Aptekarka. Saga rodu Tyszkowskich. Tom 1

Przychodzę do was z recenzją pierwszego tomu Sagi Rodu Tyszkowskiego.

,,Aptekarka”- Magda Skubisz

@mediarodzina

[współpraca reklamowa]

🌿___🌿

Książka przeniesie nas do XIX wieku, w Bieszczady, gdzie pomoc chorym i cierpiącym niosła najsłynniejsza w okolicy zielarka Katja. Wiedzę na temat niezwykłych właściwości ziół przekazał jej niezwykle uzdolniony zielarz Batko. Wziął ją pod swoje skrzydła i zapoznał z tajnikami przygotowywania leczniczych receptur. W tak młodym wieku Katja posiadła wiedzę niejednokrotnie przekraczającą wiedzę lekarzy. Nie raz swoimi ziołami uratowała życie ludzi będących jedną nogą na innym świecie. Jej zwykłą codzienność zmienił nagły wypadek pewnego szlachcica.

———

Jest to już druga książka, jaką przeczytałam z tej sagi i jestem zachwycona. Magda Skubisz stworzyła niepowtarzalną powieść historyczną, opartą na prawdziwym istnieniu szlacheckiego Rodu Tyszkowskich.

Książka porywa już od pierwszych stron. Autorka ma świetny styl, dzięki czemu książkę czyta się niezwykle przyjemnie. Jest w niej dużo pozytywnego humoru i zarazem smutnych momentów. Bohaterowie zostali wykreowani w taki sposób, że od razu dają się lubić. Postać Antoniego ubarwnia całą książkę i Sagę. Jest całkowitym przeciwieństwem swojego młodszego brata Józefa. Toni jest niezwykle porywczy, nie stroni od alkoholu i ciętego języka. Jest bezwzględny dla służby i bez skrupułów lubi nimi pomiatać.

Powieść ukazuje dwa światy życia ludzi w XIX wieku. Z jednej strony beztrosko żyjąca szlachta, dobrobyt, bale i litry wypitego węgrzyna.

Drugą stroną medalu są biedni chłopi, żyjący w cieniu swoich Panów. Bieda, brak pieniędzy na podstawowe części garderoby i wszechobecny brud, to codzienność żyjących w tamtym czasie ludzi. Poddani byli zdani na łaskę szlachty, która wzbudzała w nich nie raz strach. Szlachta nie kryła się ze swoim stosunkiem do chłopów. Patrzyła na nich z góry, nie raz bawiła się ich kosztem, robiąc z nich pośmiewisko.

,,Aptekarka” to powieść przepełniona sporą dawką zielarskich ciekawostek, a zarazem ukazująca życie szlachty i poddanym im chłopom. Książka sprawi, że poczujecie się tak jakbyście żyli w raz z bohaterami w XIX wieku. Saga rodu Tyszkowskich trafiła prosto do mojego serca. Są to książki, do których chętnie się będzie wracać.

Polecam wam z całego serca przeczytać ,,Aptekarkę” i dwie kolejne powieści z tej Sagi. Jestem pewna, że wam również się spodobają.🌿

Na co dzień raczej nie czytam powieści z takim tłem historycznym, bo po prostu tego nie lubię. Ale do tej książki coś mnie przyciągnęło. Prawdopodobnie chodzi o ten słowiański motyw, bo chociaż nigdy bym się o to nie podejrzewała to ostatnio mam ochotę o nim czytać, poznawać słowiańskie wierzenia? Ale powiem Wam też, że czytanie tej książki nie było też dla mnie na początku łatwe. Musiałam ostro pohamować moje feministyczne zapędy, aby móc przez tę książkę przejść.

.

To, że musiałam przez książkę przejść przyznaję, że nie brzmi zbyt dobrze, ale wbrew wszystkiemu "Aptekarka" mega mi się podobała. Do tego stopnia, że na Targach wiedziałam, że muszę ją mieć. I trochę jestem głupol, bo nie zauważyłam, że autorka ma podpisywać następnego dnia egzemplarze, a ja wtedy miałam swój w hotelu. No ale cóż, trudno. Może następnym razem się uda.

.

Także kiedy już "ustabilizowałam" swoje emocje i byłam ponadto jak traktowano w tamtych czasach służbę, kobiety, ogólnie wszystkich to zaczęłam czerpać z tej lektury ogromną przyjemność. Zaczęłam dostrzegać to czego na początku dostrzec nie byłam w stanie. Mianowicie zaczęłam dostrzegać to, że nie wszyscy bohaterowie to paskudni panicze i zbrodniarze. Zaczęłam dostrzegać też, że niektórzy po prostu ukrywają swoje uczucia przez to w jakich czasach, okolicznościach się wychowali. Czy nie brzmi to znajomo? Moim zdaniem bardzo. Często przecież czyta się o tym, kiedy czyta się o romansach, erotykach itp. gatunki literackie. Okazuje się więc, że prawdopodobnie można wysnuć z tej lektury podobne wnioski do tych, które wysnuwa się z powieści o współczesnych czasach. Tak też do tego zaczęłam podchodzić i ostatecznie zachwyciła mnie ta powieść.

.

Więc czego możemy się w "Aptekarce" spodziewać? Jednocześnie brutalności, braku szacunku do młodszych i bez stosownego rodowodu, braku wiary w słowa poddanych, ale tak samo możemy oczekiwać wiedzy na temat dawnych czasów, podchodów w imię zauroczenia, schematów zachowania w relacjach damsko-męskich i przede wszystkim drobnej wiedzy na temat ziołolecznictwa. Muszę Wam powiedzieć, że jestem szczerze zaskoczona tym jak bardzo ta książka mi się spodobała, a to moim zdaniem największa rekomendacja, skoro ja, osoba nie lubiąca książek z takim rysem historycznym, upodobała sobie tę powieść.

Pierwszy raz czytałem książkę o tematyce zielarstwa i ziołolecznictwa, której akcja odgrywa się w XIX. Autorka wspaniale oddała klimat tamtych czasów i w dodatku zawarła mnóstwo wiedzy na temat roślin i ich cudownego wpływu na nasz organizm i zdrowie. Niesamowita pozycja literacka, którą czyta się bardzo dobrze. Akcja toczy się płynnie, a tytułowa bohaterka jest postacią, którą kocha się od pierwszej strony. Dużym plusem książki jest oparcie jej na prawdziwych wydarzeniach, dzięki czemu jest dużo bardziej przekonująca.

Ciekawy początek sagi Tyszowskich. Jak na pierwszy tom jest poprawnie, jednak bez szału. Zwłaszcza sposób w jaki mówią postacie. Z tego, co się orientuję, to w tamtych czasach w Galicji nieco inaczej określało się pewne rzeczy. Ale mogę się mylić, gdyż słowa o których myślę mogły dotyczyć ściśle jednego, konkretnego regionu. Na pewno jest to wyzwanie dla osób, którym przeszkadza nieco archaiczny język. Jest to jednak doskonały zabieg, który pomaga lepiej się wczuć w klimat XIX wiecznej Galicji. Przyjemna kobieca literatura.

Po książkę "Aptekarka" autorstwa Magdy Skubisz sięgnąłem ze względu na tematykę, która wydawała się ciekawa. Po przeczytaniu mogę potwierdzić, że to był trafny wybór i już nie mogę się doczekać kolejnej części. Bo "Aptekarka" rozpoczyna sagę Tyszkowskich więc jeśli jesteś jedną z tych osób, które lubią sagi to obok tej książki nie możesz przejść obojętnie! To książka łącząca w sobie obyczajówkę z historią w tle. Główna bohaterka jest zielarką i to jedną z najlepszych, ale przez to potrafi sobie również przysporzyć kłopotów. Polecam!

Książka, którą przyjemnie się czyta. Ok, może wątek biednej dziewczyny, która znajduje się nagle pod skrzydłami bogatego człowieka jest oklepany i powtarza się często we współczesnej literaturze, jednak książka nie jest tak przewidywana, jak niektóre z nich. Bardzo podoba mi się fabuła, nawiązuje do normalnego życia, opisane sytuacje są z życia wzięte, a nie wymyślone i często ich odzwierciedlenie możemy odnaleźć w swoim otoczeniu. Dodatkowo, zaskakuje rozwojem wydarzeń, ciągle się w niej coś dzieje. Polecam.

Idealna książka na letni weekend - przyjemna, ale jednocześnie piękna i mądra. Autorce udało się praktycznie przenieść mnie do czasów XIX wieku - wszystko dzięki barwnym opisom, ale też stylizowanemu na archaiczny językowi. Od razu zaznaczę, że ten aspekt nie każdemu może się spodobać - według mnie jednak archaizmy zdecydowanie dodają wiarygodności powieści i wzmagają poczucie zanurzenia się w tamtym świecie. Urzekła mnie też sama tematyka - mam wrażenie, że zielarstwo to bardzo niedoceniana obecnie dziedzina, a teraz czuję się wręcz zainspirowana do zgłębienia wiedzy na temat ziołolecznictwa i przyjrzenia się temu, co daje nam natura. Polecam, zwłaszcza kobietom lubiące mądre i silne bohaterki :).

„Aptekarka”, to wciągająca powieść historyczno – obyczajowa, o inteligentnej kobiecie z charakterem i ciętym językiem niczym brzytwa. Katja została wychowana przez przybranego ojca na niezależną i pewną siebie kobietę, nieodpowiednio jak na tamte czasy. Harde zachowanie dziewczyny, jest powodem ciągłego wpadania jej w tarapaty, bo rzadko potrafi powstrzymać się przed komentarzami, zwłaszcza gdy wie, że ma rację. Trudno bowiem nie powiedzieć o jedno słowo za dużo, gdyż cierpliwość nie jest jej mocną stroną. Prawdziwą próbę charakteru Katja przejdzie, gdy będzie zmuszona leczyć pewnego zadufanego w sobie, złośliwego i przystojnego szlachcica, któremu arogancki doktor Roztworowski nie był w stanie pomóc. Szlachcic ów nie mając innego wyjścia, musi korzystać z jej pomocy, chociaż jest mu ona w niesmak i uprzykrza życie Katji jak tylko może. Nie wie jeszcze, że trafił na niezwykle inteligentną przeciwniczkę z zadziornym i twardym charakterem, równie twardym jak jego wojskowe obycie.

Szczypta magii, odrobiona miłości, garść romansu, który zmierza w zupełnie innym kierunku, niż mogłoby się na początku wydawać, spora dawka wiedzy na temat zielarstwa, wszystko doprawione wspaniałym humorem i opisami ówczesnych zwyczajów, na tle historii XIX wieku. Z tych składników Magda Skubisz uwarzyła przepyszną powieść, przedstawiając w niej trudną rolę kobiet w tym okresie. Główna bohaterka jest najlepszą zielarką w okolicy, a może i całej Galicji, ma mało spotykany instynkt medyczny, ale jej niesamowite zdolności przysparzają jej tylko kłopotów. Kobiety w tamtym okresie niezależnie od posiadanej wiedzy mogły z niej korzystać tylko wtedy, gdy mężczyźni im na to pozwalali. Zwłaszcza dotyczyło to lekarzy, dla których niepojęte było, aby niedouczone ich zdaniem wiejskie kobiety mogły leczyć i podważać ich kompetencje. Katja pomimo tego co potrafi, jest traktowana na pańskich dworach jak służąca, a w chałupach także nie jest mile widziana, bo tu rządzi szeptucha. Nie ma znaczenia, że wszystko, co wie, zawdzięcza przybranemu ojcu, uznanemu zielarzowi Batce, który jako jedyny dostrzegł w dziewczynie wrodzony talent do tego, by leczyć ziołami.

Magda Skubisz postarała się, żeby jej powieść wypadła bardzo realistycznie. Użyła nieco archaicznego języka, ale za to bardzo dostosowanego do czasów, w których osadziła fabułę „Aptekarki”. Do gustu przypadła mi postać głównej bohaterki, silnej, odważnej, pewnej siebie, niebojącej się wyrażać swojego zdania, niezależnie od tego czy to komuś się podoba, czy nie. Wie, że takie jest jej powołanie, i że to, czego nauczył ją Batko, jest potrzebne ludziom. Katja, to dziewczyna niezwykle uparta i dumna, o silnej woli, która potrafi znieść wszelkie upokorzenia i drwiny, sprzeciwić się kiedy trzeba, ale także wie kiedy należy wycofać się i udać, że wie mniej, niż w rzeczywistości, bo upieranie się przy swoim nie doprowadziłoby do niczego dobrego. Postawiony na drodze dziewczyny szlachcic Antoni Tyszkowski, jest postacią wyrazistą i godną zapamiętania. Pomimo że, sprawia wrażenie aroganckiego pana, dającego w kość dziewczynie, to podskórnie wyczuwa się, że tylko stwarza takie pozory, a w rzeczywistości jest on zupełnie innym człowiekiem. Wydaje się, że okoliczności i to, co zaczyna czuć do pyskatej Katji powodują, że przybrał maskę twardego i nieprzyjaznego człowieka.

Magda Skubisz ukończyła kurs zielarski i swoją zdobytą wiedzę wykorzystała w powieści, może dlatego czytając tę historię, odnosi się wrażenie, że obok głównych bohaterów, zioła spełniają również ważną rolę. Wyniosłam z tej książki mnóstwo wiadomości na temat ziół i ich zastosowania, bo bardzo szczegółowo został przedstawiony ich wpływ na zdrowie człowieka. Na uznanie zasługuje także, oparcie fabuły na faktach i prawdziwych bohaterach. Podziw budzi szczegółowo oddana historia XIX wieku, tradycje oraz styl życia, sporo tu mądrości przekazanych przez przybranego ojca dziewczynie, które nadal mogą spokojnie funkcjonować jako mądrości ludowe we współczesnym świecie.

Akcja powieści nie pędzi z zawrotną prędkością, książki nie czyta się z zapartym tchem, ale za to bardzo przyjemnie, ze względu na emocje, jakie budzi i dobry humor, którego tu nie brakuje, bo dostarczają go cięte riposty głównej bohaterki. „Aptekarka” to błyskotliwa powieść, w której prawda pomieszana jest się z fikcją, to historia dająca wyobrażenie o tym, jak wyglądała sytuacja kobiet w tamtych czasach. Całości dopełniają świetnie wykreowani i charyzmatyczni bohaterowie. Powieść tak mnie, oczarowała, że było mi żal kończyć czytanie. Teraz nie pozostaje mi nic innego, jak czekać na ciąg dalszy. Jeśli dacie szansę tej historii, to gwarantuje Wam, że łatwo można się w niej rozsmakować i zakochać w jej bohaterach.

Czy lubicie góralskie klimaty? Maja Goclon to góralka z krwi i kości. Choć nie pasująca do nich, na pierwszy rzut oka. Ojciec najchętniej żył by za nią, wybierając jej męża, pracę, rodzinne biznesy... czyli wszystko to, przed czym dziewczyna pragnie zbiec. Czuje się samotna w rodzinie, która nie rozumie tego, że chciała zdobywać wykształcenie. I chociaż chciałaby uciec w siną dal, to jednak zostaje w Nędzówce, zajmując się zapuszczonym pensjonatem "Jagoda". Na przekór ojcu i rodzinie, dziewczyna postanawia, że zrobi wszystko, by pensjonat, który jest wspomnieniem po ukochanej babci, stanął na nogi. Nawet, gdy zupełnie nieproszonym gościem pensjonatu, okazuje się niebezpieczny zabójca z Florydy... Tak, na świeżo, po przeczytaniu tej książki, bardzo ciężko było mi ubrać swoje myśli w sensowne słowa 😁🤷 Więc... Po pierwsze, jestem totalnie zaskoczona tym, gdzie rozgrywa się fabuła tej książki. Góry, Zakopane, lasy pełne drzew, hale pokryte trawą... Całą sobą poczułam klimat góralskich miejscówek, zapewne dzięki licznym, pięknym opisom przyrody, ale i także gwarze, która jest plusem wyróżniającym tą książkę. Po drugie, czuję się zahipnotyzowana relacją głównych bohaterów, a tym bardziej umiejętnością Autorki w połączeniu ze sobą dwóch różnych światów- ognistej, upartej góralki, z dziada pradziada i amerykańskiego szefa mafii, którego charakteryzuje pełen spokój i akceptacja świata, z którego pochodzi. Relacja Mai i Michaela jest niezwykle pobudzająca, szczera i zaprawiona drobnymi, ale pięknymi momentami pełnymi romantyzmu. I szczerze, muszę się przyznać, że pierwszy raz kompletnie nie przeszkadzał mi brak namiętnych i pikantnych scen. W ogóle, nic, a nic, ponieważ miłość, która rozkwitała pomiędzy tą dwójką, jak wiosenny kwiat, napełniła moje serce radością. I po trzecie, bierzcie ją i czytajcie, bo pośród całej gamy książek nie znajdziecie podobnej do niej historii. Górale, mafiozi, rodzinne zawiłości, przyjaźń silniejsza od więzów krwi i ta miłość... To była świetna, naprawdę świetna, lektura. Polecam!❤️