Żniwiarz dusz. Królestwo dusz. Tom 2

Czytaliście "Królestwo dusz" Reny Barron? Jeśli jeszcze nie, zachęcam Was do tego serdecznie, również dlatego, że kilka dni temu swoją premierę miała kontynuacja tej głęboko zakorzenionej w afrykańskich wierzeniach powieści fantasy. Znajomość pierwszego tomu jest przy tym, moim skromnym zdaniem, nieodzowna do dobrego, satysfakcjonującego odbioru treści.

By nie odbierać Wam przyjemności z lektury i nie zdradzać zbyt wielu szczegółów, przejdę od razu do swoich wrażeń.

Kontynuację czytałam z o wiele większym zainteresowaniem niż w przypadku pierwszego tomu, ponieważ zarys całej historii był mi już znany, podobnie jak bohaterowie, do których za moment wrócę. Od pierwszych rozdziałów wciągnęłam się w tę inną niż wszystkie opowieść. Muszę przyznać, że fabuła jest w tej części bardziej uporządkowana mimo równie, a może nawet bardziej zaskakującego jej przebiegu. Autorka funduje nam kilkakrotnie mocno niespodziewane zwroty akcji, powodujące, że osobiste sympatię do bohaterów odwracają się o 180 stopni.

Powiedzenie o książce, że ilustruje walkę dobra ze złem byłoby zbyt wielkim uproszczeniem - nic nie jest tutaj bowiem oczywiste czy czarno-białe. Postacie stojące po obu stronach barykady zmagają się z własnymi wewnętrznymi demonami (tak jakby tych na zewnątrz było jeszcze mało). Miotane wątpliwościami, również moralnej natury, podejmują najtrudniejsze z decyzji, wciąż jednak walcząc o swoje - o  miłość, przyjaźń, przetrwanie, także plemiennej społeczności. A walka przeciw demonom, pragnącym krwawej zemsty i nowego ładu wymaga ogromnego sprytu i przenikliwości, zwłaszcza, gdy na arenę wkraczają kapryśni, odwieczni bogowie z własnym planem porządku świata. Spora dawka adrenaliny w scenach ilustrujących walkę z demonami i wielość ofiar, jakie za sobą pociągają, wzbudzają wiele emocji, ale najbardziej nieoczywista zdaje się być relacja samej Arrah z jej pradawnym alter ego i samym Królem Demonów, który na miłość młodej szamanki do Rudjeka nie spogląda bynajmniej łaskawym okiem.

I właśnie wątek uczuciowy jest w tej powieści tak intrygujący i skomplikowany. Istną torturą jest kochać i nie móc dotknąć ukochanych, z kolei kochać "połową serca", podczas gdy druga rozpaczliwie wyrywa się do wroga - przyprawić może o szaleństwo.

Jeśli jeszcze Was nie przekonałam do lektury, to chyba już nie zdołam, ja w każdym razie z niecierpliwością czekam na finał tej historii.

Spotykamy się przy kolejnej części przygód Arrah. Dziewczyna, która w 1 tomie zrobiła taki rozgardiasz, że głowa mała, ale o tym pewnie już wiecie, bo czytasz recenzję drugiego tomu. Często spotykam się z opinią, że 1 tom zawsze jest ten „hurra” a każdy następny to już dociągniecie historii (oczywiście są wyjątki) tutaj właśnie jesteśmy przy jednej z nich. Pytanie do Was?! Jak zachowalibyście się w momencie, kiedy musicie pomóc rodzinie, która wcześniej Was zdradziła? Czy jesteście w stanie stanąć na czele odpowiedzialności i podjąć się zadania czy jednak pozostawiacie ich samopas?

Muszę przyznać, że autorka dała mi coś czego mało szukać u innych autorów, a mianowicie wykreowała postacie, które są bardzo realne, które mają dobre jak i te złe strony i nie są w żaden sposób wystylizowane i to jest właśnie to co daje mi przynależność do jednych z nich. Drugi tom jest dla mnie czymś w rodzaju „Ciszą przed burzą” Fakt w pierwszym tomie jak hukało od atrakcji tak w drugim tomie armia postanawia zbierać siły i kompanów do kolejnego starcia z demonami, ale jak im to wyjdzie to już zostawiam do waszego odkrycia. Nie będziesz się nudził i adrenalina podskoczy.

Podziwiam naszą złośnicę, ponieważ to przez co przechodzi wymaga od niej nie lada poświęcenia tzn. kochać, ale nie mogąc dotknąć, przytulić ukochanego! Ten motyw w książce jest dla mnie czymś takim intymnym i trudnym do objęcia rozumem. Czy Arrah będzie z Rudejkiem?

Mówią, że błędy nas uczą, kształcą więc sprawdzisz jak Arrah dojrzała do pewnych decyzji, dowiesz się, a może będziesz śledził kobietę, która zmaga się z czymś co jest mega trudne, a mianowicie zmaganie się z samym sobą! Ile będzie w stanie poświecić, żeby pokonać demona ciemności?

A zaczęło się tka niewinnie…

Zachęcam do zmierzenia się z magią, szamanami, demonami, ale i z decyzjami, które mogą okazać się jedyne słuszne raniąc nas samych, ale więcej odkryjesz w 2 tomie „Żniwiarz dusz”. Za swój egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Jaguar, bo to była bardzo przyjemna podróż w głąb siebie jak i Świat w jakim marzy mi się żyć.

Arrah wraz z przyjaciółmi wyrusza na plemienne ziemie, gdzie najprawdopodobniej ukrywają się Ci, którzy przeżyli atak demonów. W tym samym czasie Rudjek wyrusza w swoją podróż, mającą na celu zniszczyć pozostałe demony. Podczas wyprawy odkrywa, że Król Demonów chce wpłynąć na Arrah by ta go uwolniła. Okazuje się, że to nie jest jego jedyny plan. Oboje muszą walczyć by ratować świat, między czasie próbując znaleźć sposób by pokonać antymagie nie pozwalającą im zbliżyć się do siebie. Czy dla Arrah i Rudjeka jest nadzieja na wspólną przyszłość?

Ogłaszam wszem i wobec, że warto było dać szansę kontynuacji. Pierwsza część mnie nieco rozczarowała, za to drugi tom okazał się rewelacyjny. Pierwsze na co chciała bym zwrócić uwagę to fakt, że wydawnictwo odwaliło kawał dobrej roboty przy pracy nad okładką. Osobiście jestem nią zachwycona! A teraz co się tyczy środka... Książka jest przesiąknięta magią od samego początku, do końca. To jest właśnie prawdziwa fantastyka! Bohaterów, bogów, demonów jest tu naprawdę dużo, a mimo to nie miałam problemu z połączeniem faktów i z odnalezieniem się w fabule.

Postać Arrah wzbudziła we mnie mnóstwo emocji. Zauważmy, że tak naprawdę to młoda dziewczyna, na której głowę spadł obowiązek uratowania ludzkości. Można by sądzić, że nie podoła zadaniu, jednak mimo wszystko nie poddaje się i jest gotowa na poświęcenie by pokonać Króla Demonów. Co więcej, walczy również sama ze sobą, gdyż okazuje się, że w niej samej również tkwi problem.

Do samego końca zastanawiałam się czy związek Arrah i Rudjeka ma jakąkolwiek przyszłość. Szczerze w to wątpiłam, ale nadzieja gdzieś nadal się tliła. Teraz pozostaje mi czekać na dalsze losy bohaterów. Mam tylko nadzieję, że nie potrwa to długo!

Pamiętacie książkę autorstwa Reny Barron pod tytułem „Królestwo dusz”? Recenzowałam ją dla Was dość niedawno i przedstawiała historię pewnej dziewczyny o imieniu Arrah. Była na tyle ciekawa, że postanowiłam dla Was zrecenzować drugi tom, o równie pięknej i błyszczącej okładce. Tak oto w moje dłonie trafił „Żniwiarz dusz” i sam tytuł sprawił, że książka bardzo mnie zaciekawiła. Lubię taką tematykę, dlatego nie mogłam się doczekać, aby usiąść wygodnie w fotelu i przeczytać to, co przygotowała dla czytelników autorka. Co tym razem spotka bohaterów?

Główną bohaterką książki „Żniwiarz dusz” jest Arrah, dawniej miała problemy z akceptacją, w dużej mierze dlatego, że jako jedyna w domu nie posiadała w sobie magii. Ten fakt przynosił wstyd jej marce, która zajmowała wysokie stanowisko Ka-Kapłanki. Dziewczyna chciała, aby rodzicielka ją doceniła i była z niej dumna, zamiast tego, sprawy się pokomplikowały. Należąc do potężnej rodziny szamanów spoczywa na barkach każdego członka presja, aby nikogo nie zawieść i utrzymać swój status i szacunek. Matka dziewczyny zaczęła pałać się czarną magią, aby stworzyć sobie nową i o wiele lepszą córkę, która nie tylko będzie posiadała w sobie potężną magię, ale sprzymierzy się i przebudzi Króla Demonów. Co miała zrobić Arrah? Nie mogła pozwolić, aby tak czarny i niebezpieczny scenariusz się spełnił. Zrobiła wszystko, co konieczne, aby zdobyć magię, jednak cea była zbyt wysoka. Królestwo pogrążyło się w chaosie, a na niej samej po raz kolejny spoczywa ogromna odpowiedzialność. Dziewczyna powróciła na rodzinne ziemie, tutaj też odkrywa, że czeka ją o wiele więcej wyzwań niż sądziła. Rudjek wybijał ostatnie demony, które jakimś cudem ocalały. Wszystko wskazuje na to, że Król Demonów nie powiedział jeszcze ostatniego słowa, jeśli Arrah w porę niczego nie zrobi to nastąpi zniszczenie wszystkiego i wszystkich. Czy uda jej się w porę przeciwstawić? Czy wspólnie z Rudjkiem ocalą królestwo?

„Żniwiarz dusz” to świetnie napisana książka i kontynuacja. Świetnie się bawiłam podczas lektury, zafascynował mnie świat szamanów, ludowych wierzeń, magii i niebezpieczeństwa, który wykreowała dla nas autorka. Na rynku pojawiło się wiele książek, które łączą się, czy też czerpią inspirację z różnych wierzeń. Czytałam już książki nawiązujące do mitologii skandynawskiej, greckiej, słowiańskiej, jednak o wierzeniach afrykańskich dowiadywałam się właśnie z książek Reny Barron. Przyznam szczerze, że wcześniej się nią nie interesowałam i nie wiem, czy szukałabym na ten temat informacji, gdyby nie „Królestwo dusz” i „Żniwiarz dusz”. Książka mnie wciągnęła w swój świat, autorka umiejętnie podsycała moją ciekawość zsyłając kolejne wydarzenia, zwroty akcji, których z pewnością się nie spodziewałam. „Żniwiarz dusz” to coś więcej niż historia opisująca walkę dobra ze złem, ona rozbudza w czytelniku wiele emocji. Autorka ukazuje tutaj, że czasami coś, czego się tak mocno pragnie zamiast szczęścia potrafi dać więcej bólu i cierpienia. To świetna książka i powinniście dać jej szansę.

Być może pamiętacie, że w zeszłym roku zachwyciłam się pierwszym tomem serii Królestwo dusz – tomem o tym samym tytule? Jeśli nie, to spokojnie. Wówczas poczułam się tak, jakbym odnalazła prawdziwy diament. Kiedy więc dowiedziałam się, że premierę będzie miała najnowsza powieść Reny Barron – nie mogłam doczekać się lektury. Tak oto w tej recenzji mogę opowiedzieć Wam o swoich wrażeniach i być może określić, czy był to tom lepszy, czy gorszy od pierwszego.

Arrah powraca po dłuższym czasie na plemienne ziemie. Chce odnaleźć tych, którym udało się przeżyć atak demonów. Jej ukochany w tym czasie poluje na ostatnie ocalałe demony – tym samym odkrywając intrygę, która może zniszczyć ich cały świat. Król Demonów pragnie Arrah i nie spocznie, póki jej nie zdobędzie. Jeśli Arrah i Rudjek nie powstrzymają go na czas – zniszczy ON wszystko i wszystkich, by zdobyć to, czego pragnie.

Arrah zdecydowanie dojrzała. Oczywiście, z pewnością znajdą się osoby, które będą na to patrzeć inaczej, lecz ja podczas lektury odniosłam wrażenie, iż ta bohaterka, która w pierwszej części była raczej zlękniona i nie do końca pewna tego, co może, a czego nie – tutaj pokazała, że choć dalej ma takie momenty, to jej pewność siebie wzrosła, a co więcej: siła również. W pierwszym tomie bardzo ją polubiłam, a tu tylko potwierdziłam swoje uczucia. Arrah nie jest idealną bohaterką - bywa dość lekkomyślna i robi pewne rzeczy bez wcześniejszego zastanowienia, lecz patrząc na jej odwagę i determinację w walce z demonicznymi siłami, mogę napisać tylko: wow.

Radjek został potraktowany tutaj zdecydowanie po macoszemu. Podczas lektury czułam, że autorce zależy bardziej na tym, by dobrze wykreować główną bohaterkę, zapominając tym samym o tym bohaterze. W nim tkwi taki potencjał! Cieszę się, że pojawiły się rozdziały, w których przedstawiano akcję z jego perspektywy, jednak i tak momentami czułam, że jest ON spychany na boczny tor. Zamiast niego i tego, co dobrego wnosi do tej historii, Rena Barron wprowadziła nową dla mnie bohaterkę, czyli Dimmę. Ona z kolei wzbudziła moje sprzeczne odczucia i sama do końca nie wiem, czy ją lubię, czy wręcz przeciwnie.

W Żniwiarzu dusz dzieje się naprawdę dużo. W porównaniu do pierwszej części mogę napisać, że prawdziwa akcja toczy się dopiero tutaj. Wypełzające zewsząd demony, niewinni ludzie, którzy ponoszą śmierć za nic, a także walka dobra ze złem, która nie wiadomo, czy ma szansę na powodzenie – to tylko jakieś dziesięć procent wszystkiego, co się tutaj dzieje. Momentami czułam się zagubiona i trochę przytłoczona tym, co autorka tutaj serwuje, jednak ciekawość zwyciężała i brnęłam w tę historię dalej. Zdecydowanie nie jest to książka do bardzo szybkiego przeczytania, ponieważ wymaga od czytelnika pełnego skupienia. Spamiętanie imion bohaterów oraz sytuacji, jakie miały miejsce od początku do końca - to jest wyczyn. Jednak wart zachodu.

Nie potrafię określić jednoznacznie, czy jest to tom lepszy, czy gorszy od pierwszego. Pod względem akcji i zawiłości historii – zdecydowanie wypada lepiej. Jednak patrząc na tę pozycję pod względem ilości występujących postaci oraz elementów, które wypadałoby spamiętać, wygląda to ciut słabiej.

Żniwiarz dusz może spodobać się tym, którzy nie są fanami poprzedniej części - tu autorka pokazuje, na co ją stać i tym samym może odzyskać stracone zaufanie. Jednak domyślam się również, że nie każdy poczuje miłość do twórczości Reny Barron. Warto więc samemu sprawdzić, czy jest to coś dla Was, czy też nie – ja będę zachęcać do samodzielnej lektury i wyrobienia własnego zdania. Jedno jest pewne: akcji tu nie brakuje.