Arytmetyka diabła

I znowu wracam do tamtych ponurych, złych i okrutnych dni… Choć przeczytałam już całkiem sporo wspomnień, dzienników, historii i za każdym razem odczuwam wielki ból, przerażenie i smutek, to mimo wszystko chęć poznania historii jest silniejsza…

Tym razem natrafiłam na opowieść zupełnie inną od poprzednich. Poznajemy młodą dziewczynę Hannah, która zostaje zobowiązana do wzięcia udziału w rodzinnej kolacji, gdzie cały czas wspominany jest Holokaust. Zgodnie z tradycją w wieczór sederowy otwiera drzwi i…. zostaje przeniesiona w czasie do 1942. Od tego momentu nie są to już wspomnienia jej bliskich, ale rzeczywistość, z która musi się zmierzyć.

Najgorsze jest to, że młoda dziewczyna ma przebłyski i dzięki wcześniej poznanym historią, przed zmianą czasu, wie co może ją spotkać i ludzi dookoła. Nikt jej jednak nie chce uwierzyć, nikt nie chce przyjąć do wiadomości co może się stać z ludźmi z obozów koncentracyjnych…

To wstrząsająca opowieść widziana oczami dziecka…

Co prawda natrafiamy tutaj na fikcję literacką, ale autorka bardzo umiejętnie wkomponowała w nią straszną, potworną, bezwzględną prawdę, choć pokazaną można by powiedzieć w bardziej łagodny sposób.

Na okładce znajdziecie zdanie: „Wybitne dzieło literatury obozowej dla czytelnika w każdym wieku” choć dla młodszych czytelników może być bardzo trudna to myślę, że przez sposób poprowadzenia fabuły jest bardzo dobrym wstępnem do poźniejszych bardziej drastycznych lektur.

Na podstawie powieści powstał również film. Zastanawiam się czy go obejrzeć... szczerze powiedziawszy wolę przeczytać książki o takiej tematyce, realizacje filmowe są dla mnie zdecydowanie trudniejsze w odbiorze.

W ostatnim czasie na rynku czytelniczym pełno jest książek, które traktują na temat literatury obozowej. Czytałem wiele tego typu pozycji, ale to właśnie ta lektura zrobiła na mnie największe wrażenie. Jest to powieść, która chwyta za serce, a potem jeszcze przez bardzo długi czas trzyma nas w swojej garści i wywołuje w czytelniku wiele emocji. Na spory plus zasługuje pomysł na przedstawienie historii obozowej. Pokazany jest ON z perspektywy współczesnej nastolatki, co pozwala o wiele łatwiej przyjąć to wszystko, co autorka chciała nam przekazać. Jeśli macie ochotę przeczytać mocną, wzruszającą i po prostu piękną powieść, to jest to pozycja dla Was.

Hannah bardzo nie lubi jeździć do swojej rodziny na święto Paschy. Wszyscy tylko siedzą i znowu opowiadają o Holocauście, a ona już naprawdę nie ma ochoty tego słuchać.

Niestety, nikt nie słucha dziewczynki, kiedy protestuje, dlatego teraz Hannah zgodnie z tradycją musi wstać i otworzyć drzwi.

Kiedy to robi zostaje nagle przeniesiona w czasie do roku 1942, gdzie na polskiej wsi wszyscy nazywają ją Chają.

Trwa wojna i nadchodzi dzień, w którym Chaja razem z całą rodziną trafiają w ręce Niemców, a oni wywożą ich do obozu.

W odwrotności do innych, dziewczynka doskonale zdaje sobie sprawę gdzie trafiła i co się tutaj z nimi stanie.

Jestem osobą dosyć sceptycznie nastawioną do książek o literaturze obozowej, które balansują na granicy fikcji a prawdy.

Przeczytałam tego sporo i nie podobały mi się przekłamania i łagodny sposób ukazywania hitlerowców i ich okrucieństwa, zwłaszcza w obozach.

Moim zdaniem to wypacza nasz pogląd jaki powinniśmy na myśl o ich zachowaniu.

Ale tutaj, patrząc na tamten świat oczami 13-letniej dziewczynki, która w sposób łagodny i prosty opowiada o tym, co ją spotyka, wiem, że to jest szczere i prawdziwe.

Dzięki takiemu zabiegowi autorki, książkę mogą przeczytać inne dzieci i zrozumieć zło, które wtedy zawładnęło światem. To one powinny dalej pamiętać o tych, którzy wtedy zginęli i nie pozwolić, by ich śmierć poszła w zapomnienie.

Bardzo mnie ta książka i ten sposób narracji poruszył. Na tyle mocno, że pod koniec się popłakałam. Nie mogę Wam powiedzieć dlaczego, ale jeśli będziecie czytać, pewnie sami w tym samym momencie uronicie łzy.

Książkę oczywiście ogromnie polecam i zachęcam do czytania nie tylko Was, ale i Wasze dzieci.