Zrozumieć szaleństwo. Najgłośniejszy eksperyment w historii psychiatrii i mroczna prawda, która się za nim kryła

Susannah Cahalan w książce "Zrozumieć szaleństwo" opisuje jak wyglądało leczenie psychiatryczne w XX wieku. Niestety w czasach opisywanych przez autorkę, trudno było nazwać to medycyną. Praktyki, które miały miejsce w szpitalach psychiatrycznych mogą przyprawiać o ból głowy.

Pacjenci traktowani byli jak osoby gorszego sortu. Warunki przebywania w szpitalach psychiatrycznych były dalekie od ideału. Brud, smród, brak opieki i odrażające jedzenie były codziennością.

Zaczął rozwalać ściany, najpierw łóżkiem, a potem gołymi rękami. Nikt go nie powstrzymał, kiedy wrzeszczał i płakał, a jego dłonie, ramiona i nawet twarz krwawiły od kawałków pozdzieranego gipsu. Nikt nie podał mu środka uspokajającego. Zamiast tego pielęgniarka, salowi i pacjenci obserwowali go przez małe okienko w drzwiach do izolatki, tłocząc się przy nim i wyraźnie czerpiąc przyjemność z obserwowania "gorszej osoby", która powoli się wykańcza.

Co najgorsze, lekarze wcale nie znali się na swojej pracy. Przez długi okres pracowali w ciemno, nie wiedząc, co dolega ich pacjentom. Po każdym kroku do przodu, robili dwa kroki do tyłu i dalej nie wiedzieli jak pomagać potrzebującym. Na oddziałach przetrzymywane były osoby zdrowe, a każda próba przeprowadzenia przez pacjenta rozmowy z lekarzem na ten temat, kończyła się diagnozą pogorszenia stanu leczonego.

Nadal jednak nie potrafiliśmy odpowiedzieć na pytanie: Czym jest choroba psychiczna? Albo lepiej: Czym NIE jest choroba psychiczna?

Autorka opisuje losy osób, które chciały poznać sposób funkcjonowania szpitala psychiatrycznego od środka. Zdecydowały się udawać chorych psychicznie. W taki sposób "chorzy" znaleźli się na oddziale. Co ciekawe, każda z osób biorących udział w eksperymencie, podawała dokładnie takie same objawy, jednak diagnozy nie pokrywały się.

Chociaż temat poruszony w książce jest bardzo ważny i interesujący, niestety trudno było mi ją przeczytać. Napisana jest nieprzystępnym językiem, według mnie jest tam za dużo pobocznych, mniej istotnych tematów.

Mimo to polecam przeczytanie tej książki. Zawiera wiele cennych informacji.

Czym jest obłęd? Kto może wyznaczyć granicę pomiędzy szaleństwem a normalnością? Kto może uważać się za eksperta w diagnozowaniu schorzeń, które nie mają neurologicznych przyczyn?

Wiele pytań pozostaje bez odpowiedzi. Susannah Cahalan w swojej książce śledzi fakty z eksperymentu psychologa Davida Rosenhana, który podjął się niezwykle trudnego eksperymentu. Razem z siedmiorgiem zdrowych osób udał się do szpitali psychiatrycznych na terenie Ameryki. Wszyscy symulowali zaburzenia psychiczne, aby trafić na oddziały zamknięte. Wszyscy otrzymali niepokojące diagnozy. Wychodzą dopiero gdy udowodnią, że są "normalni".

Autorka w książce przedstawia swoje badania dotyczące kulis tego eksperymentu, co tak naprawdę wydarzyło się za zamkniętymi drzwiami oddziałów psychiatrycznych.

Ciekawa pozycja ukazująca wiele faktów z historii psychiatrii, jak również podważająca słuszność diagnoz. Nasuwa się również pytanie czy osoby z zaburzeniami mogą liczyć na skuteczną pomoc?

Książka z pewnością jest obowiązkową pozycją dla osób związanych z psychiatrią, jak również dla każdego, kto chciałby poszerzyć swoją wiedzę na temat zagadnień psychiatrii.

Za egzemplarz do recenzji dziękuje wydawnictwu FILIA.

Autorka miała szansę zrobić z tego naprawdę ciekawą pozycję, prezentując czytelnikom nieznane dotąd zapiski i nieopublikowaną książkę doktora Rosenhana, która traktuje o intrygującym eksperymencie. Jednak naginanie faktów pod własną teorię, ignorowanie osiągnięć medycyny i współczesnej psychiatrii, w moim odczuciu, kompletnie gasi potencjał tego tytułu.

⭐RECENZJA⭐

"Czym jest obłęd?

W jaki sposób go zdiagnozować i jak go leczyć?

W poszukiwaniu odpowiedzi, psycholog z uniwersytetu stanfordzkiego David Rosenhan i siedmioro innych, zdrowych osób udało się pod przykrywką do szpitali psychiatrycznych na terenie Ameryki, żeby sprawdzić zasadność diagnoz psychiatrycznych. Zmuszeni do pozostania na oddziale zamkniętym, dopóki nie „udowodnią”, że są normalni, wszyscy ośmioro wyszli ze szpitala z niepokojącymi diagnozami i jeszcze bardziej alarmującymi historiami z czasu ich hospitalizacji.

Przełomowe badanie Rosenhana rozbiło całą dziedzinę psychiatrii, doprowadzając do zamknięcia wielu zakładów psychiatrycznych i na zawsze zmieniając sposób diagnozowania chorób psychicznych..."

Powyższy opis pochodzi od wydawcy

🤯

Ta książka była ciężka... Jest tutaj opisana psychiatria we wcześniejszych czasach oraz późniejszych i obecnych. Powiem Wam, że literatura faktu bywa naprawdę trudna. Autorka podkreśla w ów książce, że niektóre rzeczy są fikcją, a niektore najprawdziwszą prawdą. Czytając taką lekturę, momentami mogą przechodzić ciarki po całym ciele, bo zdajemy sobie sprawę, że są oparte na prawdziwych wydarzeniach. I tutaj tak było! Tak szczerze? Obawiałam się tej powieści, że będzie nudna, będzie napisana trudnym językiem i ogólnie nie przypadnie mi do gustu, jednak niepotrzebnie. Powieść była naprawdę świetnie i ciekawie napisana. Z każdą stroną chciałam wiedzieć więcej i więcej. Zadziwiające było to wszystko, co tutaj znalazłam. Do teraz nie mogę uwierzyć w niektóre rzeczy. Ludzka psychika jest niesamowicie ciekawa i intrygująca. Różne rzeczy, które nami kierują niekoniecznie muszą być widoczne w codziennym życiu, właśnie wręcz przeciwnie, ale to więcej dowiecie się, sięgając po tę powieść. Polecam!

🤯

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję @filiamrocznastrona @wydawnictwofilia 🖤

🤯

"Zrozumieć szaleństwo" od Wydawnictwa Filia to pozycja, z półki literatura faktu. Jak to u Was jest, sięgacie po tego typu opowieści i to niekoniecznie w formie papierowej, ale na przykład oglądacie filmy czy seriale? Sama wzmianka na początku lub na końcu o tym, że wydarzenia, które są zamieszczone w książce wydarzyły się naprawdę wpływają na odbiór całości. Przynajmniej u mnie. Szczerze mówiąc uwielbiam takie historie, bo mam jeszcze większe wrażenie, że to wszystko mogło się dziać tuż obok i nawet o tym nie wiem, a do tego powiązanie z medycyną i ja jestem kupiona! Tylko wiadomo, że nie zawsze jest tak świetnie i może się okazać, że opowieść jest zwyczajnie nudna, napisana nieciekawym językiem lub po prostu nie przypada do gustu, prawda? Już Wam mówię jak było w przypadku tej konkretnej pozycji.

Ośmioro psychologów postanowiło przeprowadzić bardzo ciekawy eksperyment. Postanowili pod przykrywką przyjąć się na oddziały psychiatryczne, zamknięte dodajmy, aby sprawdzić, czy postawione tam diagnozy będą poprawne. Każde z nich weszło tam zdrowe, ale czy wyszło również o zdrowych zmysłach? Okazuje się, że musieli udowadniać, że chorzy nie są, aby ze szpitala wyjść i co jeszcze dziwniejsze, każde z nich wyszło z niego z diagnozami dość niepokojącymi. Wyobrażacie sobie taki moment, kiedy jesteście święcie przekonani, że jesteście normalnymi, zdrowymi na umyśle ludźmi i chcecie tylko przeprowadzić eksperyment i nagle okazuje się, że psychiatrzy twierdzą, że coś jest z wami nie do końca w porządku? Dołóżmy myślenie dość typowe na temat takich miejsc typu biegający po korytarzach w nocy szaleńcy nago i wrzeszczący na cały głos lub dziwne dźwięki, stukania w ściany. Przerażające, nie sądzicie? Właśnie każde z tych ośmiorga ludzi opowiedziało straszne historie z czasu ich hospitalizacji, a całe przedsięwzięcie doprowadziło do przełomu i zamknięcia sporej ilości takich placówek. Czy to dobrze? Czy kiedy za pacjentem zamykają się drzwi oddziału zamkniętego, to dzieją się tam dziwne i niepokojące rzeczy?

Powiem od razu, że to nie jest taka typowa literatura faktu. Autorka bardzo mocno podkreśla, że pewne rzeczy faktycznie się wydarzyły, a inne były fikcją. Zatem należy się zastanowić, po co był nagłaśniany ten eksperyment, bo, że został przeprowadzony to prawda, ale już diagnozy ośmiu pacjentów udających jakieś objawy już nie... gdzieś z tyłu głowy cały czas stuka pytanie: czy łatwo zamknąć na oddziale, potraktować człowieka jak chorego, nie starając się dociec prawdy? Pewnie tak, ale czy również otrzymuje tam pomoc i opiekę, na jaką zasługuje każdy człowiek? Pewnie nie. I w tym momencie Calahan wywołuje całą falę pytań, a czytelnik zaczyna się zastanawiać nad tym, dlaczego choroby psychiczne nazywa się w tej książce obłędem? To według mnie bardzo krzywdzące określenie na osoby, które zmagają się z problemami psychicznymi, co gorsza, jeśli są źle zdiagnozowane, to już w ogóle jest niepokojące. A każde z nas może w pewnym momencie musieć zmierzyć się z takim zaburzeniem więc dlaczego mamy traktować tych ludzi jako... hm, gorszych? Sami musicie sobie odpowiedzieć na to pytanie, a ta książka wami wstrząśnie, aż po samo dno serducha, z którego wyciągnie szok, którego możecie się nie spodziewać.

Wydawnictwu Filia bardzo dziękuję za egzemplarz!