Znak Kukułki

"Znak kukułki" to książka pełna sprzeczności, komplikacji i chaosu. Ma jednak mocno specyficzny klimat, który zmusza czytelnika do poznania tej historii do samego końca. Mnie nie porwała tak, jak tego oczekiwałam.

Dramatyczne losy głównej bohaterki poznajemy stopniowo, autorka wprowadza mocno tajemniczy klimat, który od samego początku wywołuje mocne uczucie niepokoju. Alina, czołowa postać tej powieści została adoptowana jako mała dziewczynka, nie ma pojęcia o swojej przeszłości, rodzinie i powiązaniach. Żyje w przybranej rodzinie, w której mężczyzna pełniący rolę ojca pracował jako dziennikarz, co jest istotne dla całej fabuły, bo to właśnie on, przed śmiercią zajmował się tajemniczymi zaginięciami dzieci i zostawił jej pewien list i różne artykuły, które mogły skrywać prawdę o jej prawdziwym losie. Książka ma w sobie mroczny, straszny klimat, który aż wylewa się z każdej strony. Nie jest to łatwa, szybka i przyjemna lektura. Musimy przebrnąć przez akcję, razem z Aliną odkrywając jej przeszłość. Autorka wzmogła ten specyficzny klimat obdarowując główną bohaterkę zaburzeniami snu, które znacząco oddziałują na czytane przez nas wydarzenia. Część rzeczywistości miesza się ze snem, ciężko zrozumieć pewne sytuacje i rozdzielić fakty od wyobrażeń. Jednak postać Aliny nie jest jedyną "oryginalną", poznajemy też narrację Grety i Marii, obie równie niespotykane, owiane nutą osobliwości i jeszcze bardziej mieszające w akcji. Cała ta plątanina zdarzeń i osobowości sprawia, że ciężko mi ocenić tę książkę, bo z jednej strony mamy niespotykany, ciążący i mroczny klimat, a z drugiej zbyt zawiłą, nie do końca zrozumiałą akcję. To taka trochę powieść obyczajowa połączona z thrillerem psychologicznym i fantastyką, oddzielone są tylko cieniutką linią, którą ciężko zauważyć, a da się ją wyczuć. To trudna książka, w której wraz z bohaterami szukamy ich prawdziwego ja, ich tożsamości, może trochę refleksyjne spoglądamy na własne życie. Nie dla mnie są jednak fabuły, w których rzeczywistość zaplata się ze snem, kiedy jedno przenika drugie wywołując osłupienie i dezorientację. Nie pozwalało mi to wgłębić się i zrozumieć postaci Aliny, do czego dąży i jaki jest jej sens. Myślę, że Ci z Was, którzy lubią takie dość specyficzne książki, w których zdecydowanie dużo się dzieję będą zadowoleni, jeśli jednak wolicie bardziej realne, przyziemne powieści to ten tytuł lepiej omijajcie.

"Znak kukułki" to powieść nie dla każdego czytelnika, mnie nie porwała w ten unikalny i niebanalny świat, jednak znajdzie się sporo osób, które przepadną w tym wykreowanym, intrygującym i klimatycznym środowisku.

Anna Bichalska bardzo zaskoczyła mnie tą powieścią. Pewnie zastanawiacie się w jaki sposób, czy ten pozytywny czy może negatywny...? Hmmmm.....Szczerze przyznam, że nawet teraz kiedy jestem kilka dni po jej lekturze, ciężko określić mi ją jednomyślnie.

Poszukiwanie prawdziwej tożsamości, jest wątkiem przewodnim powieści. Okoliczności w jakich nasza bohaterka- Alina zostaje odnaleziona w wielu ośmiu lat, oraz materiały które otrzymuje od umierającego przybranego ojca, zmuszają czytelnika do zagłębienia tematu. Fabuła tej książki bezdyskusyjnie jest ciekawa oraz widać iż autorka poświęciła dużo pracy w jej powstanie. Lecz wątki poboczne które miały moim zdaniem za zadanie, budowanie odpowiedniego klimatu i nadanie historii nietuzinkowej otoczki nie do końca trafiły akurat w moje gusta.

Podsumowując, książka miała dużo więcej pozytywnych cech niż doszukanych przeze mnie tych negatywnych. Z zainteresowaniem będę śledzić wasze opinie dotyczące tej książki. Spędzone z nią kilka dni, zaliczam do przyjemnych a z równie wielką ciekawością sięgnę po „Wzgórze Niezapominajek”. Czytaliście?? Buziaki🎈

Zastanawialiście się, kiedyś nad tym, czy Wasze problemy ze snem mogą mieć głębsze podłoże? Takie, ukryte gdzieś w burzliwych emocjach, wydarzeniach, które chcielibyśmy ze wszystkich sił wymazać z pamięci? Często zaczynamy zdawać sobie sprawę z tego, że może nie zawsze warto znać prawdę, co jeśli jej ciężar będzie na tyle ogromny, że nie będziemy w stanie, go samodzielnie udźwignąć? Zapewne zadacie mi pytanie, czy musimy robić to sami, jednak myślę, że są sprawy, w których nie pomogą nam przyjaciele, czy też rodzina. Pewne prawdy musimy rozgryźć i poukładać sami.

„Znak kukułki” Anny Bichalskiej jest książką, która właśnie nastroiła mnie do takich, a nie innych przemyśleń. Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką, byłam tego bardzo ciekawa, zwłaszcza, że okładka tej książki bardzo mnie zachęcała do tego, aby po nią sięgnąć i uchylić tajemnic z jej wnętrza. O czym jest książka? Czego możemy się spodziewać?

Główną bohaterką „Znaku kukułki” jest Alina, kobieta, która jako dziecko została adoptowana, wszystko, co wie na temat swojej przeszłości to fakt, że została znaleziona w lesie. Pamięć płata jej figla, wydaje się być dziurą, z której nie sposób jest wygrzebać brakujące informacje, których bardzo potrzebowała. Porzucono ją, kiedy była małym dzieckiem, nic nie pamięta z tego okresu, co może być dla niej zbawienne. Alina nie kwapi się, aby poznać swoją przeszłość, zdaje sobie sprawę, że mogłoby to pomóc na jej zaburzenia snu, ale równie dobrze mogłoby zaszkodzić jej psychice. Wszystko się zmienia, kiedy umiera jej przybrany ojciec, który dawniej pracował jako dziennikarz. Dziewczyna znajduje w jego rzeczach pokaźnych rozmiarów teczkę, w której znajduje artykuły i martwiały, które zebrał, a dotyczyły jej pojawienia się. Okazało się, że mężczyzna badał sprawę dziwnych i licznych zaginięć dzieci. Alina była pod wrażeniem tego, co robił dla niej ojciec, postanowiła dokończyć tą sprawę i jednak zacząć poszukiwać prawdy o sobie. Całe szczęście nie została z tym zupełnie sama, jej nowa współlokatorka Greta zdecydowała się jej pomóc w tych poszukiwaniach. Co łączy obie kobiety? Kim jest Greta? Czy uda się bohaterkom rozwikłać tą zagmatwaną tajemnicę?

„Znak kukułki” jest powieścią, przy której trzeba się skupić, być wypoczętym, aby lepiej ją sobie przyswoić. Jest trudna ze względu na to, że autorka przedstawia nam wiele historii, podczas których nie ma się pewności, czy tak naprawdę są autentyczne, czy jedynie snem, wytworzone przez umysł, który się broni. Bichalska jednak potrafi odpowiednio dozować napięcie, wie, kiedy podrzucić czytelnikowi kolejny smakowity kąsek, tłuściutką poszlakę, która sprawia, że myśli dociekającego prawdy czytelnika umykają gdzieś na boczny tor, chociaż ma się wrażenie, że prawie się rozwiązało zagadkę przeszłości Aliny. Snuta przez autorkę opowieść ma wiele niedomówień, które potrafią zaburzyć osąd i zwieść.

W „Znaku kukułki” możemy się doszukać kilku gatunków literackich, dlatego trudno jest jednostajnie jakiś jej przypisać. Mamy tutaj elementy obyczajówki, a także fantastyki, kiedy pojawiają się zagadnienia mistyczne, co było ciekawym zabiegiem, elementy thrillera, ale to, co jest w tym najciekawsze to fakt, że tak właściwie wszystko zależy od czytelnika. Ci, którzy lubią marzyć, podążać w fantastycznych klimatach mocniej będą się doszukiwać tych elementów uważając je, za te najbardziej istotne w całej opowieści. Ktoś, kto woli mocniej, twardziej stąpać po ziemi dostrzeże w niej, coś zupełnie innego.

Książka wciąga, ma niesamowity momentami baśniowy klimat, który napędza czytelniczą wyobraźnię. Tajemnica, dążenie do odkrycia głęboko ukrytej prawdy potrafi zaintrygować na tyle, że nie jest łatwo odłożyć książkę na bok. Jednego jestem pewna przy „Znaku kukułki” nie zaśniecie, będziecie krążyć na pograniczu jawy i snu rozwiązując tajemnice przeszłości.

Alina jako dziecko została adoptowana przez mężczyznę, który znalazł ją na skraju lasu. Nikt nie wie, kim ona naprawdę jest i skąd się w ogóle pojawiła. Od lat cierpi także na zaburzenia snu, ma omamy a jej sny potrafią być niezwykle niepokojące. Przybrany ojciec przed śmiercią zostawia list i artykuły, które mogą pomóc Alinie w odkryciu jej tożsamości i przeszłości. W tym wszystkim towarzyszy jej Greta - nowa lokatorka, której, o dziwo, nie przerażają nietypowe zachowania kobiety. Wręcz przeciwnie, wspiera ją we wszystkim, co przeżywa i stara się pomóc w odnalezieniu odpowiedzi na każde z dręczących ją pytań.

Choć wątek poszukiwań prawdy z dzieciństwa Aliny wydaje się być na pierwszy rzut oka tym głównym, ,,Znak kukułki" to tak naprawdę trzy oddzielne, pozornie nie połączone ze sobą historie. Każda z nich różni się również sposobem narracji. W książce poznajemy Myszę, dziewczynkę inną od swoich rówieśników przez swoje niekonwencjonalne podejście do życia, a także Marię z jej (nie)bajką o Wilczej Dziewczynce. Każdą z tych postaci łączy więcej, niż może się na samym początku wydawać...

Bohaterowie byli unikalni i na swój sposób interesujący. Podobnie było z ich historiami, które z rozdziału na rozdział robiły się coraz bardziej niesamowite Najbardziej podobał mi się jednak wątek Marii, który osadzony był w przedwojennych realiach. Opowiadał o dziewczynie, która potrafi porozumieć się z duchami, uwielbia tworzyć przeróżne historie, a pewnej nocy nieświadomie dowiaduje się o czymś, co miało być przed wszystkimi ukryte.

Prawdę mówiąc, nie spodziewałam się tego, co mnie w tej książce spotkało. Sądziłam, że będzie to zwykły thriller o nietypowej dziewczynie i poszukiwaniach jej prawdziwej tożsamości, lecz dostałam coś na innym poziomie. Zdziwiłam się, gdy dostrzegłam w tej historii obecność spirytystyki, zjawisk paranormalnych oraz elementy horroru psychologicznego. Przez jakiś czas nie mogłam przebrnąć przez początek, ,,Znak kukułki" najzwyczajniej w świecie do mnie nie przemawiał. Już miałam się poddać, lecz postanowiłam dać tej książce ostatnią szansę. I wtedy wszystko się zmieniło.

Anna Bichalska stworzyła nietypowy i zadziwiający świat, gdzie jawa nieustannie łączy się ze snem i nigdy nie jest pewne, co jest prawdą, a co wyłącznie naszym snem.

Perypetie bohaterów naprawdę mnie wciągnęły i nieustannie starałam się rozwikłać zagadkę dziewczyny znalezionej na skraju lasu. Pomimo mojego początkowego sceptycyzmu, ,,Znak kukułki" okazał się być świetnym thrillerem z elementami fantastyki i okultyzmu. Gdy już się w nią wciągnęłam, nie potrafiłam się od niej oderwać. Choć na co dzień nie sięgam po podobne gatunkowo tytuły, ta pozycja akurat bardzo mnie urzekła i zaintrygowała swoją dość niecodzienną i nietuzinkową fabułą.

Tajemniczość i dziwaczność ,,Znaku kukułki" powinna przypaść do gustu każdemu, kto interesuje się niespotykanymi zjawiskami i historiami. Z drugiej strony jest to również książka o odnajdywaniu siebie i dążeniu do odkrycia prawdy o swoim wnętrzu. Zważając na to, że w historii pojawiają się różne, alternatywne rzeczywistości, nikt nie może być pewny, co tak naprawdę jest fikcją, a co prawdą. ,,Znak kukułki" to tytuł dla marzycieli, którzy nieustannie snują przeróżne opowieści, odrywając się tym samym od otaczającego ich świata codziennego. Bo kto wie, może po prostu pasują gdzie indziej?

Alina, kiedy była małą dziewczynką, została znaleziona na skraju lasu i nikt nie wiedział kim jest, skąd się tam znalazła i czy aby na pewno nikt jej nie poszukuje. Ale przez lata nikt nie zgłosił jej zaginięcia, nikt nie zapytał, a ona sama została adoptowana przez sympatyczną parę. Jednak miewa problemy, jako dorosła kobieta nadal miesza sen z jawą, potrafi odpłynąć w bogate w fantazje sny w każdej chwili swojego życia.

Alina nigdy dotąd nie poznała nawet strzępka informacji o swoim życiu jako dziecko, zanim została znaleziona. Miewa jedynie przebłyski zdarzeń we śnie, które nic nie ułatwiają.

Czy kobiecie uda się odnaleźć swoje korzenie i odpowiedzieć na dreczące ją pytania?

*

Jaką ogromną trudność sprawia mi ocena tej książki. Jestem tak kompletnie rozbita, że nie wiem, czy za parę dni, kiedy na chłodno o niej pomyślę, coś w moich odczuciach się nie zmieni.

Zacznę od tego, że pomysł na książkę jest czymś świeżym, nowym - dla mnie. Myślę, że was też mógłby wciągnąć. Ale nie jest to proste, żeby zanurzyć się w tej książce, bo początek to istny koszmar, a potem przez dłuższą chwilę dalej nie jest lepiej. Nic nie wiemy, nic nie jest wyjaśnione. Mamy jedynie postacie, opisane sny i wiele innych rzeczy, które wcale się nie składają. Wyjaśnienie przychodzi późno, dlatego może miałam lekko dość. Ale była ciekawość, był mrok i kiedy powoli puzzle się układały, zaczęłam czerpać przyjemność z jej czytania. Problem tkwi w tym, że moje pragnące realizmu serce wolało do "Znaku kukułki", żeby wreszcie wszystko znalazło logiczne wyjaśnienie. Gdyby skupienie było na wątkach paranornalnych, rozumiem, ale tutaj mieszało się to z fantazją i sama nie wiem, co powinnam o tym sądzić.

Końcówka książki była dobra! Tutaj ukłon i oklaski, bo spodobała mi się.

Czy polecam? Nie odpowiem, powiem tyle, że znajdą się w niej chwile, które zaciekawią, a będą też takie, które was zniechęcą. Jeśli nie straszne wam fantazje senne, przemieszane z rzeczywistością, już bierzcie się za lekturę.