Antykwariat cudzych wspomnień

Po raz pierwszy z twórczością Weroniki Wierzchowskiej miałam styczność jakiś czas temu. „Telefonistka z ulicy Próżnej” mnie zachwyciła, że zapamiętałam nazwisko autorki i miałam ochotę przeczytać jej kolejną książkę. „Telefonistka z ulicy Próżnej” to bardzo dobra, mądrze napisana książka, a jej fabuła jest poparta dużą wiedzą historyczną i to samo teraz mogę powiedzieć o „Antykwariacie cudzych wspomnień”. Tytułowy antykwariat należy od trzech pokoleń do rodziny Teofila, dziadka głównej bohaterki i jest tylko pretekstem do opowiedzenia historii kilku silnych kobiet, w których poczynaniach czytający może uczestniczyć dzięki nietypowym snom Agnieszki. Każda z kobiet na swój sposób wyprzedza swoje czasy, w których przyszło im żyć, są odważne, ambitne i niezależne. Ta powieść pokazuje, że nie warto się poddawać, że los potrafi się odwrócić i dać nam z życia to, co najlepsze tylko trzeba mieć odwagę, by po to sięgnąć. Bohaterki snów Agnieszki potrafią zadbać o swoje interesy, sięgają po to, co dla kobiet wtedy było niedostępne, realizują swoje cele, spełniają marzenia. Weronika Wierzchowska pokazuje, że kobieta potrafi i że kobieta może, jeśli tylko wystarczy jej odwagi, by realizować to, co na pierwszy rzut oka wydaje się niemożliwe. Trudno nie zauważyć, że doświadczenia tamtych kobiet pomagają Agnieszce w rozwiązywaniu życiowych problemów, bo sny o przeszłości z odważnymi kobietami w roli głównej pojawiają się zawsze we właściwym momencie.

„Antykwariat cudzych wspomnień” to niezwykła szkatułkowa powieść z zaskakującą fabułą. Powieść opowiada bowiem nie tylko losy głównej bohaterki, ale dzięki niezwykłemu darowi, jaki ona posiada, czytelnik wraz z nią odbywa fascynujące podróże w czasie. Akcja powieści zaczyna się praktycznie współcześnie, bo od 1975 roku, kiedy rodzina Agnieszki mieszka w Libanie, a jej ojciec jest attaché technicznym placówki dyplomatycznej, w portowym mieście w Tyrze. I tak rozpoczyna się ta niezwykła przygoda czytelnicza, w której wątki współczesne przeplatają się z tymi, które po kontakcie z antykami, należącymi w przeszłości do niezwykłych kobiet, śni Agnieszka. Odbywa się w ten sposób sentymentalne podróże w przeszłość, gdy główna bohaterka na chwilę staje się kobietami z tamtego okresu.

Kobiety, które pojawiają się w snach Agnieszki, mimo że ich historie dzielą setki lat, to wszystkie są odważne, waleczne i mądre. Twardo stąpają po ziemi i doskonale wiedzą czego chcą. To nie siła fizyczna pomaga im przezwyciężyć przeciwności, a spryt i inteligencja.

Te niechciane sny, które dziewczynę początkowo bardzo niepokoją, często pomagają jej w stawianiu czoła przeciwnościom. Niejednokrotnie wskazują właściwą drogę. Ma się wrażenie, że pojawiają się zawsze w sytuacjach krytycznych, wtedy gdy dziewczyna najbardziej ich potrzebuje. Gdy Agnieszka jest już dorosła, staje się tak samo niezłomna i odważna, jak kobiety z jej snów.

„Antykwariat cudzych wspomnień” to niezwykła powieść napisana pięknym językiem. Dość często zmienia się czas i miejsce akcji, ale nie wprowadza to chaosu. Wszystkie historie są tak ciekawie opowiedziane, że często żal je opuszczać. Powieść swoją konstrukcją przypomina trochę Baśnie z 1001 nocy, lecz głównym wątkiem narracyjnym jest nie Szeherezada, ale Agnieszka. Czytanie książki przypominało jedzenie bombonierki, bo nigdy nie było wiadomo, co się wyciągnie, sięgając po kolejnego cukierka.

Bardzo dobra powieść obyczajowa, która jest równie niezwykła, jak sny głównej bohaterki, do tego przemyślana i świetnie skonstruowana. Na uznanie zasługuje idealna równowaga, jaką autorce udało się osiągnąć pomiędzy wątkiem współczesnym a historiami ze snów Agnieszki.

Weronika Wierzchowska pokazała, że my kobiety zawsze byłyśmy silne, niezależnie od czasów, w jakich przyszło nam żyć. Mężczyźni zajmowali się zdobywaniem jedzenia, walczyli o tytuły, władzę i bogactwa, a my kobiety siedziałyśmy przy ognisku domowym, rodząc im dzieci i czekając na ich powrót. Niby słabe, niby bezwolne, ale jak trzeba, to obalimy posąg, by bronić swojej czci, weźmiemy oszczep do ręki, by bronić swojego domu, ruszymy z patelnią na skinów w obronie kolegi, wbijemy pióro w oko pijanemu sąsiadowi, który maltretuje żonę, spuścimy łomot draniowi, który chce wykorzystać naszą przyjaciółkę, albo postawimy na szali swoje życie, by na świat sprowadzić potomka. Kobieta potrafi, kobieta może, my tylko wyglądamy na takie słabe.

To dopiero moje drugie spotkanie z twórczością tej autorki. Zarówno poprzednio jak i teraz, mój wzrok przyciągnęła genialna okładka. A o czym jest książka?

📖 Agnieszka, główna bohaterka tej opowieści jest córką Teofila, warszawskiego antykwariusza. Otworzył on swój sklepik w powojennej Warszawie oferując klientom stare płyty, książki, przedmioty codziennego użytku, czyli cuda z duszą. Antykwariat jest miejscem magicznym w którym Agnieszka lubi spędzać czas ze swoim dziadkiem. To jego miejsce na ziemi, i mimo niewielkiej ilości klienów uwielbia ten swój świat pachnący kurzem i starością, to tam spędza długie godziny marząc, że kiedyś dołączy do swojej ukochnej żony Stefici czekającej na niego w niebie. To właśnie po niej Agnieszka odziedziczyła bardzo ceny dar, kontakt ze starymi, antycznymi przedmiotami sprowadza na nią sny będące wspomnieniami kobiet będących pierwszymi właścicielkami tychrze przedmiotów.

To dzięki tym snom autorka zabiera czytelnika w podróż w czasie do odległych a zarazem bardzo ciekawych miejsc, i to w niejedną podróż. To właśnie dzięki nim książka staje się wyjątkowa i nabiera magii. Podczas tych wypraw poznajemy kobiety którym nie było łatwo w życiu. W jednej historii autorka zabiera nas nawet do roku 875 p.n.e.

Niby świat się zmienił, poszedł do przodu a tak naprawdę my nadal jesteśmy takie same jak nasze pra, pra, pra, pra... babki. Wciąż musimy udowadniać jak wiele jesteśmy warte.

Życie Agnieszki również pędzi. Już na pierwszych stronach książki poznajemy ją jako niemowlę i śledzimy losy przez kolejne 47 lat.

Mimo tak wielu wątków bez problemu odnalazłam się w fabule. Wszystkie opowieśi przypadły mi do gustu, nie potrafiła bym zdecydować która z nich podobała mi się najbardziej. Taką literaturę kobiecą uwielbiam.

Podziwiam autorkę za to, że na tak niewielu stronach potrafiła umieścić tak wiele. Nie raz czytamy opasłe ponad tysiąc stronicowe tomiszcza z jednym marnym, nudnym wątkiem zastanawiając się i na co było marnować tyle papieru?

Warto podkreślić, że nie jest to książka historyczna więc porównywanie faktów trzeba pominąć by dać się porwać magii.

POLECAM !!!

W ruinach powojennej Warszawy powstaje sklepik, w którym sprzedaje się książki, płyty a także starocie. Wiele lat później wnuczka właściciela antykwariatu, Agnieszka jest trzecim a zarazem ostatnim pokoleniem antykwariuszy. Dziewczyna ma pewien dar, który sprawia, że dzięki bezpośredniemu kontaktowi z konkretnym antykiem sprowadza sny będące wspomnieniami pierwszych właścicieli. Dzięki temu odbywa niezwykłe podróże w przeszłość. Zdobyte doświadczenia próbuje wykorzystać do rozwiązania swoich problemów, chociaż nie zawsze wydaje się to możliwe.

Nie mogłam przejść obojętnie obok tej książki. Intrygujący był jej opis i dar, który posiadała główna bohaterka. Przez to nie mogłam doczekać się aż sięgnę po swój egzemplarz i zanurzę się w zapisanej w nim historii. I kiedy tylko to zrobiłam nieco zdziwiłam się. Brakowało w książce powojennej Warszawy. Przynajmniej na początku, ale potem mignęła jedynie we wspomnieniach. Szczerze mnie to zasmuciło. Całe szczęście, że prawdą okazała się informacja o darze główniej bohaterki. Darze, który niczym uchylone okienko pozwalało zaglądać Agnieszce w przeszłość. Może nie było to podróże w czasie w pełnym tego słowa znaczeniu, ale poznawanie historii przedmiotów dzięki snom było ciekawym doświadczeniem. Doświadczeniem, które pozwoliło poznać silne kobiety wyprzedzające swoje epoki. Czasami miałam wrażenie, że aż za bardzo. Przez to zastanawiałam się czy to w ogóle było możliwe….

Antykwariat cudzych wspomnień to książkach, co, do której miałam spore nadzieje. Czy wobec tego książka była tym z czym przyjemnie spędziłam czas? Raczej tak, chociaż miałam, co do treści kilka małych zastrzeżeń. Sama książka została napisana w sposób ciekawy i nie sposób było przejść obojętne obok głównego motywu. Tak naprawdę był on chyba najlepszą zaletą Antykwariatu cudzych marzeń. Czy ją polecam? Oczywiście.

„Antykwariat cudzych wspomnień” to opowieść o Teofilu, który zakłada sklepik z książkami, nutami i starociami. Po latach jego wnuczka, Agnieszka zostaje antykwariuszem. I nic w tej historii by nie było dziwnego gdyby nie fakt, że dziewczyna ma pewien dar. Po dotknięciu antyku ma sny, w których przenosi się do czasów, w których żyli pierwotni właściciele danego przedmiotu. I tak dziewczyna przenosi się między innymi do roku 875 p.n.e, ale również do roku 1794 a nawet do czasów II Wojny Światowej. W każdym tym okresie poznaje silne kobiety oraz ich życie w danej epoce. Były to osoby odważne, nie bojące się sięgnąć po to, co należy się tylko mężczyzną. Autorka zabiera nas w podróż nie tylko do dalekich czasów, ale również tych całkiem nie dawnych, by lepiej poznać dzieciństwo i młodość głównej bohaterki.

Książka chociaż ma ciekawy pomysł na fabułę, to muszę przyznać, że czytało mi się ciężko. Nie za bardzo przypadł mi styl pisania autorki. Bywały momenty, które bardzo mnie zainteresowały i sprawiły, że czytałam dalej, ale były też takie przez, które miałam ochotę zostawić ten książkę. Nie potrafiłam też zżyć się z Agnieszką, była dla mnie ni jaka. Ale pamiętajcie, że to jest tylko moje zdanie.

Myślę, że książka znajdzie swoich fanów. Będą wśród nich tych co lubią wiele historii w jednym. Bo tym właśnie jest ta książka. Historią wielu osób, które żyły w różnych epokach. Autorka posiada na pewno sporą wiedzę o czasach, do których nas zabiera. I właśnie oddanie klimatu tamtych epok najbardziej podobało mi się w tej książce.

Matrioszka...jestem pewna, że wiecie co to takiego. A dlaczego o to pytam? Bo słowo to skojarzyło mi się z książką, którą chcę Wam dziś polecić. "Antykwariat cudzych wspomnień" właśnie taką matrioszką się okazała. Bo podobnie jak ta drewniana figurka, kryje w swoim wnętrzu nie jedną a wiele historii.

Autorkę i Jej twórczość znam od dawna i bardzo sobie cenię Jej książki. Tak pięknie łączy w nich przeszłość z teraźniejszością i opowiada o silnych kobietach, które brały życie w swoje ręce i nie pozwalały, by inni decydowali za nie. I tu również mamy takie kobiety, całą ich plejadę.

Agnieszka to wnuczka antykwariusza a jednocześnie trzecie pokolenie, które prowadzi antykwariat. I podobnie jak jej babka ma niezwykły dar, antyki których dotyka, zsyłają na nią sny. Śni sny, które są wspomnieniami pierwszych właścicieli artefaktów. Dzięki temu wędruje przez czasy i epoki, poznając niezwykłe kobiety i ich historie.

Ależ mi się podobała ta książka. Autorka splotła ją z wielu opowieści, w których nie brak silnych kobiet, które nierzadko wyprzedzały swoje czasy, kobiet pełnych pasji i postępowych. Kobiet, które nie obawiały się sięgać po to, co zarezerwowane dla mężczyzn.

Ileż emocji jest w tej książce, ile pasji i siły, dumy z bycia kobietą i wiary w niemożliwe. A wszystko to niczym klamrą, spięte historią Agnieszki i jej daru.

Nie wiem jak Wy, ale ja lubię czytać o nietuzinkowych kobietach, obserwować jak plotą się ich losy, jak rozwijają swoją siłę i walczą o swoje. A w tej książce mogłam obserwować ich kilka.

Autorka niewątpliwie ma dar snucia historii, od których trudno się oderwać. Chylę też czoło przed Jej wiedzą historyczną i umiejętnościami splatania tych historycznych informacji z fabułą. Po raz kolejny mnie nie zawiodła. A Wy, skusicie się?