Znajdź to, czego szukasz

„Znajdź to, czego szukasz” autorstwa Izy Maciejewskiej, wydana przez Wydawnictwo Magnolia, to książka, która całkowicie mnie zaskoczyła. I to w najlepszy możliwy sposób. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, do którego podchodziłam z dużą rezerwą. Jestem bardzo wybredna, jeśli chodzi o literaturę obyczajową, bo trudno dziś o książkę, która naprawdę porusza emocje. Na palcach jednej ręki mogę policzyć powieści, które zostały w mojej pamięci na dłużej, a ta zdecydowanie się do nich zalicza.

Przyznam, że długo wahałam się, czy w ogóle sięgnąć po tę pozycję. Ani tytuł, ani okładka nie zachęcały mnie do lektury, a Wydawnictwo Magnolia nie było mi wcześniej znane. Myślałam, że to będzie jedna z tych książek, które przeczytam i odłożę bez większych emocji. A jednak jak bardzo się myliłam!

To książka dobra pod każdym względem, choć słowo „dobra” to zdecydowanie za mało. Już pierwszy rozdział przykuł moją uwagę tak mocno, że nie mogłam się oderwać. Kiedy czytam w drodze do pracy na rowerze albo myślę o książce w pracy, to znaczy tylko jedno hehe jest grubo.

Mocną stroną powieści jest język. Iza Maciejewska to mistrzyni dialogów. Dawno nie czytałam książki, w której rozmowy między bohaterami byłyby tak naturalne, błyskotliwe i emocjonalne. Dialogi są tak dobrze napisane, że miałam wrażenie, jakbym słuchała żywej rozmowy. Bohaterowie, zwłaszcza dwie główne bohaterki, czyli Monika i Kinga, są świetnie wykreowani. Każda z nich jest inna, pełna wad i zalet, ale obie prawdziwe do bólu. Ich relacja pełna sprzeczności (i kłótni) nadaje całej historii ogromną autentyczność.

Nie jest to tylko typowy romans. To historia o życiu, cierpieniu, chorobie i poświęceniu. Autorka zadaje trudne pytania o granice oddania, o to, jak choroba wpływa na relacje rodzinne i jak łatwo zapominamy, co w życiu naprawdę ważne Sceny bliskości są odważne, namiętne, ale też subtelne, napisane ze smakiem i emocją. Użyłam tylu zakładek, że trudno było mi zamknąć książkę, bo chciałam do tych fragmentów wracać.

Dzięki tej powieści inaczej spojrzałam na własny związek i na to, jak łatwo można przegapić chwile, które warto pielęgnować. Poruszyła mnie także perspektywa choroby i domu opieki bo autorka ukazała ją z ogromną wrażliwością i empatią.

Nie wiem, co zrobiłabym na miejscu bohaterów, gdyby ktoś z moich bliskich zachorował na Alzheimera czy nowotwór. Maciejewska zmusza do refleksji i nie pozwala przejść obojętnie obok tej historii.

Jedyny minus? Tytuł i okładka. Ani jedno, ani drugie nie oddaje głębi tej powieści. Tytuł trudno zapamiętać, a okładka nie przyciąga wzroku. Ale, jak to mówią, nie oceniaj książki po okładce bo w tym przypadku można się bardzo pomylić.

„Znajdź to, czego szukasz” to emocjonalna, dojrzała i mądra historia, która zostaje w głowie na długo. Polecam ją z całego serca nawet tym, którzy, tak jak ja, podchodzą z rezerwą do literatury obyczajowej.

Moje kochane Moliki, dziś mam dla Was coś zupełnie innego i na wstępie muszę powiedzieć, że twórczość tej autorki zawsze jawiła mi się jako bardzo emocjonalna i zdecydowanie zapadająca w pamięć. Mimo to, do tej pory nie miałam okazji poznać jej „na własnej skórze”, a mówiąc dosadniej, na „własne oczy”. Pamiętam, jak jakiś czas temu zgłaszałam się do naboru recenzenckiego innej książki tej autorki, niestety bez powodzenia. Ale wiecie co? To nie jest najistotniejsze! Najważniejsze jest to, że autorka sama napisała do mnie, tłumacząc, że tym razem się nie udało, ale żebym nigdy się nie poddawała. Odmowa, owszem tak delikatna, tak pełna uroku, sprawiła, że nie poczułam się gorsza ani niewystarczająca. A uwierzcie mi, nie każdy potrafi tak odmówić. I już wtedy zostałam kupiona po raz pierwszy. Miałam też przyjemność uczestniczyć w jednym ze spotkań autorskich, gdzie zostałam kupiona po raz drugi, ale tym razem jej otwartością i spontanicznością. Choć na co dzień sięgam po zupełnie inne lektury, tym razem zapragnęłam czegoś innego. Idąc za radą pani Izy, zgłosiłam się do kolejnego naboru i tym razem moi kochani się udało. Chociaż miałam lekką obawę czy to będzie coś dla mnie. Przyznam Wam szczerze: dawno nie czytałam tak emocjonalnej książki. Ona zachwyca, zaskakuje, wzrusza… i zmusza do głębszej refleksji.

Książka jest niebywała i przede wszystkim niebanalna. Autorka porusza w niej szereg trudnych tematów, które na pierwszy rzut oka nie wydają się ani „chwytliwe”, ani „poczytne”. A jednak trafiają prosto do czytelniczego serducha. To nie jest kolejna opowieść o miłości w romantycznym kontekście, choć i taka się tutaj pojawia. To przede wszystkim historia o miłości rodziców do dzieci i dzieci do rodziców, o skomplikowanych relacjach rodzinnych, o bolesnych doświadczeniach życiowych, o rywalizacji między rodzeństwem, o tęsknocie, zazdrości, żalu i próbach zrozumienia drugiego człowieka. To książka, która nie próbuje być ani „ładna” ani „przyjemna” i właśnie w tym tkwi jej siła. Nie da się jej opisać prostymi słowami, bo emocje, które wywołuje, są intensywne i osobiste. Początkowo chciałam opowiedzieć Wam o Kindze i o tym, w jakich okolicznościach poznała Łukasza, ale zrezygnowałam z tego pomysłu. Chciałabym, aby każdy poznał ich historie, absolutnie ich nie znając, myślę, że wtedy każdy odbierze tę dwójkę wedle własnego uznania czy przekonania.

Nie jest to lekka lektura, którą można zabrać na wakacje i czytać z uśmiechem na twarzy. To raczej emocjonalny melodramat, nie taki, który bawi, ale taki, który porusza. A mimo wszystko, daje promyk nadziei. Pokazuje, że nawet po najgorszej burzy w końcu bez względu na wszystko wychodzi słońce.

Autorka wykonała kawał dobrej roboty bez lukru, bez zbędnego cukrowania, bez tanich chwytów. Jej autentyczność jest wręcz namacalna. I właśnie tą historią kupiła mnie po raz trzeci!

Z całego serca zachęcam Was do sięgnięcia po tę książkę. Nie obiecuję, że będzie łatwo, ale obiecuję, że będzie warto.

Przed Wami historia dwóch sióstr - Kingi i Moniki, które nieustannie żyją w konflikcie. Kłótnie spowodowane czymś błahym, lecz nie tylko, są ich codziennością.

Kłótnie o chłopaków, o ciuchy, o drobiazgi, ale i obwinianie się o to, kto więcej czasu spędzał z ojcem, którego już na świecie nie ma. Kłótnie, które krok po kroku przeistaczają się w ropiejące rany.

To właśnie dopiero wiadomość o śmiertelnej chorobie matki otwiera im oczy. Wiadomość, która uświadamia im, że to najwyższa pora aby zakopać wojenny topór. Czasu jest coraz mniej, za chwilę ich ukochanej mamy nie będzie na tym świecie.

Autorka idealnie odzwierciedla relacje rodzinne, bez żadnych upiększeń, w bardzo realny, ściskający za serce sposób.

Niestety, tak to w życiu bywa, gdzie słowa potrafią ranić bardziej niż czyny, najczęściej to właśnie zazdrość jest powodem do tego, co najgorsze.

Oto jeden z fragmentów, który mnie poruszył i zostanie w głowie na dłużej. 🥺

"Kocham was. Kocham was obie tak samo mocno. Obie jesteście dla mnie ważne - wyszeptała Krystyna. - Doskonale pamiętam ten moment, kiedy ujrzałam każdą z was po raz pierwszy. Uwierzcie mi, że żadnej nie kochałam mocniej. Tak się nie dało. Ale za mało okazywałam wam tej miłości. Za mało. Chciałam być dla was sprawiedliwa. I sprawiedliwie was nie przytulałam. Sprawiedliwie jedynie was karałam - zaszlochała. - Dlaczego o wiele łatwiej przychodziło mi bycie surową matką? Dlaczego nie potrafiłam kochać was tak, żebyście wy umiały kochać siebie nawzajem?"

Większość z nas dopiero sobie wszystko uświadamia, żałuje pewnych czynów, gdy już jest najzwyczajniej za późno.

Kolejnym ważnym wątkiem w tej historii jest relacja Kingi z Łukaszem. Ich miłość rodzi się w cieniu choroby i straty.

Mężczyzna natomiast opiekuje się mamą chorą na alzheimera i nie daje już rady, gdyż choroba postępuje w najlepsze.

Czy ich związek pomimo tak okropnych okoliczności przetrwa?

"Znajdź to, czego szukasz" to bardzo bolesna, trudna a zarazem prawdziwa historia o miłości, rodzinie, po prostu o życiu, które krok po kroku rozpada się na kawałki, lecz i o nadziei, która gdzieś tam w nas tkwi.

Słuchając audiobooka w pewnym momencie musiałam przestać, aby na spokojnie, jak już ochłonę usiąść z książką w wersji papierowej, by wczuć się w tę historię całą sobą.

Wzięłam koc, pudełko chusteczek i kontynuowałam lekturę, momentami nie potrafiłam zapanować nad łzami, ale tak to już jest, gdy książka najzwyczajniej boli, no i przede wszystkim zmusza do refleksji.

Dbajmy o swoich bliskich póki jeszcze mamy o kogo dbać.

Ta książka wywołała we mnie cały wachlarz emocji były łzy, śmiech, ale też irytacja wobec niektórych bohaterów.

Autorka poruszyła wiele trudnych tematów takich jak zazdrość, chorobę, stratę rodzica czy problemy małżeńskie. Nie zabrakło jednak również pozytywnych aspektów takich jak odnalezienie miłości tam, gdzie najmniej się jej spodziewasz, czy siła wsparcia płynącego od bliskich.

Historia Kingi i Łukasza szczególnie mnie poruszyła i dała nadzieję. Połączyło ich piękne, szczere uczucie takie, którego życzyłabym każdemu, Łukasz okazał się cudowny, wyrozumiały i niezmiernie cierpliwy. Wielu by nie wytrzymało tyle co on. Oboje zmagali się z trudnymi doświadczeniami rodzinnymi. Jej mama chorowała na raka, jego na Alzheimera. To dwie zupełnie różne choroby, ale obie w dramatyczny sposób niszczą człowieka – jedna zabiera ciało, druga umysł.

Obie rodziny Kingi jak i Łukasza na swój sposób były toksyczne. Choć rozumiem ich punkt widzenia, nie mogę zgodzić się z wieloma decyzjami i zachowaniami. Szczególnie trudna była dla mnie postawa Moniki. Od zawsze czuła zazdrość o to, że tata miał bliższą więź z jej siostrą. Co też mogę zrozumieć bo rodzice niekiedy nie potrafią obdarzyć dzieci taką samą uwagą, ale sposób, w jaki Monika reagowała, był krzywdzący. Na każdym kroku próbowała odebrać Kindze odrobinę szczęścia, zamiast wspierać ją w trudnych chwilach.

To naprawdę cudowna książka pełna emocji, ważnych tematów i pięknych chwil, które na długo zostają w pamięci. Skłania do refleksji nad własnymi relacjami, pokazuje, jak ogromne znaczenie ma wsparcie w rodzinie i jak wielką siłę potrafi mieć miłość, ale również jak choroba niszczy nie tylko osobę chorą, ale również rodzinę i bliskich.

Jestem wdzięczna, że mogłam ją przeczytać i na pewno będę jeszcze zapoznawać się z twórczością autorki.

To cytat który najbardziej przypadł mi do serca „Pokrewieństwo nie daje jej przyzwolenia na toksyczne zachowania”.