Pocałunek cienia. Akademia wampirów. Tom 3

Okładka jest utrzymana w tym samym stylu, co poprzednie dwie powieści. Grzbiety do siebie pasują. Widzimy twarz na samym środku. Nie ma skrzydełek, więc nie ma dodatkowej ochrony przed uszkodzeniami mechanicznymi. Kremowe strony, czcionka wystarczająca dla oka, marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane. Bardzo się cieszę, że mam tę serię jeszcze w starym, pierwszym wydaniu. Taka moja biblioteczna perełka.

Kolejne spotkanie z piórem autorki za mną. Zostały mi jeszcze trzy tomy i powoli zaczynam się martwić. Martwić tym, co będzie potem? Jak skończę serię. Oczywiście książkę czytałam fragmentami, po nocach, dosłownie po kilka lub kilkanaście stron, dlatego skończyłam ją dopiero w maju. Zaczęłam ją w kwietniu. Czyta się mimo wszystko szybko, lekko i przyjemnie. Uważam, że ten tom jest trochę słabszy i uboższy w wydarzenia, bo to właśnie drugi tom mnie zmiażdżył. Ale, ale... Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Pisarka ma dla nas coś, co nas złamie. A przynajmniej mnie złamało.

Plot twist, którego się nie spodziewałam, wypierałam z głowy, mimo iż uprzedzała w rozmowie bohaterów, że coś się wydarzy. Do końca się łudziłam, że jednak to się nie stanie. Ale się stało i... Złamało mi serce. Myślałam, że się popłaczę (niewiele brakowało). Dalej nie mogę tego zaakceptować... Oprócz tego plot twistu, było kilka dynamicznych zdarzeń, więc też nie mogę stwierdzić, że było totalnie nudno, bo nie było, ale było spokojniej w porównaniu do drugiej części. Pisarka również w Pocałunku cienia wiele spraw wyjaśnia nam i Rose, a cała wcześniejsza układanka zaczyna łączyć się w jedno i wskakuje na odpowiednie miejsce.

Emocji wiele nie czułam, poza właśnie plot twistem i tym, co ma związek z Bielikovem. To mój ulubiony bohater w tej serii. Mamy tutaj więcej Adriana i Christiana, co również jest ciekawe. Wampir czy facet, który umiejętnie zaczyna posługiwać się ogniem. Samej Lissy jakoś tu mniej i uważam, że spadła na rankingu ważnych postaci. Szczerze, to jakoś nie pałam do niej specjalną sympatią... Ogólnie postacie są różne od siebie, nie ma z nimi nudy, jednych polubicie bardziej, drugich mniej. Mamy tu sceny karmienia, one są naprawdę... Inspirujące. Widzimy zachowanie i myśli nie tylko głównych bohaterów, ale i właśnie karmicieli, którzy są ważni dla postaci. Dziękuję za tę charakterystykę i różnorodność, bo dzięki temu fabuła staje się ciekawsza.

Reasumując uważam, że jest to ciekawa kontynuacja poprzednich dwóch tomów, ale nie najlepsza i nie powali Was na łopatki. Owszem, zaskakujące zwroty akcji się pojawiają, ale patrząc na całokształt wypada trochę słabiej. Dalej nie mogę pozbierać się po plot twiście, moje serce krwawi... I nie wiem, jak to będzie dalej w trzech częściach. Chyba zniszczą mnie do końca... Chcę polecić ten tom wszystkim, którzy zaczęli przygodę z akademią, którzy lubią fantastykę i świat wampirów. Spodoba się Wam na pewno. Polecam!

Do szkoły dla Wampirów zawitała wiosna, co oznacza, że Rose Hathaway niedługo skończy edukację. Jednak od tragicznego starcia ze strzygami, w którym zginął jej kumpel Mason, młodą dampirkę dekoncentrują mroczne myśli i dręczą przerażające wizje. Dziewczyna ma też inny sekret: wciąż jest zakochana w instruktorze Dymitrze.

No i zaczynamy sześciotygodniowy okres szkolenia polowego. Zapytacie kogo dostała Rose pod opiekę - pomyśleliście - oczywiście Lissę.. I tutaj muszę Was poprawić. Niestety, albo stety orzymała moroja imieniem Christian. Chłopaka Lissy. Zapowiadają się ciekawe tygodnie szkolenia.

Już pierwszego dnia Rose widzi Masona. Tak, tego Masona, który zmarł. Widzi go przy drzewie, jako ducha. I niestety nie udaje jej się obronić dwóch morojów i staje przed komisją - czy powinna dalej kontynuować szkolenie albo zostać usunięta z Akademii, co skutkuje nieukończeniem szkolenia i nie zostanie Strażnikiem. Na jej szczęście dostaje kolejną szanse, dzięki stoczonej walce w Spokane.

Kolejne dni nie są łaskawe dla Rose. Odkryła, że cała złość Lissy, mrok, wrogość, przygnębienie, depresja przechodzi na nią. Dlatego czasami nie panuje nad sobą i swoimi emocjami.

Gdy udaje się jej spędzić chwile samotności z Dymitrem(bardzo emocjonalny i ważny moment), Strzygi zaplanowały atak na Akademię. Oczywiście obydwoje stanęli na czele i walczyli godnie w czasie walki. Rose walczyła u boku Christiana. Zapytacie dlaczego nie u boku Lissy? Ponieważ ona była strzeżona na piętrze Akademii, a z Christianem spotkała się w drodze do Kaplicy i już nie mieli jak wrócić, a tym bardziej postanowili połączyć siły i odeprzeć atak na podstawówkę. Dzięki nim atak został w tym miejscu odparty. Niestety jak to bywa w walkach zostały poniesione straty. Najbardziej odczuła to Rose, ponieważ zostali porwani moroje i dampiry przez Strzygi.

Rose dzięki pomocy ducha Masona odkryła gdzie w pobliżu Akademii zatrzymali się Strzygii. Zarządzono akcję ratowniczą, którą zainicjowała Rose, a jej matka przedstawiła Zarządowi. Akcja ratunkowa przeszła pomyślnie. Niestety każdy obawiał się strat po stronie członków Akademii, ale nikt się nie spodziewał, że stracą Dymitra, a tym bardziej Rose. Czekała kolejnego dnia na wiadomość, czy zostało jego ciało, albo czy przetrwał noc. Jednakże ekipa nie znalazła jego ciała.. Strach pomyśleć o czym w tamtej chwili myślała Rose. Kochała Go, chwilę przed rozpoczęciem ataku ze stron Strzyg mieli swój moment, a teraz już miała go nigdy nie zobaczyć? Nigdy nie poczuć jego rąk na swoim ciele? Przechodziła katusze.

Wyszła na spotkanie z odchodzącym już duchem Masona, który pozostał tylko i wyłącznie dlatego by ostrzec członków Akademii przed atakiem. Mason potwierdził, że Dymitr nie jest ani żywy ani umarły, a to oznacza że przemienił się w Strzygę. Stracił duszę.. Pewnego razu, Dymitr i Rose rozmawiali o tym, że gdyby stracili duszę i przemienili się w Strzygę, to jednogłośnie uznali, że woleliby umrzeć..

Rose chce spełnić prośbę Dymitra z tamtej chwili. Chociaż nie została ona obiecana, ale Rose uważa, że tak powinna zrobić. Odchodzi z Akademii, z przygotowań do stania się Strażnikiem Lissy. Relacja pomiędzy nią a Lissą totalnie się zachwiała. Rose postawiła zabicie Dymitra jako Strzygę ponad chronienie życia jej najbliższej przyjaciółki i morojki Lissy.

Co nas czeka w kolejnym IV tomie? Napewno podróż Rose w poszukiwaniu Dymitra i chęci podarowania mu śmierci z jej rąk i uwolnienia od bycia Strzygą.

A co z relacją z Lissą? Ciężko mi określić czy przetrwa próbę czasu oraz rozłąki.

Za nami trzeci tom akademii wampirów, który pozostawił po sobie ponownie ogromną chęć sięgnięcia po więcej, z emocjami pustoszejącymi nasz umysł.

Rose nadal przebywa w akademii, chociaż jej nauczanie niebawem dobiegnie końca. Przed nią egzaminy, próba walki jako strażniczka morojów. Nic nie idzie po jej myśli a na dodatek umysł potrafi spłatać jej figla pokazując różne obrazy którym towarzyszy ogromny ból głowy. Co powoduje, że strażniczka wydaje się popadać w obłęd tracąc kontrolę nad swoim ciałem? Czy może to pocałunek cienia, który dotychczas był uważany przez dziewczyny za wielki dar, może okazać się klątwą prowadzącą do zguby?

„Miał rację. Powoli, jeden po drugim, oponenci dawali się przekonać. Czułam, że kieruje nimi ta sama żarliwość, która popychała ich do walki. Nadeszła pora zemsty. I nie była to już tylko nasza wojna ze strzygami. Dotyczyła również samych morojów”.

Bohaterka przeszła wielka przemianę. Minione wydarzenia ukształtowały jej charakter i mamy wrażenie, że staje się rozważną, dojrzalszą kobietą. Nadal w kontraście z Dimitrem to szalona postać, ale ich zupełnie odmiennie charaktery tylko potwierdzają jak bardzo przeciwieństwa się przyciągają. Dimitr niezmiennie jest ostoją spokoju na co dzień, natomiast gdy zdarza mu się wybuchnąć i dać wypłynąć niekontrolowanym emocjom nawet nami potrafi szarpnąć uczucie drżenia. Ale nie ukrywamy, że mógłby częściej dać wodze swobodnym uczuciom.

„Kochałam go. Kochałam tak bardzo, że aż bolało. Nie mieliśmy nic do przykrycia, lecz nie czułam zimna, osłonięta jego ciałem. Nie wiedziałam, gdzie kończę się ja, a zaczyna on. Poczułam, że tak właśnie miało być. Nigdy nie powinniśmy się rozdzielać”.

Tą część pokochałyśmy na nowo za zmiany jakie zachodzą w życiu morojów i strażników. Ta część przynosi nowe doświadczenia związane z pocałunkiem cienia. Wprowadza nowe paranormalne postacie ale również mocno rozwija fabułę nadprzyrodzonego świata zmieniając dotychczasowe żelazne zasady wampirów. Ilość adrenaliny, przeplatającej się z akcją, uczuciem niedosytu między dwojgiem stęsknionych, spragnionych za sobą ludzi sięga zenitu. To właśnie między innymi za to kochamy tą serię, o czym ponownie nam o tym przypomniała. A wiemy, że najlepsze jeszcze przed nami, tego jesteśmy pewne! 😊

„Przypomniałam sobie naszą nauczycielkę, pannę Karp, która również posiadała moc ducha. Popadła w obłęd i dobrowolnie przemieniła się w strzygę.

- Nie - odparłam z mocą. - Mylisz się.

- A wasza więź? Jesteście ze sobą połączone. Odbierasz jej myśli i uczucia. Dlaczego nie miała- byś przejąć również jej szaleństwa?”.

Niedawne zdarzenia mocno wpłynęły na Rose i nawet ukończenie edukacji w Akademii Świętego Władimira już ją nie cieszy. Tragiczne w skutkach starcie ze strzygami, z którego ona wyszła cało, ale już Mason, jej przyjaciel nie. Młoda kobieta czuje się winna, a zakazana miłość, jaką czuje do Dymitra, w niczym nie pomaga. Na dodatek to dopiero początek problemów, z jakimi będzie musiała się zmierzyć. Rose zaczyna widzieć coś, co nie powinna i to mocno zaczyna na nią wpływać. Mroczne myśli ciągle ją nawiedzają, a musi się skupić nad swoim zadaniem, musi być gotowa i za wszelką cenę ochronić Lissę, która nie tylko jest jej przyjaciółką, ale również ostatnią księżniczką z rodu Dragomirów.

Strzygi znowu atakują, Dymitr zostaje porwana, a Rose stanie przed najcięższym wyborem w swoim życiu. Jakim? Czy uda się go dokonać? Czy będzie umieć sprostać zadaniu, jakie zostało jej powierzone? Czy ochroni Lissę?

Dwa pierwsze tomu bardzo przypadły do gustu Amelii. Z niecierpliwością, ale również z niemałymi oczekiwaniami czekała na kolejny. Po przeczytaniu była bardzo zadowolona i stwierdziła, że wszystkie jej oczekiwania zostały spełnione, a książkę uważa za świetną. Akcja szybsza niż w poprzednim tomie, z zaskakującymi zwrotami. Amela stwierdziła, że podczas książki wielokrotnie była mocno zaskoczona tym, co się działo. W książce nadal bardzo dużo się dzieje, mamy niebezpieczeństwo, miłość, przyjaźń, rodzinne nieporozumienia, tajemnice, sekrety, a także nastoletnie marzenia, plany, rozterki. Czyta się ją dość szybko, a podczas czytania towarzyszyły córce różnorodne emocje (były momenty mocno wzruszające, a jednocześnie takie, w których czuło się nutkę strachu oraz takie, w których na twarzy gościł wielki uśmiech).

Bohaterki pozostały ciekawe, dobrze wykreowane. Rose zdecydowanie się zmieniła po tragedii, jaka ją spotkała. Nie zdradzę wam, jak dokładnie, musicie tę zmianę odkryć sami. Powiem tyle, że już nie jest taka „roztrzepana”.

„Pocałunek cienia” jest książką, z którą moja nastoletnia córka świetnie się bawiła. Z przyjemnością polecamy.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Po wydarzeniach z poprzedniej części Rose powoli wraca do rzeczywistości, choć niezwykle ciężko jej się pozbierać po śmierci kumpla, Masona. Doskonale zdaje sobie jednak sprawę, że musi być silna dla Lissy, którą ma się opiekować po zakończeniu szkoły, wszak zawsze i niezmiennie "Oni są ważniejsi". Kłopoty zaczynają się zaogniać w momencie, kiedy przed Rose staje duch Masona...

Rose nadal zmaga się z trudną i zakazaną miłością do swego mentora, Dymitra, będącego jednocześnie jednym z najlepszych dampirów-ochroniarzy. Coraz ciężej jej wytrzymać bez jego obecności, o pocałunkach nawet nie wspominając. Na szczęście Rose ma czym zająć głowę, ponieważ w Akademii zaczynają się właśnie ćwiczenia polowe, podczas których młode dampiry dostają w przydziale moroja, jakiego przez następne tygodnie mają chronić przed zaaranżowanymi napadami.

Czy Rose naprawdę wariuje? Czy widzenie duchów oraz noszenie piętna, jakim jest pocałunek cienia, nie sprzyjają przypadkiem pogłębieniu psychozy? Co z Dymitrem: uda im się czy ich związek spłonie nim jeszcze zdąży zapłonąć?

Odkąd pierwszy raz przeczytałam serię Akademię wampirów, "Pocałunek cienia" od zawsze był moim faworytem. Po wieloletniej przerwie nadal utwierdzam się w tym przekonaniu. Trzecia część zaczarowała, a emocje niemal wylewały się ze stron. Kolejne wydarzenia spijałam łapczywiej niż moroj krew... Gdybym trafiła na karty powieści, w oka mgnieniu stałabym się strzygą. :)

W "Pocałunku cienia" dokładniej widać, jakie zmiany zaszły w Rose Hathaway pod wpływem tragicznych wydarzeń. Najpierw z pierwszego tomu, gdzie musiała ratować Lissę przed torturami ze strony jej wuja, a następnie z drugiego tomu, gdzie z zimną krwią zamordowała dwie strzygi i jednocześnie była świadkiem śmierci jej kumpla. Rose (na szczęście) nadal nie straciła umiejętności posługiwania się ciętym językiem, jednak teraz stała się o bardziej rozważna. Rozsądna. Mniej skora do głupich, nastoletnich przepychanek czy zachowań. A tym samym jej problemy koegzystencjalne wskoczyły na wyższy poziom. Wszak wybór między powinnością a miłością nigdy nie należał do najprostszych.

W książce ponownie dochodzi do głosu poznany W szponach mrozu Adrian Iwaszkow - skomplikowany moroj z duszą imprezowicza, nałogowiec i jednocześnie bratanek królowej. Razem z Lissą praktykuje on działanie mocy ducha, którą oboje władają, więc jeżeli kogoś bardziej interesuje wątek nieznanej, tajemniczej siły, z pewnością nie będzie zawiedziony.

Ostatnie rozdziały to jedna wielka akcja, od której nie da rady oderwać się nawet na sekundkę. To, co swoim czytelnikom zaoferowała Richelle Mead, zasługuje na Nobla. Zasadzka, atak, walka... porwanie i śmierć?

Podsumowując, "Pocałunek cienia" Richelle Mead to niezwykła i wyjątkowa historia, którą będę polecała zawsze i każdemu bez względu na wiek, płeć czy zainteresowania. Gwarantuję, że jeśli nie jesteś zwolennikiem powieści o wampirach, to właśnie ta seria sprawi, że się w nich zakochasz. Jeżeli jesteś młody, perypetie Rose, Lissy i wątek zakazanej miłości przyprawią cię o zawrót głowy. A jeśli jesteś nieco starszy to zwroty akcji, wydarzenia pełne walk i mrocznych myśli kołatających się w głowie Rose będą tym, co nie pozwoli ci przestać czytać. Gorąco polecam!