Bądź blisko. Kolory szczęścia. Tom 2

"Ta książka jest piękna " - pierwsza myśl po przeczytaniu.

Książka o losach dwóch niesamowicie silnych kobietach. Aleksandra nie po kilku poronieniach decyduje się wziąć surogatkę. Surogatka - Maria,która jest w trudnej sytuacji finansowej zbiera w ten sposób pieniądze na operacje jej jedynaczki. Mężowie? Są, ale tak jak by ich nie było ...

**

Książka opowiada zdarzenia okiem dwóch głównych bohaterek, mimo to czytało mi się ją spójnie i była ciekawa dalszych losów głównych bohaterek. Książka bardzo mi się podobała, jest to dobra pozycja na prezent dla maniaka książek.

Od września dzielnie czekałam na drugą część historii Oli i Marii…

Nie zawiodłam się! I ja już wiem jak potoczyły się dalsze losy dwóch niesamowicie silnych kobiet. Mimo ciężkich sytuacji życiowych z którymi mierzyły się po drodze, osiągnęły względny spokój.

Z jednej strony niektóre powiązania były wręcz niemożliwe, jednak jak spojrzeć na to z innej perspektywy, to świat jest mały. Często spotykamy na swojej drodze osoby, które łączy z nami więcej niż byśmy się spodziewali.

Trochę żałuje, że to jedynie dwutomowa przygoda i nie będę dalej kontynuowała historii bohaterek. Przeżywałam z nimi wszystkie okrutne, ale bardzo życiowe sytuacje.

Nie chciałabym zdradzać zbyt wiele, osoby które nie czytały jeszcze „Kiedy nadejdziesz” mogłyby być zawiedzione spoilerami.

Powiem jedynie, że autorka opisała piękną, życiową historię, która angażuje i porusza czytelnika. Sytuacje, które dotykały Marii i Oli mogłyby spotkać każdego z nas. Rozstania, ciąża, bunt nastoletnich dzieci, smierć bliskich, rodzinne tajemnice, nowe miłości i nowe początki. Niezmiennie polecam i zachęcam, mam nadzieję, że spodoba się Wam tak jak mi.

Widziałam, że niektórym osobom nie przeszkadzało przeczytanie 2 części bez poznania jej początku, jednak ja zachęcam do zachowania kolejności. Wydaje mi się, że czytając w ten sposób bardziej zżyjecie się z bohaterami, towarzysząc im od początku i poznając drogę jaką musieli przejść, żeby znaleźć się w tym miejscu.

"Bądź blisko" to drugi tom serii "Kolory szczęścia" autorstwa Anny Karpińskiej.

Pierwszy tom bardzo mi się podobał i nie mogłam się już doczekać kolejnej części przygód Marii i Aleksandry. 🤗

Maria w pierwszej części zgodziła się na zostanie surogatką i urodzenie dziecka Aleksandrze i jej mężowi - w zamian za znaczną sumę, która umożliwi jej córce operację i powrót do sprawności po wypadku sprzed kilku lat. 🤰👩‍🦽

Teraz Maria jest już w zaawansowanej ciąży, która niestety nie przebiega tak jak obie kobiety by sobie tego życzyły. Na domiar złego mąż Marii również nie ułatwia jej życia. Aleksandra oprócz strachu o stan Marii musi się jeszcze uporać ze swoimi małżeńskimi problemami i zająć się firmą, której została współwłaścicielką po śmierci ojca. 😱

Obie kobiety będą musiały się też zmierzyć z tajemnicami z przeszłości, które wyszły na jaw i całkowicie wywróciły ich życie do góry nogami. Ponieważ od tej pory nie tylko przyjaźń i umowa - donoszenie ciąży w zamian za pieniądze na operację - je połączy.

Wciągająca, chwytająca za serce, wzruszającą, pełna ciepła, skłaniająca do refleksji i pozwalająca się wzruszyć książka o sile, determinacji, wierze, miłości i o tym, że życie często nas zaskakuje - "Życie przybiera różne kolory. Nigdy nie jest czarno-białe, a czasami nawet potrafi zaskoczyć paletą barw". 💖

Z pewnością sięgnę po inne książki tej autorki, bo zarówno teraz "Bądź blisko", jak i wcześniej "Kiedy nadejdziesz" tak bardzo skradły moje serce, że aż żal, że ta seria kończy się tylko po dwóch tomach.

P.S. Takiego zakończenia tej dylogii się nie spodziewałam, ale stwierdzam, że lepszego być nie mogło. 😉

"Bądź blisko" Anna Karpińska

Maria od kilku miesięcy nosi pod sercem bliźniaki Oli. Kobieta zdecydowała się na pozostanie surogatką z powodu choroby córki, która wymaga kosztownej operacji za granicą, a rodzina ledwo wiąże koniec z końcem. Podczas trwania ciąży na jaw wychodzą kolejne sekrety, które na zawsze odmienią życie obu przyjaciółek...

"Bądź blisko" to jedna z tych historii, które pochłaniają czytelnika od pierwszych stron. Autorka konstruuje wszystko tak, aby sukcesywnie odkrywać przed nami kolejne rozdziały z życia Oli i Marii, a jednocześnie wzbudzać naszą ciekawość i podsycać zainteresowanie, które nie słabnie do zakończenia lektury książki. Co prawda nie znajdziemy tutaj nagłych, niespodziewanych, wyskakujących znienacka zwrotów fabularnych, które kierują historię na całkiem inny tor, ale Karpińska rozkłada całość tak równomiernie i starannie, że jako czytelnicy po prostu musimy poznać dalszy ciąg snutej przez nią opowieści.

Co ciekawe, autorka tworząc "Bądź blisko" posłużyła się perspektywami dwóch głównych bohaterek, dzięki czemu poznajemy punkt widzenia obydwu, ich pogląd na każdą sprawę.

Anna Karpińska utkała opowieść nadzwyczajną, a tym samym przyziemną i życiową bowiem przedstawia problemy zwykłych ludzi w sposób ujmujący, chwytający za serce i niezwykle angażujący. "Bądź blisko" jest poruszającą, uwrażliwiającą powieścią, która opowiada o różnych obliczach miłości, przyjaźni, nadziei, ale także tęsknocie i stracie. Bohaterki powieści pomimo tego, że los nieustannie rzuca im kłody pod nogi, nie tracą pogody ducha, radości z życia, a w trudnych sytuacjach dają z siebie wszystko, by sprostać problemom. Nie wierzą w wiecznego pecha, ale nadzieję pokładają w sobie, wierzą w siebie, ufają prawdzie, którą ludzie przekazują sobie od stuleci - po burzy wychodzi słońce. Mimo wszystko Karpińska unika torpedowania nas tanimi frazesami, nie twierdzi, że człowieka nie czeka w życiu nic złego, ale w sposób nieco zawoalowany próbuje utwierdzić nas w przekonaniu, że szczęście jest dane każdemu, ale czasem przyćmiewają je problemy w życiu, nasze małe dramaty, tragedie każdego z nas.

Autorka ilustruje przed czytelnikiem opowieść pełną gracji, lekkości, napisaną z niespotykaną harmonią i pokojem; pokazuje, że życie mieni się milionem barw nie zawsze czarno-białych, uświadamia też, że powinniśmy się cieszyć chwilą, nawet tą najkrótszą, najmniejszą, bo wszystko może się zmienić w ułamku sekundy, jak śpiewał niezapomniany Krzysztof Krawczyk - "To, co dał nam świat, niespodzianie zabrał los...".

Wyjątkowy jest nawet styl pisania autorki, który charakteryzuje się melodyjnością, nutką liryzmu i poetyckości. Pióro Karpińskiej jest bardzo delikatne, subtelne, nadwyraz piękne, ale nietrudne i przyjemne w odbiorze.

Podsumowując, "Bądź blisko" Anny Karpińskiej od pierwszego do ostatniego zdania czytałem z rozrzewnieniem, z wypiekami na twarzy i kręcącą się w oku łzą wzruszenia. Jest to opowieść niesłychanie ciepła, otulająca, komfortowa, będąca miłą odskocznią od zabieganej codzienności. Jednak nie można tej historii klasyfikować jako zwykłą obyczajówkę, bo zdecydowanie jest czymś więcej! Z pewnością sięgnę po jeszcze inne pozycje tej autorki, ponieważ tą jestem oczarowany.

⭐8/10

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka.

Czołem kolorowe misie 🙋

Lubicie czytać obyczajówki i romanse? Mam tu dla Was małe co nieco🍯

Jeśli szukacie czegoś dobrego, to z czystym sumieniem mogę Wam polecić tę oto serię, jest rewelacyjna❣️ Pierwszy tom zawładnął moim sercem i z niecierpliwością czekałam na kolejną część. Na tej także się nie zawiodłam i żałuję tylko, że to już koniec przygód Marii i Aleksandry głównych bohaterek, zmagającymi się z rozterkami życia codziennego.

.

Ta część to kontynuacja losów dwóch wyjątkowych kobiet. Maria jest już w zaawansowanej ciąży, stara się ją donosić, gdyż potrzebuje pieniędzy na operację córki. Mąż jej tego nie ułatwia, podobnie jest z córką, która przechodzi miłosne rozterki i całe swoje rozgoryczenie wylewa na matce. Życie Marii nie oszczędza, podobnie jak Aleksandrę, która będzie walczyła z byłym mężem o firmę, przy tym postanowi się rozwieść, a na jej drodze stanie dawna miłość. Obie kobiety będą musiały również się zmierzyć z tajemnicami z dzieciństwa, które w końcu ujrzały światło dzienne i to wywróci ich świat do góry nogami.

.

Ta książka jest jak wielobarwna tęcza. Pokazuje, że życie przybiera różne kolory, nie jest jedynie czarne bądź białe, a przeplata się różną serią barw. Każda strona tej powieści jest naszpikowana całą masą emocji i uczuć. Czyta się ją z wielką przyjemnością, nie mając ochoty jej kończyć. Tym samym ciężko jest się od niej oderwać, bo przy każdym odłożeniu książki na bok, zastanawiałam się nad dalszymi losami kobiet, co nie dawało mi spokoju.

.

Bardzo podobał mi się zabieg ukazania wydarzeń z perspektywy dwóch kobiet. Tym bardziej mogłam wczuć się w uczucia i problemy głównych bohaterek.

Jedna książka, dwie historie kobiet, a poruszone zostało tutaj tyle różnych problemów, co mogłoby się wręcz wydawać nieprawdopodobne, ale mi to akurat nie przeszkadzało, wydaje mi się, że dodawało to książce tego dramatyzmu.

.

Dodam, że należy zacząć czytać tę serię od pierwszego tomu, gdyż zaczynając od drugiego, możecie się pogubić i nie będziecie w stanie połączyć niektórych faktów i zdarzeń. Rozterek głównych bohaterek jest tu cała masa, to tak jakbyście oglądali "Modę na sukces", gotowy scenariusz na milion odcinków. Ja chcę poznać więcej książek twórczości Pani Anny, na pewno nie poprzestanę na tej serii, która skradła moje serce i mam nadzieję, że Wy również ją pokochacie ❣️

"Bądź blisko" to kontynuacja książki "Kiedy nadejdziesz". Ja jej nie czytałam i wcale nie przeszkadza to w czytaniu drugiej części.

Książka pisana jest z perspektywy dwóch bohaterek Marii i Aleksandry.

Jest to niezwykła opowieść o losach dwóch kobiet. Maria została surogatką dla Aleksandy. Dodatkowo ich losy połączył jeszcze jeden fakt ale nie będę zdradzać Wam fabuły. Początkowo obce sobie osoby stają się sobie bliskie. Ich życie nie jest łatwe. Przeżywają dramaty jak każdy człowiek, czasem większe czasem mniejsze. Są one jak dziewczyny z sąsiedztwa,jakie jak my z problemami życia codziennego coś historia nie jest codzienna.

Ta niezwykła historia pokazuje takie wartości jak przyjaźń i miłość. Bez nich w życiu byłoby nam bardzo trudno. Prawdziwa miłość i przyjaźń to największy skarb. Pomogą nam w najgorszych momentach.

To moje pierwsze spotkanie z autorką i bardzo udane. Choć czasami miałam wrażenie, że pewne fakty są tak bardzo oderwane od rzeczywistości, że ciężko mi było sobie to wyobrazić. Urzekła mnie ta historia i z chęcią poznałabym dalsze losy Marii i Aleksandry.

Książka „Bądź blisko” to kontynuacja „Kiedy nadejdziesz” – cyklu „Kolory szczęścia” , którą miałam okazję przeczytać od razu po zakończeniu pierwszego tomu. Nie ukrywam, że bardzo cieszę się z faktu, że nie musiałam długo oczekiwać na dalsze losy bohaterów… Tym bardziej, że pierwszy tom dostarczył mi mnóstwo emocji… Emocji, które zmusiły do refleksji i które sprawiły, że zaczęłam z wdzięcznością spoglądać na swoją rodzinę…

Splecione ze sobą niczym warkocz drogi życiowe dwóch kobiet zacieśnią się w tej części ze sobą jeszcze bardziej. Podjęte w przeszłości decyzje spowodują, że będą one od siebie zależne ale też rozterki życiowe, które dotyczą ich samych jeszcze bardziej się wzmogą. Pojawią się tajemnice z przeszłości i pojęcie przyjaźni, takiej prawdziwej, która w dzisiejszym świecie jest niezwykle deficytowa i potrzebna każdej kobiecie. Nie chciałabym napisać niczego więcej o fabule książki, aby nie odbierać nikomu radości z lektury. Napiszę tylko – czytajcie. Dowiedzcie się czym prędzej jaką autorka przyszłość zafundowała bohaterkom…

Książka zawiera całą paletę barw życiowych wraz z emocjami które je opisują – tak jak w prawdziwym życiu… W życiu gdzie smutek przeplata się z radością i gdzie z utęsknieniem wyczekujemy kolejnego wschodu słońca.

Na uznanie zasługuje także fakt przygotowania się i ogromu pracy autorki szczególnie jeśli chodzi o regulacje prawne dotyczące małżeństwa, rozwodu i procedur obowiązujących w Polskim prawie.

Niewiarygodne jest to jak bardzo ta historia potrafi wpłynąć na czytelnika, jak wysoce skłania do refleksji, jak mocno zapada w pamięć i jak zmienia dotychczasowe myślenie o haśle „rodzina”.

Każdy, kto czytał pierwszą część dylogii Anny Karpińskiej – „Kolory szczęścia”, „Kiedy nadejdziesz”, z wielką niecierpliwością oczekiwał na jej ciąg dalszy, bo wciągająca i emocjonująca opowieść o dwóch zdeterminowanych kobietach, niespodziewanie się urwała. Teraz możemy czytać jej kontynuację, ale każdego, kto oczekuje szybkiego rozwiązania w "W bądź blisko", muszę rozczarować, gdyż historia ta toczy się powoli, a kobiety na swej drodze napotykają mnóstwo przeszkód, z którymi będą musiały sobie poradzić.

Kontynuacja losów Marii i Aleksandry, jest tak samo emocjonująca jak poprzednia część. Setki wypowiedzianych i niewypowiedzianych słów, mnóstwo gestów, spojrzeń, przeżywanych i okazywanych emocji, zachowań, tajemnic. Aleksandra jest zszokowana tym, co dowiedziała się o przeszłości swoich rodziców, nie potrafi zaakceptować tajemnicy, która niespodziewanie wyszła na jaw. Nie przypuszczała, że los w tak nieoczekiwany sposób z niej zakpi i postawi na jej drodze Marię. Kobiety będą na zawsze połączone już nie tylko poprzez dzieci, których wspólnie oczekują, ale będzie to coś więcej. Sytuacja, w jakiej się znalazły, była bardzo trudna, ale czytelna dla każdej z nich. Maria wiąż, potrzebowała pieniędzy na operację Kaliny, a Ola pragnęła dziecka. Nieoczekiwanie każda z nich została opuszczona przez swojego męża. Maria dostrzegła, że człowiek, którego wybrała na swojego życiowego partnera, tak naprawdę jest skupiony tylko na sobie i nie liczy się z potrzebami rodziny, coraz bardziej się od niej oddala i po kolejnej burzliwej kłótni, porzuca rodzinę, a mąż Aleksandry poszukał sobie innej kobiety, która w naturalny sposób urodzi mu dziecko, a dodatkowo postanowił przy okazji rozwodu zadbać o swoje sprawy majątkowe, nie licząc się ze zdaniem Aleksandry, ani faktem, że ich rodzina ma się wkrótce powiększyć.

Obie mają dylemat, jak postąpić, bo oprócz nękających je problemów rodzinnych dochodzi jeszcze ogromny lęk o nienarodzone dzieci. Lekarz nie pozostawia im złudzeń, jedno z nich jest bardzo chore i nie przeżyje prawdopodobnie porodu. Lęk obu kobiet narasta. Maria zastanawia się, czy Aleksandra, pomimo że mąż ją opuścił, w dalszym ciągu będzie chciała wychowywać dzieci lub dziecko. Aleksandra natomiast martwi się, czy Maria w obliczu zaistniałej sytuacji zechce oddać dzieci do adopcji. Nie są ze sobą szczere, nie potrafią być. Obie grają przed sobą i udają, że wszystko w porządku.

Z dwóch bohaterek powieści, to Aleksandra wydała mi się bardziej empatyczna i otwarta na nowe relacje, natomiast Maria jest zraniona, zamknięta w sobie, boi się zaufać, bo nie wie, czy próba nawiązania dobrych relacji ze strony Oli nie są tylko podstępną grą. Każda z nich ma natomiast swojego anioła stróża. Aleksandra może zawsze liczyć na wspaniałą przyjaciółkę Milenę, która jest gotowa jej pomagać o każdej porze dnia i nocy, a Maria jest wspierana przez pensjonariuszkę Zosię, która jest dla kobiety niczym babcia, która doradza i podtrzymuje na duchu.

Życie to nie bajka i kobietom nie wszystko wychodzi, tak jak sobie wymarzyły. Anna Karpińska podobnie jak w poprzedniej części świetnie poprowadzi narrację, zawiesza ją w najmniej oczekiwanym momencie, żeby oddać głos drugiej z kobiet. Ciągle balansowałam pomiędzy nimi i nie potrafiłam wybrać, której bardziej współczuję. Wydaje mi się, że moja sympatia do bohaterek była taka sama, tak bardzo chciałam, żeby się im udało.

Powieść jest tak skonstruowana, że czyta się ją niczym najlepszy kryminał, pełna smutku i dramatu. Cały czas miałam jednak nadzieję, że na końcu pojawi się światełko w tunelu i bohaterki znajdą wyjście z tej skomplikowanej sytuacji w jakiej się znalazły, bo w tej plątaninie problemów, Maria i Aleksandra mają jeszcze szansę na miłość, która rodzi się niepostrzeżenie dla jednej z nich, a do drugiej powraca ta dawno zapomniana. Do końca powieści nie wiadomo jednak, czy kobiety znajdą swoje szczęście. Czy osoby, które spotkały, będą je wspierać i się o nie troszczyć?

„Bądź blisko”, to nie jest książka, którą się bierze i odkłada, bo nie można przestać śledzić losów bohaterek. Anna Karpińska z dużą wrażliwością bez moralizowania i osądzania, przedstawiła tę niezwykłą historię dwóch kobiet, których życiowe ścieżki nieoczekiwanie się połączyły. Na koniec refleksje i ocenę postępowania Oli i Marii, pozostawia czytelnikowi. Piękna, wzruszająca, pełna emocji historia, w której najważniejsza jest miłość.

"Życie przybiera różne kolory. Nigdy nie jest czarno - białe, a czasami nawet potrafi zaskoczyć paletą barw." 📖☕🌷

Bardzo spodobał mi się ten jakże prawdziwy cytat pochodzący z najnowszej powieści Anny Karpińskiej pt. "Bądź blisko". To wyczekiwana przeze mnie i wielu wielbicieli pióra Autorki kontynuacja książki "Kiedy nadejdziesz". 💙

Przypomnę tylko, że bohaterkami obu powieści są dwie kobiety: Aleksandra i Maria, które wiodą życie na zupełnie odmiennym poziomie.

🌷🌷🌷

Bogatej Oli brakuje do pełni szczęścia jedynie wyczekiwanego dziecka. Z kolei Maria potrzebuje pieniędzy na operację ukochanej córki Kaliny. Dlatego też za odpowiednią zapłatą godzi się zostać surogatką i urodzić dziecko tej pierwszej. Wkrótce sprawy zaczynają się komplikować. Okazuje się, że jest to ciąża bliźniacza, a życie jednego dziecka jest zagrożone. Na jaw wychodzą kolejne tajemnice z dzieciństwa, a nasze bohaterki

muszą poradzić sobie także z innymi kłopotami ...

"Bądź blisko" to znakomita i bardzo życiowa powieść. Podobało mi się, że wydarzenia ukazane są z perspektywy obu kobiet, co pozwala jeszcze lepiej wniknąć w ich uczucia, rozterki i problemy.

Jak daleko możemy posunąć się, aby spełnić swoje marzenia? Czy człowiek, z którym jesteśmy od wielu lat, jest naprawdę godny zaufania?

Niespodziewane zwroty akcji, rodzinne sekrety i niedopowiedzenia, wspaniale wykreowani bohaterowie - to wszystko zaserwowała nam Anna Karpińska na 440 stronach. Ciekawy jest także wątek łotewski w książce. Zabytkowe

i klimatyczne uliczki Rygi, tajemnicza Jurmala oraz lokalne specjały przeniosły mnie w świat nieznanego mi jeszcze nadbałtyckiego kraju. ❤️

"Bądź blisko " to książka, która chwyta za serce i nie daje o sobie zapomnieć. Polecam serdecznie obie części, w których znajdziecie cały wachlarz emocji.

Usiądźcie więc wygodnie w fotelu z kieliszkiem dobrego wina w dłoni i zatopcie się w lekturze. Gwarantuję, że nie będzie to stracony czas!

Opinia pochodzi z mojej strony Zapiski przy Kawie.

„Bądź blisko” Anny Karpińskiej to powieść z serii „KOLORY SZCZĘŚCIA”.

Kontynuacja losów bohaterek z książki „Kiedy nadejdziesz”. W pierwszym tomie mało szczęścia. Dominuje kolor szarości. Nie ma happy endu, na który czytelnik cały czas liczy zaangażowany emocjonalnie w życie Marii i Aleksandry. Autorka pozostawia czytelnika z wielką niewiadomą i to na wielu płaszczyznach. Historia dwóch boleśnie doświadczonych przez życie kobiet nie pozwala o sobie zapomnieć.

Z nadzieją na lepsze jutro dla bohaterek czytelnik sięga po drugi tom serii.

Fabuła powieści „Bądź blisko” jednak to nie bajka, ale samo życie. Ono nigdy nie jest czarno-białe. Potrafi wprawdzie zaskoczyć paletą barw, ale kolory ciepła rzadko dominują.

Tak też jest w życiu bohaterek powieści.

Aleksandra z utęsknieniem oczekuje narodzin swoich synów.

Cały czas ze świadomością, że tylko jeden jest zdrowy. Drugi jeśli w ogóle przeżyje będzie niepełnosprawny. Martwi się, że będzie samotną matką. Istnieje ogromna różnica między macierzyństwem a ojcostwem. Mąż z którym się rozwodzi okazuje się wyrachowanym draniem.

Maria natomiast jako zastępcza matka drży o maleństwa, które nosi pod sercem. Boi się komplikacji. Musi urodzić choć jedno żywe dziecko, by wywiązać się z umowy i tym samym zyskać pieniądze na operację córki. Ją również zawodzi mąż. Nie pracuje. Nawet nie szuka zatrudnienia. W żaden sposób nie jest wsparciem dla zdeterminowanej, a przecież niebywale silnej żony i matki.

Obie kobiety muszą sobie radzić same. W życiu jednak czasami pojawia się Anioł Stróż. Wtedy też zaczynają się wkradać jasne i cieple kolory. Okazuje się, że Aleksandra może liczyć na wsparcie Janisa. To mężczyzna, którego w młodości darzyła silnym uczuciem.

Maria natomiast nieoczekiwanie otrzymuje ogromne wsparcie zarówno ze strony pensjonariuszki domu opieki w którym pracuje jak i ze strony kolegi z pracy.

Obie kobiety są silne i zdeterminowane, by osiągnąć założony cel. Bez względu na rodzinne komplikacje. Zarówno Jan jak i Władek zawodzą na całej linii. Mało tego, na jaw wychodzi tajemnica, która może wiele, a nawet wszystko zmienić w życiu obu bohaterek.

Historia Aleksandry i Marii zawłaszcza. Wywołuje silne emocje. „Bądź blisko” tak jak i „Kiedy nadejdziesz” pochłania się. Do tego piękny język, jakim operuje Anna Karpińska sprawia, że książkę czyta się z prawdziwą przyjemnością. Czy wreszcie dostajemy happy end? Nie zdradzę. Musicie sami przeczytać pamiętając, że życie przybiera różne kolory. GORĄCO POLECAM!

"Kiedy nadejdziesz", pierwsza część cyklu Anny Karpińskiej Kolory Szczęścia zakończyła się w takim momencie, którego nie powstydziłby się najbardziej wciągający serial.

Odpowiedź na pytanie co dalej stało się z bohaterkami tej książki nie pozostawała długo bez odpowiedzi. Na księgarskich półkach bowiem pojawił się drugi tom tej serii zatytułowany "Bądź blisko".

Autorka już w pierwszym rozdziale prowadzi nas dalej przez życie dwóch kobiet, które los postawił sobie na drodze. Obserwujemy dalsze perypetie Marii i Aleksandry, które los postawił na swojej drodze by mogły zrealizować swoje największe marzenia.

Ola, po wielu poronieniach decyduje się na wynajęcie surogatki, aby ta mogła donosić ciążę. Maria zaś podejmuje się tego zadania, gdyż potrzebuje pieniędzy na operację swojej nastoletniej córki Kaliny, która po wypadku porusza się na wózku inwalidzkim. Tylko zabieg w prywatnej klinice daje szansę iż dziewczyna stanie na nogi.

Bliźniacza ciąża nie przebiega jednak bez komplikacji, a zawierucha w życiu prywatnym bohaterek sprawia, że kolejne problemy zaczynają się piętrzyć burząc i tak kruchy już spokój obu kobiet. Kiedy jednak wydawać by się mogło iż świat wokół nich się wali, jak promyk nadziei pojawia się miłość, która wszystko prostuje i wlewa w bohaterki wiarę na lepsze jutro i szczęśliwy finał tej skomplikowanej historii.

Bo trzeba przyznać Annie Karpińskiej, że zadbała o dramaturgię tej opowieści. Pokuszę się o stwierdzenie, iż może nawet odrobinę przekroczyła tę cienką linię, gdzie realne życie zaczyna przypominać wieloodcinkowy serial telewizyjny. Zwroty akcji, których w książce nie brakuje są zbyt nieprawdopodobne, aby można przejść nad nimi do porządku dziennego bez poczucia, że ciekawa opowieść o życiu zamienia się w bajkę, pod koniec której wszyscy będą żyli długo i szczęśliwie.

I tak jak pierwsza część cyklu tchnęła realizmem i dotykała ważnych problemów współczesnego świata, tak druga poszła w trochę innym kierunku, który mnie nie do końca zachwycił. Trzeba jednak autorce oddać, iż do ostatniej strony tej historii śledzi się ją z drżącym sercem kibicującą bohaterkom w ich życiowych potyczkach.

Polecam "Kiedy nadejdziesz" i "Bądź blisko" wszystkim romantycznym duszom, które w literaturze szukają odrobiny wytchnienia i pozytywnych emocji. Kubek ciepłej herbaty i dobra książka to najlepszy przepis na wieczorny relaks.

Kiedy skończyłam czytać pierwszą część cyklu „Kolory szczęścia” poczułam rozczarowanie, że to już koniec, a ja nie wiem, jak potoczą się dalsze losy Marii i Aleksandry. Z niecierpliwością czekałam na kontynuację i w końcu jest.

Anna Karpińska po raz kolejny wciągnęła mnie w opowiadaną przez siebie historię. Trudną, pełną emocji i poruszającą różnorakie problemy. „Bądź blisko”, to historia przedstawiona z perspektywy dwóch bohaterek, co sprawia, że jest jeszcze ciekawsza.

Dużo się dzieje w tej książce. Tajemnica, która wychodzi na jaw, zaskakujące zwroty akcji i ilość problemów dotykająca bohaterów, może przytłoczyć. I choć momentami może się wydawać, że ten natłok wydarzeń jest aż nieprawdopodobny, mi to specjalnie nie przeszkadzało.

Spodobał mi się styl pisania autorki. To, że potrafiła wywołać u mnie różnorakie emocje. Smutek, gniew, ale też i uśmiech. Również to, że po odłożeniu książki, wracałam do niej myślami, z niecierpliwością czekając, kiedy będę mogła ponownie po nią sięgnąć, aby poznać dalsze losy bohaterów.

Jeśli jeszcze nie znacie tej historii, a zachęciłam Was do jej przeczytania, to koniecznie zacznijcie od pierwszej części.

Bądź blisko to drugi tom powieści z serii „Kolory szczęścia”. Pierwsza część bardzo mnie wciągnęła, a zakończyła się w takim momencie, że nie mogłam doczekać się premiery drugiego tomu. Dziękuję zatem Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie egzemplarza do recenzji.

Otwierając pierwszą stronę, spodziewałam się, że od razu dowiem się, co się działo z Marią, jak zakończyła się jej dramatyczna sytuacja z ostatniej strony pierwszego tomu. Autorka trzymała mnie jeszcze jakiś czas w niepewności, dozowała informacje, przez co skala moich emocji była ciągle na wysokim poziomie. Z perspektywy czasu, uznaję, że był to dobry zabieg.

Tak jak w tomie pierwszym, poznajemy historię z dwóch perspektyw, opowiedzianą oczami Marii i Oli, które łączy wspólna sprawa. Teraz już nie irytowało mnie to, że zarówno Maria, jak i Aleksandra relacjonują te same wydarzenia swoimi oczami. Forma tej powieści to właściwie taki pamiętnik więc osobiste wynurzenia bohaterek i nawet czasem nieskładne myśli są całkiem zrozumiałe. W pierwszym tomie nie byłam do końca zadowolona z tej formy, ale teraz ją doceniłam.

Aleksandra rozpaczliwie pragnie być matką, niestety jej droga do macierzyństwa zakończyła się wynajęciem surogatki. Maria zdecydowała się na taki krok ze względu na córkę, której jedyną szansą na normalne życie jest kosztowna operacja w Szwajcarii. I tak oto losy kobiet zostały połączone.

Każda z kobiet pragnie zrealizować największe marzenia, i choć są one różne, los w przewrotny sposób połączył te dwie teoretycznie obce sobie kobiety.

Pozostałe postacie skonstruowane są bardzo przemyślanie. Poznajemy dokładniej przyjaciół i rodziny obu Marysi i Oli, a każda z osób ma określone zadanie, by całość opowieści była spójna.

W tym tomie pojawia się też więcej dodatkowych wątków. Osobiste perypetie i zdarzenia zostały ukazane wnikliwie, z bardzo dużą dawką emocji, w które czytelnik łatwo może się wczuć.

Muszę zwrócić też uwagę, z jakim oddaniem i pietyzmem autorka poprowadziła wątek łotewski. Opisy Rygi, domku w Jurmale są tak szczegółowe, nasycone słońcem i morską bryzą, że nawet tylko czytając o tym miejscu, można trochę odpocząć. Poczułam się zachęcona, by w planowaniu podróży, wziąć pod uwagę właśnie Rygę i jej okolice.

Kolejny ważny i godny uwagi wątek to pokazanie, jak istotnymi i ważnymi instytucjami są domy spokojnej starości. Przyznajmy, temat osób w podeszłym wieku jest zazwyczaj pomijany, no bo, o czym tu pisać? Panuje powszechne przekonanie, że starość jest smutna i nudna. Pani Karpińska dobrze pokazała, że wcale tak nie jest, a jeśli ma się odrobinę empatii i chęci, wszędzie można stworzyć taką Jesienną Przystań. Wątek ważny, daję dużego plusa za to, że poruszono ten temat.

Podobało mi się też to, że autorka poruszyła kwestie adopcji od strony prawniczej. Nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak skomplikowana jest to procedura i jak wielkiej siły psychicznej potrzeba, by wszystko zakończyło się sukcesem.

Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że z tej książki bije ogromny smutek. Oczywiście biorąc pod uwagę sytuacje życiowe, w jakich znaleźli się bohaterowie, jest to całkowicie zrozumiałe. Światełko w tunelu pojawia się tak naprawdę dopiero pod koniec książki. Osobiście nie jestem fanką tego typu zakończeń, ale w tym wypadku je akceptuję, biorąc pod uwagę ilość smutku przewijającego się przez właściwie dwa tomy.

Mnogość relacji międzyludzkich i forma ich opowiadania sprawia, że nie sposób się nudzić podczas czytania, a przy okazji pojawiają się momenty refleksji nad własnymi sprawami i tym, czy o odpowiednim stopniu o wszystko zadbaliśmy.

Oceniam książkę na 7/10 i polecam. To dobrze spędzony czas.

Tej historii nie da się czytać bez uczucia szybko bijącego serca. Wszystkie wydarzenia, które ściskają nas jak w imadle, rozgrywają się lawinowo. Możliwe, że niektórzy uznają tę historię za nieprawdopodobną, niemożliwą do zaistnienia w rzeczywistości. Dla mnie jest ona jednak w pełni autentyczna, naznaczona prozą życia – przecież nie bez powodu mówi się, że nieszczęścia chodzą parami, czasem nawet trójkami i w jeszcze większych stadach. Tak samo, jak w pierwszym tomie akcja „Bądź blisko” toczy się powolnym rytmem, co więcej, nie wyobrażam sobie, ile emocji doświadczyłabym, gdyby tempo tragedii dotykających bohaterów było szybsze. Te fabularne bomby są na tyle dotkliwe, że zasięg ich rażenia odczuwa się przez kilkanaście kolejnych rozdziałów, a gdy rozszalałe serce zaczyna się uspokajać, autorka przypuszcza ponowny emocjonalny atak. „Bądź blisko” jest trudną w odbiorze historią, w której słodycz szczęścia zawsze idzie za rękę z gorzkimi doświadczeniami. Tematyka, którą ponownie podjęto, jest kontrowersyjna i przez dużą część społeczności nadal napiętnowana. Uwielbiam tę opowieść o dwóch silnych kobietach za jej prawdziwość, autorka bowiem nie obrazuje wyłącznie jasnych barw, przedstawionych w książce wątków, ale także majaczące nad nimi cienie. Nie narzuca czytelnikowi podkoloryzowanej wizji, ale proponuje: „przeczytaj i sam wyrób sobie zdanie na ten temat”. Druga część to także powieść wielowarstwowa, urzeczywistniająca całą paletę ludzkich uczuć. Na pierwszy plan wysuwa się temat surogacji i adopcji, ale to tylko wierzchołek góry lodowej, który unosi się nad powierzchnią całej treści. Wszystkie trudne wybory, nieodwracalne decyzje i nagłe nieszczęścia, na których zwalczanie bohaterki muszą wykrzesać całe swoje siły, okryte są całunem bezwarunkowej miłości – czyż nie właśnie do niej sprowadza się cała nasza egzystencja? Niebanalna, poruszająca i piękna opowieść utkana z prawdziwych historii wielu kobiet – w moim sercu ma swoje szczególne miejsce. Wierzę, że wielu czytelnikom skradnie cząstkę duszy i poruszy głęboko schowane struny wrażliwości.

Ulubiony cytat : Tajemnice przestały istnieć, chociaż przyszłość wciąż pozostawała niewiadomą.

Bądź blisko to kontynuacja książki Kiedy nadejdziesz, która owładnęła całym moim sercem. Ponownie przygotujcie sobie ciepłą herbatę, kocyk i chusteczki, ponieważ emocjonalny rollercoaster czeka na nas na każdym kroku.

Życie Aleksandry oraz Marii splotła ze sobą ciąża. Dwie kobiety pragnące w życiu tylko szczęścia. Jedna, aby mieć dziecko, a druga aby ratować dziecko. Zmierzymy się z mnóstwem rozterek moralnych, egzystencjonalnych oraz zderzymy z przekonaniami, a także zaściankowym poglądami.

Życie kobiet komplikuje się i mamy wrażenie, że rzucanych im jest coraz więcej kłód pod nogi. Ile człowiek jest w stanie unieść na własnych barkach ? Ile cierpienia może znieść ? Nie poddają się, ale czy wytrwają w walce o swoje szczęście ?

Zakończenie sprawiło, że przez łzy uśmiechnęłam się. Jednak w książce jak i w życiu, nawet jak myślimy, że nasze życie rozsypało się w drobny mak to jest to po to, aby odbudować je jeszcze lepsze.

Anna Karpińska rozkochała mnie w literaturze obyczajowej.

"Bądź blisko" to drugi tom z serii Kolory szczęścia. Koniecznie przeczytajcie pierwszy "Kiedy nadejdziesz", żeby poznać historię bohaterów od samego początku.

Książka pani Anny Karpińskiej opowiada o losach Marii i Aleksandry. Kobiety nie mają w życiu lekko, ale zawsze mogą liczyć na wsparcie najbliższych. Historia obu kobiet wzrusza i wywołuje wiele emocji.

"Życie przybiera różne kolory. Nigdy nie jest czarno-białe, a czasami nawet potrafi zaskoczyć paletą barw".

Maria jest w bliźniaczej ciąży. Dzieci będzie wychowywać Aleksandra, zgodnie z umową, którą zawarły. Maria potrzebuje pieniędzy na operację córki. Do tego nie układa jej się z mężem, podobnie zresztą jak Aleksandrze. W między czasie wyjdzie na jaw pewna tajemnica.

Obie panie będą musiały wykazać się dużą determinacją i siłą, żeby zawalczyć o szczęście swoje i najbliższych.

Razem z bohaterkami przeżywałam ich emocje. I bardzo mocno trzymałam za nie kciuki, bo to bardzo silne kobiety. Spadło na nie bardzo dużo problemów, ale musiały stawić im czoła.

Jest to historia pełna wzruszeń. Polecam. Poznajcie historię Marii i Aleksandry. Z pewnością nie będziecie żałować.

Dawno nie czytałam tak wciągających obyczajówek.

#bądźblisko od #annakarpińska to drugi tom w serii #koloryszczęścia

Równie emocjonalny jak pierwszy. Pełen lęków, wzruszeń, miłości i problemów.

Pełen codziennego życia i niecodziennych trudności do pokonania.

Pełen ciepła jakie noszą w sobie bohaterki.

Książka wpadła w moje ręce w idealnym momencie - potrzebowałam pozycji, która mnie oderwie, otuli i zajmie moje myśli. Udało się. Za każdym razem, gdy musiałam rozstać się z Olą i Marysią - tęskniłam. Tak bardzo chciałam dowiedzieć się jak potoczą się ich niełatwe i naszpikowane przeszkodami losy.

To książka idealna gdy potrzebujemy odciąć się od swojej codzienności, jednocześnie nie chcąc uciekać w mordercze historię psychopatów. Dorzućmy do tego koc, lody, mruczącego kota i możemy rozkoszować się całą gamą uczuć i emocji, jakie wywołają w nas obie kobiety. Pokochałam je jak własne przyjaciółki. Kibicowałam, rozumiałam wybory i pragnienia. Czułam ogromną rozpacz Oli i niemoc Marysi. Przeżywałam rozterki i radosne uniesienia ich obu.

Fabuła jest pewna zawijasów i niespodziewanych zwrotów.

Mimo sporej objętości książkę pochłonęłam w trzy dni, jednocześnie żałując, że to już koniec.

Polecam miłośnikom tego gatunku, jak i tym, którzy szukają odskoczni.

W tym miesiącu miała miejsce premiera drugiego tomu cyklu "Barwy szczęścia" Anny Karpińskiej. Część pierwsza "Kiedy nadejdziesz" była dla mnie zaskoczeniem, bo mimo że nie przepadam za tzw. literaturą kobiecą, to historia Oli i Marysi mnie wciągnęła i czekałam na ciąg dalszy. Przypomnę tylko, że losy rodzin splotły się ze sobą w chwili, gdy Marysia zdecydowała się zostać surogatką dla Oli i Jana. Nie chcę opisywać Wam treści książki, bowiem dzieje się tu tak wiele, że każde zdanie byłoby spojlerem. Ale o ile dopiero pod koniec pierwszej części historia przybrała dość nieoczekiwany rozwój, to już w tomie drugim mamy wysyp niesamowitych przypadków i zdarzeń.

Nie chcę niesprawiedliwie oceniać autorki, bo to ja najzwyczajniej w świecie nie jestem wielbicielką tego typu literatury. Książka jest napisana naprawdę ciekawie i jak do tej pory w opiniach czytałam jedynie zachwyty. Niestety, o ile tom pierwszy mnie zaciekawił i zaskoczył, o tyle czytając część drugą miałam wrażenie że oglądam brazylijską telenowelę lub amerykański tasiemiec w stylu "Mody na sukces". Nagromadzenie szczęśliwych przypadków, wzajemnych powiązań, dobroci, miłości i szybkich rozwiązań trudnych sytuacji na metr kwadratowy przekracza moje granice. Jak widać romantyczka ze mnie żadna i fabuła zamiast wzruszać, z jednej strony mnie irytowała, z drugiej bawiła - bo zastanawiałam się czy jest jeszcze coś, co można tu dodać. Myślę jednak, że osoby które lubią tego typu literaturę będą książką zachwycone - ja już wiem, że książka przekażę mojej mamie, która zabicia się w tej opowieści. Ale wielbiciele innych gatunków raczej niech mają na uwadze moje ostrzeżenie. Zresztą.. każdy może przekonać się sam.

Co prawda nie czytałam tomu pierwszego, na pewno nadrobi, ale książka "Bądź blisko" bardzo przypadła mi do gustu. Historia dwóch kobiet. Marii, która jest w ciąży z bliźniakami. Jedne z chłopców ma wady genetyczne, które nie dają mu szans na normalne życie. Druga kobieta jest Aleksandra, dla której Maria ma urodzić bliźniaki w zamian za pieniądze na operacje córki.

Maria to młoda kobieta, która zrobi wszystko, by zdobyć pieniądze na operacje dla nastoletniej córki Kaliny. Dlatego decyduje się zostać matka zastępczą dla Aleksandry i po urodzeniu oddać jej dzieci. Z prawnego puntu widzenia jest ich matką z biologicznego matką jest Aleksandra i jej mąż. Maria oprócz zagrożonej ciąży, boryka się problemami w pracy, mężem, który jak się okazało znalazł sobie inna. Do tego problemy z nastoletnią córką, która przeżywa wyjazd swojego chłopaka. Całość okraszona wiadomością, że była adoptowana.

Aleksandra to młoda kobieta, która od zawsze pragnie zostać matką. Wraz z mężem podejmują trudną decyzję o wynajęciu Marii jako matki zastępczej. Z czasem między kobietami nawiązuje się więź, która łączy ich nie tylko poprzez dzieci, które nosi Maria. Jak się okazuje łączy ich nie tylko to ale i więzy krwi. Aleksandra i Maria są biologicznymi siostrami. Ola chce by stały się dla siebie nimi naprawdę. Maria podchodzi sceptycznie, ale z czasem i ona się otwiera.

Obie kobiety łączy także rozpad związków. Maż Aleksandry odchodzi do innej, z która będzie miał dziecko. Odcina się do dzieci, które ma mieć z Olą. Jedynie zależy mu na pieniądzach i firmie, która razem z Ola odziedziczył po jej ojcu. Mąż Marii po stracie pracy wpadł w alkoholizm i uciekł do swojego brata. Małżeństwo nie pretrwało. Dla obu kobiet jednak zaświeci słońce jeśli otworzą się na nową miłość.

Historia wzruszająca, niejednokrotnie sprawiająca, że łzy staja w oczach. Oprócz historii Marii i Oli, mamy szereg pobocznych trudnych historii. Jak ta Juliana, Janisa, Wiesi, Zosi, Walerii czy nawet matki głównych bohaterek Jadwigi. Postacie są świetnie wykreowana, ani nie przesadzone, ani nie są płytkie. To moje kolejna spotkanie z ta autorka i wiem, że książki wychodzące spod jej pióra zawsze mają głębszą wartość. Autorka podejmuję tu trudne tematy. Mamy tu wiele wzlotów i upadków, rozterek głównych bohaterek, które oprócz strachu o nienarodzone dzieci, mają wiele problemów w życiu codziennym Z pozoru są zupełnie inne ale łączy jej ta sam empatyczna natura. Ola, mimo że ma pieniądze, dzieli się niemi nieżądająca nic w zamian. Maria i jej córka są dla niej rodziną, którą los odebrał jej przez decyzje w młodości matki. Nie nadrobi straconego czasu ale wie, że dla rodziny zrobi wszystko. Maria to skromna kobieta, mimo że podjęła się urodzenia dzieci dzięki temu zarabia na operacje córki nadal ma wyrzuty sumienia. Nie chce zawieść ani Oli, ani Kaliny.

Zakończenie bardzo optymistyczne. Obie kobiety odnajdują swoje szczęście. Ola stworzyła nową rodzinę z Janisem, jego synem i swoim synkiem. Maria wraz z Julianem i jego synem.i Kaliną, której operacja się udała. Oprócz tego obie kobiety czeka nowa rola i nowe wyzwanie ....

W końcu doczekałam się kontynuacji powieści Anny Karpińskiej z serii Kolory szczęścia. Z drżeniem serca sięgnęłam po kolejny tom. Czy ujawni ON dalsze losy, czy poznam zamiatane pod dywan sekrety? Jak Autorka poradziła sobie z otwartymi wątkami? Fabuła jest zbyt zawiła, więc chętnym na ten tytuł radzę delektować się lekturą od pierwszego tomu. Recenzja pierwszej części: [Adres usunięty]

Również i tym razem historia przedstawiona jest naprzemiennie. Raz od strony Aleksandry raz Marii. Z każdą kolejną stroną poznajemy ich dalsze, zawiłe losy. Czy bohaterki są w stanie poświęcić wszystko dla spełnienia marzeń? Czy mimo rewelacji, którą przyniosła im szara codzienność, zdołają obustronnie dotrzymać umowy? Szczęście ma przeróżne odcienie, ale czy warto być wytrwałym…

Anna Karpińska w swobodny i piękny sposób opisuje nie tylko miłość i przyjaźń, ale również trudną, żmudną walkę z szarą, smutną codziennością, która nie jest usłana różami. Rozterki, dylematy, dramaty, problemy materialne i uczuciowe również niestety składają się na nasze życie na tym łez padole. Szczęście nie zapuka ot tak po prostu do naszych drzwi. O szczęście trzeba zawalczyć. Życie zaś nikogo nie rozpieszcza i każdego dnia piętrzy trudności. Tylko od nas samych zależy czy się nie poddamy i staniemy do walki, czy wybierzemy ścieżkę, która nie wyprowadzi nas ze strefy komfortu. Autorka nie szczędziła bohaterkom problemów, ale dzięki temu ukazała, jak ważna jest w życiu obecność drugiego człowieka, bliskość i zaufanie. Nie prawiła przy tym morałów, ale podnosiła na duchu faktem, że każdy na swojej drodze, mimo skomplikowanego i materialistycznego świata, może spotkać osobę pełną dobrych intencji i wielkiego serca.

Odnoszę wrażenie, że książki Autorki w dziwny sposób mnie od siebie uzależniają. Po raz kolejny nie spoczęłam spokojnie, dopóki nie dotarłam do ostatniego zdania. Warto poświęcić czas na lekturę! Podnosi na duchu, wzrusza i porusza. Już wiem, że z pewnością sięgnę po poprzednie książki Autorki.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka.

Tydzień temu czytałam pierwszą część Kolorów szczęścia - "Kiedy nadejdziesz" Anny Karpińskiej. Rzadko się zdarza żebym w takim krótkim odstępie czasowym miała okazję przeczytać kolejną część. A tu proszę taka niespodzianka od Wydawnictwa Prószyński i S-ka. Pierwsza część wywołała u mnie niesamowite emocje. Nie mogłam się doczekać żeby poznać dalsze losy bohaterów.

"Tajemnice przestały istnieć, chociaż przyszłość wciąż pozostawała niewiadomą".

Bycie surogatką to wcale nie taka łatwa sprawa. Maria nosi dzieci Aleksandry i pojawiają się komplikacje. Zarówno Ola jak i Maria mają problemy ze swoimi mężami. Tajemnica z przeszłości wychodzi na jaw w najmniej oczekiwanym momencie. Jest szok i niedowierzanie.

"Wypieramy przeszłość, ale prędzej czy później nas dopada".

Dla dobra dzieci kobiety postanawiają się wspierać i zawalczyć o szczęście, miłość. Ile będą w stanie wytrzymać i poświęcić żeby osiągnąć upragniony cel?

"Boże, co ja takiego zrobiłam, że muszę znosić nienawistne spojrzenie własnej córki, dla której jestem w stanie poświęcić dosłownie wszystko!"

"Family is a gift" - Rodzina jest darem.

Rodzina, dziecko, macierzyństwo, ojcostwo przywołuje zawsze emocje i nietuzinkowe przeżycia. Rodzina to największy skarb, to silnik umożliwiający podbój świata, a zarazem bunkier, w którym można się schronić. Rodzina nie jest tylko czymś ważnym. Ona jest wszystkim. Rodzina jest w życiu oparciem, czymś co chroni, co daje siłę.

"Najważniejsza rzecz w życiu to rodzina. Najpierw ta w której się urodziłeś, później ta, którą sam stworzyłeś".– Peter Sellers

Rodzina - ile jesteśmy w stanie dla niej poświęcić? Często los płata nam figle i wystawia nas na próbę. Dokonujemy różnych wyborów, podejmujemy trudne decyzje. Nie zawsze zgodne z naszym sumieniem i wiarą. Ale czego to się nie robi dla dobra bliskich.

Pani Anna Karpińska napisała piękną powieść o kolorach życia. Bo życie nigdy nie jest czarno-białe. Przybiera różne odcienie. W drugiej części emocje sięgają zenitu, jest sporo niespodziewanych i zaskakujących zwrotów akcji. Nic nie dzieje się bez przyczyny. Z jednej strony jest smutek a z drugiej radość. Bez chusteczek higienicznych nie da się czytać tej książki. Powieść o życiu zwykłych-niezwykłych ludzi takich jak ja czy Ty.

Polecam!

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka.

Czytelnicy preferujący szczególnie polskie, a do tego nietuzinkowe, wzruszające i momentami wstrząsające historie słyszeli na pewno o książkach autorstwa Anny Karpińskiej. Jeśli o mnie chodzi- od wielu lat śledzę poczynania literackie pisarki i jestem jej wdzięczna w szczególności za swą śmiałość. Anna Karpińska nie pisze bowiem przesłodzonych historii o rycerzach na białym koniu, co niezwykle mnie cieszy. Wiele jej książek mogę śmiało polecić- gdy czytałam inne tytuły, niejednokrotnie czułam się tak, jakby dana historia działa się naprawdę. Myślę, że to ogromny walor dla pisarza, który potrafi tak podkręcić akcję, by na długi czas czytelnik o niej nie zapominał, a wręcz ją analizował, szukał rozwiązań.

W niedługim odstępstwie czasowym miałam okazję zapoznać się z najnowszym cyklem książkowym wydanym spod pióra Anny Karpińskiej. Mam na myśli oczywiście cykl pt. KOLORY SZCZĘŚCIA. Aktualnie ukazała się jego druga część zatytułowana „Bądź blisko”. Warto jednak podkreślić, że najlepiej będzie, jeśli fani literatury zagłębią się na początku w pierwszej części- myślę, że prędzej zrozumieją wszystkie wątki, niczego nie pominą. Dla przypomnienia mogę napisać, że w części pierwszej autorka zaserwowała nam niemały wachlarz emocji, gdyż zestawiła ze sobą przede wszystkim losy dwóch par pochodzących z odrębnych światów. Pierwsza z nich to bezdzietna, ale zamożna para. Aleksandra i Jan Borykowie mają wszystko, co materialne, ale pieniądze to nie wszystko. Kobieta nie może bowiem spełnić swojego najskrytszego marzenia, a mianowicie nie może zostać matką. Druga, równie istotna para to przeciwieństwo Boryków. Maria i Władysław Leśniewscy nie są zamożni, a do tego chcą za wszelką cenę uratować swoją niepełnosprawną córkę Kalinę. Nastolatka jest bardzo mądra i oczytana, lecz nie prowadzi życia godnego normalnej nastolatki. Kalina porusza się na wózku, a jedną opcją wyleczenia jest kosztowna operacja. W wyniku nieprzewidzianych wydarzeń losy Aleksandry i Mari krzyżują się, a hasło: SUROGATKA będzie hasłem- kluczem zarówno w pierwszej, jak i drugiej części cyklu. Zastanówcie się, drodzy czytelnicy, czy postawa Marii, kochającej matki jest naganna? Kobieta zgadza się bowiem na tak zwane „wynajęcie brzucha” i urodzenie dziecka dla Oli, ale robi to w bardzo ważnym celu. Postawa Marii, która pragnie szczęścia dla swej niepełnosprawnej córki, może jednych szokować, a innych wzruszać. Nasuwa się tu stwierdzenie, że „głodny najedzonego nigdy nie zrozumie” i jest to wręcz święta prawda. Nikt z nas, kobiet, nie wie, czy bycie surogatką w iście szczytnym celu nie dotyczyłoby i nas, gdyby zaszła taka potrzeba…. Co więcej, autorka nie zapomniała także i o tym, by udokumentować dodatkowo postawę mężów bohaterek, o których zdecydowanie więcej dowiemy się w tomie drugim.

Tom pierwszy kończy się bardzo emocjonująco, co jest na pewno celowym i udanym zabiegiem literackim zastosowanym przez Annę Karpińską. Zapewniam wszystkich odbiorców, że już pierwszy rozdział „Bądź blisko” niejednego z nas wbije w fotel, a my będziemy wręcz jak gąbka pochłaniać kolejne dialogi. Okaże się bowiem, że ścieżki życiowe Aleksandry i Marii połączą się ze sobą jeszcze mocniej, jeszcze intensywniej. Sama rola Marii jako surogatki nie będzie jedynym elementem, który nie pozwoli kobietom o sobie zapomnieć. Jaką relacją obdarzą się bohaterki i dlaczego powiedzenie ŚWIAT JEST MAŁY będzie idealnie pasować do fabuły książki? O tym niech przekonają się sami czytający, a zapewniam, że warto to zrobić.

Maria Leśniewska nadal będzie uczęszczać do tego samego lekarza prowadzącego jej ciążę, doktora Witaja. Jak to jednak w życiu bywa, wspólne plany Oli i Marii nie będą takie proste i bajkowe. Doktor Witaj nie serwuje bowiem wyświechtanych frazesów, tylko nakreśla zarówno dobre, jak i złe informacje. Czego od doktora Witaja dowie się Maria i jak będzie przebiegać jej ciąża? Czy Aleksandra dalej podtrzyma swoją chęć bycia matką? O tym, jaką przyszłość zafundowała bohaterkom pisarka, warto samemu się dowiedzieć.

Poza wątkiem ściśle dotyczącym Marii-surogatki autorka zadbała także i o to, aby wyjaśnić bardzo niekorzystne postawy mężów bohaterek. Zarówno mąż Oli, Jan, jak i wybranek Marii, Władek, wywrócą życie kobiet dosłownie do góry nogami. Mogę potwierdzić, że ich „pomysły” na życie mogą niejednego odbiorcę wprawić o szybsze bicie serca. Warto podkreślić, że w obu częściach cyklu wszelkie kwestie prawno-medyczne zostały wyjaśnione niezwykle precyzyjnie i klarownie. Osoby niezaznajomione jak dotąd z tematyką matek zastępczych, a także i z kwestiami rozwodowymi dowiedzą się, czy w Polsce hasło surogatka to proces karalny. Po drugie- kto, w oczach prawa, jest tak naprawdę matką i ojcem dziecka urodzonego przez surogatkę? Co wpisuje się w akcie urodzenia? Jestem pewna, że autorka, podczas zbierania materiałów, rozmawiała z niejednym prawnikiem, co także czyni ją wyjątkową. Anna Karpińska nie napisała bowiem niczego nieprawdziwego, tylko wprowadziła czytelników we wszystkie nieznane nam dotąd procedury. Brawo!

Czy w tak zawiłych sprawach prawno- medycznych można jeszcze znaleźć miejsce na wątek miłosny? Anna Karpińska udowodniła ponad wszelką wątpliwość, że tak! Życie miłosne Oli i Marii zostało już w pierwszej części wystawione na próbę, a w najnowszej części ich rozterki jeszcze bardziej się nasilają. Czy w życiu kobiet pojawią się osoby, które będą je wspierać, kochać, rozumieć? Czy obie panie dadzą sobie jeszcze szansę na normalne, rodzinne, ustabilizowane życie? Ja tego zdradzać nie chcę, jednak wiem, że ten wątek nie zostanie przez czytelników potraktowany po macoszemu.

Po przeczytaniu obu tomów zadałam sobie mnóstwo ważnych pytań. Zastanawiałam się, jak tak naprawdę można interpretować hasło RODZINA? Wiadomym jest, że nie ma rodzin, które nigdy się nie kłócą, lecz ile tak naprawdę jesteśmy zrobić dla najbliższych? Autorka zapewnia, że niektórzy są w stanie podpisać pakt nawet z samym diabłem, byle tylko pomóc najbliższym. Myślałam także o tajemnicach rodzinnych. Czy warto je ujawniać i niszczyć tym samym względnie panujący ład? Anna Karpińska tak ułożyła fabułę, że owych tajemnic w życiu rodzinnym Oli i Marii nie zabraknie. To, co jeszcze mnie zainteresowało, to tematyka prawdziwej przyjaźni. Tak jak i w pierwszym tomie, tak i teraz byłam oczarowana postawą Mileny, najlepszej przyjaciółki Oli. Kobieta oferowała swoją pomoc nie tylko wówczas, gdy chodziło o sprawy ciążowe. Dziś o prawdziwą przyjaźń jest niezwykle trudno, dlatego cieszę się, że autorka daje czytelnikom nadzieje na tak głęboką relację.

O książce tej mogłabym pisać jeszcze wiele, ale bardzo chcę, by czytelnicy sami dokonali odpowiednich przemyśleń. Z mojej strony polecam cały cykl KOLORY SZCZĘŚCIA, jak i inne, różnie interesujące powieści pisarki. Czytanie ich nie będzie straconym czasem. Wydawnictwo Prószyński i S-ka także zasługuje na podziękowania- zarówno za wydanie tak ciekawej książki, jak i za jej udostępnienie