Baśnie Śnieżnego Lasu

Kocham baśnie. Co do tego nie mam wątpliwości. Od małego, najpierw kazałam czytać baśnie rodzicom, a potem już czytałam je sama. Potem chciałam pisać o nich pracę licencjacką, ale trochę nie wyszło. Jednak miłość do baśni i ich pochodzenia została. Dlatego w dalszym ciągu sięgam po książki, które są na baśniach oparte.

Jak zobaczyłam w zapowiedziach u wydawnictwa Kobiece ich najnowszą premierę to przebierałam nogami, tak bardzo chciałam ją przeczytać. „Baśnie śnieżnego lasu” są historią opartą na folklorze rosyjskim. Czy może być coś lepszego i to przed zimą? Moim zdaniem nie.

Janka jako mała dziewczynka została znaleziona w lesie. W tej chwili opiekuje się nią Mamoczka. Dziewczyna rośnie jak na drożdżach. Jest już większa niż normalnego wzrostu człowiek. Do tego jest niesamowicie silna. Z tego powodu ludzie nazywają ją Janka Niedźwiedzica. Pewnego dnia nogi Janki stały się niedźwiedzie. Dziewczyna nie wie co się stało i postanawia to odkryć. Wyrusza do Śnieżnego Lasu po odpowiedzi. Tam poznaje wiele zwierząt, które zostają jej przyjaciółmi i razem z nimi wyrusza w drogę.

Jestem zachwycona tą książką. Ta historia porywa i wciąga. Coś pięknego. A klimat rosyjskich baśni jest tu bardzo widoczny i czuć go od pierwszych stron. To świetna historia dla całej rodziny. Powiedziałabym więcej, to świetna historia na czytanie jej razem z dzieckiem w zimowy, mroźny wieczór. Uwielbiam całym sercem. To historia o wielkiej przyjaźni, o wzajemnym wsparciu i poznawaniu siebie. Moim zdaniem to bardzo mądra historia. Młodsi czytelnicy mogą się z niej wiele nauczyć, a przy tym dobrze bawić. Ta książki przenosi czytelnika to pięknej krainy, gdzie dzieją się niesamowite rzeczy, a bohaterowie przeżywają zachwycające przygody. Można oderwać się od codziennych trosk i zatopić się w historii Śnieżnego Lasu.

Co do okładki to jest przepiękna. Bardzo oddaje klimat książki. Kto by nie chciał dostać takiej książki na prezent. Pod choinkę na pewno będzie strzałem w dziesiątkę, nie tylko dla młodszego czytelnika. Myślę, że dorosły, który lubi baśnie też będzie zadowolony z takiego prezentu.

Szukając czegoś ciekawego i oryginalnego do czytania dla mojej pociechy, natknąłem się na tę książkę. Przeczytałem jej opis i stwierdziłem, że może okazać się czymś ciekawym. W ten sposób "Baśnie Śnieżnego Lasu" wylądowały u nas. Postanowiłem też przeczytać ją z moim dzieckiem. Wspólnie zasiedliśmy do lektury, chcąc przekonać się o wyjątkowości tej opowieści.

Faktycznie jest ona czymś oryginalnym. Przez treść przebija się folklor, o którym mowa w opisie. Ten właśnie element sprawił, że historia zawarta w tej książce jest tak niezwykła. Wzbudza ciekawość i zainteresowanie, dzięki czemu dobrze się ją czyta. Najważniejsze, że moja pociecha polubiła tę bajkę. Jak to też w przypadku takich opowieści bywa, zawiera ona ważny przekaz. Warto się nią zainteresować ze względu na jej unikalny charakter. Idealnie nadaje się również do wspólnego czytania.

Kolejna książka Sophie Anderson i kolejna piękna opowieść. Chciałabym napisać, że „Baśnie Śnieżnego Lasu” w subtelny sposób skradły moje serce. Ale tego nie napiszę, ponieważ ta książka szturmem wdarła się w moje serducho.

„Baśnie Śnieżnego Lasu” to „inspirowana rosyjskimi folklorem baśń o dziewczynce, która musiała odkryć swoją nadludzką siłę, aby wyruszyć w podróż do poznania prawdy o sobie.” I więcej z fabuły Wam nie zdradzę, żeby nie odebrać Wam nawet cząstki przyjemności z samodzielnego poznawania tej przepięknej opowieści. Czytało mi się ją bardzo przyjemnie, chociaż podobnie jak w „Domu na kurzych łapach” jest tu sporo smutku. Osoby wrażliwe przed lekturą powinny przygotować zapas chusteczek. A i Ci mniej wrażliwi czytelnicy pewnie niejednokrotnie otrą łzy. Autorka w niezwykły sposób łączy świat realny z fantazją i magią. Miałam wrażenie, że na jakiś czas przeniosłam się do bajecznej krainy i miałam wrażenie, że ona jest nie tylko na stronach i w mojej głowie, ale gdzieś tam daleko istnieje naprawdę.

Mam ostatnio szczęście do książek, które znalazły w moim serduchu szczególne miejsce, a „Baśnie Śnieżnego Lasu” to opowieść chwytająca za nawet najdrobniejszą jego część.

Gdy Janka była dzieckiem, znaleziono ją koło jaskini niedźwiedzicy. Dziewczynka rosła jak na drożdżach, szybko przewyższając wszystkich siłą i wzrostem, przez co zyskała przydomek Janka Niedźwiedzica. Pewnego dnia odkrywa, że jej nogi zamieniły się w niedźwiedzie łapy. Aby odkryć przyczynę tej zmiany, Janka wyruszy do Śnieżnego Lasu, gdzie odkryje swoją przeszłość, zrozumie co kocha i na czym jej zależy oraz odkryje, że prawdziwa przyjaźń i miłość nie zważa na to kto jest kim, tylko na to co ma się w sercu.

„Baśnie Śnieżnego Lasu” to kolejna po Domu na kurzych łapach powieść Sophie Anderson. Autorka czerpie z folkloru rosyjskiego, odmalowując niesamowicie piękną, nostalgiczną i chwilami melancholijną historię młodej dziewczynki szukającej swojego miejsca na ziemi.

Sama opowieść o Jance i jej przyjaciołach opowiedziana jest w formie baśni, w której… zawarte są kolejne baśnie. Jest to wspaniały zabieg i sprawia, że ma się wrażenie, że trafiło się wprost z fotela do magicznej krainy, gdzie wszystko jest możliwe, a każdy rozdział, każda strona, to wyzwanie dla wyobraźni.

Autorka wprowadza czytelnika w niesamowicie baśniowy klimat i utrzymuje go w nim do samego końca. Akcja jest wartka, pojawiają się nowi bohaterowie, są tajemnice z przeszłości do odkrycia, są zadania do wykonania, jest też wiele rzeczy, które nasza bohaterka musi zrozumieć, doświadczyć, aby pojąć gdzie jest jej miejsce.

Ta historia to powieść o wielkiej odwadze, o sile miłości i przyjaźni. O zaufaniu, nadziei i walce o to w co się wierzy i tych, których się kocha.

Napisana pięknym jeżykiem, w sposób malowniczy i obrazowy historia Janki i jej bliskich, to cudowne doświadczenie czytelnicze nie tylko dla młodego czytelnika. Ta opowieść spodoba się każdemu, niezależnie od wieku. Okraszona jest wspaniałymi ilustracjami, a baśnie, które są w niej opowiadane, to idealne uzupełnienie tej jakże poruszającej opowieści.

Sophie Andreson stworzyła historię ponadczasową, ważną, wzruszająca. Wywołującą sporo emocji i sprawiającą, że chwilami łza się w oku zakręciła. Było smutno i melancholijnie, jak to w baśniach bywa, było też zabawnie i z poczuciem humoru. Wszystko idealnie do siebie dopasowane.

Bohaterowie w tej opowieści natomiast wcale idealni nie są, ale jak to w baśniach bywa, wcale nie muszą. To bardzo mądra opowieść, przesycona klimatem rosyjskich baśni i folklorem.

Ta historia oczarowuje, wzrusza, bawi, zmusza do refleksji. Potrafi sprawić, że ma się wrażenie jak wraz z Janką wyruszyło się w przygodę życia przez mroźny i tajemniczy las, aby znaleźć odpowiedź na pytanie „kim jestem? Gdzie jest moje miejsce?”.

Jeśli jeszcze nie znacie tej książki, to gorąco zachęcam do sięgnięcia po nią, jest dostępna w dobrej cenie na…….

To tak piękna opowieść, że nie będziecie chcieli jej odłożyć, dopóki nie przekonacie się, jakich wyborów dokonała Janka, czy rozwikłała tajemnicę swojego pochodzenia i zrozumiała, że prawdziwa przyjaźń nie zna granic.

A prócz walorów czytelniczych powieść zachwyca też bajecznie cudowną okładką, która na równi z fabułą oczarowuje od pierwszego spojrzenia.

"Baśnie Śnieżnego Lasu" Książka została napisana przez Sophie Anderson, główną bohaterką jest Janka. Dziewczynka mieszka w małej miejscowości wraz z Mamoczką. Mamoczka nie jest jej biologiczną matką. Kobieta znalazła Jankę w lesie, w pobliżu jaskini, w której mieszkała niedźwiedzica. Mamoczka bardzo kochała dziewczynkę, mimo to Janka nie czuła się w pełni szczęśliwa. Zawsze miała poczucie, że nie pasuje do miejsca, w którym przyszło jej mieszkać. Zawsze odstawała od swoich rówieśników, była od nich większa i silniejsza. Na szczęście w wiosce akceptuje ją jej przyjaciel Sasha, z którym zawsze może porozmawiać i dostanie od niego wsparcie. Bohaterka bardzo źle się czuła we wsi i czuła, że musi coś z tym zrobić. Takim sygnałem było to, że jej nogi zaczęły się przemieniać w łapy. W publikacji znajdziemy jeszcze wiele przykładów, że dziewczynka znajduje się w niewłaściwym miejscu. Od dawna uważa, że odpowiedz znajdzie w Śnieżnym Lesie i udaje się do niego, by odkryć, kim tak naprawdę jest. W lesie czekają na nią i czytelnika niesamowite przygody i różne emocje. Nowi przyjaciele i wiele niebezpieczeństw. Janka odkrywa, że potrafi rozmawiać ze zwierzętami, a jej ulubionym zwierzątkiem jest łasiczka, która zawsze jej towarzyszy. Jesteście ciekawi, dlaczego nasza bohaterka, przemienią się w niedźwiedzia, kim są jej przodkowie?