Miron Białoszewski

Miron Białoszewski był polskim poetą, dramatopisarzem, prozaikiem i aktorem. Urodził się w 1922 roku w Warszawie, zmarł w roku 1983.

Miron Białoszewski jest uznawany za jednego z najważniejszych polskich twórców literatury XX wieku. Należał do grona artystów określanych mianem pokolenia "Współczesności" (czyli debiutujących ok. 1956 roku). W czasach okupacji zdał maturę, by następnie rozpocząć studia polonistyczne. Po powstaniu warszawskim został wywieziony do Niemiec na przymusowe roboty. Udało mu się zbiec z transportu. Kiedy wojna się zakończyła, autor powrócił do Warszawy. Swoją karierę zaczynał jako dziennikarz. Początkowo zarabiał dzięki współpracy z czasopismami dla najmłodszych, gdzie publikował swoje piosenki i wiersze.

Białoszewski zadebiutował jako poeta w roku 1955 w krakowskim "Życiu Literackim". Rok później wydany został jego pierwszy tomik poetycki zatytułowany "Obroty rzeczy". Największą popularność autor ten zdobył jednak dzięki "Pamiętnikowi z powstania warszawskiego", opublikowanemu w 1970 roku, gdzie opisał przebieg powstania widziany oczami cywila.

W 1955 roku Białoszewski wraz z Bogusławem Choińskim i Lechem Emfazym Stefańskim założyli Teatr Osobny na Tarczewskiej. Wystawiali w nim swoje programy sceniczne, w których znalazły się między innymi sztuki pt. "Osmędeusze" i "Wiwisekcja". Teatr przetrwał trzy lata. Po jego rozpadzie Białoszewski wraz z Ludwikiem Heringiem założyli Teatr Osobny, którego siedziba miała miejsce w mieszkaniu poety (przy placu Dąbrowskiego). Teatr ten działał do 1963 roku.