Czyściec. Krwawe Dziedzictwo. Tom 2

„Czyściec” to drugi tom dylogii „Krwawe Dziedzictwo” autorstwa Marty Cyrkiel (Wydawnictwo Sabat).

Książkę otrzymałem w ramach współpracy barterowej.

To bezpośrednia kontynuacja wydarzeń po cliffhangerze z „Kierunkowego do piekła”. Fabuła stopniowo zaczyna się porządkować i wracać na właściwe tory - aż do momentu, gdy Natalia odkrywa, że X jednak żyje. Wraz z tą informacją wracają jej traumy, a ona sama ponownie znajduje się w niebezpieczeństwie.

Miałem lekki zastój czytelniczy i długo zbierałem się za drugi tom, ale pamiętałem, że pierwsza część była solidna, więc spodziewałem się przyjemnej lektury. I rzeczywiście - Marta Cyrkiel bardzo sprawnie operuje językiem. Jej styl jest lekki, płynny, a narracja dobrze wyważona między opisami a dialogami. Całość czyta się niemal jak film.

Niestety, zamiast oczekiwanego thrillera dostałem bardziej mroczny romans. W pierwszym tomie napięcie budowała niepewność, tutaj natomiast wiele rzeczy jest szybko ujawnianych, przez co znika uczucie niepokoju i ciekawości. Wprowadzenie tajemniczego Pana Y - postaci stojącej wyżej w hierarchii niż X - miało to napięcie odbudować, ale w moim odczuciu nie spełniło swojej roli. Jego wątek pozostaje niedostatecznie rozwinięty i nie daje satysfakcjonującego domknięcia. Teraz czekać trzeba na kolejne trzy części z Panem Z, Ź i Ż!

Największym problemem okazała się dla mnie jednak zmiana gatunkowa. Motywy mrocznego romansu, zahaczające o syndrom sztokholmski i specyficzne fantazje bohaterów, zupełnie do mnie nie trafiły. W efekcie środkowa część książki wydała mi się nużąca, choć w ostatniej jednej trzeciej akcja znów przyspiesza i prowadzi do całkiem interesującego, słodko-gorzkiego zakończenia.

Ostatecznie „Czyściec” okazał się dla mnie przyjemnym, choć niezobowiązującym czytadłem. Nie żałuję lektury, ale też nie jest to książka, która zostanie ze mną na dłużej. Mogę ją polecić przede wszystkim fanom mrocznych romansów, gdzie moralność bywa rozmyta, a bohaterowie mają sporo do przepracowania na wieloletniej terapii.

PS. Na plus - odwaga w pokazywaniu brutalności. Choć przyznam, że scena z piciem krwi na ostatniej stronie była już dla mnie zdecydowanie zbyt obrzydliwa!

„Czyściec” to książka, która naprawdę mnie zaskoczyła. I aż szkoda, że w opinii nie zdradzam spoilerów, bo po zakończeniu miałam ogromną ochotę opisać dokładnie wszystko, co się tu wydarzyło.

Historia zaczyna się w momencie, gdy wydaje się, że najgorsze już minęło. Bohaterka ma nadzieję, że koszmar jest za nią, a prawda, którą odkryła, pozwoli jej w końcu odzyskać spokój. Niestety bardzo szybko okazuje się, że to dopiero początek kolejnych problemów.

Największym plusem tej książki są zdecydowanie zwroty akcji. W pewnym momencie historia zaczyna skręcać w takie strony, że naprawdę trudno przewidzieć, co wydarzy się dalej. Powiązania rodzinne, relacje między bohaterami, wszystko zaczyna się łączyć w sposób, którego zupełnie się nie spodziewałam.

Autorka bardzo dobrze bawi się oczekiwaniami czytelnika i sprawia, że praktycznie do samego końca trudno być pewnym zakończenia.

To jedna z tych książek, przy których naprawdę chce się czytać „jeszcze jeden rozdział”, żeby dowiedzieć się, jak to wszystko się skończy. A kiedy w końcu poznaje się całą prawdę, zostaje się z myślą, że wiele rzeczy było sprytnie ukrytych już wcześniej.

Jeśli lubicie mroczne historie, w których nic nie jest takie, jak się początkowo wydaje, to zdecydowanie warto sięgnąć po tę książkę.

*współpraca reklamowa*

👉Moi drodzy fani wszelkiej maści psychopatów i psycholi, królowa przemówiła, ba dała nam nawet prezent w postaci tejże oto książki, w której od psychopatycznych zachowań i psycholi się roi. Drugi tom dylogii (może jednak serii? ja nie pogardzę) daje nam wiele odpowiedzi, ale też szokuje, wbija w fortel, skłania do myślenia i okazuje się niemal idealną lekturą dla nas z czarnymi, mrocznymi sercami.

👉Początek konkretny, na nowo wprowadzający nas do tego złożonego świata i sytuacji w jakiej się znaleźliśmy. Do gry zaczynają wchodzić nowi gracze, fabuła jest pełna zagadek, nieścisłości, domysłów, zaczyna się budować jakieś napięcie, ale idzie to w moim odczuciu dość wolno. Szczerze wam powiem, że byłam zszokowana tak lekkim początkiem, ja się tam nawet śmiałam, dlatego mam dylemat czy to faktycznie ten początek był taki swobodny czy to ja już mam tak spaczony mózg, że tak mi się tylko wydawało.

👉Gdzieś tam w połowie książki dostałam to na co czekałam, a nawet dostałam więcej. Marta sięgnęła tutaj po ciężki kaliber, wyjaśniła nam dlaczego ta seria nosi taki tytuł, dała nam opisy makabrycznych zbrodni, ukazała przestępczą siatkę, pokazała świat schowany za kurtyną, w której jeden gracz pociąga za sznurki, co więcej dała nam genialny pokaz tego jak kończą ci co nie stosują się do reguł gry. Krok po kroku zyskujemy kolejne odpowiedzi, sprawy się klarują, na wierzch wychodzą mroczne pragnienia, żądze, manipulacje a na dokładkę mamy koniec, który stawia wszytko na głowie.

👉Co mnie najbardziej w tym wszystkim urzekło, nie tylko ten mrok i ci psychole, ale ten koniec, nie będę wam zdradzać jak to się skończyło, ale to naprawdę mód na moje czarne serce. Marteczka uwielbiam cię za ten koniec.

👉Książka świetna, chociaż trudna i ciężka, pełna kontrowersyjnych tematów, krwi, brutalności, ukrytych motywów, obsesji i przemocy. To opowieść, która ukazuje najmroczniejszą stronę człowieczeństwa. To nie jest lektura dla wszystkich, ale jeśli macie odwagę i podobanie jak ja jesteście team psychole/psychopaci, to jest to strzał w dziesiątkę.

*olilovesbooks2*

Drugi tom serii „Krwawe dziedzictwo” by Marta Cyrkiel to mroczna i zaskakująca kontynuacja historii, w której przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, a prawda okazuje się znacznie bardziej przerażająca, niż można było przypuszczać.

„Czyściec” nie jest chwilą wytchnienia po piekle pierwszego tomu – to raczej etap przejściowy między iluzją bezpieczeństwa a kolejnym upadkiem.

Autorka prowadzi fabułę w sposób niepokojąco konsekwentny. Od pierwszych stron czuć napięcie – bohaterka żyje w cieniu wydarzeń, które miały już należeć do przeszłości. Zamiast upragnionego spokoju pojawia się świadomość, że ktoś obserwuje każdy jej krok. Tropów jest wiele, lecz żaden nie daje pewności. To historia o paranoi, o cienkiej granicy między ofiarą a współuczestnikiem, o wciągającej grze, w której stawką jest życie i tożsamość.

Jednym z najmocniejszych elementów powieści jest jej postacie. Z taką kreacją bohaterów , ich psychologią spotkałam się pierwszy raz. Relacje międzyludzkie są tu skażone obsesją, manipulacją i niedopowiedzeniami. Uczucia nie przynoszą ukojenia – stają się paliwem dla destrukcji. Autorka odważnie eksploruje temat toksycznej więzi, iluzji przeznaczenia oraz mroku ukrytego pod maską miłości. Każdy bohater nosi w sobie rysę, a przeszłość odciska piętno na teraźniejszych wyborach.

Motyw powracającego schematu zbrodni sprzed lat dodaje historii ciężaru i buduje wrażenie nieuchronności. To nie tylko thriller, ale też opowieść o dziedzictwie – niekoniecznie materialnym, lecz emocjonalnym i moralnym. O tym, jak łatwo powielić błędy poprzednich pokoleń i jak trudno wyrwać się z kręgu przemocy.

Jestem pod wrażeniem stylu jaki Marta tu zaserwowała - jest sugestywny, momentami niemal klaustrofobiczny. Olsztyńska sceneria nie daje poczucia przestrzeni – przeciwnie, potęguje uczucie osaczenia. Narracja płynnie przechodzi między perspektywami, pozwalając czytelnikowi zajrzeć w głąb motywacji bohaterów, ale nigdy nie odsłania wszystkich kart. To powieść, która buduje napięcie nie tyle dynamiczną akcją, ile atmosferą ciągłego zagrożenia.

„Czyściec” to udana kontynuacja, która nie tylko rozwija wątki z pierwszego tomu, lecz także pogłębia psychologiczny wymiar historii. Mroczna, intensywna i niepokojąca – pozostawia czytelnika z poczuciem, że najgorsze może dopiero nadejść. Jeśli pierwszy tom był piekłem, ten jest momentem zawieszenia, w którym nic nie jest jednoznaczne, a odkupienie wydaje się złudzeniem.

Polecam 🖤🖤🖤

Marta mam nadzieję, że będzie kolejny tom 😁.

„Ugrzą­złem gdzieś mię­dzy nie­bem a pie­kłem.

Nie­bem były długo wy­cze­ki­wa­ne usta mo­je­go pro­mycz­ka.

Pie­kłem na­to­miast oka­za­ła się moja zguba z jej rąk.

Czu­łem się zdra­dzo­ny. Po­rzu­co­ny, cho­ciaż mogło być nam tak do­brze. Wie­dzia­łem, że Na­ta­lia jest moją brat­nią duszą, o którą tak cięż­ko w obec­nych cza­sach. Do­kład­nie wi­dzia­łem mrok w tym jej pięk­nym, ark­tycz­nym spoj­rze­niu. Mogła okła­my­wać sie­bie, mogła okła­my­wać wszyst­kich do­oko­ła, ale ja po­zna­łem praw­dę.”

„Gdy kilka mie­się­cy temu przed drzwia­mi mo­je­go war­szaw­skie­go miesz­ka­nia po­ja­wił się Da­riusz Za­wi­sza, wie­dzia­łam, że wy­da­rzy­ło się coś złego. De­li­kat­nie wy­py­ty­wał o moje książ­ki. Po­cząt­ko­wo nie po­łą­czy­łam kro­pek, ale in­tu­icja już mnie ostrze­ga­ła. Dzi­wi­ło mnie, że od­no­sił się do fa­bu­ły kon­kret­nej po­zy­cji. Niby fik­cja li­te­rac­ka, ale dla mnie ta książ­ka była ni­czym stro­ny pa­mięt­ni­ka, któ­rych nikt nigdy nie po­wi­nien po­znać. Naj­czar­niej­szy sce­na­riusz za­czął się zisz­czać. Mo­głam się je­dy­nie do­my­ślać, że Alek­san­der wpadł na mój trop. Nie wie­dzia­łam tylko, czy zro­bił to sam, czy jed­nak oj­ciec na łożu śmier­ci wy­znał mu, kim tak na­praw­dę jest matka – ta, która go po­rzu­ci­ła. Wie­dzia­łam tylko jedno: syn po­wie­lał sche­mat mor­derstw sprzed trzy­dzie­stu lat.”