Ataraksja

Jeśli kojarzycie film ,,Nic śmiesznego" to właśnie podobnie napisana jest ta książka. Mamy tu ogrom wisielczego humoru z którego jedni będą zadowoleni, inni stwierdzą, że niewiele z tego rozumieją. Dla mnie główna postać była chodzącą depresją, której co jakiś czas objawiał się dzień świstaka. Jeśli spotkało go szczęście, to raczej z podziału większego nieszczęścia. Odnosiło się to do każdej sfery jego życia, momentów, które zapamiętywał, sytuacji, które chciał poprawić, ale brakowało mu uporu oraz do ludzi, których spotykał, a z którymi kontaktu nie chciał mieć i nie wiedział, że ma, póki nie spotkało go z większego nieszczęścia mniejsze szczęście. Wydaje mi się, że to bardziej nasza postać opowiada o sobie w trzeciej osobie. Jakby autor przemawiał tutaj głosem, który nie ma być przypisany do niego, ale który aż krzyczy, że takie jest jego zdanie i tak właśnie świat postrzega. Tutaj życie biegnie chwilami, które się wloką, dlatego są popychane do innych sytuacji do których mamy zgrabne przejście. Bywa, że mamy tutaj pociągnięty jakiś wątek, który jest nam opowiadany, ale przemawia przez niego inna prawda, którą z uwagi na pewną sytuację chcieliśmy poznać, ale postać bezpośrednio nie chciała nam ukazać, bo nie widziała w tym sensu. Pokazała ją jednak, by zaspokoić naszą ciekawość.

Głównym tematem książki są tajemnice, które wychodzą na jaw zawsze w kwestii przypadku. Nasza postać wiedzie sobie depresyjne życie, aż dowiaduje się, że dziedziczy sejf, który należał do jego ciotki. Jej śmierć należała do szybkich, choć miała swoje lata. (Tutaj mała aluzja do tego, by sprawdzać butle gazowe, bo często dochodzi do wybuchów z jej udziałem. Niedaleko mnie zniszczyło to życie trzem rodzinom, więc rzuciło mi się w oczy. ) W sejfie odnalazł coś, co spowodowało, że sekrety innych zaczęły wychodzić na światło dzienne. Jeśli jesteście ciekawi tych brudów, to zachęcam do lektury:-)

Podkreślam, że to nie jest zwyczajna książka. Wszelkie emocje w niej zawarte są stłumione, choć pobudką są niecenzurowane słowa. To opowieść, która po skończeniu dziwi nas końcem i jednocześnie mogliśmy się go spodziewać. Przez cały okres czytania byliśmy tak bardzo odemocjonowani (nawet nie wiem czy jest takie słowo), że na końcu zamykamy książkę i nic. Jakby podejście do życia postaci przeszło na nas.

Ziemniaki.

Awokado.

Worki na śmieci.

Grana padano.

2,5/ 5

Wacław Wolf prowadził dotychczas spokojny tryb życia. Nie wychylał się i nie szukał kłopotów. Gdy nagle dowiaduje się o śmierci ciotki o której do tej pory nie miał pojęcia, że istnieje taka krewną. Jego życie ulega całkowitej zmianie. Wyjazd do rodziny i nowego miejsca i poznawania nowych ludzi. W tym bardzo intrygującej go tatuatorki.

Z jej pomocą zaczyna mieszać się w sprawy, które wielu chciało za wszelką cenę ukryć.

Chociaż pomysł na fabułę był bardzo ciekawy to niestety wyszło to bardzo schematycznie.

Nie polubiłam niestety żadnego bohatera. Denerwowali mnie swoim zachowaniem, podejściem do życia i podejmowanymi decyzjami, które jak dla mnie były one strasznie wątpliwe. Czy dostrzegam jakieś plusy? Z pewnością bardzo szybko mi się ją czytało. Jeden dzień i lektura była już za mną. Co było dobrym aspektem tej pozycji. Jednak im bliżej końca byłam tym bardziej miałam uczucie przeciągania i czułam się zmęczona tymi bohaterami.

Nie jest to książka zła jednak ja nie zostane jej fanką.

[ współpraca reklamowa z @wydawnictwosqn ]

Wacław Wolf myśli, że nie może być już gorzej. Niedawno zmarła jego matka, kobieta go zostawiła, a tu nagle dostaje informacje, że w wyniku wybuchu butli gazowej zginęła jego ciotka. Ciotka, o której istnieniu nawet nie wiedział. Co więcej, ta ciotka mieszkała w Jastrzębiu-Zdroju, mieście skąd podobno pochodziła jego matka. Wolf czuje się przytłoczony rewelacjami, ale postanawia wybrać się do Jastrzębia-Zdroju i osobiście dowiedzieć się, jakie to tajemnice skrywała jego matka. Początek wizyty w mieście zaczyna się niezbyt fortunnie, Wolf ma wypadek samochodowy. Niedługo potem, Wacław spotyka na swojej drodze niezwykle oryginalną Klementynę Jaworek, tatuatorkę, blogerkę, która liczy na to, że tajemnica śmierci ciotki Wolfa rozsławi jej blog. Prawnik przekazuje Wacławowi testament ciotki i tajemnicze listy. Listy, które sprawią, że mężczyzna będzie musiał mocno zweryfikować wiedzę o swojej rodzinie, a jak się wkrótce okaże, rodzinne tajemnice mogą być niebezpieczne.

Powieść Żaka to połączenie kryminału z powieścią obyczajową oraz powieścią historyczną. Pozwólcie, że zacznę od strony historycznej, bo znajdziemy tu informacje dotyczące powstania Jastrzębia-Zdroju, a właściwie rozwoju Jastrzębia po odkryciu źródeł solankowych i otwarciu Domu Zdrojowego i czasem jego świetności, gdy uzdrowisko należało do dr Mikołaja Witczaka, przez czasy PRL-u i słynne strajki. W tej płaszczyźnie powieści, autor odrobił zadanie domowe na celujący plus, jako wielbicielka historii i jako mieszkanka Śląska, czuje się usatysfakcjonowana.

Strona obyczajowa powieści również została ciekawie poprowadzona, zwłaszcza część dotycząca romansu (więcej wam nie powiem, bo byłby to olbrzymi spoiler); któż nie lubi rodzinnych tajemnic, zwłaszcza takich ukrywanych przez pokolenia. No i w końcu część kryminalna, tu działo się sporo. Tajemnicze bractwo „Szychta”, którego symbolem była wytatuowana „kupla, górnicze godło. Skrzyżowane żelazko i pyrlik, a pod nimi wieniec laurowy”. Bractwo, którego członkowie przysięgali „rzetelnie i sumiennie wykonywać obowiązki wobec Śląska, strzec jego interesów, czynić wszystko, co niezbędne dla pomyślności ziemi śląskiej i jej mieszkańców.” Bractwo, które posunie się do wszystkiego, aby wypełnić swoje cele i zachować tajemnice założyciela.

„Ataraksja” to moje pierwsze spotkanie z piórem Tomasza Żaka i na pewno nie ostatnie. Pióro autora bardzo przypadło mi do gustu, powieść czytało się szybko, akcja miała zmienne tempo, część kryminalna przeplatała się z częścią obyczajową i historyczną, co tylko podkręcało moją ciekawość, dodatkowo akcja przenosiła się do przeszłości i teraźniejszości. Koniec satysfakcjonujący, w którym wszystkie tajemnice znalazły swoje odpowiedzi.

Powieść w sam raz do przeczytania w jesienne popołudnie.

Recenzja powstała w ramach akcji recenzenckiej wydawnictwa SQN.

Początkowo serio czułam się tak jak nasz bohater niczym w Truman Show, musiałam się cofać, bo niedowierzałam w to co przeczytałam. Czy faktycznie się tak wydarzyło, że razem z głównym bohaterem nie rozumiem co się dzieje. Wow, świetnie napisana książka. Czytajcie ją 😁. Bo ja choć w połowie coś jakby zaczęło świtać i miałam swoją wizję o co chodzi, to i tak byłam zaskoczona na zakończenie, że tak wyszło.

Ale teraz coś o fabule..

Pewnego dnia Wacław dostaje wiadomość, że w tragicznym wypadku zginęła jego ciotka, siostra mamy, która zostawiła mu spadek. Mężczyzna nie mając nawet pojęcia o jej istnieniu, jest tym bardzo zaskoczony, mimo tego postanawia pojechać do Jastrzębia-Zdroju i dowiedzieć się co dostał. Jednak to, czego dowiaduje się na miejscu jest dla niego wielkim zakończeniem i z pewnością nie takiego spadku się spodziewał.

Naprawdę super książka. Teraz jestem ciekawa poprzednich książek autora i już dodałam je sobie na listę do przeczytania 🤭.

Przeczytałem to jednym tchem. Dlaczego? Książka po prostu była tak tajemnicza, że od samego początku chciałem rozwikłać, co stanie się dalej. Żak pisze w taki sposób, że czuć emocje. Kwestie dziedziczenia majątków to w ogóle jest ciekawy temat, ale w tym przypadku świetny pomysł na książkę. Do samego końca nie byłem pewien, czy tak naprawdę bohater to wszystko przetrwa. Każdemu, kto lubi nieoczekiwane zwroty akcji z czystym sumieniem mogę polecić tę pozycję. Chyba wrócę do niej ponownie po pewnym czasie. Aktualnie na świeżo jestem po przeczytaniu.

Na początku mnie nie porywało, ale ja tak mam chyba z każdą książką. Po pewnym czasie dopiero zrozumiałam, jak bardzo interesuj mnie, co będzie dalej. Zaczęłam rozmyślać o tej książce, nawet w pracy i autobusie. Tym sposobem wciągnęłam się na dobre. Aktualnie bardzo inspiruje mnie zarówno cały ten tytuł, jak i postać autora. Wydaje mi się, że jak dojdę do końca tej książki, to sięgnę po kolejne pozycje. Polecam każdej osobie, która lubi czuć emocje w trakcie czytania. Trzeba tylko pamiętać o tym, że aby się wciągnąć, musi troszeczkę czasu upłynąć. Ja po około 40 stronach już wciągnęłam na dobre.

Jestem fanką dobrych thrillerów (a do takich przyzwyczaił mnie autor) i rodowitą Ślązaczką, więc musiałam sięgnąć po tę powieść. Historia Śląska w tle i niesamowita akcja to tylko dwa z pierwszych walorów tej publikacji. Mnie przypadli do gustu również bohaterowie, świetna narracja i dialogi. Sam wątek kryminalny jest też bardzo ciekawy i na żadnym etapie czytania nie mogłam przewidzieć, co będzie dalej. Autor bardzo umiejętnie miesza wątki i zwodzi czytelnika, gwarantując przez cały czas silne emocje.

Lubię powieści sensacyjne i ostatnio wpadła mi w ręce książka Żaka "Ataraksja". Bardzo szybko się ją czytało, a przy tym historia była bardzo ciekawie opisana. Zaskoczyło mnie wiele fragmentów, niektóre były śmieszne, inne mroczne, ale najważniejsze jest to, że przeczytałam ją z zapartym tchem. Może nie jest to najlepszy kryminał na świecie i fabuła, która sprawi, że ktoś będzie chciał nakręcić o tym film, ale i tak jest to książka godna polecenia i przeczytania w wolnej chwili. Dodatkowo plus za to, że powieść dzieje się na Śląsku, który kocham. 

Wacław, 40-latek po przejściach przyjeżdża do Jastrzębia Zdroju gdy dowiaduje się, że jest zawarty w testamencie nieznanej mu ciotki. Znalezione w ruinach jej mieszkania stare listy są jedynym co po niej pozostało, jednak to co zaczyna go spotykać po przyjeździe, nie jest tylko dziwnym zbiegiem okoliczności, a jawna niechęć mieszkańców zaczyna go zastanawiać. W rozwikłaniu zagadki pomaga mu zwariowana tatuażystka i blogerka Klementyna.

Przeplatające się 2 linie czasowe: współczesna i z czasów PRL-u, pozwalają w pełni zrozumieć pełną tajemnic fabułę. Wacław, człowiek z Kujaw dowiaduje się jakie okoliczności połączyły go ze Śląskiem. Śląskiem z czasów walk o niezależność, pełnych niebezpieczeństwa

Powieść obyczajowa miesza się tutaj z wątkami kryminalnymi, ale znajdziemy tu również bardzo dużo historii Górnego Śląska. To zmarła ciotka i listy spajają współczesne losy z tragiczną przeszłością Wacława i jego rodziny.

Niebezpieczeństwo, wciągająca akcja, tajemnica, odkrywanie własnych korzeni oraz historii Śląska, a to wszystko okraszone wyrazistymi bohaterami, gwarą śląską i super silną osobowością Klementyny.

Trudny temat opisany w przystępny sposób, szybko się czyta.

Listy posiadają wielką moc !

Przez lata skrywały tajemnice rodzinne a także wyznania miłości.

Ich zawartość może nas zadziwić a także odsłonić wiele tajemnic. O których nie mieliśmy pojęcia.

Przyciągająca okładka a także tajemniczy osób - tylko tyle i aż tyle spowodowało że przeczytałam tą książkę. Fabuła opowiada o Wacławie który dowiaduje się o pozostawionym dla niego testamencie. Zmierza więc do Jastrzębia Zdroju na jego odczytanie lecz już po drodze ktoś chce zepchnąć go z drogi. Na szczęście główny bohater wychodzi z tego zdarzenia bez szwanku, zaś podczas odczytania testamentu okazuje że się otrzymał w spadku w dom. W zasadzie jego zgliszcza, ponieważ dom spłonął... Zostały w nim jednak listy które pomogą mu a raczej zachęcą do odnalezienia rozwiązania pewnych ukrytych sekretów.

Muszę przyznać że autor posiadał bardzo dobry pomysł. Ciekawie przedstawił swoją wizję, jednak nie zawsze była ona spójna z duchem czasu.

Nie mniej jednak potraktowałam to jako pewną fantastykę która urozmaiciła wyobraźnię a także spowodowała że zdarzenia z przed lat wydawały się jakby współczesne.

Trudno jest mi określić do jakiego gatunku należy książka. Jest w niej tak wiele wątków, że trudno jest mi wybrać jeden kluczowy wiodący prym. Znajdziecie tutaj kryminał, momentami romans a nawet komedie i fantastykę. Taki troszkę misz masz.

Autor stworzył dwie bardzo charakterne postaci które od razu polubiłam. Mowa tu o Wacławie a także o Klementynie która to pomogła naszemu głównemu bohaterowi odnaleźć szlaki tajemnicy listów. Są to bardzo dobrze stworzeni bohaterowie. Posiadają mocne cechy charakteru, ale przede wszystkim od razu ich polubiłam!

Myślę że dużym atutem tej książki są wydarzenia historyczne. Jednak czasem wkrada się w nie pełna współczesność która w tamtym czasie nie miała racji bytu. Natomiast właśnie te momenty zainteresowały mnie najbardziej !

Początkowo akcja toczyła się bardzo szybko, dzięki czemu wręcz płynęłam przez tekst a Moją ciekawość wręcz eksplodowała. Gdzieś na końcu wszystko zaczęło spowalniać i troszkę się na tym zawiodłam. Samo zakończenie też nie było takie jakie oczekiwałam, ale to jest w książkach najpiękniejsze ! Nie zawsze kończą się tak jak tego oczekujemy :) podobało mi się także wprowadzenie gwary śląskiej ! Takie coś to ja lubię tym bardziej że sama jestem rodowitą ślązaczką! Pomimo moich kilku uwag książka mi się podobała. Było to coś innego niż dotychczas tym bardziej że była bardzo tajemnicza ! Polecam

Tomasz Żak jest autorem, z którym miałam do czynienia już wcześniej, bo czytałam obie jego książki, czyli "Dwudziestkę" i "Trzydziestkę", a przy każdej miałam to samo wrażenie. Czyli, że czyta się całkiem dobrze, ale to nic specjalnego, a wręcz momentami miałam chęć je odłożyć. Coś mnie jednak przyciągnęło do najnowszej powieści autora, być może też fakt, że to inne wydawnictwo i postanowiłam dać mu jeszcze jedną szansę. Czy było warto?

Zacznijmy od tego, o czym właściwie jest "Ataraksja". A jest o czterdziestolatku, który jedzie do Jastrzębia Zdroju na odczytanie testamentu po ciotce. W tym miejscu należy wspomnieć, że tej ciotki w ogóle nie zna, nie wiedział, że ktoś tak w ogóle istnieje. Facet nie dość, że jest zmęczony życiem, ale to już żadna nowość w tego typu książkach, to jest tym jednym pechowcem, którego ktoś próbuje zepchnąć z drogi. Jednak, gdy dociera na miejsce, okazuje się, że to nie musiał być przypadek, ani pomyłka. Dlaczego? Otóż, odziedziczył po ciotce dom. Co prawda zostało z niego praktycznie tylko trochę listów wetkniętych do sejfu, ale to już zalążek zagadki, którą ma zamiar rozwiązać z młodą blogerką. Wszystko to zahaczy przy okazji o organizację nacjonalistyczną. Czyżby kryło się w tym coś więcej?

Jak już wspomniałam, czytałam poprzednie dwie książki autora i obie nie były dla mnie pozycjami zachwycającymi. Jednak "Ataraksja" się broni mimo, że nie jest to lektura, którą bym polecała na lewo i prawo, to czytało się ją naprawdę dobrze.

Akcja jest wartka, zahaczamy o przeszłość i przeskakujemy do teraźniejszości, co ostatnio jest często spotykanym zabiegiem i ciekawie może wyjaśniać pewne elementy fabuły. Mamy listy, których autorzy są osnuci tajemnicą, ale ten element akurat faktycznie Żakowi wyszedł i jest zaskakujący. Wszystko dzieje się szybko, ale to akurat nic dziwnego, bo książka objętościowo nie powala, więc tutaj nie ma miejsca na rozdrabnianie się nad pewnymi elementami.

Książkę określiłabym jako mieszankę kryminału i sensacji. To ciekawa mieszanka i udało się z niej wycisnąć autorowi bardzo dużo, za co ogromny plus. Tego samego nie mogę powiedzieć o bohaterach. Wolf jest typowym człowiekiem, który jest zmęczony życiem, ale jak przychodzi do zagadki, to nagle odzyskuje chęci do robienia czegokolwiek. Od jakiegoś czasu męczące jest to, że w kryminałach muszą się znaleźć zawsze osoby, które mają budzić nie wiem... współczucie? A z drugiej strony młoda, irytująca blogerka. Szczerze mówiąc, wplatanie tego typu osób w fabułę, to absolutnie nic ciekawego, a przy tym próba wplecenia młodzieżowego języka, wręcz slangu, również na minus. To nie young adult.

Podsumowując, jako jedyna z trzech książek Żaka, jakie czytałam, "Ataraksja" jakoś się broni, aczkolwiek uważam, że to książka zupełnie przeciętna, do złapania w drodze na plażę, jako czytadło.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem SQN.