15 dni jest na zawsze

"Niezwykłe rzeczy mogą się wydarzyć, jeśli zaczniesz mówić" - V. Martins

Felipe nie miał łatwo w życiu i dalej nie ma. Pulchniucy ludzie nigdy nie mają łatwo w dorosłym życiu. Co kolwiek zrobią to w oczach innych znajdzie się krytyka. Teraz zbliżają się ferie i może zaszyć się w domu na 15 dni! Telewizja, internet, domek. Jednak w jego domu ma zamieszkać Caio, którego rodzice zostawili pod opieką mamy Felipe - twierdząc, że powinien nadal mieć opiekę. Główny bohater nie jest z tego zadowolony, przyjaźnił się z nim w dzieciństwie i zarazem podkochiwał. Ale nie zamienił z nim zdania od lat. I co teraz? Sama książka jest świetnie napisana snuje problemy z którymi zmagają się pulchniutkie osoby. W pełni rozumiałam Felipe, bo sama przeżyłam to co on w dzieciństwie i młodości szkolnej. Mówił tak dużo o sobie i miałam wrażenie, że żyliśmy tak samo i tak samo odbierało nas społeczeństwo. Czytając Felipe pokazywał dość oczywistą cechę podejścia do osób, które mogą nam się podobać. On obierał taktykę bez wzajemności z ich strony. Także bardzo mu kibicowałam by zaznał szczęścia i był częścią paczki przyjaciół i miał w końcu bratnią duszę. Liczyłam, że Caio go otworzy pomoże mu zrozumieć, że ktoś go naprawdę lubi. I tak było.

Bardzo podobała mi się ta historia.To była historia, która daje nadzieję każdemu bez względu na obwód w pasie. 😁

Powiem Wam, że historia mimo, iż opiera się na romansie to jednak w większej mierze ma głębsze przesłanie.

Pomimo wielu elementów humorystycznych niesie w sobie wielkie brzemię.

Czy zdarzyło Wam się być szykanowanym w szkole?

A może to Wy poniżaliście innych?

Ja przyznam, że zdarzyło mi się doświadczyć przemocy psychicznej w szkole średniej a nawet w życiu dorosłym.

Ludzie oceniają tylko to co widzą, nie wiedząc, z czym każdy z nas się zmaga.

Bo chudy nie znaczy, że jest niejadkiem a gruby nie znaczy, że się obżera.

Nie zawsze.

I chociaż każda skrajność nie jest zdrowa, to nie nam przyjdzie się z tym zmierzyć a osobom, które wytykamy palcami.

Felipe jest osobą w rozmiarze XXL a dodatkowo homo*ksualny.

O ile nie boi się swojej orientacji, o tyle jego tusza sprawia wiele problemów, głównie natury psychicznej.

Musi chodzić na terapię, w szkole jest poni*any i wyśmie*any.

Zmaga się z niskim poczuciem własnej wartości.

Do tego żywi uczucia do sąsiada, który nie wiadomo, czy je odwzajemnia i czy jest tej samej orientacji.

Jak się okazuje, nadal ludzie dokuczające tym, którzy są inni.

Którzy są za duzi, za mali, innej orientacji seksualnej niż my.

Najgorsze, że takie zachowania zaczynają się już na etapie wczesnoszkolnym a wielu z nas nie zdaje sobie sprawy z tego, jak to wpływa na psychikę ludzką, zawłaszcza dziecka.

Felipe i Caio są jak ogień i woda, każdy różni się wyglądem jak i zachowaniem a jednak obaj zmagają się z szykanami z różnych powodów.

Felipe dzięki niemu widzi, że nawet szczupłe osoby mogą być prześla*owane.

Szczęśliwe chłopak ma wspaniałą matkę, która go wspiera jak tylko się da.

To ważne mieć taką osobę.

Książka jest cienka, szybko się ją czyta.

Ma wiele poczucia humoru ale także wielki ładunek emocjonalny, można się utożsamić z każdym z bohaterów.

Ją po prostu trzeba przeczytać.

Jejku, gdybym mogła dałabym tej książce milion na dziesięć! To pierwsza powieść w historii mojego czytelnictwa, gdzie od początku do końca książki się uśmiechałam. Ona była urocza, wspaniała, taka prawdziwa i komiczna jednocześnie. Jednak nie komiczna ze względu na śmieszność scen, tylko w bardziej uroczym wydaniu, gdzie często postaciom towarzyszyło zakłopotanie i wstyd, który widzieli i odczuwali tylko oni. Te porównania, które stosował Felipe były nieziemskie. On potrafił jak nikt podać zabawny przykład beznadziejnej sytuacji okraszając ją ciepłem i oddaniem sytuacji jako przytulenie pulchniutkiego dzidziusia, któremu chce się dać bezpieczeństwo. Historia wciągnęła mnie od pierwszej linijki, a miałam tylko zobaczyć o czym jest. Od razu przepadłam i był to najlepiej wykorzystany czas w moim życiu. Mam po niej takiego kaca, że nie wiem czy jakakolwiek inna książka może się z nią równać. Chodzę po pokoju i każdemu opowiadam jaką nieziemską historię przeczytałam i jak bardzo oni również powinni po nią sięgnąć. A dlaczego? Bo opowiada ją siedemnastoletni chłopiec pełen kompleksów. Wie, że jest pulchny, ale nie ma siły na ćwiczenia. W ramach zapewnienia siebie o aktywności fizycznej, do szkoły chodzi na piechotę. Przeżywa wszystko, co go otacza wokół, zwłaszcza kolegów, którzy z powodu jego tuszy bardzo mu dokuczają. Wspomina jednak kolegę z którym przyjaźnił się w dzieciństwie. Pragnie wrócić do tamtych czasów, kiedy ludzie nazywali go pulchniutkim, a nie jak teraz setkami innych przezwisk. Akcja jest przedstawiona w czasie dnia przed feriami. Felipe mieszka tylko z mamą i nagle dowiaduje się, że jego przyjaciel z dzieciństwa ma u niego przebywać w okresie tych ferii. Jest zły i zdesperowany, tu opisuje jak bardzo wstydzi się swojego dojrzewającego ciała i wszystkich rzeczy, które spotykają chłopca w wieku siedemnastu lat. Jednak najbardziej zakłopotany jest z innego powodu. Bo Felipe jest gejem i historia z tym odkryciem również będzie opisana. Nie powiem nic dalej, uwierzcie tylko, że ta opowieść jest jak najbardziej delikatna. Opisuje sprawy dojrzewającego chłopca z wielkimi kompleksami z którymi pomaga mu terapeutka. To opowieść o nauce akceptacji siebie z wszystkimi wadami i zaletami. To przejaw pierwszych uczuć, zakochania i syndromów, które na to wskazują. Opowieść o życiu, jego trudach i byciu popychadłem. Felipe wydawało się, że tylko osoby otyłe mają problem, dopiero poznając przyjaciół Caio widzi, że tak nie jest. Cudowna książka, ogromnie polecam dla każdej fazy wieku od czternaście plus wzwyż. Niesamowita, cudowna i niezwykła. Pod koniec książki macie kilka słów od autora i wiecie co, on nie utworzył postaci Felipe ze specjalnym charakterem i słownictwem, bo sam autor właśnie ma taki styl. Jest przepełniony ciepłem i dobrocią z nieśmiałością. To jego dusza opisywała problemy postaci i dlatego opowieść jest taka wyjątkowa. Bo historia jakich wiele, ale ten styl, sposób okazywania emocji, wypowiadanych słów i niepewności we własne możliwości właśnie sprawił, że tą opowieść pokochałam. Od tej pory wiem, że chcę więcej Vitora Martinsa, chce przeczytać wszystko, co wyjdzie z jego pióra. On pisze z duszą, a takich pisarzy jest naprawdę niewiele. Inni piszą niesamowite książki z przesłaniem, a u niego jest to niesamowitość ze wszystkim za co tylko można cenić książkę. Prze ogromnie polecam!!!

Poczucie inności, kompleksy, wyobcowanie, czy to może punktem wspólnym dla dwóch całkowicie odmiennych ludzi? Jak różnice mogą pomóc w poznaniu drugiego człowieka? Gdy wydaje się, że nic nas z kimś łączy, nie zawsze jest to prawda, a jedynie subiektywne odczucie, wynikające z wcześniejszych doświadczeń. Jednak czasem dostaje się niespodziewaną szansę by coś zmienić w swoim życiu, pytanie tylko czy w porę dostrzeże się ją i znajdzie się odwagę by skorzystać z niej.

Kiedy plany w kilka sekund biorą w łeb rzadko kto okazuje zadowolenie. Felipe zostaje postawiony przez swoją matkę w patowej sytuacji, zamiast spędzić ferie tak jak zawsze czyli oglądając telewizję, siedząc w Internecie i co najważniejsze odpoczywając od szkolnych szykan. Niestety zamiast tego będzie miał na głowie sąsiada i to przez kilkanaście dni. Caia zna jeszcze z dzieciństwa, lecz od tego czasu wydarzyło się co nieco i o wiele więcej. Nie są już beztroskimi dziećmi, dla których wspólnie spędzane chwile były wspaniałą zabawą. Teraz są nastolatkami i różnią się tak bardzo jak tylko można. Przynajmniej tak sądzi Felipe. Jak spędzić z kimś piętnaście dni gdy w ogóle nie ma się to ochoty? Jak się okazuje wyobrażenie to całkiem co innego niż rzeczywistość, okazująca się pełna niespodzianek i to z kategorii prawdziwych, przychodzących nagle i zmieniających całkowicie wiele, a może wszystko. Jak to możliwe? Niekiedy nadchodzi moment by spojrzeć na siebie z całkiem innej perspektywy, takiej, na którą nie było się gotowym, ale okoliczności pomagają zrobić pierwszy krok, a potem kolejne. Piętnaście dni to mało czy dużo? To zależy, dla niektórych pozostają one już na zawsze i są początkiem, czegoś, o czym nie śmieli marzyć.

Bycie sobą to jedna z tych spraw, o których łatwiej się mówi niż wprowadza w czyn. Nawet mając wsparcie bliskich nie zawsze jest tak proste jak inni twierdzą. Czasem potrzebny jest jakiś impuls, jaki daje siłę bądź odwagę, lub jedno i drugie, by przed samym oraz przed otoczeniem pokazać się od tej strony, jaka do tej pory była ukrywana. „15 dni jest na zawsze”

To książka, w jakiej jest czas na śmiech, poczucie dumy, trzymanie kciuków i po prostu naprawdę dobrą lekturę. Vitor Martins opisał niezwykle delikatne emocje bohaterów, całkowicie różnych od siebie i jak się okazuje mających wiele wspólnego, co jest dla nich samych zaskakujące. Historia Felipe i Caia rozgrywa się w ciągu kilkunastu dni, co może zdarzyć się w tak krótkim czasie? Dużo, zwłaszcza jeśli wkracza się właśnie w dorosłość, za sobą ma się już bolesne doświadczenia i spotyka się z nietolerancją, a zaakceptować się wcale nie jest łatwo i to w różnych aspektach. Bycie innym oznacza zbyt często samotność i konieczność nie pokazywania prawdziwego siebie. Vitor Martins przedstawia nie całą drogę, ale jej początek, do bycia sobą, uczenia się przeciwstawiania krzywdzącym słowom i dawania siły tym, którzy tego potrzebują.

Czy zdarzyło Ci się być szykanowanym ze względu Twoją tuszę, wygląd, sposób „bycia”? Może ze względu na status materialny, bądź jeszcze coś innego?

Prawda jest taka, że chyba większość z nas doświadczyła kiedyś szykanowania, wyśmiewania, a nawet poniżania. Najgorsze jest to, że dochodzi do tego w wieku szkolnym i to na terenach szkoły. Niestety nauczyciele, a nawet rodzice bardzo często nic sobie z tego nie robią… Często dzieci nie przyznają się, że dotyka je taka krzywda, a później dochodzi do wielu dramatów…

„Jestem gruby. Nie jestem „pulchniutki”, „misiowaty” ani „przy kości”. Jestem ciężki, zajmuję przestrzeń, i ludzie krzywo na mnie patrzą na ulicy. Wiem, że jest masa ludzi na świecie z większymi problemami od moich, ale nie mam zwyczaju rozmyślać o cierpieniu innych, kiedy w szkole mam dosyć własnego cierpienia”.

Takimi słowami rozpoczyna się książka autorstwa Vitor Martins „15 dni jest na zawsze”. Książka niezwykle trudna, emocjonalna, a przy tym genialna.

Uwielbiam to, że obecnie coraz częściej można spotkać wśród literatury młodzieżowej książki, które poruszają ważną tematykę. Do tego jeżeli jest to zrobione w sposób wręcz uroczy, lekki, momentami przezabawny to otrzymujemy wyjątkową książkę, z która powinien zapoznać się dosłownie każdy. Taką właśnie powieścią jest „15 dni jest na zawsze”.

Książka porusza istotne tematy jakimi są: nękanie, homofobia, fat-shaming, brak akceptacji własnego ciała, czy wycofanie społeczne. Wszystko to składa się na smutny obraz. Jednak jak już wspomniałam Vitor Martins stworzył coś całkowicie przeciwnego. Książka niesie za sobą nadzieję, ta opisana terapia pozwala bohaterowie spojrzeć na niektóre rzeczy z zupełniej innej perspektywy. Bardzo mi się to spodobało, bo jestem pewna, że wielu osobom da ona do myślenia.

Do tego jeszcze trzeba dodać świetnie poprowadzone wątki przyjacielskie i oczywiście miłosny, który jest tutaj przecudowny. Fajnie wyszło także pokazanie dwóch odmiennych relacji z matkami co ukazuje jak ważne jest wsparcie ze strony najbliższych.

Kreacja głównego bohatera, Felipe, jest dopracowana w najmniejszym szczególe. Jest to bohater, z którym z łatwością można się utożsamić. Chłopak jest pełen kompleksów, lęków, a przy tym nie brakuje mu humoru i czegoś co tak naprawdę ma każdy z nas. Jego kreacja jest po prostu szczera i naturalna. Czytając o życiu Felipe momentami odnosiłam wrażenie jakbym czytała o sobie, gdy jeszcze chodziłam do szkoły. Chłopak ma masę problemów, z którymi próbuje sobie sam poradzić i nie zawsze na dobre sposoby. Jego relacje z innymi ludźmi są słabe, ale za to zawsze może liczyć na swoją cudowną mamę.

W przypadku kreacji pozostałych bohaterów można uznać, że postacie te zostały mocno spłycone. Jednak czy to źle? Muszę przyznać, że w przypadku tej książki kompletnie mi to nie przeszkadzało, a wręcz pasowało do fabuły.

„15 dni jest na zawsze” to świetna historia nie tylko dla młodzieży. Jej lektura niesie za sobą ważne przesłania, ale i pozwala się odprężyć oraz zrelaksować. Szkoda, że nie mogłam przeczytać takiej książki, gdy byłam nastolatką. 𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗔𝗠!