Amulet

„Amulet”. To książka, która opowiada o emocjonalnej pustce. W życiu nie jest ważne to ile mamy tylko to czy mamy kogoś. Kogoś kto nas rozumie, kocha i z kim uzupełniamy się bez słów, kogoś kto chce dla nas jak najlepiej. Autorka połączyła ze sobą dwa odległe światy. Całkiem różni ludzie, a jednak połączyło ich uczucie. Ona, studentka architektury, wychowywana w złotej klatce. On, chłopak, który będąc dzieckiem został porwany ze swojej wioski. To historia, która mocno mnie wciągnęła, kibicowałam bohaterom na każdej płaszczyźnie choć wiedziałam, że będzie to sprzeczne z tym czego oczekiwałam na końcu. Tempo tej fabuły nie jest zawrotne, a mimo wszystko przepełnione emocjami i trudnymi wyborami przed jakimi stawia nas życie. Momentami refleksyjna, pokazująca, że istnieje uczucie, które jest w stanie przerywać każdą odległość. Zakończenie było inne niż się tego spodziewałam ale efekt lekkiego zaskoczenia zawsze jest mile widziany :) mogę Wam spokojnie polecić :)

Weronika pochodzi z bogatego domu. Niczego jej nigdy nie brakowało. Jednak odczuwa pewną emocjonalną pustkę. Jako studentka architektury jest bardzo uczuciowa i emocjonalna.

Pewnego dnia poznaje Maksa. Chłopak pochodzi z całkiem innego środowiska niż ona i zaczyna ją fascynować. Chłopak ma pewną tajemnicę, która go męczy. Otóż musi on wyjechać za ocean. Żegnając się daje Weronice pewien amulet. Ona czuje, że w tej rzeczy są jakieś dziwne siły, których nie umie pojąć.

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨

Ta historia jest bardzo emocjonująca. Wręcz bolesna momentami. Poruszyła mnie postać Maksa. Chłopak został adoptowany i chce wyjechać za ocean by odnaleźć swoją biologiczną rodzinę. Tutaj pozwolę sobie zaznaczyć, że ma on indiańskie korzenie! Czegoś takiego jeszcze chyba w książce nie było, a przynajmniej ja nie spotkałam.

Chłopak naprawdę mało potrzebuje do szczęścia. Jak kocha to całym sercem. Umie cieszyć się z małych rzeczy.

Co mi się jeszcze podobało to tempo akcji. Jak dla mnie idealne. Nie za szybko, nie za wolno. Mogłam swobodnie płynąć przez całą historię.

Na początku można mieć wrażenie, że to spokojna książka, która nie wywrze jakiegoś spektakularnego wrażenia na czytelniku. Zmienicie zdanie, kiedy przeczytacie o akcjach, jakie działy się u Weroniki w domu...

Powiem tak, to książka z morałem. Jeśli miłość dwojga ludzi jest odpowiednio silna to nawet odległość ich nie rozdzieli. Ani czas.

Ja tę książkę mogę polecić na zbliżające się długie jesienne wieczory. Idealna książka do kubka herbatki lub grzańca

Czasem chwytam jakąś książkę, zdarza mi się, że zasugeruję się okładką i wrzucę ją do określonego gatunku. Tak właśnie było w przypadku "Amuletu", który potraktowałam jako lekką powieść obyczajową. Podczas lektury zmieniłam zdanie i stwierdziłam, że treść nie ma z nią nic wspólnego, i że tę historie należy potraktować jako baśń dla dorosłych, bo wyobraźnia autorki galopowała tak żwawo, że trudno się tu doszukiwać problemów życia codziennego.

Jest to historia dwojga młodych ludzi, którzy zakochują się w sobie do nieprzytomności, ale każde z nich niesie na plecach pewien bagaż życiowych porażek, z którym nie może sobie poradzić. Weronika jest samotna i opuszczona przez rodziców, którym zależy jedynie na pieniądzach i karierze, a Maks, to tak naprawdę chłopak pochodzący z indiańskiej wioski, uprowadzony z niej jako dziecko, człowiek tęskniący za rodziną i pełen nadziei na powrót do korzeni.

Ta powieść zawiera w sobie mnóstwo elementów niewiarygodnych i oderwanych od świata rzeczywistego. Są tu miejsca na tajemnicze połączenia dwojga ludzi, na magię, na indiańskie wioski pełne wierzeń tej grupy etnicznej, ale też na dziwne i trudne do zrozumienia reakcje ludzi, których łączą więzy rodzinne.

Czasem wydawało mi się, że treść jest przeładowana informacjami i dość kuriozalnymi zachowaniami bohaterów. I choć autorka wyjaśniała je potem w taki czy inny sposób, to jednak zgrzytało mi tu niemożebnie. To samo dotyczy dialogów, które dla mnie jako czytelniczki są bardzo ważne. Niestety kulały tu bardzo i nie ilustrowały kolejnych scen, a jedynie zapełniały sztucznie fabułę.

Dlatego też postanowiłam potraktować tę historię jako baśń. Snującą się niczym mgła i raz gęstszą od emocji, a raz klarowniejszą. To powieść dla romantycznych dusz, które lubią historie nieprawdopodobnej miłości, ale nie spodziewających się happy endu.

Beata Olejnik ma już na swoim koncie kilka powieści, jednak ,,Amulet" to moje pierwsze spotkanie z jej twórczością. Palo wraz z innymi dziećmi z indiańskiej wioski w dniu swoich siódmych urodzin został uprowadzony i sprzedany małżeństwu, które marzyło o dziecku. Przysposobiony Maks nie miał z nimi źle, wciąż jednak tęsknił za biologicznymi rodzicami. Po latach okazuje się, że nowi opiekunowie myśleli, że jest sierotą i nie ma nikogo. Maks wciąż jednak ma przy sobie indiański amulet, z którym nigdy się nie rozstaje.

Weronika Terlewska wychowana w bogatej rodzinie po kryjomu wymyka się na spotkania z Maksem. Studiująca architekturę dziewczyna nie chwali się swoim pochodzeniem. Uważa, że mający dobrze prosperującą firmę z kosmetykami ojciec nie powinien być wyznacznikiem tego, jak będą traktowali ją znajomi ze studiów. Nieoczekiwanie w ich domu dochodzi jednak do serii niepokojących zdarzeń.

Beata Olejnik stworzyła historię, która porywa w swe sidła czytelnika już od pierwszych stron. Nie mogłam oderwać się od tej historii. Wciąż zastanawiałam się, kto źle życzy rodzinie Terleckich. Ciekawiło mnie, jaką decyzję podejmie Maks. Czy wróci do indiańskiej rodziny? Ciekawie wykreowali bohaterowie i wartka akcja sprawiają, że przez powieść dosłownie się płynie. Serdecznie polecam miłośnikom twórczości autorki. Ja tymczasem rozejrzę się za jej wcześniejszymi książkami.

Weronika i Maks, spotykają się od pewnego czasu. Jej ojciec jest prezesem dużej firmy kosmetycznej. Wiecznie zabiegany i zapracowany, coraz mniej uwagi poświęca jedynaczce. Ta pocieszenie znajduje w ramionach Maksa. Jednak także ich szczęście nie trwa długo- chłopak bowiem wyrusza w podróż za ocean, stając przed możliwością odnalezienia swojej rodziny, z którą musiał się pożegnać wiele lat temu. Na szyi nieustannie nosi amulet, "(...) jakby przedziurawiona kość o owalnym kształcie z wyrytymi symbolami. Na awersie (...) księżyc na tle gór, na rewesie rozłożyste drzewo i mnóstwo różnych znaków (...)", bedacy prezentem i zarazem jedyną pamiątką po ojcu.

Weronice ciężko jest się pogodzić że stratą ukochanego, jednak wierzy, że nadejdzie dzień, w którym ich drogi złącza się na nowo. Codziennie jeździ do mieszkania, w którym spędzała z Maksem każdą wolną chwilę. Tam poznaje prawdę o chłopku. Poznaje skrywane przez niego tajemnice.

Jak na nie zareaguje?

Czy Maks wróci do dziewczyny?

A może zostanie w miejscu, które jest jego domem?

"Amulet" to piękna książka nie tylko o miłości, ale także poświęceniu i trudnych wyborach, które często ważą na przyszłości. To książka o skrywanych tajemnicach, tęsknocie i przyjaźni, którą stać na wszelkie poświęcenia. To książka o przeznaczeniu i przewrotności losu.

Gratuluję @beataolejnik1 wspaniałej książki, a @wydawnictwo_novaeres dziękuję za egzemplarz do recenzji ❤️

A Wam Kochani, polecam sięgnąć po tę powieść 😘

"Gdy wzywają cię duchy przeszłości, podążaj za nimi i nie oglądaj się za siebie"

Weronika, młoda studentka architektury, wychowana w dostatku, rodzice dbali aby nic jej nigdy nie brakowało. Na studiach ukrywała swoje pochodzenia, bała się tego, że ludzie będą ją postrzegać przez pryzmat pieniędzy. Czuła pustkę, do czasu aż na jej drodze nie staną Maks. Chłopak pochodzi z zupełnie innego środowiska, to fascynuje kobietę i przeradza się w coś głębszego. Para nie nacieszyła się sobą dość długo, ponieważ mężczyzna postanawia wyjechać, gdy podczas pożegnania Weronika otrzymuje od niego tajemniczy amulet, czuje, że w tym malutkim przedmiocie drzemią siły. Na domiar złego w domu rodzinnym kobiety dochodzi do niezrozumiałych zdarzeń.

Książka jest lekka i interesująca, a miejscami wręcz baśniowa. Pomysł na fabułę ciekawy i zaskakujący. Akcja dzieje się w swoim tempie, stopniowo, odkrywając po kolei wszystkie tajemnice. Fabuła bardzo fajnie wykreowana, przemyślana tak jak i bohaterowie.

Dwie zagubione dusze, które odnajdują się w najmniej oczekiwanym momencie, ratując niewinne stworzenie.

Maks, zaskakujący człowiek, który za wszelką cenę pragnie odzyskać rodziców, poznać swoje korzenie, a to co mu się przytrafiło jako dziecko, to coś okropnego. On wytrwał nie poddał się i osiągną upragniony cel, a co najważniejsze potrafił wybaczyć.

Weronika myślała, że odnalazła swoje miejsce na ziemi. Coś musiała stracić, by coś zyskać. Ma garstkę cudownych przyjaciół, kochających rodziców. Jednak nie ma tego jednego, ale wam tego nie zdradzę co to takiego, musicie przeczytać, aby się dowiedzieć.

Książkę czyta się błyskawicznie, autorka rozbudza ciekawość czytelnika i nie pozwala odłożyć lektury na później. Nie zabraknie najskrytszych marzeń, przyjaźni, miłości, trudnych wyborów i wybaczenia.

Polecam przeczytajcie przekonajcie się sami czy najskrytsze marzenia są piękne i do spełnienia.

"Amulet " jest pierwszą książką Beaty Olejnik,którą miałam przyjemność przeczytać, ale z pewnością nie będzie ostatnią..

Weronika jest zdolną studentką architektury, na co dzień mieszka wraz z rodzicami w pięknym,luksusowo urządzonym domu i wydaje się,że do szczęścia brakuje jej dobrze sytuowanego mężczyzny i dobrze płatnej pracy. Wszystko zmienia się w chwili, gdy poznaje Maksa. Chłopak jest skryty i nieufny,jednak szybko okazuje się,że para dobrze czuje się w swoim towarzystwie. Rodzące się między nimi uczucie oraz wzajemna fascynacja wydają się być tym za czym oboje tęsknili.

Życie jednak po raz kolejny pokazuje bohaterom jak bardzo potrafi być przewrotne.

Pewnego dnia mężczyzna otrzymuje telefon po którym oznajmia,że musi pilnie wyjechać. Na dodatek nie ma pewności czy kiedykolwiek wróci do Polski.

Przed rozstaniem Maks opowiada jednak Weronice historię swojego życia, prosząc by na niego zaczekała , dopóki starczy jej sił.

Pragnie również przekazać najbliższej sercu osobie tajemniczy amulet.. niestety bezskutecznie.

Jakby tego było mało również nad najbliższymi bohaterki zbierają się czarne chmury, a pewien przykry incydent burzy wypracowany przez lata spokój..

Jak potoczą się losy zakochanych? Kto jeszcze zagraża rodzinie Terlewskich?

I jaką rolę odegra w tym wszystkim indiański amulet?

Ta powieść z pewnością bardzo mnie zaskoczyła. Sięgnęłam po nią, zachęcona opisem z okładki i nie rozczarowałam się. Fabula jest złożona i wielowymiarowa, porusza trudne tematy. Opowiada również o uczuciach i ich odcieniach, a także o trudnych wyborach. Jednocześnie, bawi, wzrusza czytelnika i zaskakuje zakończeniem..

Nie brakuje w niej miłości, przyjaźni, momentów pięknych i trudnych. Pojawi się też szczypta magii rodem z baśni.

Powieść bardzo mi się podobała, czyta się ją jednym tchem ponieważ nic nie jest w niej takie jakie wydaje się na pierwszy rzut oka.

Polecam ją z całego serca wszystkim, którzy szukają czegoś nietuzinkowego, nieoczywistego. Gwarantuję świetną lekturę i ogromną dawkę emocji od pierwszej do ostatniej strony.