Ballada ptaków i węży. Igrzyska śmierci. Tom 4. Wydanie filmowe

Na wstępie zaznaczam, że uwielbiam igrzyska śmierci. Czytałam jak i oglądałam wszystkie części z wielką przyjemnością. Powstanie prequelu „Ballada ptaków i węży” było niesamowitą informacją i nie mogłam się doczekać aż sięgnę po tę pozycję! Czy się zawiodłam? Zapraszam na recenzję 😽

Zdecydowanie bardziej jestem fanką igrzysk z perspektywy osoby będącej na arenie. Ciekawe było móc poznać dokładniej rolę mentora i proces wprowadzania nowych zasad, ale w większości momentów książka mnie niestety nudziła. Najbardziej podobały mi się zwroty akcji i uważam, że było ich zdecydowanie za mało!

Fabuła kręci się wokół głównego bohatera, przez co poznałam Coriolanusa bardzo dokładnie i moim zdaniem nie jest on pozytywną postacią. Niemniej świetnie obserwowało mi się jego podejmowanie decyzji i odczuwane przez niego emocje. Polubiłam przede wszystkim Lucy Grey - była takim małym promyczkiem, zachwycała mnie swoją sprytnością i odwagą. Zakończenie… co to miało być! Jednocześnie byłam zaskoczona jak i w pewnym stopniu zasmucona oraz zdenerwowana¿

Styl pisania autorki jest przyjemny, jednak trzecia część książki mnie wynudziła. Lecz i tak uważam, że ten tytuł to must have dla fanów igrzysk!

⭐⭐⭐/5

Dziękuję @[Adres usunięty]nictwo za egzemplarz recenzencki

Ballada ptakow i węży przenosi nas 64 lata wstecz od znanych nam już dobrze wydarzeń z trylogii „Igrzysk Śmierci”. Cofamy się praktycznie do samych początków Głodowych Igrzysk, bo do 10.

Poznajemy losy Coriolanusa Snowa, który w tamtym momencie jest jeszcze młodym chłopakiem, starającym się odbudować dobre imie i fundusze rodziny, które utracili podczas wojny. W tym celu zostaje on mentorem na corocznych Głodowych Igrzyskach. Pech jednak chce, że zostaje mu przydzielona trybutka z Dwunastego Dystryktu (najbiedniejszego na tle wszystkich biednych) - Lucy Gray Baird.

Od momentu przydzielenia Coriolanusa do Lucy ich losy zostały ze sobą połączone, a im dłużej chłopak ją poznawał tym jego stosunek do niej się zmieniał, co mogło sprowadzić na niego zgubę.

„Balladę ptaków i węży” nazwałabym czymś w rodzaju origin villian story. Zaglądamy do głowy tyrana, który później stał się prezydentem Panem.

Po raz pierwszy balladę czytałam trzy lata temu, teraz miałam okazję zrobić reread. Powiem całkowicie szczerze, że w dalszym ciągu przepadam dla tej historii. To ile nawet i drobnych elementów nawiązujących do późniejszych losów samego Snowa jak i Panem jest multum.

W pewnym sensie zaczynamy rozumieć dlaczego Snow nienawidził tak Katniss i nie nie chodziło tylko o samą rebelię. Jednak jakie to były powody wam nie zdradzę, powinniście wyłapać je sami. Ja podczas pierwszego czytania byłam ogromnie zszokowana i emocje jakie mi towarzyszyły podczas dowiadywania się tych „smaczków” były przeogromne. Nie byłabym również sobą gdybym się przez to nie popłakała😅 (co jest spowodowane moją ogromną miłością do tego uniwersum).

Niedługo premierę ma ekranizacja Ballady, polecam więc zapoznać się najpierw z książką, gwarantuje że emocje na filmie będą jeszcze większe!! 🐍🕊

Ballada to dla mnie oczywiście 5/5⭐

Coriolanus Snow ma 18 lat i został mentorem trybutki z 12 dystryktu. Dla Coriolanusa te 10 Igrzyska to być albo nie być, dlatego bardzo zależy mu na tym aby wypaść jak najlepiej i pokonać rywali. Czy ma szansę?

„Ballada ptaków i węży” to prequel, tłumaczy wiele rzeczy z trylogii. Te 10 Igrzyska są również inne niż te późniejsze, ze względu chociażby na postęp technologiczny. W Balladzie dzieje się dużo ale też mamy w niej dużo rozmów i przemyśleń co jest świetnym dopełnieniem tej historii.

Myślę, że Lucy Gray skradnie wasze serce. To cudowna postać. Która gdy tylko się pojawiła to zaintrygowała mnie.

Bardzo polecam. Jestem totalnie zakochana i nie mogę się doczekać aż obejrzę film! Niektóre sceny mam już przed oczami i chciałabym je już zobaczyć na dużym ekranie

Coriolanus Snow ma osiemnaście lat. Pochodzi z szanowanej i cenionej rodziny, ale od czasu wojny w Panem nie powodzi im się najlepiej. Jego szansa na lepsze życie przychodzi wraz z dożynkami Dziesiątych Głodowych Igrzysk, w czasie których zostają ogłoszeni nowi trybuci i ich mentorzy. Coriolanus układa w głowie plan – zdobędzie sławę dzięki wygranej uczestnika, którego weźmie pod swoje skrzydła.

Nie spodziewał się jednak, że przypadnie mu rola mentora Lucy Gray – młodej i delikatnej dziewczyny z 12. Dystryktu, która na pierwszy rzut oka nie ma żadnych szans na wygraną.

Cudownie było wrócić po kilku latach do świata Igrzysk – Kapitolu, dystryktów, trybutów i walk na Arenie. Suzanne Collins stworzyła nie tylko oryginalne i fascynujące uniwersum, ale także historię, która buduje z czytelnikiem emocjonalną więź – to trochę tak, jakbyśmy znaleźli się z bohaterami w samym środku Areny i tak samo jak oni, starali się przeżyć tam za wszelką cenę.

Coriolanus śledzi wszystkie wydarzenia z Areny na ekranie wraz z innymi mentorami i każdy z nich ma nadzieję, że ich trybut wygra. Przy czym Snow podchodzi do swojego zadania szczególnie emocjonalnie – w ciągu kilku spotkań z Lucy Gray przed jej udziałem w Igrzyskach, wywiązała się między nimi więź. Na tyle wyjątkowa, że chłopak postanawia zrobić wszystko, aby ona mogła wygrać – nawet, jeżeli to oznacza złamanie reguł, które do tej pory były dla niego świętością.

Wow. Ta część to dla mnie totalne zaskoczenie – przede wszystkim nie spodziewałam się, że historia Snowa tak bardzo mnie poruszy. Na początku miałam przed oczami obraz tego bezwzględnego i pozbawionego uczuć prezydenta z poprzednich części, ale szybko się to zmieniło i zobaczyłam chłopaka, który był całkowicie rozdarty i nieprzekonany co do słuszności zasad panujących w Panem.

Cieszę się, że autorka postanowiła poświęcić mu ponad 500 stron oddzielnej powieści i pokazać, jaki Corio był w przeszłości i jak dokładnie wyglądała jego droga do władzy. I dlaczego stał się taki, jakiego znamy go z historii Katniss. Jego umysł okazał się być bardzo intrygującym miejscem – pełnym wątpliwości i niestabilności, odwiecznej walki pomiędzy moralnością a złem. Miejscem, w którym rodziły się i umierały pierwsze miłości i przyjaźnie.

Początek książki był emocjonujący i wciągający – totalnie nie mogłam się od niej oderwać do momentu ogłoszenia zwycięzcy Igrzysk (czyli mniej więcej do 2/3 całości). Później akcja zwolniła i trochę mnie męczyła, ale… to, co wydarzyło się na ostatnich stronach… to było tak niespodziewane i szokujące, że do tej pory ciężko mi się z tego otrząsnąć. I myślę, że zakończenie najbardziej uratowało tę historię i dzięki niemu można szczerze powiedzieć, że „Igrzyska śmierci” to seria, która nie daje o sobie zapomnieć.

„Ballada ptaków i węży” świetnie dopełnia całość historii – pomaga lepiej zrozumieć system Głodowych Igrzysk, ukazuje ich genezę, a także wartości, jakimi kierowali się rządzący i ich ślepą wiarę w sens karania przypadkowo wybranych ludzi z dystryktów za działania rebeliantów. Pokazuje również, jak bardzo propagandowe treści wpływają na sposób postrzegania rzeczywistości. Niezbędna pozycja dla wszystkich fanów serii!

"Ballady ptaków i węży" Suzanne Collins to prequel słynnej trylogii "Igrzyska Śmierci". Autorka zabiera nas w podróż do mrocznej przeszłości Panem - totalitarnego państwa, w którym odbywają się okrutne igrzyska. Ta książka to zarazem prequel i głęboka eksploracja psychiki oraz przeszłości jednego z najbardziej kontrowersyjnych bohaterów tej serii, Coriolanusa Snowa.

Collins prowadzi nas przez wydarzenia, które miały miejsce ponad 60 lat przed pierwszym tomem trylogii "Igrzyska Śmierci". Coriolanus Snow, młody uczeń z zamożnej rodziny, zmuszony jest wziąć udział w pierwszych igrzyskach jako mentor młodej dziewczyny z dystryktu 12. Jego zadanie polega na pomocy tej dziewczynie w przetrwaniu i zdobyciu sympatii widzów.

Ta książka wnosi ogromny wkład w zrozumienie postaci prezydenta Snowa. Collins zabiera czytelnika w głąb jego myśli, uczuć i dylematów moralnych. Przez większość powieści Coriolanus Snow jawi się jako młody mężczyzna, którego doświadczenia i okoliczności skłaniają go w kierunku, który doprowadzi go do tyrani i okrucieństwa w późniejszych latach.

Książka jest zaskakująco mroczna i trzymająca w napięciu. Świat przedstawiony jest surowy i opresyjny, a igrzyska są jednocześnie fascynujące i przerażające. W tle poznajemy genezę wielu elementów znanego z trylogii, co jest bardzo ciekawe.

Jednym z głównych tematów tej książki jest destrukcyjny wpływ władzy i okrucieństwa systemu na jednostkę. Coriolanus Snow jawi się jako ofiara okoliczności, która wkracza na ścieżkę wiodącą go ku tyrani. To wciągająca opowieść o moralnych dylematach, władzy i ludzkiej naturze.

Ta książka to znakomita okazja, by wrócić do świata Panem i zgłębić jego mroczną historię.