Morderstwo na śniadanie

Z książkami Iwony Banach zawsze było mi po drodze. Dobrze rozumiem poczucie humoru autorki i każda z przeczytanych historii wywoływała uśmiech na mojej twarzy oraz zbliżała mnie do cudnie kreowanych bohaterek. „Morderstwo na śniadanie” dogłębnie przedstawia problem upierdliwej teściowej i braku weny do pracy, a może nawet do życia. Bohaterowie, których mieliśmy okazję poznać w pałacyku czytając „Stara zbrodnia nie rdzewieje” starają się poukładać swoje życie według społecznych ram.

„Listonosz był typem gawędziarza, z każdym pogadał, dla każdego miał jakąś plotkę, każdemu potrafił doradzić – że jak we śnie się widzi kapustę kiszoną, to lepiej nie kupować boczku, bo będzie bigos.”

Dążenie do stabilizacji, ślubu, założenia rodziny i sprostania oczekiwaniom innych, to genialny temat na komedię kryminalną. Sam wątek zabójcy, jest jak zwykle poprowadzony w idealnej harmonii z pozostałymi wydarzeniami. Nie miałam teraz weny na czytanie kryminałów, jednak powstanie Instytutu Kosmitologicznego i jego sekrety wciągnęły mnie całkowicie.

Irytująca do granic możliwości papuga Pinda, ma towarzyszkę irytującą do granic możliwości Balicką. Ten duet to mistrzostwo, jednocześnie ich nie cierpisz i interesujesz się dalszymi losami. Wzbudzają wiele emocji, swoim zachowaniem prowokują do powstania kolejnych plotek związanych z kosmitami, nie brakuje im samozaparcia do układania życia innym. Są na posterunku całą dobę, dosłownie.

W Głuszynie nie można się nudzić, zacięci mieszkańcy spychają na drugi plan kłopot związany z morderstwem i wszystkie siły angażują w poszukiwania kosmitów. Jest zaściankowo i komicznie, nie wiem na ile realne są te pomysły, czy faktycznie ktoś mógłby postępować tak nierozsądnie, ale komedia rządzi się własnymi prawami. Ironia i sarkazm to oręż autorki, mnie śmieszy.

Zdaję sobie sprawę, że dla osób spotykających się pierwszy raz z piórem autorki, kłopotliwa może się okazać liczba postaci. Jest ich bardzo dużo, opisy są dosyć rozbudowane, ale momentami nawet ja gubiłam się w charakterach ludzi pojawiających się na drugim planie. Koniecznie trzeba zacząć od czytania pierwszego tomu, wtedy zdecydowanie łatwiej można poukładać sobie tło całej historii.

Jednym z największych plusów autorki, jest przemycanie gorzkiej strony życia do swoich komedii. W tym przypadku obserwujemy wpływ nadopiekuńczej matki, na życie dorosłego syna. Śmieszne i straszne jednocześnie, historia pisana przez życie, można spotkać ją w realnym świecie, tam nie zawsze znajdzie się miejsce na szczęśliwe zakończenie. Ludziom „prowadzonym” za rękę przez nadopiekuńczych rodziców, często jest ciężko ułożyć własne relacje partnerskie, co w książce widzimy jak na dłoni.

Podsumowując, nie będę ukrywała, lubię książki Iwony Banach, jest bardzo mocno związana z dynamiką wprowadzaną do historii, wielobarwnymi postaciami i społecznymi problemami przemycanymi pomiędzy wierszami komedii. Cieszę się, że zakończenie zwiastuje kontynuację i wprowadza dreszczyk napięcia. Czekam na więcej!

Pani Iwona Banach po raz kolejny punktuje ludzką naiwność, próby zaistnienia w internecie za wszelką cenę i łatwowierność. Wyśmiewa przywary naszego społeczeństwa na przykładzie społeczności Głuszyna. A co tam się wyrabia! Nieślubne dzieci, chęć znalezienia męża za wszelką cenę, najazd kosmitów, lewe interesy, a do tego szalejąca papuga i morderstwo listonosza. Powiem wam, że dzieje się bardzo dużo. Momentami można się pogubić.

Początek książki trochę mi się dłużył. Miałam wrażenie, że policja nigdy nie złapie mordercy listonosza. Na szczęście akcja przyspieszyła po przeczytaniu kilkudziesięciu stron. Nie małe znaczenie ma tu rola papugi, która dała się we znaki niektórym mieszkańcom. Szczególnie upodobała sobie starszą aspirant Czubajko. I wcale się jej nie dziwię, bo policjantka należy do bardzo wrednych osób.

Humor sytuacyjny, absurdalność wydarzeń i nietuzinkowi bohaterowie to znaki rozpoznawcze książek napisanych przez panią Iwonę. Jeżeli lubicie taki miks, to będziecie dobrze bawić się podczas czytania. A pani Iwona nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. Czyżby szykowała się kolejna książka z Pindą w roli głównej?

Uwielbiam się śmiać, z tego właśnie powodu dość regularnie sięgam po książki z dawką humoru.

Jest trup, listonosz... Na dodatek znaleziono go w polu a żeby było jeszcze gorzej to dla szczegółu leżał w kręgu. A przecież tuż za miedzą powstaje instytut kosmitologiczny. Oczywiście będzie śledztwo i będzie papuga Pinda, która tym razem będzie szczekać. No cóż, nie będzie łatwo.

Autorka dała nam wielowątkową komedię kryminalną w bardzo dobrym stylu. Częste zwroty akcji oraz dobrze wykreowani bohaterowie, którzy nie raz swoją wiedzę opierają na internetowych memach gwarantują dobrą zabawę.

Do tego zabawa słowem i świetny styl Autorki gwarantują przyjemność czytania.

Jest to świetna lektura, kiedy szukamy odprężenia i uśmiechu. Ja wiem, że tam w tle jest trup i to nie jest śmieszne ale już opisy bawią. Znajdziemy w niej cały wachlarz ludzi, których spotykamy w mediach społecznościowych, może znajdziemy samych siebie?

Podsumowując jest lekko, łatwo i przyjemnie ale nie banalnie 😊

Na salony, a właściwie na półki księgarniane, wjechała miesiąc temu komedia kryminalna "Morderstwo na śniadanie". Jest to drugi tom serii z papugą Pindą w roli głównej. Czy trzeba czytać po kolei? Tak! Są to ze sobą ściśle powiązane książki. Czy zatem mogą zdarzyć się spojlery? Tak, przepraszam. Czy mogę podrzucić link do recenzji pierwszej części? Tak, oczywiście, proszę: KLIK!

Tym razem, również papuga jest w centrum całej akcji, a jak na komedię kryminalną przystało, mamy i trupa. Tym razem jest to listonosz i czym biedak zawinił? No tego właśnie nie wiadomo. A cóż kolorowe ptaszysko ma do tego wszystkiego? A no, odmieniło się jej i zamiast rzucać przekleństwami, zaczęła... szczekać niczym pies. Ale to nie koniec absurdów. A maleńkiej miejscowości Głuszyn, bo tam właśnie dzieje się wszystko opisane w tej książce, powstaje instytut kosmitologiczny. Czujecie tę aferę? Nie daj Boże jak stawiali wiatraki, anteny 5G i ludzie dostawali głupawki a tu, w pałacyku taki instytut? Spodziewają się kontaktu z obcymi? Trzeba też nadmienić, że ciało listonosza zostaje znalezione w polu i do tego w kręgu... no to teraz tylko czekać, aż pojawią się ufoludki!

Myślę, że powyższy opis wystarczy, aby zagłębić się w niekończącą się falę śmiechu, którą przy tej książce funduje Iwona Banach. Mam wrażenie, że z każdą kolejną wydaną powieścią nieco bardziej przesuwa granicę, testując, ile zniesiemy, a raczej ile zniosą książki, bo kolejne to już powinny chyba być wydane w twardej oprawie w razie gdyby ktoś wyrzucił ją w powietrze w trakcie nagłego wybuchu śmiechu. Pamiętajcie też, aby nie czytać w komunikacji miejskiej lub założyć czapkę z napisami z przodu i z tyłu informującymi, że niekontrolowane napady śmiechu nie są związane z chorobą psychiczną, a ze świetną zabawą przy czytaniu o przygodach szczekającej lub przeklinającej papugi.

Wiem, że wiele osób jest uprzedzone do komedii kryminalnych no bo jak to tak wiązać zbrodnię z zabawą? A no, można i najlepsze jest to, że macie świadomość, że ktoś zginął, że być może było to morderstwo, być może cierpiał, a i tak autor obraca zdarzenia tak, że chce się wam z tego śmiać. No cóż, być może łatwiej dzięki temu zwodzić i jeszcze trudniej jest odgadnąć kto i dlaczego zabił? ;)

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Dragon :)

Książki tej autorki możemy chłonąć i chłonąć, pozwalają nam się zrelaksować od dnia codziennego oraz wywołać na naszych twarzach uśmiech.

Witajcie, zapraszamy was dzisiaj na recenzję książki o pewnej papudze oraz mieszkańcach wsi, którzy rozbawią was do łez. Opowiemy wam dzisiaj trochę o książce „Morderstwo na śniadanie” od Iwony Banach oraz Wydawnictwa Dragon.

Pinda, to papuga, która używa jednego bardzo popularnego przekleństwa, jednak od pewnego czasu zmienia się i zaczyna szczekać, tak dobrze przeczytaliście szczekać. Właścicielka ptaka ma dość jej zachowania i postanawia jej jakoś pomóc. Z ową pomocą przychodzi niedawno otwarty w Głuszynie instytut kosmitologiczny. Instytut, został niedawno wybudowany i przerobiony ze starego pałacyku (o owym pałacyku można poczytać w poprzedniej części). Dla mieszkańców wsi stanowi nowość i powstaje dookoła niego wiele przeróżnych plotek, które wywołują zabawne sytuacje. No, ale przecież to jest komedia kryminalna, więc nie może zabraknąć ofiary. W tej książce zostaje znaleziony martwy listonosz, który został zauważony, gdy wychodził z instytutu. Czy zostanie odnaleziony morderca ? Czy papuga przestanie szczekać ? Te i inne informację możecie przeczytać w książce. Nie chcemy wam, więcej zdradzać, ale mamy nadzieję, że zaciekawił was sam opis książki. A teraz zapraszamy na kilka słów od nas.

Jak już wcześniej pisałyśmy książka ta to nie jest pierwszy tom przygód od Pindzie, tylko drugi, jednak nie martwcie się wszystko jest wyjaśnione i jeżeli nie czytaliście pierwszej części, to i tak ogarniecie kto jest kim, ale oczywiście polecamy wam również pierwszą część.

Historia przeznaczona jest dla fanów komedii kryminalnej, jeżeli nie macie poczucia humoru to wydaje nam się, że nie macie tu czego szukać, bo na tej powieści po prostu trzeba się zrelaksować i się śmiać. Dlatego jeżeli jesteście przekonani to musicie koniecznie ją poznać.

Powiemy wam czytanie tej książki wprowadziło nas w niezwykły klimat wsi, takiej trochę zacofanej, w której według nas ludzie we wszystko wierzą i dają się nabić w butelkę, może nawet trochę nierealnej, jednak my lubimy tego typu książki i dla nas była to czysta przyjemność i ubaw gdy się zagłębiałyśmy.

Cała fabuła książki opiera się według nas na niedomówieniach i przekręceniach tak zabawnych, że każda sytuacja i każda postać ma znaczenie, każdy coś robi i mówi śmiesznego, całość jest spójna i powoduje, że czytelnik się uśmiecha, a nawet wybucha śmiechem. Akcja tej opowieści trwa cały czas to znaczy, tam się zawsze coś dzieje i uwierzcie papuga jest wszędzie. My uwielbiamy jak się co dzieje, więc książka dostaje dodatkowego plusa. Czasem nawet tak dużo się dzieje, że można się pogubić, ale nam to kompletnie nie przeszkadzało. Powiemy również też o tym czego nam zabrakło w tej historii, bo musimy trochę pomarudzić. Chociaż fabuła i akcja to była jedna wielka plątanina zwrotów akcji, to zabrakło nam jakiegoś takiego efektu wow, ciężko o tym mówić, jednak brakowało w niej nagłej zmiany, która by nami potrząsnęła. Jak dla nas ta historia, była dla nas zabawna i prosta, nic poza tym. Musimy to powiedzieć z bólem serca, że jednak dla nam pierwsza część bardziej się podobała, ale nie zrażajcie się gdyż jest to tylko nasza opinia.

Główną bohaterką jest z pewnością Pinda, która wywołuje większość zamieszań w książce, jest super wykreowana i barwna jak jej pióra. Co do reszty mieszkańców, to zostali przedstawieni w dosyć komiczny sposób, trochę jako tacy prości ludzie, którzy uwierzcie na słowo, wywierają bardzo pozytywny, prześmiewcze wręcz wrażenie. Według nas jak na komedię kryminalną to charakterystyka postaci, jest właśnie taka jaka powinna być dla tego gatunku książkowego.

Na koniec powiemy wam, że jeżeli chcecie przeczytać jakąś komedię kryminalną to polecamy wam książki Iwony Banach, gdyż to w jaki sposób pisze ta kobieta, to cudo, wszystko jest proste i czytelne, relaksujące i odstresowujące, tu nie ma nic skomplikowanego, jednak niezaprzeczalnie zabawnego. Może ta książka nie zrobiła na nas ogromnego wrażenia, jednak pośmiałyśmy się i odprężyłyśmy, więc warto wam ją polecić na stresujące dni. Miłego dnia kochani.

Wróciłam do Głuszyna i od razu poczułam polską gościnność. No bo wiecie, kosmici pojawiają ze wszech stron, to i ludzi się nazjeżdżało, i ugościć ich trzeba. Tym razem na tapet autorka wzięła kosmitów. Dlaczego? Bo kosmici mogą wszystko, ot co. W każdym razie we wsi ich pełno, jak wynika z opowieści mieszkańców. A ci to mają do powiedzenia! Plotki, wymysły, szalejąca wyobraźnia. Atrakcji wszelkiej maści w Głuszynie nie brakuje. Jak różne i odległe sytuacje, przypadki i wpadki potrafi autorka ze sobą połączyć w przezabawny sposób, to się w głowie nie mieści. Ubiera w słowa wręcz irracjonalne zbiegi okoliczności i serwuje od śniadania do kolacji, a nawet nocą.

Co tym razem Iwona Banach podała w niepowtarzalnym, indywidualnym sosie własnym? Kosmitów, 5G, Facebook, briefingi pod sklepem, męskie ego, romantyczne zaloty, ślepą miłość, przepisy kulinarne z Internetu, kosmetyki, manifestacje, anonimy, donosy, rodzinne patologie i inne takie. Jednak przede wszystkim autorka piętnuje Polaków i ich wady. Na pierwszy plan wysuwa się głupota ludzka, naiwność, na drugi plotkarstwo, zaściankowość, zazdrość. Dorabianie teorii i ideologii kroczy tuż obok. Sprowadzanie wszystko do swojej prawdy zostaje krok z tyłu. Nie brakuje miłości i romantyzmu w pełnej krasie. Żądzy pieniądza też nie. A płaci się… za wszystko. Powieść Iwony jest nie tylko śmieszna i zabawna, ale i prześmiewcza, zaserwowana w niebanalny sposób. Mina rzednie, gdy spod grubej warstwy śmiechu wyłania się prawdziwy obraz rodaków.

Jest intryga, zawiła i nieoczywista jak na Instytut Kosmitologiczny i badania naukowe przystało! Na Głuszyn też! Morderstwo świeżutkie podane w zbożu. Żeby było zabawniej i bardziej morderczo, powraca stara zbrodnia. Sprawa Paciorkowych żon ma się całkiem nieźle mimo przedawnienia. Sabina, miłość aspiranta Andrzeja Balickiego, mnoży zagadki, a starsza aspirant Lidia Czubajko żąda wyników. Stara Balicka, Kudasiowa, Racuchowa wymiatają swoim kombinowaniem i wprowadzaniem planów w czyn. Stefankowi, Mirelli i Dżesice też nic nie brakuje, choć bije ich na głowę Maryśka.

Co tym razem Pinda nawywija? Jak nie ratlerek, to bernardyn… Ot, zdziczały pies z tej papugi. Wzbudza popłoch szczekaniem i nie tylko. Pinda potrafi nieźle przyłożyć, jak ktoś jej podpadnie. Tym razem i ona podpada. To niebieski przestępca z paskudnym charakterem. Koszmar w ptasim wydaniu, ale za to z jaką osobowością! Uwielbiam Pindę za całokształt. Za wredoctwo i urok osobisty. Podziwiam jej umiejętności lingwistyczne i psie akcje, bo ktoś ją nieźle wyszkolił. Zaskoczyło mnie, co to ptaszysko potrafi.

Całość jest niezwykle barwnie i plastycznie opisana. Bohaterowie wywołują salwy śmiechu już samym pojawieniem się. Sytuacje bawią do łez. Teksty rozwalają!

„Morderstwo na śniadanie” poleca się na wakacje. Lekki, kosmiczny posiłek z morderstwem, podlany inteligentnym humorem, podany latem smakuje wybornie. Smacznego!

Papuga Pinda wraca. A wraz z nią aspirant Balicki, jego mama i inni mieszkańcy Głuszyna.

A we wsi na miejsce dawnego hotelu powstaje Instytut Kosmitologiczny. W mieszkańcach budzi to zainteresowanie mieszane z przerażeniem.

Czy to możliwe, że w ich wsi pojawili się

kosmici?

Kolejni mieszkańcy dzielą się swoimi doświadczeniami ze spotkań 3go stopnia. A gdy zostaje znalezione ciało miejscowego listonosza w trójkątnym kręgu na polu, strach i sepkujacje narastają.

Aspirant Balicki stara się myśleć trzeźwo i szuka winnego morderstwa (nie wśród kosmitów). Oczywiście pani Balicka wraz z Pindą i przyjaciółkami, pomaga mu jak może. Czy uda im się rozwiązać zagadkę morderstwa listonosza?

Jeżeli szukacie lżejszej lektury na lato, a nie chcecie rezygnować z kryminałów, to komedia kryminalna jest idealnym rozwiązaniem. A przy tej konkretnej uśmiech nie będzie Wam schodził z twarzy.

"Morderstwo na śniadanie" to druga część zabawnej serii z papugą. Papuga jest po prostu świetna. Jedyna w swoim rodzaju. Musicie ją poznać. Obecnie nie kurwuje za to szczeka, warczy i to nie jak jeden pies, ale jak całe stado psów różnych ras.

Autorka serwuje sporą dawkę humoru. Nieporozumienia, gra słów, humor sytuacyjny. Tu jest wszystko.

Głuszyn to wieś, gdzie nie znajdziecie sielskiego klimatu idealnego do odpoczynku. Tu ciągle coś się dzieje, morderstwa, kosmici i Pinda.

Bohaterowie są ciekawi, wyraziści. Każdy czymś się wyróżnia. Część z nich za dużo czyta internetowych informacji, część zaś zatrzymała się w odległej przeszłości. Wynika z tego sporo zabawnych sytuacji.

Takie komedie kryminalne lubię. Świetnie bawiłam się przy tej książce i już czekam na kolejną część. Tym bardziej po takiej bombie, jaka pojawiła się na zakończenie.

"Morderstwo na śniadanie" jest drugim tomem zabawnej, w iście kryminalnym stylu Serii z papugą. Co tym razem zmalowało to ptaszysko? Otóż Pinda porzuciła przeklinanie na rzecz równie niecodziennego zachowania, a mianowicie... szczekania. Tak tak, dobrze widzicie. Coś takiego to tylko Iwona Banach mogła wymyślić. Ale jak to bywa u autorki, znajdziemy tu również sporo dziwnych nazw, imion, nazwisk, jak chociażby Instytut Kosmitologiczny.

"(...) o ile klnąca dotychczas po ludzku papuga używała tylko jednego uroczystego słowa, o tyle, kiedy przekwalifikowała się na język psi, nie zamierzała się ograniczać. Niestety. Szczekała namiętnie i bardzo umiejętnie. Bez przerwy. Dniami i nocami."

Ostatnio nerwów napsuł mi pewien kurier, dlatego aż mnie ponosiło, abym potrafiła takiego ukatrupić, chociażby na kartach książki. Ale ja się na tym nie znam, pozostawiam to chociażby Iwonie Banach, która za cel obrała sobie listonosza. Tak więc będzie trup, a dodatkowego mocno angażujace śledztwo. Podejrzanych co nie miara, a do tego pączek w czekoladzie z wiśniowym nadzieniem mmm... Czy to ma coś wspólnego ze śmiercią? Musicie koniecznie to sprawdzić!

Autorka swoimi trafnymi spostrzeżeniami na temat naszego życia dodaje tej historii realności. Czytelnik może przejrzeć się jak w lustrze, znajdując w niej część siebie. Głuszyńska rzeczywistość wcale, ale to wcale nie jest tak odległa, jakby mogło się wydawać.

Pełno tu absurdów, przerysowania, omyłek, sarkazmu, ironii, pecha, wiary w cuda, kosmitów i gry słów, którą po prostu ubóstwiam. W tym całym galimatiasie jest metoda. Śmiech towarzyszy nam na każdym kroku, ale i gorzka refleksja, że są wśród nas ludzie, którym ciężko coś przetłumaczyć. Od jakiegoś czasu bowiem obserwujemy zjawisko, w którym ludzie wiedzę o świecie czerpią z mediów społecznościowych. Dla mnie to mało wiarygodne źródło wiedzy, ale są także osoby, które każdy taki fake news biorą na serio i nic nie jest im w stanie przemówić do rozumu.

"Mówi się, że dostatecznie zaawansowana technologia w oczach nieznających jej ludzi wygląda jak magia, ale jeżeli trafić na podatny grunt, to wszystko jednak są kosmici."

To, jakie zakończenie tym razem zafundowała nam autorka... Tego zupełnie się nie spodziewałam. Moja ciekawość została rozbudzona na maksa.

"Morderstwo na śniadanie" bawi, dziwi, wzrusza, zaskakuje. Czy uda się opanować szaleństwa Pindy? Nie wiem kiedy zaserwujecie sobie tę lekturę. Ja polecam nie tylko na śniadanie, ale i o każdej porze dnia i nocy!

"Morderstwo na śniadanie" to kolejna część "Serii z papugą" wymyślonej przez Iwonę Banach.

Mieszkańcy Głuszyna zaczynają wierzyć w pozaziemskich przybyszów. Ponieważ w ich małej wsi, został wybudowany Instytut Kosmitologiczny, ludzi snują domysły. Źródeł wiedzy szukają w Internecie. Do tego pośrodku kręgu w zbożu ktoś znajduje ciało miejscowego listonosza. I co wspólnego z tym całym galimatiasem ma papuga Pinda? Przeczytajcie koniecznie, bo czeka na Was duża dawka wyśmienitej zabawy.

Papuga Pinda ma swój niepowtarzalny, niezbyt łatwy charakterek. Jest ciekawą i oryginalną "postacią", która swojej właścicielce przyprawia zmartwień. Mnie rozśmieszała swoim zachowaniem i była motorem napędowym wielu wydarzeń w książce.

W powieści ludzkie wady, przywary i dziwne zachowania udało się autorce nakreślić w zabawny sposób, z wyczuciem. Znalezienie zwłok to niebywała sensacja. Mieszkańcy są bardzo ciekawi, kto zabił i dlaczego? Przy okazji, niektórzy chcą przez chwilę poczuć się sławni.

Lubię styl pisania autorki, bo jest bardzo oryginalny. Zawsze jestem pod wrażeniem pomysłów na niebanalną fabułę, które siedzą w głowie pisarki. Książkę czyta się szybko, a opowieść toczy się płynnie. Akcja toczy się wielotorowo.

Postacie są wyraziste, barwne, czasem szalone, specyficzne, mają ciekawe charaktery. Nie da się ich zapomnieć ani pomylić.

W książce znalazłam wiele komicznych sytuacji, które bardzo mnie rozbawiły. Ciągle zastanawiałam się, co jeszcze przydarzy się postaciom z powieści? Wątek kryminalny świetnie mieszał się z komediowym, a do tego został fajnie obmyślony.

"Morderstwo na śniadanie" to inteligentnie napisana komedia kryminalna. Idealna, gdy chcemy przeczytać coś dobrego i przy okazji poprawić sobie humor.

Serdecznie polecam 📚📚.

Książka "Morderstwo na śniadanie" bawiła mnie do łez. Była to świetna rozrywka, ale z gatunku tych inteligentnych. Iwona Banach napisała rewelacyjną komedię kryminalną, która bawi do łez, ale także wciąga czytelnika w śledzenie postępów policji.

To, co jest zdecydowaną zaletą książki Morderstwo na śniadanie, to jej główny bohater zbiorowy, czyli społeczność Głuszyna. Autorka posługuje się stereotypem polskiej wsi. Opisane zachowania nie odbiegają od rzeczywistości, ale tu zostały skumulowane do kilku bohaterów. Są bardzo charakterystyczni, jest ich wielu, ale żadnego z nich nie ma w książce na tyle dużo, żeby w końcu jego zachowanie zaczęło irytować czytelnika.

"Morderstwo na śniadanie" to inteligentne żarty i gra słów. Autorka nawiązuje do współczesności, a to ważne w dobrym odbiorze komedii kryminalnej. Iwona Banach potrafiła stworzyć tak absurdalne sytuacje, że można się popłakać ze śmiechu.

Co do śledztwa, to nie wysuwa się ono tutaj na pierwszy plan, jednak obserwuje się je z dużym zainteresowaniem. Policjanci nie są wiejskimi i nieporadnymi przedstawicielami władzy. Oni są tutaj jako jedni z niewielu tymi, którzy kierują się zdrowym rozsądkiem.

Lubicie komedie kryminale? Jeżeli tak to koniecznie musicie przeczytać drugą część o przygodach papugi Pindy. Mimo, że nie czytałam pierwszej części to nie miałam większego problemu w połapaniu się kto jaką odgrywa rolę.

Akcja rozgrywa się w miasteczku Głuszyn. Aspirant Balicki ma za zadanie rozwiązać tajemniczą śmierć listonosza. Matka Balickiego ma problem z papugą, która na szczęście przestała przeklinać ale zaczęła szczekać. Przez to policjanci z komisariatu w Głuszynie zostają oskarżeni o nielegalną hodowlę psami. Na domiar tego wszystkiego w pałacyku zostaje otwarty Instytut Kosmitologiczny. Ludzie z wioski obawiają się, że bedą nawiedzani przez kosmitów.

Było to moje pierwsze spotkanie z autorką ale na pewno nie ostatnie. Chętnie przeczytam poprzednią część przygód Papugi Pindy. Już dawno tak się nie śmiałam przy czytaniu książki. Autorka stworzyła świetną komedię z bardzo wyrazistymi i charakterystycznymi bohaterami. I ta Papuga😂 Polubiłam ją od samego początku i nie ukrywam, że czytając nie mogłam się doczekać kolejnego jej wybryku. Książka napisana jest prostym językiem i czyta się naprawdę bardzo dobrze. Powieść jest wręcz idealna na poprawę humoru, zapewniam że nie będziecie się przy niej nudzili.

Polecam serdecznie, myślę, że książka przypadnie do gustu każdemu. Ja z przyjemnością siegnę po kolejne książki autorki.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję @wydawnictwo_dragon ❤

Lubicie komedie kryminalne? Jeśli tak to polecam „Serię z papugą”, pierwsza część już jakiś czas temu  była przeze mnie recenzowana, dziś czas na drugą część.

Pinda papuga, która w pierwszej części rzuca [motyla nóżka] na lewo i prawo, teraz zaczyna szczekać. Doprowadza tym wszystkich do białej gorączki.

Głuszyn niby małe miasteczko, ale nie ma tu mowy o nudzie. Martwy listonosz, Instytut Kosmitologiczny, co jeszcze może zadziwić w tym miasteczku?

Chyba jedynie kosmici? Kto wie może i oni się pojawia.

Iwona Banach napisała świetną komedię kryminalną. Bardzo fajne poczucie humoru, które towarzyszy nam podczas czytania, sprawia, że co jakiś czasu można wybuchnąć śmiechem, raczej nie radzę czytać w pracy. Bohaterowie bardzo barwni, szczególnie Pinda z niebieskim umaszczeniem pierza.;) Według mnie najlepiej wykreowana „postać” w książce.

To ona jest tu głównym rozweselaczem.

Świetnie przemyślana fabuła, odkrywamy po kolei wszystkie elementy układanki, żeby w końcu odkryć zagadkę. Będzie wam dane tu dużo śmiechu, dynamiczna akcja, bohaterowie, których się uwielbia, zabawę podczas poszukiwania mordercy. No cóż. Znalazłam dla Was kolejną książkę do zabrania na plażę. Serdecznie polecam

W tej części papuga Pinda postanowiła zmienić osobowość i została psem.

Chociaż niektórzy przyjęli ten fakt z ulgą, to jednak okazało się, że Pinda w roli psa jest milion razy gorsza.

Poza tym w Głuszynie pojawili się kosmici i wybudowali sobie własny Instytut, a miejscowy listonosz został znaleziony martwy pośrodku tajemniczego kręgu w zbożu.

Kto go zamordował i dlaczego?

Aspirant Andrzej Balicki znów ma pełną głowę pomysłów!

Zresztą...

Nie tylko on.

Rany!!!

Co się w tej książce działo!!!

Małomiasteczkowa ostra jazda bez trzymanki z plotkami pęczniejącymi z minuty na minutę do monstrualnych rozmiarów jak sztuczna hodowla pieczarek.

Autorka dosłownie przeszła samą siebie i idealnie odwzorowała zaściankowy klimat posługując się mocno wyrazistymi postaciami.

Moja ulubienica to Dżesika i długo nikt nie będzie w stanie jej przebić.

No..chyba, że papuga.

Już dawno przy żadnej książce tak się nie śmiałam.

Ba, momentami parskałam śmiechem, a chcę Wam powiedzieć, że czytałam ją o 3 w nocy, także tej pory akurat na tę lekturę zdecydowanie Wam nie polecam.

Teraz już wiem, dlaczego o tym morderstwie lepiej czytać na śniadanie.

Chociaż...w sumie to też niekoniecznie, bo niechcący może ono wylądować na Waszej drugiej połowie.

A jej nie będzie już wcale do śmiechu.

Książkę oczywiście ogromnie Wam polecam.

Zabawa będzie przednia i gwarantowana!!!