Żyję, czy to mało?

Jest to książka tak satysfakcjonująca, aż przeczytałam ją prawie na raz. Poruszyła bardzo ważne tematy społeczeństwa o których nikt nie chce mówić, bo ludziom jest wstyd. Po pierwszej historii młodej dziewczyny, która posługiwała się ciałem, by ją ktoś polubił, pomyślałam, że podobną opowieść znam bardzo dobrze. Znam osoby, które na pierwszym spotkaniu oddały siebie, bo tak widziały na filmikach. Mężczyzna wyznał jej miłość po godzinie spotkania i już mu uwierzyła. Straciła z nim dziewictwo, a potem z następnymi, którzy również zapewniali ją o swoim uczuciu. Dla niej był to sposób na to, by mężczyźni ją lubili. Za każdym razem wierzyła, że to ten jedyny. Podobny schemat został tutaj opisany, dlatego nie byłam nim wstrząśnięta. Dodatkowo postać z książki była wykorzystywana, dotykana i poniżana w bliskim gronie. Poprzez sytuacje, które były dla niej traumatyczne w skutkach, doszło nawet do gwałtu, gdyż podobno dawała wszystkim. Właśnie przez takie myślenie pragnęła popełnić samobójstwo. Takich historii w tej książce jest więcej i do każdej mamy zadawane pytania i odpowiedzi skąd mogło powstać błędne rozumienie swojego ciała. Autorzy zwracają tutaj uwagę na to, że jeśli zbyt szybko damy dziecku telefon, to on go zepsuje. Wpierw będą tylko bajki, później zabawne filmiki, a na końcu może wyskoczyć pornografia i dziecko to obejrzy. W pewnym wieku dorastający człowiek jest ciekawy swojego ciała, tego skąd się biorą dzieci i dlaczego mama z tatą zamykają się czasami na klucz w pokoju. Wtedy oglądając zakazane dla nich filmy dostaną błędny obraz współżycia. Nie nauczą się miłości, bo w filmikach takie rzeczy robią od razu i oboje są z tego zadowoleni. Tylko nikt nie wyjaśni dziecku, bo przecież samo nie powie, że ogląda takie rzeczy, że to tylko na pokaz. Ludzie biorą za to ogromne pieniądze, ale widzem jest wciąż dziecko. Pomyśli, że skoro wszyscy tak robią, to on czy ona też tak może.

Osoby z problemami, czyli narkomani, zgwałcone, chcące się zabić trafiają do miejsca zwanego Zaborem, gdzie lecz się ich, by naprawić w psychice to, co zostało zbyt szybko źle ustawione. Bo młody człowiek rozwija się w swoim czasie, nie ma percepcji samodzielnego i logicznego myślenia. Za prawdę bierze to, co widzi. A później, kiedy jest już za późno i zauważa swoje złe postępowanie, bo w końcu dojrzał, nie wie co ze sobą zrobić. Zaczynają się ciąć i rzucać na własne życie. Często się takich ludzi osądza i trzyma od nich z daleka. Tylko nieraz nie wiemy, że prosząc o uwagę, wzywają pomocy. Na sposób, który znają, który wydaje im się właściwy. Z tej książki dowiecie się co zrobić, jeśli i wasze dziecko zaczyna mieć jakieś problemy, bądź zastanawiacie się co jest z nim nie tak. Macie tu ogrom pytań i odpowiedzi, łącznie z tymi, dlaczego niektóre osoby źle się czują w swojej skórze. Nie zawsze jest bowiem powiedziane, że młody człowiek twierdząc, że jest LGBT faktycznie nim jest. Wszelkie informacje będą tutaj wyjaśnione. Wiecie, jest jedna jedyna rzecz, której ówczesne społeczeństwo nie robi. Nie rozmawiają ze swoimi dziećmi, nie tłumaczą im co robią źle, tylko wciąż podtykają pod nos telefon, bo to, go czy ją, zajmie. Oczywiście, że zajmie, ale później nie należy mieć pretensji do szkoły, do nauczycieli, czy nawet do rówieśników, że pokazali im coś złego, co oni papugują. Bo nigdy nie wiadomo co ogląda nasze dziecko.

Kończąc pragnę polecić ten poradnik każdej osobie, która ukończyła nawet piętnasty rok życia. Niech spojrzy i przeczyta, a później samo wysnuje wnioski. Dla dobra przyszłego związku, zostania mamą, bycia babcią, a nawet prababcią, bo ani telewizja ani internet wam takiej wiedzy nie przekaże. Ogromnie polecam!

Dzisiaj książka, która porusza bardzo ważne tematy, ale też bardzo delikatne, jednak jakże potrzebne, aby zapewnić zdrowie psychiczne młodym ludziom. Aby mogli widzieć rozwiązanie swoich problemów, aby mieli do kogo zwrócić się z pomocą. Autorzy książki „Żyje, czy to mało” zwracają uwagę na to, że psychika młodych ludzi podatna jest na wiele sygnałów z otoczenia, które tworzą sytuacje dla tych dzieci bez wyjścia.

Wydawałoby się, że niektóre sytuacje są z pozoru błahe, ale młodzi ludzie nie potrafią sobie z nimi poradzić, co skutkuje tym, że nie chcą lub nie umieją żyć. Brak zrozumienia ze strony rodziców, brak ich uwagi, skutkuje chęcią zniknięcia z tego świata. Temat próby samobójstw dzieci staje się coraz bardziej nagłaśniany. Uważam, że to jest bardzo potrzebne zwłaszcza w czasach, jakich żyjemy, gdzie króluje hejt, gonitwa za pieniądzem co skutkuje odkładaniem potrzeb dziecka na boczny tor. Czasami też tak bywa, że nie widzimy sygnałów, które dziecko nam daje, a ono po prostu wstydzi się nam o czymś powiedzieć. Trudna sytuacja, która ciągnie się przez dłuższy czas, wywołuje żal, smutek i przywołuje negatywne myśli. Marcin Łokciewicz, który jest wychowawcą i arteterapeutą pracującym w Zaborze, gdzie znajduje się centrum leczenia dzieci i młodzieży, czyli największy szpital psychiatryczny w Polsce, prowadzi rozmowy z Katarzyną Kachel, dziennikarką. Poruszają temat bliskiego kontaktu z dzieckiem, w którym miłość, obecność, uwaga i szacunek mają kluczowy wpływ w procesie zdrowienia dziecka i przywrócenia mu wiary, by chciało żyć.

Jest to trudna pozycja, gdyż problemy, o których wspominają autorzy w swojej rozmowie, są bardzo dotkliwe.

Ta książka na pewno daje do myślenia. Nawołuje, aby rodzic zwracał większą uwagę na dziecko, ale nie jest ona Ani potępiająca, nie ma oskarżycielskiego tonu, oferuje wyłącznie pomoc i Dzięki tej rozmowie rozjaśnia wiele kwestii.

Ciężko czytało mi się tę pozycję, głównie dlatego, że tak wiele dzieci i młodych ludzi próbuje popełnić samobójstwo. Jest to straszne.

@[Adres usunięty]

Kryzys zdrowia psychicznego wśród dzieci i młodzieży jest tematem wyraźnie zauważalnym w psychologii i psychiatrii w Polsce. Statystyki są druzgocące, a stan opieki pozostawia wiele do życzenia. Rzeczywistość nie pozostawia nam złudzeń, że jest jeszcze wiele do zrobienia do naprawienia w sferze specjalistycznej pomocy psychologicznej, terapeutycznej kierowanej do dzieci i młodzieży.

Na szczęście na mapie Polski jest miejsce, które daje nadzieję. Tym miejscem jest Zabór – miasto w województwie lubuskim. Miasto, w którym na ulicy Zamkowej 1 mieści się Centrum Leczenia Dzieci i Młodzieży. To tutaj opieką objętych jest osiemdziesiąt młodych osób, spośród których ponad połowa po próbach samobójczych. To ogromna skala, która powinna nam otworzyć oczy i uświadomić, z jakimi problemami boryka się współczesna młodzież. Ważne jest abyśmy zrozumieli te problemy i co jeszcze ważniejsze wiedzieli, jak pomóc osobom, które nie potrafią samodzielnie uporać się z bolączkami otaczającego ich świata.

Jestem przekonany, że książka „Żyję, czy to mało?” przychodzi nam z pomocą. Na jej kartach dziennikarka Katarzyna Kachel rozmawia z Marcinem Łokciewiczem – wychowawcą i arteterapeutą, który od dwudziestu pięciu lat pracuje w Zaborze. Opracował nieszablonowe metody terapeutyczne pracy z dziećmi, oparte na działaniach artystycznych i sportowych. Reportaż ten pokazuje nam jak ogromne znaczenie ma bliski kontakt z dziećmi. Mimo iż system skierowany ku pomocy dzieciom i młodzieży nadal kuleje, można wspierać najmłodszych w ich drodze ku lepszemu życiu. Ta książka jest wyrazem tego, że miłość, obecność, uważność na problemy współczesnej młodzieży może być receptą w procesie zdrowienia dziecka.

Niestety dziś dzieci często pozostawione same sobie, wpadają w sidła internetowego świata. Świata, który kusząc dostępnością, omamiając, wysysa emocjonalność z młodego człowieka. To sprawia, że po pewnym czasie nie potrafi on odnaleźć się w otaczającym świecie. Świecie, który przytłacza go tak bardzo, że nawet najmniejszy wydawałoby się nam problem, jest dla niego problemem nie do przeskoczenia. To pcha młodych ludzi do prób samobójczych. Jak czytamy w książce „Żyję, czy to mało?” Zabór jest miejscem dającym nadzieję. Miejscem, które może być doskonałym przykładem dla innych tego typu placówek, które powinny powstawać i pomagać najmłodszym pacjentom. To właśnie dzięki takiemu wsparciu mogą odzyskać wiarę do życia.

Marcin Łokciewicz w rozmowie z Katarzyną Kachel dzieli się z nami swoimi doświadczeniami z pracy wychowawcy i terapeuty. Przykłady, które opisuje mogą tchnąć nadzieję na poprawę jakości życia osobom potrzebującym pomocy. A każdemu z nas, czy to rodzicom, czy nauczycielom uświadomić skalę problemu. Rodzicom szczególnie powinna otworzyć oczy na uważność w dostrzeganiu problemów własnych dzieci, na umiejętność słuchania, rozmowy, bycia blisko. Bo ta bliskość często jest najważniejsza. Dlatego też ważne jest to, aby każdy z nas sięgnął po reportaż Katarzyny Kachel i Marcina Łokciewicza, dzięki któremu obudzimy w sobie uwagę na problemy dzieci i młodzieży.

Książka „Żyję, czy to mało?” ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia, Filia na Faktach