Aleksandra

Kiedy patronujesz takim książkom to wiesz, że to nie są książki z pierwszej lepszej łapanki (byle sztuki się zgadzały) ale książki, historie, które poruszają ciebie całym sercem. Ten debiut wywołał we mnie wiele emocji. Ja wiem, że każdy odbiera daną lekturę indywidualnie i to jest najpiękniejsze w literaturze, ale wiem też, że czytając tę pozycję na pewno chociaż przez ułamek sekundy zastanowisz się nad swoim życiem.

„Aleksandra” to nie jest jedna z tych obyczajówek, które są nieodkładalne, ale jest tym typem obyczajówek, które dopasują się do każdej duszy, każdego zranionego człowieka. Miałam łzy, miałam uśmiech, miałam wiele przemyśleń.

Mam pytanie do ciebie! Czy miałaś/łeś moment w swoim życiu, kiedy na tamten moment myślałeś, że gorzej być nie może? Może miałeś myśl, żeby skończyć z tym życiem? Nie chciało się tobie nic?, w życiu ci nie wyszło? etc. Miałam nie raz sytuacje, że gorzej być nie może i jakże było moje rozczarowanie, że jednak może, ale właśnie to co spotkałam w książce to jest właśnie ta odpowiedź, że po pierwsze czas leczy rany, po drugie to, że dziś płaczesz to nie oznacza końca, ale oznacza początek czegoś nowego.

Przedstawiam wam Aleksandrę trzydziestosześcioletnia kobieta, która staje na rozstaju dróg. Co spowodowało taką sytuacje? Pozwólcie, że zostawię dla waszego poznania, ale nie jest łatwo. Mnóstwo spraw rodzinnych, źle podjętych decyzji którego konsekwencje właśnie się realizują. Jak bardzo musi być źle człowiekowi, żeby aż tak spaść na dno?! Ja na szczęście nie znam tego uczucia.

Nasza bohaterka spełnia swoje marzenie, a mianowicie wyjazd/misja roczna do Afryki. To kolejna szybko podjęta decyzja, ale czy udana? Na pewno będzie bardzo ciekawie. Jeszcze nie ma pojęcia jak bardzo, ale to bardzo ten wózek zwany życiem się rozpędzi. Poznamy wiele bardzo ciekawych ludzi/postaci których historie łączą się ze sobą w jedną cudowną, klarowną historię, o dziewczynie która uciekając od konsekwencji urodziła się na nowo! Nie takiego zakończenia się spodziewałam, ale to jakie jest to właśnie jest najpiękniejsze, takie które daje życie, a nie czytelnik.

Z całego serca dziękuję Wydawnictwu Videograf za możliwość bycia patronem tego debiutu, bo takie historie nie tylko budują moralnie, ale budują duchowo to coś co jest uśpione na dnie twojego serca i dziękuję za to autorce pani Eli Downarowicz, że zostało wydobyte na światło dzienne. Czekam na kolejne książki, a was zachęcam to przeczytania historii, która daje dużo do myślenia.

„Czasami trzeba spojrzeć sercem, by zobaczyć prawdę.”

Powieść zaczyna się zatrważająco. Kobieta, której życie nagle, całkowicie, legło w gruzach ma zamiar popełnić samobójstwo, chce skoczyć z wieżowca… Dlaczego? Co lub kto doprowadził ją na skraj przepaści?

Aleksandra ma trzydzieści siedem lat samodzielną i samowystarczalną kobietą, pracuje w banku, jest cenionym pracownikiem. To szczera, serdeczna, ciepła, trochę samotna optymistka. Jakoś do tej pory nie potrafiła ułożyć sobie z nikim życia. Surowa, wręcz despotyczna matka przez całe jej dzieciństwo miała do niej o wszystko pretensję, to spowodowało, że stała się silna i wytrwała w dążeniu do celu. W końcu udaje jej się spełnić największe marzenie życia, już niebawem wyjeżdża do Nigerii na roczną misję. Całą radość tłumią wyrzuty sumienia, a chwila niekontrolowanego zapomnienia ze szwagrem nie daje się wymazać z pamięci. Ten wyjazd staje się nie tylko spełnieniem marzeń, ale i ucieczką, przed konsekwencjami swoich czynów. Bo czy zdoła spojrzeć w twarz siostrze? Aleksandra ma zamiar całkowicie oddać się pracy, niestety jej spokój burzy sympatyczny pan doktor Wiktor, który na pierwszy rzut oka wydaje się wytrawnym bawidamkiem.

Czy praca w nigeryjskim sierocińcu pozwoli zapomnieć o tym co zrobiła, zagłuszy wyrzuty sumienia? Czuć szczerość, realizm opowiedzianej historii i dużą wiedzą o pracy na misji. Narracja toczy się z kilku perspektyw, daje nam to szersze spojrzenie na rozwój wydarzeń. Aleksandrę polubiłam od razu, to inteligentna, serdeczna osoba, która zawsze sama musiała radzić sobie w życiu. Do Wiktora miałam początkowo mieszane uczucia, jednak przy bliższym poznaniu bardzo zyskał w moich oczach. To dobry, opiekuńczy, wytrwały mężczyzna, bardzo kocha dzieci. I siostra Józefa, która roztacza wokół siebie dobro i ciepło, jej bolesna przeszłość, aż boli. Mądrość życiowa jaką ma w sobie ta kobieta, jej podejście i miłość do drugiego człowieka. To ona staje się najlepszą przyjaciółką Aleksandry.

Relacja naszych bohaterów nie jest łatwa, początkowa niechęć i oskarżenia zmieniają się w coś zupełnie innego. Szczere rozmowy, wiele wyjaśniają, przychodzi akceptacja, miłość, namiętność i coś jeszcze… Postrzeganie innych, przez pryzmat naszych domysłów, tak często bywa niesłuszne i krzywdzące. Trudna, wymagająca praca na misji w nigeryjskim sierocińcu. Siostry zakonne które tam pracują ich niespożyta energia, poświęcenie i niesione dobro. Okrucieństwo i bezwzględność panujące w krajach afrykańskich w stosunku do kobiet i dzieci przeraża. Tajemnice z przeszłości, które stopniowo wychodzą na jaw są bardzo bolesne. Ludzka podłość, egoizm, zapatrzenie w siebie. Ogromna wiara do Boga.

Wyjątkowa, niebanalna powieść, niesie ogromne emocje. Poruszająca do głębi, mądra, wnikliwa, ukazuje różne odcienie miłości. Gdzie ból i niemoc, radość i chwile szczęścia są nieodłącznymi elementami życia, a ludzka bezinteresowność tak wiele znaczy. Z całego serca polecam, Tatiasza i jej książki :)

Do "Aleksandry" podchodziłam pełna nadziei na piękną historię, ale równocześnie z dreszczykiem emocji i strachu, że to jednak nie będzie dla mnie. Afryka mnie nie pociąga, nie chciałabym tam pojechać, po co zatem czytać książkę, której większość fabuły dzieje się w Nigerii?

To właśnie do tego miejsca główna bohaterka jedzie na roczny wolontariat po tym, jak pozwoliła sobie na jednorazowe zapomnienie w objęciach swojego szwagra (!). Na miejscu zawiera sporo nowych znajomości, w tym tę najważniejszą - z Wiktorem. Przed dziewczyną otwierają się piękne chwile radości i szczęścia.

Co więc się wydarzyło, że Aleksandra chce zakończyć swoje życie skacząc z wieżowca? Jeśli chcesz się tego dowiedzieć, koniecznie przeczytaj. Nie bój się, to nie jest kolejna cukierkowa obyczajówka czy romans.

Mogłabym doczepić się, że rozkwit relacji Oli i Wiktora jest zbyt szybki i pobieżnie opisany. Brakowało mi tej nuty oczekiwania, napięcia i buzujących uczuć. Dodatkowo rodzina dziewczyny była niesamowicie przerysowana, a ich zachowanie sprawiało, że łapałam się za głowę. Jednak takie skrajne podejście świetnie oddało największy strach wielu istnień, a mianowicie "Co ludzie powiedzą?!". Nienawidzę takiego podejścia, a już rezygnowanie dla niego z relacji z dzieckiem uważam za bezgraniczną głupotę.

Pomimo powyższych, "Aleksandra" porwała mnie, zakręciła w duszy emocjami tak skrajnymi i silnymi, że przez całą noc po jej przeczytaniu moje myśli kręciły się wokół wydarzeń w niej opisanych. To była niesamowita podróż, chwytająca za serce, która sprawiła nawet, że łzy cisnęły mi się do oczu, a przecież rzadko mi się to zdarza.

Trudno mi uwierzyć, że o debiut autorki. Jeśli takie są początki pani Eli Downarowicz to jestem ciekawa czym mnie zachwyci w kolejnych powieściach - ja już nie mogę się doczekać.

Ola obdarzyła uczuciem swego szwagra. Aby ukoić swoje nerwy i zapomnieć o tym, co się wydarzyło, kobieta postanawia wyjechać na roczną misję do Afryki. Tu pomaga siostrom w opiece nad dziećmi. Ale nie brała zupełnie pod uwagę tego, że jej serce znowu przyśpieszy swój rytm. Niestety nie zawsze wszystko idzie zgodnie z naszymi marzeniami.

Co takiego wydarzyło się przez ten rok, że po powrocie do kraju Ola chce popełnić samobójstwo? Co ze szwagrem? Co spotka ją w kraju? Czy jest na to wszystko gotowa?

Opis powieści przyciągnął mnie do siebie niewidzialną linią. Uległam i wcale nie żałuję. Ta powieść okazała się być niesamowita. Na pewno nie spodziewałam się takich wydarzeń.

Autorka bowiem od początku gra na emocjach czytelnika. Wywołuje uśmiech, koi zranione serce, otula o daje nadzieję, by za chwilę serce pękło na pół i zmieniło się w pył.

Oczyma wyobraźni, dzięki barwnym opisom, przeniosłam się do Lagos. Do Nigerii, która w zderzeniu z Polską wygląda zupełnie inaczej. I ta różnica została bardzo trafnie zaznaczona. Krocząc ramię w ramię z bohaterką poznawałam nowe zwyczaje. Kulturę, klimat, ludzi. Wszystko co okazało się istotne dla fabuły.

Główną bohaterkę polubiłam od samego początku. Nawet gdy błądziła, dlatego że widziałam jej szczerość. Dobroć i empatię. Dlatego też wiedziałam, że sobie poradzi na misji. Wyczerpującej psychicznie ale wartej oddania w słusznej sprawie.

Szwagra Oli i całej rodzinki nie polubiłam. Miałam wręcz ochotę wstrząsnąć nimi. Dopiero cała ujawniona prawda pokazała pełen obraz sytuacji. Nie powiem, dość mocno zaskakujący.

Nie pisnę ani słówkiem odnośnie misji. Miejcie sami tę przyjemność poznawania tych wszystkich wydarzeń, jakie sprowadziła autorka dla swojej bohaterki. Na pewno nie zabraknie wspomnianych powyżej emocji. Na pewno będzie gorąco, będzie przewrotnie i zaskakująco, a przede wszystkim będzie bardzo smutno i przerażająco. Łzy podczas czytania leciały mi ciurkiem. Niczym odkręcony kran. Nie sposób było mi przestać płakać. Długo po przeczytaniu lektury dochodziłam do siebie. Moje serce potrzebowało czasu, aby móc znowu zacząć bić swoim, tak dobrze znanym, rytmem.

Minimalistyczny tytuł, wyczerpująca emocjonalnie historia. Lekturę czytałam w ogromnym skupieniu. Wsiąkłam od pierwszej strony. Drżałam z obawy, trzymałam kciuki, ze stresu gryzłam paznokcie. Totalny rollercoaster. Warty poznania. Warty odłożenia wszystkiego na bok o zgłębienia się w tę jakże realną historię.

Polecam.

Współpraca: Wydawnictwo Videograf

„Aleksandra” to książka, która z całą pewnością na długo pozostanie w mojej pamięci.

Książka ta jest debiutem Eli Downarowicz i muszę przyznać, że dawno nie czytałam tak udanego startu w podróży literackiej. Styl autorki jest piękny, przejmujący i potrafi wciągnąć czytelnika w wir wydarzeń. Największym zaskoczeniem okazał się być dla mnie pomysł na fabułę i jej poprowadzenie. Muszę przyznać, że niektórych wątków kompletnie się nie spodziewałam, ale cieszyłam się, że autorka tak je rozwinęła. Znajdziemy tutaj miłość i chwile radości, jednak i tak prym wiedzie ogromne cierpienie. Cierpienie różnego pochodzenia obok którego nie sposób przejść obojętnie. Autorka w świetny sposób przedstawiła warunki panujące w nigeryjskich sierocińcach, a także problemy z jakimi zmagają się już niechciane, adoptowane dzieci. Tak naprawdę cała ta historia mogła mieć odzwierciedlenie w realnym życiu.

Tytułowa Aleksandra to kobieta, która z całą pewnością nigdy nie miała w życiu łatwo. Momentami zastanawiałam się, jak to możliwe człowiek jest w stanie znieść tyle bólu. Od swoich problemów postanowiła uciec na roczną misję do Lagos. Jednak czy taka ucieczka jest możliwa? Zdecydowanie nie. Odległość i czas potrafią jedynie załagodzić rany, ale i tak wszystko potrafi wrócić do nas ze zdwojoną siłą w najmniej oczekiwanym momencie. Kobieta odnalazła tam szczęście, które brutalnie jej odebrano, a po powrocie do Polski odebrano jej coś jeszcze cenniejszego. Odebrano jej cały sens życia, który jako jedyny trzymał ją przy życiu. Być może Ola popełniła w życiu błędy, jednak od samego początku miałam ochotę ją przytulić i mówić, że wszystko jeszcze się ułoży. Dawno nie zżyłam się tak z żadną bohaterką, a to naprawdę niezwykłe uczucie potęgujące wyłącznie odbiór całej lektury. Dlatego cieszyłam się, gdy wszystko zaczęło się układać.

„Aleksandra” to powieść przejmująca, trafiająca w głąb duszy czytelnika. Jej lektura niesie za sobą wiele emocji, które sprawiają, że o losach Aleksandry myślimy jeszcze na długo po zakończeniu lektury. Otrzymujemy tutaj wiele wymiarów miłości i cierpienia, dzięki którym książka ta daje nam do myślenia. Nie mogę napisać nic innego jak tylko - zdecydowanie polecam! Sięgnijcie po „Aleksandrę” i wyruszcie z nią w podróż do Lagos.