Akademia zbrodni. Jak zamordować swojego szefa

Pierwsza przeczytana książka w 2025 okazała się niestety kiepska. 🤷‍♀️ Kolejny raz przekonuję się, że komedia kryminalna to naprawdę ciężki gatunek literacki. Trudno napisać coś, co bawiłoby większość czytelników. Każdy z nas ma inne poczucie humoru i trafić w punkt jest szalenie trudnym zadaniem. Przyznaję, że tym razem przyciągnął mnie intrygujący tytuł oraz piękna oprawa, ale to chyba ostatni raz z tego typu książkami. 🫣

Pomysł był całkiem niezły, czarny humor, mistrzowskie intrygi, barwni bohaterowie, ale czegoś tu zabrakło. Może większej dynamiki, emocji, nie wiem. Faktem jest, że po krótkich momentach zainteresowania akcją, przychodziły nużące, długie chwile, w których oczy same mi się zamykały. 🥱

•

Tajna Akademia Zbrodni McMasters oferuje swoim uczniom bardzo oryginalne zajęcia, a praca dyplomowa sprowadza się do morderstwa osoby, która przysparza studentom najwięcej problemów.

Cliff Iverson po nieudanym zamachu na swojego byłego szefa, wbrew własnej woli, trafia do tajemniczego miejsca ukrytego pośród lasów. Jest zdruzgotany tym, że anonimowy sponsor opłacił jego naukę w tak dziwnie strasznej uczelni. Czuje się uwięziony, a próba ucieczki okazuje się totalnym fiaskiem. Jednak powód, dla którego tam trafił wciąż istnieje, a motywacja, by zlikwidować tego okropnego człowieka rośnie.

Gemma i Doriia także próbują nabyć umiejętności, by doprowadzić swój plan likwidacji do "szczęśliwego" końca. Każda z nich ma inne powody, ale cel jest ten sam.

Jak im się powiedzie?

•

Nieczęsto zdarza mi się pisać niepochlebne opinie, ale dla mnie książka okazała się średniakiem. Może u Was wypadnie lepiej, kto wie? 😉 Macie w planach? 😃

•

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwomova . ❤️

Do przeczytania książki "Akademia zbrodni. Jak zamordować swojego szefa." skłoniła mnie druga połowa tytułu i... nazwisko autora, nie będę ukrywać.

Wyobraźcie sobie, że istnieje taka instytucja jak akademia zbrodni. Jednak nie trafiają do niej ludzie, którzy chcą czynić zło, a ci, którzy mają dobre intencje jak główny bohater Cliff, pragnący zamordować swojego toksycznego szefa.

Niestety, nie udaje mu się to i zostaje złapany, ale zamiast do aresztu, trafia właśnie do akademii, gdzie poznaje innych studentów chcących w ramach swojego dyplomowego zaliczenia kogoś się pozbyć. A jak to zrobić skutecznie? Tego właśnie mają się nauczyć.

Spodziewałam się dobrego, czarnego humoru i komedii, przy której będę się zanosić śmiechem. Taką właśnie otrzymałam i nie mogę się nadziwić, że tego typu literatury jest obecnie wydawane tak mało. I choć to typowa satyra, gdzie czytelnik ma zobaczyć, że toksyczne miejsce pracy może doprowadzić do najgorszych czynów, to jednak jest to temat trudny, a ubrany w historię niesamowicie przystępną.

Cliff, główny bohater to człowiek, któremu się już przelała czara goryczy i postanowił, że jego szef nadaje się tylko do likwidacji. To już taka ostateczna ostateczność, bo czy w normalnej sytuacji człowiek by się po prostu nie zwolnił? A może fantazjowanie o zabiciu szefostwa jest na porządku dziennym, tylko nikt się do tego nie przyznaje? Czy miałby on (lub ona) cierpieć, czy zginąć szybko, a może upozorować samobójstwo lub wypadek?

Jest to jedna z ciekawszych powieści, bardzo oryginalna i nareszcie nikt nie postanowił inspirować się tym, co już jest na rynku. A książka jest tak wciągająca, że z przyjemnością bym czytała całą serię, a może obejrzała serial...

A gdyby tak pójść z taką książką pod pachą do pracy, położyć ją na biurku i czekać, aż ktoś ją zobaczy?

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem MOVA.

Można zdobywać wiedzę w wielu dziedzinach… na jaka Akademię Ty chciałabyś się wybrać? Niech zadziała Twoja wyobraźnia… bo jak się okazuje są również takie nietypowe… a mam na myśli Akademię Zbrodni.

M0rderstwo doskonałe podobno nie istnieje… podobno… 🙂

Gdzieś, niewiadomo gdzie jest takie miejsce, gdzie dowiesz się jak w perfekcyjny sposób dokonać likwidacji. Najpierw jednak musisz odpowiedzieć sobie na cztery bardzo ważne pytania:

„1. Czy to m0rderstwo jest konieczne?

2. Czy dałeś wybranemu przeć ciebie celowi ostatnią szansę poprawy?

3. Czy wskutek twoich działań mogłaby ucierpieć niewinna osoba?

4. Czy ta likwidacja wpłynie na poprawę życia innych ludzi?”

A więc jeśli odpowiedziałaś sobie, zgodnie z Twoim sumieniem na każde z nich, a mimo to, chcesz dowiedzieć się jak w sposób idealny, przemyślany zmierzyć się ze swoim celem zapraszam Cię za do Akademii Zbrodni.

Podtytuł tej książki to: jak zam0dować swojego szefa? Fakt, ten może być irytujący, beznadziejny i co więcej uważasz, że to jedyna możliwa „kara” dla niego. Przyjrzyj się bohaterom tej książki, 3 osobom, które mają jeden określony cel. Sprawdź jakie zajęcia moją w swoim grafiku. Ta wiedza z pewnością może Ci się przydać.

Aby obronić swoją pracę magisterką musisz dokonać likwidacji swojego celu. Czy im się udało, a jeśli nie jakie mogą ponieść tego konsekwencje? Są bardzo wysokie, ba wręcz najwyższe.

To historia pełna czarnego humoru, sarkazmu, ironii, diaboliczności choć to przecież temat życia i śmierci! Na szczęście opisany z przymróżeniem oka 🙂 Poznajemy ją z różnych perspektyw, czytelnik staje się świadkiem przygotowań i realizacji zaplanowanych celów.

Bardzo byłam ciekawa tej historii, choć przyznaję z lekki bólem serca, że były momenty, które zwyczajnie mnie nużyły. Zabrakło mi hmmm… może więcej szaleństwa i dynamizmu. Chciałabym bardziej i głębiej wejść w to środowisko akademickie, no dobra rozumiem, że dziekan nie mógł wyłożyć wszystkich kart na stół 🙂 Ok, przyznaję, działo się tu sporo, ale mam niedosyt.

Mój szef na szczęście póki co nie ma się czym martwić, spoko z niego koleś 😉

Cliff Iverson planuje dokonać zbrodni. Chcę unicestwić raz na zawsze swojego szefa, a w zasadzie byłego szefa, właśnie za to, że ten wyrzucił go z pracy. Jednak całe przedsięwzięcie kończy się niepowodzeniem. Do morderstwa nie doszło, skończyło się jedynie na nieszczęśliwym wypadku. Normalnie za taki występek powinien trafić do więzienia, jednak w tym przypadku tak się nie dzieje. Zostaje on przejęty przez wysłanników nietypowej szkoły. McMaster to akademia zbrodni, która szkoli ludzi na przyszłych morderców, którzy mają być perfekcyjni pod każdym calem. Czy Cliff odnajdzie się pośród nietypowych studentów?

Na zachwyt zasługuje tutaj oprawa graficzna. Niby minimalistyczna, ale mająca coś w sobie okładka przykrywa wzrok już na starcie. Jednak czy poza tym było jeszcze coś, co doprowadziło mnie do zachwytu? Chyba nie do końca… Fabuła tej historii jest bardzo oryginalna, nie będę ukrywała, że nigdy z podobną się nie spotkałam. I to właśnie ona zaintrygowała mnie najbardziej do poznania całości. Przed szereg wysuwa się kilka postaci, których możemy poznać bliżej. Autor odkrywa powoli ich motywy oraz to, co nimi kieruje. I to owszem, można uznać za wciągające momenty.

Przykro mi jednak stwierdzić to, że wynudziłam się podczas czytania tej książki. Autora trochę poniosło z tym dokładnym opisywaniem budynków, a nawet pomieszczeń. Po co komu takie szczegóły, skoro nic nie wnoszą do całości? Jak dla mnie to takie zapchajdziury. Totalnie zbędne. Książka liczy sobie ponad 500 stron, a gdyby wyciąć te zbędne i przynudzające fragmenty można by stworzyć rzeczywiście oryginalną i fajną historię.

Wydaje mi się, że autor chciał, aby jego dzieło było czymś dużym, jednak niestety minął się w tym przypadku z głównym celem. Bo duże nie zawsze oznacza dobre, prawda?

Jednak drogi czytelniku pamiętaj, że to, co przeczytałeś powyżej to tylko i wyłącznie moja opinia o tej książce. Nie zawsze to, co podoba się jednemu, przypadnie do gustu temu drugiemu. Może w Twoim przypadku będzie totalnie inaczej?

M.

Sam tytuł „Akademia zbrodni” nie brzmi jeszcze tak złowieszczo, jak podtytuł, czyli „Jak zamordować swojego szefa”. 😈

I w tym kluczowym sformułowaniu: „jak”, który często możemy znaleźć w książkowych poradnikach, kryje się koncepcja na tę powieść, bo jest ona po części skonstruowana jako poradnik/podręcznik. Została spisana przez dziekana akademii McMasters Harbingera Harrowa, a Rupert Holmes (jej prawdziwy autor) w zabawny sposób podaje się za osobę, która tylko tę książkę wydała. 😉

Z początku dostajemy założenia akademii, która ma na celu nie kształcenie seryjnych morderców, a osoby, które chciałyby kogoś zlikwidować poparte szeregiem powodów. Oczywiście jest to wszystko zrealizowane w konwencji czarnego humoru, ale oprócz moralnie wątpliwych założeń samej akademii jest to bardziej thriller niż komedia. Jeżeli nie przepadacie za komediami kryminalnymi to ta książka nią nie jest.

Wstęp obok założeń akademii skupia się na zwróceniu się do nas jako potencjalnych adeptów akademii. Dalej dziekan Harrow przedstawia nam trzy historie uczniów, które różnią się od siebie. Każdy z bohaterów ma za sobą trudną historię, która sprowadziła go do akademii i podoba mi się, że obok przedstawienia sposobów, które mają pomóc kogoś zlikwidować, nikt nie podchodzi do tego, że śmierć nie ma znaczenia.

Przewrotne jest też podejście do tego, że już na wstępie dziekan przedstawiając nam trzy historie osób, które podjęły naukę w McMasters opowiada nam, że nie wszystko pójdzie zgodnie z planem i jedna historia jest umieszczona ku przestrodze jak nie podejmować się likwidacji, ale która to historia nie mamy pojęcia. Czas akcji książki przypada na lata 50 XX wieku, więc zajęcie się tematem likwidacji wymaga większego osobistego udziału, niżby to miało miejsce przy obecnej technologii.

Jak sami widzicie z tego co napisałam to książka obfituje w ciekawe wątki, ale jak przychodzi mi do głowy takie końcowe podsumowanie to braknie mi iskry, takiej kropki nad i.

Wcale nie chodzi mi o to, że zakończenie nie spełniło moich oczekiwań, bo tak nie było, ale właśnie jakbym jeszcze dostała ten element, który tworzy to „coś” to czułabym się bardziej zadowolona. Niebanalny pomysł na fabułę sprawia, że zachęcam was do zapoznania się z tą historią.