Życie na wynos

Moja pierwsza książka Olgi Rudnickiej. Po prostu WYMIATA!!! Jest rewelacyjna! Napisana lekko i z humorem. A teksty!? Na takie jeszcze nie trafiłam :) Tej książki się nie czyta tylko się pochłania! Polecam każdemu! Gdyby gwiazdek było 10 tyle dostałby tan tytuł.

Pamiętacie "Granat poproszę" tej samej autorki? Błyskotliwą, pomysłową komedię pomyłek przemieszaną z kryminałem i sensacją? Doskonale się składa, ponieważ "Życie na wynos" to kontynuacja perypetii Emilii Przecinek.

Emilia to spoiwo łączące tomy w serii. To bohaterka przewrotna, trudna do rozgryzienia, która walczy z losem jak może a ON i tak rzuca jej kłody pod nogi. A wydawałoby się, że powinna mieć doświadczenie w organizowaniu życia, bo doskonale sobie radzi jako autorka poczytnych książek dla kobiet. Niestety, w wieku czterdziestu lat ma na karku rozwód, dwójkę dzieci, kredyt, matkę i teściową. I nie potrafi określić kto jest najgorszy. Kto by pomyślał, że jedna kobieta może przyciągać do siebie pecha na każdym kroku swojego życia? Na pewno nie Emilia, która sama nie wie skąd te wszystkie problemy się pojawiają, ale mimo tego wszelkiego niefartu czytelnik szybko zrozumie, że tej bohaterki nie da się nie lubić.

Aby urozmaicić życie ukochanej matki, dzieci Emilii wpadają na chytry plan - namawiają kobietę na randki, by ta mogła odetchnąć od trudów życia i zacząć na nowo czerpać z niego radość. I choć pomysł na początku wydaje się dla głównej bohaterki niepoważny, to matka i teściowa szybko dają się jej we znaki i by uciec przed nimi jak najdalej Emilia decyduje się na spróbowanie szczęścia w miłości. Tylko, że już raz się nie udało. Czy to czasem nie jest zły omen? Jak się okazuje, to dopiero początek, bo nowi kandydaci do miłosnych perypetii nie wydają się wcale tacy urokliwi i romantyczni jak w powieściach kobiety.

Olga Rudnicka to bardzo pomysłowa autorka. Cenię jej twórczość przede wszystkim za dobrą sensację, następnie za kryminał i na końcu - za nutę poczucia humoru. Z tym ostatnim różnie bywa, w jednej powieści śmieję się do łez, w drugiej subtelnie się uśmiecham, ale przyznaję, że tego humoru (mniejszego czy większego) nigdy nie brakuje. To doskonale rozładowuje napięcie, bo w końcu najważniejszym elementem fabuły jest sensacja i - bądź co bądź - kryjący się gdzieś w szafie trup. Tym razem jednak ten znajduje się w piwnicy, a dokładniej, znajduje go sama Emilia i właśnie w tym momencie zaczyna się próba rozwikłania zagadki.

"Życie na wynosi" ma w sobie tą lekkość i swobodę, co wszystkie książki autorki. Doskonale bawiłam się podczas lektury i cieszę się, że mogłam poznać kolejne perypetie losów nieporadnej życiowo Emilii. Gdy na głowie ma się dwie zrzędliwe starsze panie to nic - bo w porównaniu z jedną teściową o zagipsowanej nodze i tendencjach do podglądania (i podsłuchiwania!) sąsiadów, może wyniknąć niezła afera. A kto na tym ucierpi najbardziej? Pomysłowa, zaskakująca, dobrze napisana powieść, która wciąga już od pierwszej strony. Polecam!

Olga Rudnicka swoim stylem pisania coraz bardziej przypomina mi Panią Joannę Chmielewską. Zabawa słowami, humor sytuacyjny, niewielka ilość bohaterów i mistrzowskie dialogi to przecież była wizytówka słynnej polskiej pisarki. Pani Olga Rudnicka jest godna następczynią, a Emilia Przecinek na pewno świetnie czułaby się w "Lesiu", czy w "Romansie wszechczasów". Podkreślam, że podobieństwo do twórczości Joanny Chmielewskiej jest dla mnie wielką zaletą, jednak nie wątpię, że nie wszystkim to odpowiada.

Tym razem nasza bohaterka Emilia Przecinek zostaje porwana w wir wydarzeń związanych ze znalezieniem w piwnicy budynku, w którym mieszka, nieżywego mężczyzny. Denat jest niewiadomego pochodzenia, a dane osobowe mordercy również pozostają tajemnicą. Oczywiście Policja rozpoczyna poszukiwania sprawcy zbrodni, ale okazuje się, że nie jest to wcale sprawa prosta. Śledztwo wydatnie utrudniają starsze Panie (mama i teściowa naszej bohaterki), które plączą i mataczą, próbując co chwila ratować bliskich z wyimaginowanych opresji. Do tego wszystkiego, szukając zbrodniarza, czytelnik przebija się przez korowód sąsiadów Emilii, z których każdy jest potencjalnym sprawcą i każdy ma coś do ukrycia. Czy uda się znaleźć mordercę?

Wątek kryminalny to jedno. Tu akurat zachwytu nie ma, ponieważ Olga Rudnicka knuje intrygę dość płytką i przewidywalną. Schemat zagadki kryminalnej nie zachwycił mnie, ale to nie szkodzi. Dialogi pomiędzy bohaterkami, wpadki i nieporozumienia, zabawa słowami i taka gapowatość głównej bohaterki wynagrodziły mi z nawiązką tę niewielką niedogodność. Czytając powieść rżałam niczym młody źrebak na pastwisku, a oczy zachodziły mi łzami od ciągłego śmiechu. Naprawdę trzeba mieć talent, aby tak wartko i lekko prowadzić rozmowy bohaterek.

Najmocniejszą stroną powieści są właśnie bohaterowie. Serce moje zdobyły dwie staruszki, które mieszkają razem z Emilią i jej dziećmi. Pterodaktyle, swoimi planami i rozmowami, napędzały właściwie całą powieść. Kroku dotrzymywała im Emilia, która postanowiła skończyć z samotnością i znaleźć sobie życiowego partnera korzystając z serwisu randkowego. Okazy, jakie trafiały jej się za pośrednictwem komputera naprawdę robią wrażenie. Dzieci Emilii - Kropka i Kropeczek - również wtrącają swoje pięć groszy do fabuły. Kropeczka rzeczowo i merytorycznie prowadzi Emilię za rączkę przez meandry życia. Kropeczek natomiast w sposób godny typowego nastolatka podbija świat. Każda z tych osób jest wyjątkowa i każda budzi sympatię. Rewelacja.

W całej powieści, od pierwszej do ostatniej strony panuje taki pozytywny chaos, który porywa i zniewala czytelnika. Mnóstwo sympatycznych nieporozumień i sytuacyjnych wpadek uskrzydla zarówno książkę jak i serce czytelnika. To naprawdę dobra powieść dla każdego, kto chce przeżyć chwile niczym nieskrępowanego śmiechu. Mam nadzieję, że Emilia Przecinek nie opuściła jeszcze głowy Pani Rudnickiej i odwiedzi mnie na kartkach kolejnej książki.

Kolejna lekka, zabawna, relaksująca książka pióra Olgi Rudnickiej.

Bohaterką jest Emilia Przecinek, znana z książki Granat poproszę.

Moja recenzja tej książki tutaj (klik).

Po raz kolejny Rudnicka robi wszystko, żeby w życiu jej bohaterów nawet na moment nie zapanowała nuda i żeby czytelnicy ani przez jedną stronę nie nudzili się.

Fabuła nie należy do skomplikowanych. Znowu mamy trupa, który tym razem objawia się w piwnicy. Trupem jest tajemniczy męźczyzna, o którym nikt nic nie wie. Rusza śledztwo. Prowadzi je oczywiście policja. Ale co tam profesjonalni śledczy, skoro do akcji dochodzeniowej włączają się także dwie wielce wścibskie i niesamowicie uparte starsze panie, które działają o wiele sprawniej niż policja.

Więcej o fabule nie napiszę. Nie chcę wam odbierać przyjemności wynikającej z lektury. Świetna zabawa i mile spędzone godziny gwarantowane.

Rudnickiej udało się stworzyć wprost niesamowitą historię z maksymalnie przerysowanymi postaciami i ich kuriozalnym do granic absurdu zachowaniem. o dziwo takie przerysowanie nie przeszkadzało mi absolutnie. Autorce udało się wszystko tak opisać, tak ze sobą powiązać, że nic nie razi, a całość to wyśmienita komedia absurdów.

Życie na wynos czyta się świetnie, lekko, z prawdziwą przyjemnością. Rudnicka ma lekkie pióro, niesamowite poczucie humoru, cięty język, spostrzegawcze oko (celnie obrazuje i puentuje nasze przywary) i zdolność przelewania wszystkiego na papier w arcyciekawy sposób.

Książkę polecam wszystkim lubiącym dobrą literaturę, ceniących lektury z przymróżeniem oka, momentami odrobinę wyolbrzymionymi sytuacjami, czasami nawet bardzo nieprawdopodobnymi.Jestem przekonana, iż pokochacie Emilię Przecinek, ale także wiele innych postaci :)

Emilia Przecinek znów wpada w kłopoty… Jeszcze przed chwilą jej największym problemem było stworzenie erotycznej sceny w aktualnie pisanej książce, a teraz nagle pojawia się trup. Dzieci się mądrzą, babcie szaleją, agentka mdleje, a ona biedna nieudolnie próbuje zapanować nad sytuacją.

Życie na wynos jest kontynuacją Granat poproszę. Obie książki opowiadają bowiem o szalonej rodzinie Przecinków. O fabule nie mogę zbyt wiele mówić, ważne jest jednak to, że znów pojawia się trup, którego znajduje biedna Emilka. Teściowa i matka tradycyjnie nie dają za wygraną i na własną rękę pragną rozwiązać śledztwo. To właśnie one grają w tej książce pierwsze skrzypce, więc jest naprawdę wesoło! Autorka miała świetny pomysł, aby stworzyć duet szalonych i młodych duchem staruszek.

Uwielbiam styl Olgi Rudnickiej i chociaż tym razem fabuła była dla mnie przewidywalna, a wątek kryminalny w ogóle nie zachwycił, to i tak doskonale się bawiłam. Lekki i skrzący się dowcipem język, humor sytuacyjny i ciepło rodzinne, jakie biło z książki stanowczo wystarczają do tego, żeby dać odpocząć od problemów codzienności. Sama mam podobnie zwariowaną rodzinę, więc Życie na wynos czytało mi się podwójnie dobrze.

Żałuję, że nie zostały bardziej rozwinięte wątki relacji między bohaterami i romantyczne podboje Emilki. Uwielbiam tę bohaterkę za jej nieporadność i oderwanie od rzeczywistości, więc chętnie potowarzyszyłabym jej na większej ilości randek w ciemno! Jestem jednak pewna, że jeszcze będę się mogła spotkać z Emilką, świrniętymi starszymi paniami, Kropkiem, Kropką i przystojnym policjantem. Oj, coś czuję, że będzie się działo i bardzo na to czekam!