywa nasz umysł na strzępy. Generuje obrazy tak samo abstrakcyjne, jak realne, przerażające, "oszpecone" bólem i samotnością. Rzuca nas w obszary fantastyki, nauki, baśniowości, cygańskiej mitologi i grozy. Futuryzm przeplata się z wizjonerstwem, rzeczywistość z wytworami wyobraźni, a prawda z fikcją. Autor wysoko stawia poprzeczkę. Już kilkanaście pierwszych stron wprawić może w poczucie konsternacji, a to dopiero początek tej wyboistej drogi, pełnej pułapek dla umysłu i fabularnych zakrętów.

.

"Bezmiłość" to jednak rodzaj książki, dzięki której myślisz bardziej, boisz się o siebie więcej, więcej analizujesz i rozumiesz. Bo "może niebo dla innych jest zielone, a trawa niebieska". A każdy z nas nosi swoją "żabkę w kapturze" i "duszka na ramieniu", tylko jeszcze o tym nie wie. Ta pełna metafor emocjonalno - ekspresywna wędrówka zapewnia mnóstwo doznań. Tutaj nie ma kompromisów, a "gęsta niczym trupia krew" aura spowija wizualizacje ogarniętego "burzą" umysłu...