Akord. Trylogia AI-gent. Mroczne kody. Tom 2

Dzień dobry

Dzisiejszy „Akord” to bezpośrednia kontynuacja „Algorytmu”, więc bez znajomości pierwszego tomu nie ma co podchodzić do lektury.

Fabuła kręci się wokół tego, że niemiecki antykwariusz znajduje w Żarach nieznany dotąd utwór barokowego kompozytora Georga Philippa Telemanna, po czym zostaje zamordowany w hotelu w Warszawie. Śledztwo w tej sprawie dostają Ewa Dzik i Zygmunt Friszer. Szybko okazuje się, że ta sprawa to wierzchołek góry lodowej. Chodzi o potężną broń akustyczną, którą terroryści wykorzystują do ataków w Europie, a sam tytułowy akord staje się dosłownym sygnałem śmierci. Genialny programista Karol Koppel ze zgrozą odkrywa, że fundamentem technologii używanej przez zamachowców jest kod, który sam kiedyś stworzył.

Widać, że W.P. Rdzanek przepracował kilkadziesiąt lat w branży nowych technologii. Dzięki temu wątki cyberbezpieczeństwa, algorytmów i sztucznej inteligencji nie brzmią jak tania fantastyka, tylko mają realne podstawy naukowe. Pomysł, żeby połączyć muzykę barokową z cyfrowym systemem i uczynić z niej nośnik informacji, wyszedł autorowi zaskakująco dobrze i spójnie. Nigdy nie znalazłem takiego połączenia w żadnej innej książce, oczywiście przeczytanej, dlatego też to duży plus i powiew świeżości.

Książka ma bardzo konkretny styl. Autor nie bawi się w kwieciste opisy przyrody ani głębokie analizy psychologiczne bohaterów. Pisze rzetelnie, momentami wręcz chłodno, stawiając na logiczny rozwój wypadków i precyzyjne łączenie wątków śledztwa z elementami szpiegowskimi. Dialogi są naturalne i rzeczowe, bez sztucznej patetyczności czy wymuszonego, ulicznego slangu. Z perspektywy tempa akcji, książka potrafi mocno zaangażować, choć niektóre dynamiczne sceny pościgów czy strzelanin wypadają odrobinę słabiej, niż spokojniejsze fragmenty, w których bohaterowie analizują dane, czy prowadzą rozmowy wywiadowcze. Czasami akcja pędzi tak szybko, że brakuje czasu na mocniejsze rozwinięcie relacji między parą śledczych, ale jako całość to bardzo udany technothriller.

Książka liczy niespełna 300 stron, więc czyta się ją sprawnie, a finał zostawia idealny grunt pod nadchodzący trzeci tom zatytułowany „Artefakt”. To dobra propozycja na dwa wieczory dla kogoś, kto ceni realizm i techniczne detale w literaturze sensacyjnej.

Polecam!

Potis

Po przyjemnej lekturze pierwszej części pomysłowej trylogii od W.P. Rdzanek chętnie skusiłam się na kontynuację. Ponownie wkroczyłam do niebezpiecznego świata hakerów, którzy gotowi są na wszystko, by osiągnąć zamierzone cele.

Na pewno warto pochwalić już na wstępie autora za zauważalnie lepsze wykonanie. Pierwszy tom był ciekawy, ale kontynuacja wypada lepiej. Pewne fragmenty są dopracowane, intryga lepiej skonstruowana a bohaterowie, po staremu, wciąż przyciągają swoimi barwnymi charakterami. I chociaż wydaje się, że podjęte motywy nie przypadną do gustu każdemu, Rdzanek dobrze opisuje akcje, wdraża nas w cyberświat z odpowiednim detalami i przez to jego historia wydaje się pomysłowa nawet dla tych, którzy byli początkowo sceptycznie nastawieni.

Terroryści rozpościerają nad Europą widmo nieuchronnej tragedii. Dysponują bronią groźniejszą niż bomby. Karol Koppel ma świadomość, że jego genialny program przysłużył się nie tym komu trzeba. W dodatku w warszawskim hotelu dochodzi do morderstwa. Trwa śledztwo i przewrotny wyścig z czasem, gdy łamigłówka wydaje się co raz bardziej komplikować.

Fabuła na nowo łączy ze sobą elementy różnych gatunków i każdemu poświęca chwilę uwagi. W ten sposób witają nas thriller, sensacja, sprawy polityczne, społeczne oraz obyczajowe a także sercowe zamknięte na niespełna trzystu stornach. Dzieje się zatem bardzo dużo, nasza wyobraźnia otrzymuje liczne motywy do rozpracowania a głównym motywem okaże się pościg za nieznanym, by uchronić świat przed cybrezagładą. To odpowiedź na współczesne światy, na wyprzedzającą nas technologię, która potrafi ułatwiać codzienne życie, ale w nieodpowiednich rękach wydaje się przerażającym narzędziem. Autor poruszając ważne kwestie na tle przyjemnej fabuły pozwolił nam wyciągać własne wnioski i bez zbędnego moralizatorstwa dostarczył wartościowej rozrywki.

Lektura w sam raz dla tych, którzy lubią mocno angażować się w treść. Można bawić się na równi z bohaterami, można także na własną rękę próbować łączyć wszystkie kropki. Intryga stworzona przez autora pobudza nasze szare komórki a bohaterowie zachęcają do zawiązania z nimi nici porozumienia. To przyjemna odskocznia po ciężkim dniu, która wydaje się być wariacją na temat potencjalnej, wcale nie tak dalekiej przyszłości. Polecam mieć pod ręką oba tomy i jeden po drugim czytać jako czasoumilacz w duecie z kubkiem gorącej herbaty.

Czy uważacie, że GenAI jest zagrożeniem dla ludzkości, czy tylko pomocą i usprawnieniem naszego życia? Czy sztuczny twór zbuntuje się i wyeliminuje ludzkość, czy jednak dzięki prawom Asimova jesteśmy bezpieczni?

W drugim tomie trylogii "AI-gent. Mroczne kody" autor nie tylko zgłębia takie zagadnienia, ale też wplata w fabułę wątek muzyki barokowej. W końcu muzyka to fale akustyczne, które można w bardzo różnorodny sposób wykorzystać, także do niecnych celów.

W "Akordzie" spotykamy znanych już nam bohaterów: tym razem Ewa Dzik i Zygmunt Friszer prowadzą śledztwo w sprawie odnalezionego w jednym z warszawskich hoteli ciała. W jego pobliżu znalezione zostają nuty z nieznanego dotąd utworu G.P. Telemanna- kompozytora żyjącego w baroku. To dopiero początek zagadki, w której kolejne elementy wskazują na tajemniczą grupę, która ma wyznaczone konkretne cele i nie zawaha się poświęcić kilku istnień, by je osiągnąć.

W tę samą sprawę zostaje wciągnięty także Karol Koppel, jednak traktuje ją o wiele bardziej osobiście, gdyż ma ku temu poważnie powody...

Powieść to cyberthriller, jednak od razu uspokajam - nie przytłacza on terminologią, więc nawet jeśli nie znacie się na nowinkach technologicznych, to i tak wszystko zrozumiecie 😏 Całość jest przystępna, a krótkie rozdziały dodają dynamiki. Spodobał mi się także elokwentny styl, w jakim powieść została napisana.

Drugi tom trzyma poziom, a może nawet jest lepszy niż pierwszy, choć muszę przyznać, że trochę zbyt powierzchownie potraktowane są charaktery niektórych postaci... Niektóre ich decyzje, są jakby zbyt pochopnie, zbyt szybkie, nie do końca przekonujące 🤔 Jednak nie gryzie się to z fabułą jakoś mocno. Można na to przymknąć oko.

Pomimo tego małego mankamentu, na który pewnie nie wszyscy nawet zwrócą uwagę, mogę polecić tę część, gdyż bardzo dobrze mi się ją czytało, a sama intryga bardzo mnie zaangażowała. Z niecierpliwością czekam na ostatni tom trylogii, licząc na szczęśliwe zakończenie dla wszystkich bohaterów.

Jeśli jeszcze nie znacie tej serii, to szybko nadrabiajcie zaległości! Polecam gorąco!

Aktualnie żyjemy w czasach, kiedy to, co kiedyś zaliczane było do gatunku science fiction, teraz jest naszą rzeczywistością. Na tym bazuje W.P. Rdzanek w swojej debiutanckiej trylogii AI-gent. Mroczne kody, której tom drugi to właśnie “Akord”. Seria nie wymaga zachowania chronologii lektury tomów ze względu na oddzielne intrygi, jednak postacie się przez nie przewijające są stałe, a zatem ich znajomość wpłynie korzystnie na odbiór lektury. W tomie drugim historia osadzona jest tak, jak po nazwie serii można się spodziewać - intryga mocno uwikłana jest w zagadnienia technologiczne związane ze sztuczną inteligencją, pojawiają się nie tylko programiści najlepsi w swoim fachu, ale i przebiegli hakerzy. A jednak intryga nadal pozostaje bardzo przystępna, bardzo prosto wyjaśniona, przez co czytelnik, który nie jest w nowinki technologiczne zaangażowany, nie będzie miał problemów ze zrozumieniem o co w niej chodzi. Tym, co tutaj najważniejsze, są dylematy, jakie dla ludzkości sztuczna inteligencja przynosi. Autor bazuje na naszych lękach, pyta o samoświadomość AI, o to, czy faktycznie może kiedyś przejąć kontrolę i do czego człowiek jest w stanie się posunąć, by na to nie pozwolić. Tu biznesy ścierają się z prywatnymi wątpliwościami, a wywiady polski i amerykański muszą połączyć siły, by zapobiec katastrofie. Akcja toczy się bardzo dynamicznie, czasami nieco tracąc na wiarygodności, przez co polecam traktować ją po prostu jako szybką rozrywkę typową dla amerykańskich thrillerów sensacyjnych. Warto jednak też wspomnieć o tytule, który nawiązuje do muzyki, bo i ona w fabule przyjmuje nietypowe miejsce. Tematyka z pewnością jest tym, co stanowi największy atut tej powieści, jak i całej trylogii.