Życie marionetek

Nie da się nie kochać powieści TJ Klune. To autor o nieograniczonej wyobraźni, którego twórczość bardzo mocno nawiązuje do wartości współczesnego świata przy jednoczesnym bajkowym otoczeniu. Nie czujemy więc natężenia lekcji, którą przyjmujemy a jednak po zamknięciu ostatniej strony nieustannie rozmyślamy oraz analizujemy jak mocno to wszystko na nas wpłynęło.

Najnowsza powieść autora utrzymana jest w podobnym tonie. To fantastyka, której celem jest ukazanie nadzwyczajności świata, jego piękna oraz wielowarstwowości ludzkiej natury. Każdy bohater, zarówno ten na pierwszym jak i drugim planie, pochwalić się może zestawem osobistych cech charakteru, pokazują swój indywidualizm. Wraz z Klune walczymy o dobro jednostki, o akceptację oraz zrozumienie, o komfort życia w poczuciu bycia chcianym i kochanym. Oczywiście to wszystko w żaden sposób nie przytłacza, ponieważ autor snuje swoją opowieść niczym bajkę dla starszego czytelnika.

Wysoko w koronach drzew zbudowano dom, a w nim zamieszkały cztery wyśmienite osobowości. Niewielki odkurzacz upominający się o uwagę, urocza, ale i sadystyczna pielęgniarka a także siwobrody android - wynalazca Giovanni Lawson. Wśród nich mieszka również człowiek, który splata ich w jedną rodzinę. Żyją w ukryciu, bezpieczni i szczęśliwi, ale pewnego dnia coś burzy ich wybudowany spokój. Przeszłość upomina się o uwagę a niebezpieczeństwo drapie pazurami do drzwi.

Mój ulubiony motyw drogi rozgaszcza się na stronach tej powieści i pozwala nam wraz z bohaterami odbyć trudną wędrówkę pełną przeszkód. Obserwujemy zachodzące w nich zmiany, dostrzegamy płynne emocje, trzymamy ich za rękę dla mentalnego wsparcia. To nie będzie proste wyzwanie, autor bowiem na każdym kroku ukrył wiele podtekstów i czasami wręcz zmusza nas do czytania między wierszami, ale to wszystko dla naszego dobra, abyśmy otworzyli oczy na świat, zrozumieli potrzebę równości a także siłę wielkiej przyjaźni.

Można się wzruszyć podczas czytania, można również samemu postawić się na miejscu postaci. "Życie marionetek" angażuje, pobudza wyobraźnię i stawia pytania o kwestie moralne. Powieść dedykowana jest każdemu czytelnikowi, bez względu na literackie upodobania, ponieważ łączy wiele motywów i sięga po to co aktualnie najważniejsze. TJ Klune po raz kolejny udowadnia jak daleko sięga jego talent tworząc bajkowy klimat w świecie pełnym chaosu.

Niezwykle oryginalne spojrzenie na klasyczną bajkę o Pinokiu prezentuje nam TJ Klune w swojej najnowszej książce "Życie marionetek". To nie jest kolejny przewidywalny retelling, a bardziej nowoczesna, odważna opowieść, która eksploruje świat rządzony przez roboty.

W tym niezwykłym świecie, w którym ludzie ustępują miejsca maszynom, Klune przekracza granice konwencji. "Życie marionetek" to więcej niż bajka dla dzieci. Autor odważnie wplata nieco przekleństw i aluzji, tworząc narrację dla dojrzałego czytelnika, gotowego na odrobinę śmiałości.

Victor, jako jedyny człowiek wśród androidów, staje w obliczu nie tylko niebezpieczeństw, ale i fascynujących postaci. Klune zgrabnie wprowadza czytelnika w świat robotów, przedstawiając postacie, które dodają opowieści humoru i lekkości.

Czytelnik może się spodziewać zarówno emocji, jak i refleksji nad rolą technologii w naszym życiu. "Życie marionetek" to doskonałe połączenie magicznej przygody, humoru i spojrzenia na klasyczne motywy w zupełnie nowy sposób.

Jak się jak zwykle przy książkach tego autora bawiłam przewspaniale.

"Życie marionetek" to piękna historia, zainspirowana książką "Pinokio".

To już moja druga książka tego autora i wiem, że na pewno sięgnę po kolejne. Klune tworzy naprawdę ciekawe, oryginalne i piękne opowieści.

Jestem zauroczona tą historią, choć zazwyczaj nie przepadam za książkami science fiction w których pojawiają się roboty. Nie moje klimaty. Jednak tutaj ich obecność w ogóle mi nie przeszkadzała. Co więcej, postaci są naprawdę świetne. Mają swoje wady ale dzięki nim nawet zyskują.

Bardzo podobał mi się również pomysł na fabułę. Poznajemy pewną rodzinę, specyficzną i ze sobą nie spokrewnioną. Ci bohaterowie pokazują, że to nie więzy krwi tworzą relacje, a wzajemne odnoszenie się do siebie. Gdy jeden z nich zostaje pojmany, reszta wyrusza w podróż, która ma na celu ocalić ich bliskiego.

Jak wspomniałam polubiłam bohaterów tego tytułu. Są bardzo wyraziści. Na przykład pielęgniarka Ratched, będąca robotem, która ma w moim odczuciu delikatne rozdwojenie jaźni. Jest jednocześnie opiekuńcza, urocza i sadystyczna. Niekiedy budziła nawet we mnie lekki niepokój tą swoją chęcią do "dorzynania" innych, a w szczególności Ramba. Rambo to również ciekawy robot. Jest on głupiutki, boi się różnych rzeczy i lubi być w centrum uwagi swoich bliskich. Historia zyskuje dodatkowo dzięki temu duetowi.

Jestem zauroczona tą lekturą. Mamy tutaj bunt maszyn. One panują światem. Zakończył się czas ludzi. Jest to jednocześnie interesująca i przerażająca wizja.

Jeśli macie chwilę koniecznie sięgnijcie po tę pozycję.

Co według Ciebie chce czytać Pokolenie Z, czyli osób urodzonych pomiędzy 1995 a 2012 rokiem?

Osobiście zauważyłam, że najchętniej czytanymi przez nich książkami jest fantastyka, która wkracza w nasz realny świat. Do tego jeszcze trzeba dodać wątek „found family” i mamy lekturę satysfakcjonującą. Dlatego jeżeli szukasz książki w tym klimacie to koniecznie sięgnij po „Życie marionetek” autorstwa TJ Klune’a.

„- Pracodawcy nie trzymają pracowników w klatkach [...] - I tu się mylisz, najdroższa. Doskonale wiem, że pracodawcy w dawnych czasach trzymali pracowników właśnie w klatkach. Nazywały się boksy. Biurowe”.

„Życie marionetek” to książka z pogranicza fantastyki i science fiction, która idealnie nawiązuje do naszych obecnych czasów. Humor przeplata się tutaj z życiowymi mądrościami, ogromem ciepła i niesamowitą przygodą.

Na przykładzie barwnych bohaterów Autor po raz kolejny oddał w nasze ręce powieść, która opowiada o dorastaniu i odnajdywaniu siebie oraz swojego miejsca na świecie. Jak zawsze uświadamia, że nie ważne jest to co inni myślą na nasz temat, a powinno nas obchodzić jedynie to co sami o sobie myślimy. Niejednokrotnie zmusza do refleksji i zatrzymania się nad tym co tu i teraz, nad człowieczeństwem i przede wszystkim wartościami jakimi kierujemy się w życiu.

Tutaj każda z postaci jest wyjątkowa i nietuzinkowa. Każda z nich ma swoje własne doświadczenia te przyjemne, ale i trudne. Jednak to jak wszyscy się ze sobą dogadują i wspierają tworząc niesamowitą rodzinę z wyboru jest genialne.

„- Ponieważ wszystkie istoty zasługują na to, by żyć, a przy tym żeby nie musiały nikomu służyć. - Mamy w życiu cel - podjęła pielęgniarka - wykraczający poza nasze oprogramowanie”.

„Życie marionetek” to kolejna piękna i dająca nadzieję książka w dorobku Autora. Pomimo, że nie jest to do końca to co Autor chciał stworzyć (o czym sam wspomina w posłowiu) to jednak oddał w nasze ręce perełkę, która zyska wielu fanów. P O L E C A M !

Lubicie tak zwany wątek "found family" w literaturze? Ja przyznam, że jest on jednym z moich ulubionych!

W książce "Życie marionetek" autorstwa TJ Klune'a również znajdziemy tego typu rodzinkę złożoną z naprawdę wyjątkowych bohaterów.

Giovanni Lawson wraz ze swoim synem Victorem żyją w lesie, w zbudowanym przez ojca domu na drzewie. Towarzyszy im wiecznie potrzebujący atencji odkurzacz oraz robotyczna pielęgniarka z czarnym poczuciem humoru i ciętym językiem. Gio jest prawdziwym konstruktorem, dlatego też gdy Victor, chcący iść w jego ślady, znajduje na wysypisku pokiereszowanego androida, postanawia go naprawić. MAL, bo tak ma na imię android, skrywa jednak pewne sekrety, które zna również ojciec Victora. Jednak gdy Gio zostaje pojmany, cała czwórka rusza mu na ratunek.

Książka stoi na pograniczu fantastyki z science fiction, co idealnie wpasowuje się w wykreowany, trochę postapokaliptyczny, robotyczny świat. TJ Klune jest świetny w tworzeniu nietuzinkowych postaci. Każda z nich jest wyjątkowa z własną, nierzadko trudną, przeszłością. Natomiast razem tworzą coś niesamowitego. Uzupełniają swoje braki i są gotowi poświęcić się dla pozostałych.

Autor tworzy naprawdę fascynującą opowieść o dorastaniu i odkrywaniu swojego miejsca na świecie. Pokazuje, że nieważne jest to jak patrzą na nas inni, tylko to jak my widzimy samych siebie. Jest to powieść, która przeplata humor z ogromem ciepła i wyjątkową przygodą. Jak dla mnie był to strzał w dziesiątkę, jednak wiem, że poczucie humoru autora nie do wszystkich trafi.

Uwielbiam powieści TJ Klune'a za to, że dają nadzieję. Nadzieję na to, że każdy może być kochany mimo jego wad i błędów popełnionych w przeszłości, bowiem każdy zasługuje na drugą szansę i szacunek drugiego człowieka.. bądź robota!