Życie Spisane Patyczkiem

#ŻycieSpisanePatyczkiem #JózefFront @wydawnictwofeniks

Na wstępie chciałam podziękować Wydawnictwu Feniks za egzemlarz, możliwość przeczytania i zrecenzowania książki "Życie spisane patyczkiem".

Ta powieść jest autobiografią Józefa Fronta. Głęboko mnie wzruszyła. Jestem w głębokim szoku. Nie można przejść obojętnie wobec tej książki. Czytasz i nie możesz uwierzyć, że to wszystko wydarzyło się naprawdę. 😭 Życie, które jest pełne bólu czy może być szczęśliwe?

Autor napisał ją ku przestrodze: "(...) Chciałbym przestrzec wszystkich, którzy brawurowo i bezmyślnie podchodzą do swojego jedynego życia (...)"

Życie jest kuche... Wystarczy jedna głupia decyzja i życie może zamienić się w koszmar...Ile my w życiu robimy głupot? Pewnie nie jesteśmy lepsi od pana Józefa...

Kto z was skakał do wody? A kto przed skokiem sprawdził otoczenie? Czy można skakać? Czy jest bezpiecznie? Pan Józef tego feralnego dnia (16.07.1973r.) kąpał się w rzece. Nagle pomyślał sobie, że skoczy z wody do wody, nic przecież się nie stanie. W głowie coś mu mówiło, żeby tego nie robił. Nie posłuchał, źle się wybił. Zamiast całego obrotu zrobił pół. Uderzył się głową o kamień...Stracił przytomność...Od tej chwili jego życie zmieniło się bezpowrotnie...Nie będę wam spoilerowała..ale początkowy okres to prawdziwy koszmar, dramat. Zachowanie lekarzy i pielęgniarek to jakieś nieporozumienie. Jestem ciekawa czy w obecnych czasach o pacjenta niepełnosprawnego fizycznie dba się tak samo czy lepiej? Jak myślicie?

Skacząc do wody pan Józef miał 19 lat. Całe życie przed sobą... Ten niefortunny skok sprawił, że czucie miał tylko od szyji w górę... Czyli całe jego dalsze życie to leżenie...Nadal chcecie skakać do wody? Nie bierzcie przykładu z pana Józefa. Niech jego historia będzie dla was przestrogą...

Mimo tej niepełnosprawności umiał żyć... Miał znajomych... Tę książkę sam napisał.. Jak do tego doszło? Poczytaj... Książka jest godna polecenia. Na początku książki w wiadomości od wydawnictwa dowiadujemy się, że niestety pan Józef zmarł. Przeżył 62 lata w tym 43 będąc niepełnosprawnym. Pamiętajcie niepełnosprawny zasługuje na szacunek. Często o tym zapominamy...

Niepełnosprawna osoba cieszy się każdym dniem i z najmniejszej drobnostki. My niestety nie szanujemy życia. Pan Józef żył i dawał radość innym. Zwłaszcza przebywając w DPS (Dom Pomocy Społecznej). Pokazał nam inne chore, starsze osoby, o których najbliźsi zapomnieli... Przykre to jest... Mam taki apel do was. Jak oddajecie najbliższych do DPS-u to pamiętajcie o nich... Odwiedzajcie ich tak często jak jest to możliwe. Dla nich chwila rozmowy z wami jest cenniejsza niż złoto. Pan Józef mimo, że już nie żyje wpłynął pozytywnie na moje myślenie. Chętnie za jakiś czas wrócę do tej książki. Serdecznie zachęcam Ciebie do przeczytania autobiografii "Życie spisane patyczkiem". Jeżeli jesteś osobą wierzącą, proszę pomódl się za jego duszę. Teraz już nie cierpi. Dla mnie 10/10 I jeszcze raz napiszę apel autora i mój : "Zanim skoczysz do wody pomyśl 100x czy warto". A ku przestrodze przeczytaj tą książkę. Autor nie owija w bawełnę pisze prosto jak było. 😘 Niesamowite dla mnie jest to, że tak niepełnosprawna osoba napisała tak genialną książkę.

Dawno nie czytałam książki, która budziła we mnie tyle emocji i zmuszała do refleksji. To wyjątkowa książka z wielu powodów, nie da się przejść obok niej obojętnie.

„Życie spisane patyczkiem” to autobiografia Józefa Stanisława Fronta. W wieku dziewiętnastu lat, w skutek niefortunnego skoku do wody jego życie zmieniło się na zawsze. Został sparaliżowany od barków w dół. Swoją biografię spisał leżąc na brzuchu, wytrwale stukając w klawiaturę, trzymanym w zębach drewnianym patyczkiem.

Latem 1973 roku Józef, czy raczej Staszek, bo tak nazywali go przyjaciele i rodzina, wracając do domu wskoczył na chwilę do rzeki, aby się ochłodzić. Woda okazała się za płytka a skok nieudany. Całość skończyła się złamaniem kręgosłupa. W jednej chwili młody, silny i sprawny mężczyzna został przytwierdzony do łóżka na całą resztę życia. Autor i zarazem bohater książki opisuje to, z czym się musiał zmierzyć po wypadku. A rzeczywistość okazała się brutalna i niemal niemożliwa do zniesienia. Duże emocje towarzyszyły mi podczas czytania wydarzeń z pierwszych, jakże kluczowych chwil po wypadku. Współczułam, ubolewałam, płakałam, chciałam pomóc, chociaż wiedziałam, że to niemożliwe. Następnie pojawiła się złość, żal, niezrozumienie dla działań personelu medycznego, który opiekował się Józefem. I gdy wydawało się, że po wielu latach i trudnych doświadczeniach będzie już lepiej, dostajemy kolejną dawkę silnych przeżyć.

To nie jest lekka lektura na leniwe popołudnie. To lektura zmuszająca do przemyśleń, chwili zastanowienia i refleksji. Akcentuje, jak jedna chwila, jeden moment, jedna błędna decyzja może zmienić nasze życie o 180 stopni. Książka ukazuje skrajne emocje autora, od całkowitego poddania, po niesamowitą wolę walki i chęć życia. I mimo wszystko cieszenia się tym życiem.

Nie mam w zwyczaju zapisywania cytatów z książek, ale tu zrobię wyjątek, ponieważ uważam, że jest to piękna myśl, która powinna towarzyszyć wszystkim każdego dnia: „nie sztuka żyć kiedy wkoło róże, lecz sztuką jest żyć kiedy dookoła ciernie i osty i jeszcze przeżyć z uśmiechem.”

motyle_w_glowie

Wychwalanie książki tylko dlatego, że jest o niepełnosprawności to jednak ani nie ten profil ani nie ten czytelnik. Daruję sobie jedynie nawiązanie do samego autora, nie przeczytacie więc co mi się ciśnie.

Czytając tę historię trzeba pamiętać, że jest ona napisana przez osobę prostą, z górskiej głuszy, bez oparcia w innych, do tego niesprawną fizycznie, która sporo przeszła. Historia została spisana osobiście a jej ostateczna forma została jedynie "kosmetycznie" poprawiona. Nie, to nie są zarzuty, po co więc to pisze? Po to aby mieć świadomość okoliczności jej powstania bowiem nie jest to styl i język do którego przywykliśmy w redagowanych, dopracowanych a co najważniejsze przemyślanych książkach. Pamiętajmy też, że wszystko działo się w latach 70 i 80, czyli czasie bez technologicznych udogodnień i przy trudnej sytuacji w kraju. To również istotne chociażby wtedy, gdy dostajemy bólu głowy od metod leczenia, rehabilitacji czy transportu chorego. Co do braku empatii personelu to niestety często znak i naszych czasów. No i od opieki sióstr zakonnych, to się okazuje, że gnać jak najdalej bez względu na czasy. Takie poukładanie sobie tego w głowie, dało mi wytrwałość w ukończeniu książki. Pan Józef pisał tak, jak widział świat. Jego opisy są rzeczywiste, często długie, monotonne, setki razy powielane (mogłyby zamknąć się w 100 stronach). Pisanie przypomina strzelanie z automatu, co absolutnie nie pozwalało mi emocjonalnie się zaangażować. Wiele elementów uznałam za ubarwione, bo człowiek nie może pamiętać aż tylu drobiazgów. Doceniam chęć życia i odwagę opisywania, nawet fizjologicznych, szczegółów swojej choroby. Doceniam analizę choroby z wszystkimi jej elementami. Załamania, odejścia znajomych, rozterki, zmaganie z bólem, wkraczanie w nowe życie itp. itd. Książka ukazuje stosunek ludzi do niepełnosprawności, jak jest odbierana, jak traktowana, jaka jest społeczna świadomość.

Mam nadzieję, że nigdy ja ani moi bliscy nie doświadczą takiej tragedii i żadne z nas nie będzie musiało tyle w życiu przejść. I ok, wiem, że takie książki mogą wielu osobom pomóc, wielu w podobnej sytuacji dać światło nadziei. Gdybyście zatem potrzebowali bardzo średniej literacko książki tylko dlatego żeby docenić jakie macie piękne życie, jacy jesteście sprawni i niezależni to czytajcie, każdy sposób jest odpowiedni. Ja doceniam każdego dnia, co nie zmienia faktu, że książką jestem rozczarowana.

"Życie spisane patyczkiem" to autobiografia  Józefa Stanisława Fronta. Jako nastolatek skoczył do wody i niestety złamał kręgosłup. Od tamtej pory jego życie nieodwracalnie się zmieniło. Choć na początku dawano mu tylko kilka tygodni życia, mężczyzna przeżył o wiele więcej. Już jako niepełnosprawny i nie mogący samodzielnie się poruszać, doświadczył dobroci, złości, niesprawiedliwości, aż po miłość. Połowę swojego życia spędził w pozycji leżącej na brzuchu, w ten sposób mógł wykonywać kilka czynności tj. samodzielne jedzenie czy mycie zębów. Korzystając z komputera spisał swoją autobiografię naciskając patyczkiem trzymanym w ustach na klawisze.

Ta książka to opowieść o przeciwnościach jakich Staszek (bo tak go nazywano) musiał doświadczyć, o bólu, odrętwieniu. Jako niesprawny i leżący wielokrotnie chorował i przechodził dużo zabiegów. Walczył nie tylko cieleśnie, ale także duchowo. Rozpoczynając czytanie poznajemy nastoletniego chłopaka, który poprzez głupi wyczyn zostaje zdany na innych. Jako wierzący w Boga zaraz po wypadku nadal trwa na modlitwie. Jednak z czasem dopada go bezsilność i zaczyna oddalać się od wiary i poszukiwać czegoś innego. Załamany swoim stanem, odsuwa się także od rodziny. Wraz z upływającym czasem powraca do Boga i otwiera się na bliskich. Zaczyna rozumieć, że jego życie już się nie zmieni, dlatego stara się dobrze je przeżyć: "Starałem się żyć i cieszyć się, na ile to możliwe, nowym, ograniczonym, własnym życiem. Na przekór wszystkiemu - trwać." Ale nie jest to łatwe, kiedy prawie wszystko zależy od innych.

Historia opowiedziana przez autora pozwala nam zrozumieć, że "niesprawność nie świadczy o niższości człowieka. O człowieku świadczą myśli i uczynki." Tym, co mnie osobiście bardzo pozytywnie zaskoczyło podczas czytania, był fakt, iż Staszek zakochiwał się w swoim życiu kilka razy i jako niesprawny mężczyzna był w kilku związkach. Także w takich ze znaczną różnicą wieku, choć nigdy nie chciał wiązać się na stałe, bo jak twierdził:  "W moim pojęciu prawdziwa miłość polega na dawaniu piękna, szczęścia i życia, oraz otrzymywaniu od drugiej osoby tego samego." Obawiał się, że nie mógłby tej drugiej osobie dać wszystkiego. Nie mogę tej książki ocenić, gdyż jak dla mnie, to piękna i trudna zarazem historia życia, napisana bardzo przystępnym językiem. Podziwiam Staszka za to jaki był i mam nadzieję, że pamięć o nim nie przeminie.

Józef - autor książki, będąc młodym, zdrowym i w pełni sił chłopakiem, popełnił w swoim życiu jeden nieodwracalny błąd.

Nieudany skok do wody doprowadził młodego i ciekawego życia człowieka do trwałego kalectwa i przykuł go do łóżka na 43 lata.

Niewiarygodne jest to, że Józef Front swoją autobiografię napisał posługując się patyczkiem, trzymanym w ustach.

O czym pragnął nam powiedzieć w swojej książce?

Przede wszystkim autor porusza bardzo ważną kwestię, a mianowicie szacunku do własnego zdrowia i życia. Na własnym przykładzie opowiada, ile jedna lekkomyślna decyzja go kosztowała.

W trakcie czytania można wyraźnie zaobserwować zmieniające się nastawienie Józefa do swojego stanu zdrowia i kalectwa. Początkowo opisuje nam siebie jako załamanego młodego człowieka, który stracił chęć do życia i w pewnym momencie zdecydował nawet sobie je odebrać. Jednak z czasem dostrzegamy zachodzącą w nim zmianę. Czytając o głębokich rozmowach z przyjaciółmi, które Autor tak bardzo lubił, o czynnościach, których Józef nauczył się już jako osoba niepełnosprawna, można zauważyć jak stopniowo godził się z rzeczywistością.

Józef Front szczegółowo opisał służbę zdrowia minionych lat, a także wszelkie skrajne zaniedbania, jakich dopuścili się lekarze i pielęgniarki w stosunku do jego bezwładnej osoby.

Książka "Życie spisane patyczkiem" poruszyła mnie tak bardzo, że momentami nie potrafiłam powstrzymać łez. Całym sercem pokochałam Pana Józefa. Był to niezwykle inteligentny mężczyzna, który niezwykle cenił sobie towarzystwo innych osób, kochał literaturę i otaczający go świat.

Książka jest wspaniała. Bardzo poruszająca i smutna, momentami także wstrząsająca. Pan Józef przeżył 62 lata, z czego większość będąc sparaliżowanym.

Jego autobiografia to idealna przestroga. Warto się zastanowić nad tym, jak cennym darem jest jedyne życie, które posiadamy. Szanujmy je, a także nasze zdrowie. Bo bez tego, nic nie jest tak ważne...

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Feniks