Jeżeli ktoś pragnie wierzyć, że w czasach sarmatów damy były jedynie skromne, nobliwe i cnotliwe, niech nie czyta tej książki!
Maria Kazimiera de la Grange d'Arquien poślubia ordynata Zamoyskiego. A że hulaka nie dba o żonę, ta wpada w ramiona... jego sąsiada, czyli Jana Sobieskiego. Agnieszka Machówna, chłopska córka z Kolbuszowej, dorasta tuż koło dóbr Lubomirskich i pragnie żyć jak oni. Nikt nie wie, w jaki sposób zostaje kochanką cesarza Austrii i dlaczego wierzy on, że ma do czynienia ze spadkobierczynią polskich arystokratów. Siedemnastoletnia Zofia Glavani jest dziewicą, kiedy matka sprzedaje ją polskiemu konsulowi w Stambule. To początek jej drogi prowadzącej na dwór Stanisława Augusta Poniatowskiego. Zostanie żoną Stanisława Potockiego, ale serce podaruje Grigorijowi Potiomkinowi, kochankowi carycy Katarzyny...
Fragment książki
Czy związek trzydziestojednoletniego hulaki z siedemnastoletnią dwórką królowej przy odrobinie wysiłku i dobrej woli obu stron mógł się przeistoczyć w dobre małżeństwo?
Niektórzy z komentatorów, znając ich późniejsze losy, twierdzą, że z połączenia rozpieszczonej ulubienicy Ludwiki Marii z pijanicą i dziwkarzem nie mogło wyniknąć nic dobrego. Od razu przekreślają i skazują na niepowodzenie wszelkie nadzieje na to, by związek mógł przetrwać i rozwinąć się w szczęśliwe dla obojga stadło.
To prawda, że początki były trudne. Już sam fakt odwlekania przyjazdu do Warszawy przez Sobiepana nie nastrajał do niego życzliwie narzeczonej i jej otoczenia. Potem jednakże wspaniałe prezenty i bogata oprawa musiały zrobić dobre wrażenie, zacierając częściowo złe wspomnienia. Po ślubie nie było najlepiej - wszystkie źródła potwierdzają, że noc poślubną pan młody spędził nie w łożu, ale na dywaniku obok łóżka, gdy Marysieńka spała samotnie w pościeli. Co gorsza, związek nie został skonsumowany również w kolejnych dniach i tygodniach. Co było tego powodem, trudno dziś odgadnąć, ale faktem jest, że do pierwszego pełnego zbliżenia między nowożeńcami doszło dopiero po opuszczeniu przez nich stolicy - podczas noclegu w Warce lub nawet po przybyciu do Zamościa.
O autorze
Waldemar Bednaruk - prawnik, historyk, wieloletni wykładowca akademicki. Ceniony w środowisku i wielokrotnie nagradzany za twórczość znawca epoki staropolskiej. Autor i współautor osiemnastu książek oraz ponad stu artykułów. Znaczną popularność przyniosły mu dramaty historyczne Agnieszka przed trybunałem i Reasumpcja Trybunału Koronnego oraz powieści: Kurier ze Stambułu, Harem, Dom gejsz. Książki znalazły uznanie czytelników, zaś o ich atrakcyjności najlepiej świadczy fakt, że dwie pierwsze powieści trafiły na listy bestsellerów miesiąca kilku czasopism i portali internetowych.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura faktu
Jaki charakter ma książka "Zniewalające, śmiałe, złe. Oszustki, intrygantki i awanturnice czasów sarmatów"?
To literatura faktu koncentrująca się na skandalach, intrygach oraz niekonwencjonalnych życiorysach kobiet z epoki sarmatyzmu. Autor przybliża losy postaci takich jak Marysieńka Sobieska czy Agnieszka Machówna, ukazując ich realny wpływ na politykę i obyczajowość. Treść łączy rzetelną wiedzę historyczną z barwnym językiem, co sprawia, że opowieści czyta się z dużym zainteresowaniem. Publikacja odsłania kulisy życia na dworach, burząc stereotyp wyłącznie skromnej i cnotliwej staropolskiej damy. Jest to doskonała propozycja dla miłośników historii obyczajowej szukających prawdy o dawnych wiekach.
Czy publikacja ta zawiera rzetelne źródła historyczne, czy jest to fikcja literacka?
Książka stanowi opracowanie popularnonaukowe oparte na rzetelnych źródłach archiwalnych i faktach historycznych. Waldemar Bednaruk wykorzystuje swoją wiedzę prawniczą, aby zrekonstruować autentyczne procesy oraz wydarzenia z życia opisywanych bohaterek. Czytelnik otrzymuje wgląd w realia XVII i XVIII wieku bez wprowadzania fikcyjnych wątków fabularnych czy zmyślonych dialogów. Każdy opisany przypadek jest poparty szeroką wiedzą autora o ówczesnym systemie społecznym i prawnym. To wiarygodne źródło informacji dla osób ceniących autentyzm w literaturze faktu.
Jakie kompetencje posiada autor w zakresie opisywania realiów epoki sarmackiej?
Waldemar Bednaruk jest uznanym historykiem oraz wykładowcą akademickim specjalizującym się w prawie i obyczajowości staropolskiej. Jego dorobek obejmuje osiemnaście książek oraz ponad sto artykułów naukowych, co gwarantuje merytoryczną poprawność przedstawianych treści. Autor doskonale zna mechanizmy działania dawnych sądów, co pozwala mu precyzyjnie analizować skomplikowane losy awanturnic. Doświadczenie w pisaniu dramatów historycznych przekłada się na dynamiczny i bardzo angażujący styl narracji. Dzięki takiemu zapleczu publikacja łączy rzetelność naukową z wyjątkową lekkością przekazu.
Czy język publikacji jest zrozumiały dla osoby niebędącej zawodowym historykiem?
Narracja jest prowadzona w sposób przystępny i esejowy, co całkowicie eliminuje konieczność posiadania specjalistycznej wiedzy. Autor unika hermetycznego żargonu naukowego, skupiając się na emocjach, motywacjach bohaterek oraz dynamice opisywanych wydarzeń. Każdy rozdział stanowi zamkniętą, zrozumiałą opowieść, co ułatwia swobodne dawkowanie lektury i zrozumienie kontekstu sarmacji. Dynamiczne tempo opowieści sprawia, że książka wciąga równie mocno jak najlepsza powieść przygodowa. To idealny wybór dla czytelników ceniących historie z życia wzięte podane w lekkiej formie.
Dla jakiego typu czytelnika ta pozycja może okazać się nieodpowiednim wyborem?
Książka nie jest odpowiednia dla osób szukających wyłącznie ugrzecznionych i idealistycznych obrazów staropolskiej szlachty. Autor bez cenzury opisuje zdrady, oszustwa matrymonialne oraz brutalne realia walki o wpływy i majątki. Czytelnicy oczekujący klasycznej, suchej monografii naukowej mogą poczuć się zaskoczeni odważnym, momentami wręcz sensacyjnym tonem opowieści. Pozycja ta skupia się na mroczniejszych aspektach ludzkiej natury, co wymaga od odbiorcy pewnej otwartości na kontrowersyjne tematy obyczajowe. Jest to lektura przeznaczona dla dojrzałego czytelnika gotowego na poznanie nieoczywistej prawdy o przodkach.
