Żyć jest lepiej

"Powiedziała mi, że życie jest niczym kwitnący ogród wiosną. Ja widziałam jedynie brzydotę połamanych gałęzi trzeszczących na wietrze"

Dzisiaj przychodzę do Was z książką "Żyć jest lepiej", która opisuje historię wkraczającej w dorosłej życie Laury. Spotykamy ją w momencie, gdy wyjeżdża do wójostwa do Wrocławia, gdzie rozpoczyna studia.

Ten czas jest dla niej bardzo trudny. Zmiana środowiska, nowe miejsca i przede wszystkim nowi ludzie. Jej własna, ciężka historia z chorobą nie ułatwia jej nawiązywania relacji z rówieśnikami. Laura, która boryka się z zaburzeniami odżywiania nie jest w stanie funkcjonować w normalny sposób. Nie wychodzi ze znajomymi, bo obawia się pobytów w klubach, domówkach, restauracjach, tam wszędzie ludzie jedzą. A każda nadprogramowa kaloria dla dziewczyn to stres, z którym nie potrafi sobie poradzić.

W świecie ciągłego strachu i depresji spotyka inną zagubioną duszę, Tytusa. Chłopaka o wątpliwej reputacji, smutnym spojrzeniu i wielkiej pasji. Tych dwoje spróbuję odnaleźć wspólną drogę.

Autorka porusza bardzo popularny i równie ważny temat zaburzeń odżywiania u dorastających dziewcząt. W świecie pełnym idealizowanych kobiet, niewiele trzeba, by zburzyć samoocenę nastolatek. Do tego brak relacji z najbliższymi, odpowiedniego wsparcia pogłębia problem.

Ta powieść świetnie opisuje codzienną walkę z niewidzialnym wrogiem, strach przed każdym kęsem niezaplanowanego posiłku. Potrafiłam wejść w buty głównej bohaterki i poczuć jej emocje.

Tytus to kolejny bohater z problemem, tutaj mamy już wątek alkoholowy wyciągnięty z korzeni jego rodziny. Depresja, obawy przed odrzuceniem nie ułatwiają im w budowaniu wspólnych chwil, czy im się uda musicie przeczytać sami.

Całość napisana jest w bardzo przystępny sposób, angażuje czytelnika i zaciekawia. Wzbudza przy tym emocje i zmusza do refleksji.

To bardzo do ta pozycja dla młodych dziewczyn, ale też każdej kobiety.

„Żyć jest lepiej” to książka Agnieszki Kareckiej wydana przez Wydawnictwo Szósty Zmysł.

Książka opowiada historię młodej Laury, która wyjeżdża na studia do Wrocławia. Dziewczyna mieszka z ciocią i wujkiem, znajduje pracę i stara się odnaleźć w wirze nowych znajomości. Wszystko byłoby prostsze, gdyby Laura nie zmagała się z zaburzeniami odżywiania.

Przede wszystkim trzeba wspomnieć o tym, że Agnieszka Karecka ma bardzo płynny styl pisania. To, co mogłoby być dla niektórych problematyczne, w tej książce jest czymś jakby na porządku dziennym. Jest budowanie relacji, zaburzenia odżywiania, alkoholizm, rozpad rodziny, śmierć, strata, wyrzuty sumienia, depresja. A jednak, mimo takiego nagromadzenia, nie jest ciężko przebrnąć przez książkę. Ciężkie tematy, a mimo to przyjemność z czytania.

Autorka pokazuje, jak ciężkie jest funkcjonowanie wśród ludzi, którzy nie mają pojęcia o zaburzeniach odżywiania. Prawda jest taka, że ktokolwiek zacznie grzebać w bagnie o nazwie „eating disorders”, nie pozbędzie się tego tak łatwo. Laura, która niby ma pewne epizody za sobą, podświadomie przelicza wszystko w głowie, dokonuje wyborów, które są „słuszne” według jej głosu (nie)rozsądku, ocenia, ile będzie musiała spalić kalorii, gdy zje coś nadprogramowego lub nieoczekiwanego. Tutaj bardzo podobała mi się scena w restauracji, gdzie rodzina Laury nie zdawała sobie sprawy z tego, jak czuje się dziewczyna, gdy wcześniej przestudiowała menu i zabrakło tego, co było jedynym sensownym wyborem, jedynym możliwym w obliczu zaburzeń odżywiania. I właśnie porównując sytuację Laury do sytuacji jej ciotki, Laura jest w fazie „po”, która nigdy nie jest tak naprawdę „po”, gdy niby chce się być zdrowym, a jednak zachowuje nawyki z choroby.

Niestety nie przekonała mnie relacja Laury i Tytusa. Jak bardzo ich historie osobno miały sens, tak nie czuć było tej chemii, tej miłości, która miała leczyć, dawać nadzieję i motywować. Wydaje mi się, że zbyt mało interesowała mnie sama historia Tytusa, aby w to aż tak bardzo się zaangażować. Główną bohaterką jest tutaj nie bez przyczyny Laura i to ona przyćmiewa Tytusa. Dla mnie to plus, wolałam historię Laury.

Tak samo zbyt mało poruszyła mnie śmierć ważnej dla Laury osoby. Jakoś tego nie poczułam, mimo że wiedziałam, jak istotną osobą jest dla bohaterki. Personalnie wczułam się w sytuację, ponieważ doświadczyłam podobnego, aczkolwiek nie byłam w stanie aż tak zjednoczyć się z Laurą. Wydaje mi się, że to wpływ niedawno przeczytanej „How to make friends with the dark”, gdzie każde zdanie było dla mnie emocjonalną bombą. Tutaj działo się dużo, problemów było wiele, autorka płynnie je przedstawiła i im nie umniejszała, a jednak czułam jakieś spłaszczenie.

Autorka za sprawą przebiegu całej historii uświadamia, jak ważne jest przepracowanie wszystkiego wewnątrz, próba poradzenia sobie samemu, ale również wsparcie bliskich i oczywiście pomoc specjalisty. Podobał mi się końcowy wątek z listami, choć według mnie był trochę zbyt patetyczny, ale pewnie – może być sposobem na ogarnięcie tego, co w nas siedzi. Tak czy inaczej, Agnieszka Karecka pokazuje, jak ogromne piętno mogą odcisnąć wydarzenia z przeszłości na naszym życiu.

Podsumowując, mimo, że nie wszystko poruszyło mnie w książce, to czułam się komfortowo i dobrze, czytając ją. Nie mam nic do zarzucenia autorce w kwestii poprowadzenia wątków problemowych, mimo mojego dystansu względem Tytusa. Ogólnie polecanko, jest dobrze.

Jeśli lubicie książki, które w płynny sposób przedstawiają poruszające historie, sięgnijcie po „Żyć jest lepiej”.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Szósty Zmysł.

Moje pierwsze spotkanie z książką autorki uważam za bardzo udane. Urzekająca, lecz trudna historia Laury oraz Tytusa. Oboje przeszli w swoim życiu sporo zawirowań.

Laura, obecnie studentka, ma za sobą walkę z anoreksją. Wielkie wsparcie ma w swojej babci. Tytus też ma za sobą problemy, przechodzi terapię po depresji.

Przypadkowo tych dwoje spotyka się. Ich lęki, niska samoocena są przeszkodą w nawiązaniu bliższych relacji. Ta wzruszająca historia ma jednak dla młodych dobre zakończenie. Gorąco zachęcam do lektury!

Autorka porusza trudny temat depresji i anoreksji. Zwraca uwagę, że w takich trudnych momentach w walce z chorobą, ważne jest wsparcie najbliższych. Książka jest napisana wspaniałym językiem, dużo tu emocji. To mądrze napisana historia zapadająca w pamięci czytelnika.

Dziewczyna głodna. Dziewczyna syta. Co jest kłamstwem?

Chłopak smutny. Chłopak szczęśliwy. Co jest kłamstwem?

Bohaterowie poznają się w trudnym dla obojga momencie życia. Laura wyjeżdża do Wrocławia, bo chce stać się samodzielna. Tytus wraca do miasta, ponieważ pragnie odciąć się od błędów przeszłości. Oboje młodzi, wrażliwi, łaknący miłości... A demony, z jakimi przyjdzie im się zmierzyć, mają okrutne twarze.

Los rzuca Laurze i Tytusowi wyzwania, którym trudno podołać zwykłej osobie. Ich walka o jutro, o szczęście i o przyszłość nie rozegra się w przeciągu jednej nocy. Ich choroby to coś więcej niż głód i smutek, to wieczna walka. Przed nimi długa droga – czy będą próbowali przejść ją samotnie?

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, ale słyszałam wcześniejszych powieściach Agnieszki. Do sięgnięcia po "Żyć jest lepiej" skusił mnie intrygujący opis i okładka, która niesamowicie przyciąga oko. Język jakim posługuje się autorka mimo poruszanych trudnych i bolesnych tematów jest bardzo przyjemny w odbiorze, co sprawia, że książkę czyta się z dużym zainteresowaniem i naprawdę ekspresowo. Od pierwszych stron całkowicie oddałam się lekturze i nie odłożyłam książki póki nie poznałam zakończenia historii bohaterów. Fabuła książki została w intrygujący sposób nakreślona, dopracowana i równie dobrze poprowadzona, a bohaterowie wykreowani przez Agnieszkę to postaci niezwykle prawdziwe, autentyczne wręcz ożywają na kartach powieści. Myślę, że śmiało moglibyśmy się z nimi utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne troski i znoje. Historia została przedstawiona w dwóch płaszczyznach czasowych: przeszłość i teraźniejszość, dzięki czemu możemy lepiej zrozumieć podwaliny losów Tytusa i Laury. Historia została przedstawiona z perspektywy obojga bohaterów, co pozwoliło mi lepiej ich poznać, dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się borykają, a tym samym lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Oboje mimo młodego wieku doświadczyli już naprawdę wiele, to co wydarzyło się i nadal dzieje wokół nich, w ich głowach odcisnęło ogromne piętno na ich obecnym życiu. Ta książka z pewnością wywoła w Was całą lawinę emocji, ja razem z bohaterami przeżywałam wszystkie wydarzenia z ich życia i naprawdę zastanawiałam się jak będzie wyglądał ich kolejny krok, kolejny dzień.. Autorka w swojej powieści porusza szereg ważnych i ponadczasowych kwestii: zaburzenia odżywiania, choroba psychiczna, depresja, które dodatkowo potęgują chęć dalszego czytania i tym samym zmuszają do głębszych przemyśleń nad własnym życiem i wyborami jakich dokonujemy każdego dnia. To historia, która daje nadzieję na lepszy czas, lepsze jutro, wystarczy tylko chcieć i otworzyć się na miłość, bo ona czasami okazuje się najlepszym lekarstwem. Świetnie spędziłam czas z tą książką i będę z pewnością wracała jeszcze do niej myślami! Czekam na kolejne powieści autorki! Polecam! Moja ocena 9/10.

Wpadłam dziś z moją opinią na temat tej poruszającej powieści. Na moje nieszczęście wpadła mi za szafkę i kompletnie o niej zapomniałam.🙈

Zatracając się w lekturze, poznacie Laurę i Tytusa. Oboje to młodzi, poharatani przez los ludzie. Ona przyjeżdża studiować, aby pokazać swoją samodzielność. On wraca do miasta, aby zapomnieć o boleśniej przeszłości. Los połączy tę dwójkę. Czy ich przyjaźń okaże się lekiem na całe zło? Czy razem wygrają walkę ze swoimi demonami przeszłości?

Jestem kobietką plus size i bardzo chciałbym zmienić swoją wagę, ale uwierzcie mi, że nie jest to takie proste 🙈 Zrobiłam rachunek sumienia i uświadomiłam sobie, że kiedy byłam bardzo młoda, pragnęłam być szczupła. Z pewnością pamiętacie takie akcje szkolne, gdzie zapraszano bulimiczki, anorektyczki do szkoły, żeby nas otrzeć przez podobnym cierpieniem. Wstyd się przyznać, ale w tamtym momencie pragnęłam być na ich miejscu. Po tej lekturze? Nigdy....

Muszę wspomnieć o babci Laury, której nie da się nie polubić. Prawdziwa babcia, a do tego cudowna przyjaciółka. 💜 Dało się odczuć, jaka więź łączy ją ze swoją wnuczką i cholernie bałam się "tego" momentu. 💔

Ksiazka niby lekka, bo styl autorki jest bardzo przyjemny, choć tematyka dość bolesna, ale ważna. Szczerze? Takie książki powinny przeczytać nastolatki, aby ustrzec je przed popełnieniem błędów młodości. Mnie ta książka otworzyła umysł na wiele spostrzeżeń, bo

oprócz zaburzeń odżywiania, autorka przybliżyła tematykę depresji, zaburzeń psychicznych. Pokazała, jak ciche i podstępne są te dysfunkcję, jak ciężko je zauważyć i pomóc takim osobom.

Nie spodziewałam się, że pod taką niepozorną okładką dostanę taką emocjonalną powieść. Rzadko sięgam po młodzieżówki, ale nie żałuję, że skusiłam się na nią. Uważam, że autorka świetnie opisała budzące się uczucia między głównymi bohaterami. Uczucia, które było terapią dla nich. Książka gorzko-słodka, ale dająca nadzieję na lepsze jutro.

Polecam sięgnąć, jeżeli macie ochotę pomyśleć, odpocząć od erotyków. Pokażcie tę książkę swoim nastolatkom, które uważają, że są zbyt grube.