Zło, które ludzie czynią

W TWOIM IMIENIU

Seryjny morderca, żmudne śledztwo, strach, a wszystko to skąpane we włoskim upale. Sandrone Dazieri, jak mało kto, potrafi napisac thriller, który wręcz kipi od emocji. Sięgając po jego powieści, mam poczucie, że wszystko dookoła jest zupełnie inne niż się wydaje. I że wszystko jest po prostu plugawym szambem. Oto „Zło, które ludzie czynią”. Opowieść o tym, że wszystkie rzeczy, które uważamy za najgorsze są zaledwie wstępem do piekła...

Szesnastoletnia Amala zostaje porwana spod bramy własnego domu. Zwyczajny dzień, nudne, małe miasteczko i zaginięcie młodej dziewczyny. Tutaj takie rzeczy przecież się nie zdarzają. Ciotka dziewczynki, adwokat Francesca Cavalcante, widzi w tym porwaniu podobieństwa do działań seryjnego mordercy sprzed lat nazywanego Okoniem. Trzydzieści lat temu Francesca broniła w sądzie mężczyznę podejrzanego o serię brutalnych porwań i zabójstw. Mężczyznę, którego uznano za Okonia. Kobieta do dziś sądzi, że skazano wtedy niewinnego człowieka. Czy to możliwe, że prawdziwy Okoń nadal żyje i działa? Czy to on stoi za porwaniem Amali? Czasu jest coraz mniej, a nieliczne tropy wiodą do wydarzeń, które miały miejsce trzydzieści lat temu i śledztwa prowadzonego przez skorumpowaną policjantkę Italę Caruso. Zegar tyka, a Francesca wraz z pewnym nieoczekiwanym sojusznikiem zanurzy się w bagnie kłamstw i konfabulacji...

Kiedy Sandrone Dazieri zabiera się do pracy, to wiadomym jest, że będzie krwawo. Będzie brutalnie. I będzie okropnie dołująco. Pisarz, który nie ma zahamowań w tym, by niespotykanie celnie portretować rzeczywistość swojego kraju. To nie będą pocztówkowe Włochy. Układy, korupcja, walka o władzę. Rządy możnych kontra sprawiedliwość – Dazieri jest bardzo dobry w tym, co robi. Jego powieści dosłownie ociekają złem, a to zło ma wiele wymiarów. Czytając „Zło, które ludzie czynią” szybko dochodzimy do wniosku, że to wcale nie seryjny morderca jest tutaj najczarniejszym charakterem. Policjanci, którzy przedkładają łatwe pieniądze ponad uczciwość, sędziowie i prokuratorzy, którzy zdolni są do oszustw, by utrzymać swoją władzę i wszechobecna zmowa milczenia wokół zła, które się dzieje. Dazieri buduje klimat napięcia, liczne zawirowania fabularne przyprawiają czytelnika o mocniejsze bicie serca i są momenty, gdy sądzimy już, że wiemy jak ta historia się zakońcczy, a wtedy on zwodzi nas kolejny raz. Rewelacyjny tkriller, ale jednocześnie powieść bardzo przygnębiająca. Dazieri nas nie oszczędza, nie mami fałszywą nadzieją. Tutaj nie ma miejsca na fikcyjną ułudę – wszystko jest złem. Złem pierwotnym, opartym na najniższych instynktach. Dwie płaszczyzny czasowe sprawiają, że poznajemy tę historię kilkutorowo. Bywa, że można się w niej nieco zagubić. Sandrone Dazieri jest chaotyczny, ale jeśli przywykniemy do jego oryginalnego stylu i polubimy go, to chłonąć będziemy tę opowieść mimo jej nielicznych wad. Styl autora jest kwestią dość problematyczną. Z jednej strony Dazieri jest jedyny w swoim rodzaju i zachwycający. Zaś z drugiej, naprawdę potrafi namieszać tak, że trudno uchwycić wątki. Duża szczegółowość, mnogość odniesień i liczne zabiegi fabularne mogą przyprawić o zawrót głowy.

Trzydzieści lat temu młody mężczyzna został skazany za porwania i okrutne zabójstwa kilku kobiet. Ich zwłoki odnajdywano w rzece stąd pseudonim jaki nadano mordercy – Okoń. Wszystkim zależało na tym, by jak najszybciej schwytać niebezpiecznego zabójcę. Za wszelką cenę. A „za wszelką cenę” oznaczało we Włoszech, w tamtych latach, manipulowanie dowodami. Policjantka Itala Caruso, pod wpływem licznych nacisków, zajmowała się sprawą Okonia. Sprawą, która zawiodła ją na skraj przepaści... Itala stanęła twarzą w twarz z największym bestialstwem jakie można sobie wyobrazić. Z człowiekiem, który odnajdywał najprawdziwszą radość w zadawaniu cierpienia. Cena, którą przyszło jej zapłacić za dążenie do poznania prawdy była bardzo wysoka... Czy po trzydziestu latach, gdy kolejna nastolatka zostaje uprowadzona, dawne zbrodnie doznają zadośćuczynienia? Czy prawda jest największą wartością? Czy dla prawdy warto jest stracić wszystko ? Sandrone Dazieri niestrudzenie idzie pod prąd. Serwuje powieść tak czarną jak otchłań ludzkiej duszy. Nie ubarwia, nie czaruje – na kartach tej powieści odnajdziemy zło w wielu postaciach. Zło, które karmi się strachem, zło, które karmi się złotem i zło, które karmi się milczeniem. Grzechy przeszłości, które powracają ze zwielokrotnioną siłą, by uderzyć w tych, którzy żyją teraz. Bez upiększaczy, bez kompromisów – jeżeli czekasz na thriller, który uderzy cię z siłą pneumatycznego młota, to sprawdź czy wytrzymasz siłę rażenia pisarstwa Dazierego.

Nikt chyba nie potrafi, tak jak Sandrone Dazieri, skomponować tylu niejednoznacznych postaci. Gdy przyjrzymy się bohaterom jego książki, to szybko dojdziemy do wniosku, że chyba nie ma tu zbyt wielu pozytywnych postaci. Nie odnajdziemy tu niestrudzonego w poszukiwaniu sprawiedliwości stróża prawa. Nie ma tu nikogo, kogo moglibyśmy uczepić się w rozpaczliwym poszukiwaniu porządku i uczciwości. Tutaj każdy ma swoje brudy, każdy walczy o własne interesy, każdy ma swoje cele. Tacy są ludzie, a Dazieri bezpardonowo to obnaża. „Zło, które ludzie czynią” to taka powieść, która zmusza nas do wysiłku myśłowego. Każe nam analizować ludzkie postępowanie. To książka, która daje czytelnikowi solidnego kopniaka emocjonalnego. Kończąc czytać książkę Dazierego możemy poczuć, że ktoś nas ubrudził. Na tym polega siła jego pisarstwa – autentycznie przekłada się ono na uczucia odbiorcy.

Wiedzieli, ale woleli milczeć. Kłamali, by chronić tego, który czynił zło. Byli w stanie zabić, by prawda nie wypłynęła na powierzchnię. Władzę postawili ponad życiem niewinnych. Zrobili to, ponieważ mogli... Czy w świecie, w którym rządzą układy i pieniądze walka o sprawiedliwość ma jakikolwiek sens? Czy podejmiesz wysiłek, gdy jesteś tylko najmniejszym trybikiem w maszynie ? Dazieri z przenikliwością i dużym wyczuciem ukazuje narodziny układu siły. Ukazuje złożone zależności i relacje, które powodują zaburzenia między tym, co słuszne, a tym, co wygodne. Jeżeli cenicie książki nieoczywiste, wychodzące poza sferę wygody i wstrząsające, to „Zło, które ludzie czynią” stanowić będzie doskonałą lekturę. Uważam tę powieść za majstersztyk. Dazieri jeszcze nigdy mnie nie zawiódł, a jego mroczna wyobraźnia przeraża nawet takich twardzieli jak ja. Piekielnie mocno polecam. Można przeczytać wiele dobrych książek, ale niewiele trafia się takich, które pozostawiają po sobie zgorszenie, niesmak i masę myśli.

Posiadanie dziecka wiąże się ze stałą obecnością w Twoich życiu dwóch uczuć: największej miłości, a co za tym idzie najgorszego lęku o jego zdrowie i życie.

Tego typu matką jest również Sunday, która "chciałaby dla córki wygładzić świat, sprawić, by stał się miękki, różowy, pachnący watą cukrową i nieszkodliwy. Nie było to jednak możliwe". Gdy szesnastoletnia Amala znika bez śladu, jej życie zmienia się w piekło.

Tak zaczyna się najnowszy thriller psychologiczny włoskiego pisarza Sandrone Dazieri - "Zło, które ludzie czynią".

Akcja jest dość rozwojowa i dynamiczna, przebiega w dwóch planach czasowych – współcześnie oraz trzydzieści dwa lata wcześniej, gdy psychopata zwany Okoniem uprowadza i zabija nastoletnie dziewczyny, a ich zwłoki wrzuca do wód Padu.

Miejscem rozgrywających się wydarzeń są przepiękne Włochy, a my poznamy ich ponurą i ciemniejszą stronę, o której istnieniu nie myślimy na co dzień, [Adres usunięty]. wszędobylską korupcję wśród służb.

Intryga kryminalna to mistrzostwo, a idealnie oddana gęsta, duszna i mroczna atmosfera genialnie podsyca nieznośnie narastające napięcie. Tym, co poruszyło mnie najmocniej, były emocje — więzionej Amali i jej szalejących z rozpaczy rodziców — powodowały skurcze żołądka i zapierały mi dech.

Styl pisania autora jest jasny i komunikatywny, sprawił, że z ogromną ochotą sięgnę po wcześniejsze jego powieści.

Sandrone Dazieri to jeden z najbardziej cenionych włoskich pisarzy i autorów scenariuszy. Zadebiutował w 1994 roku, lecz popularność przyniósł mu dopiero thriller pt. „Attenti al gorilla”. W polskim przekładzie ukazała się również trylogia Colomba Caselli.

„Zło, które ludzie czynią” to kolejny thriller, który miał za zadanie zmrozić czytelnikom krew w żyłach i w moim przypadku dokładnie to zrobił. Książka opowiada historię o przerażającej wizji niewinnie skazanego człowieka i mordercy, który po trzydziestu latach powraca. Kiedy szesnastoletnia Amala znika, nic nie wskazuje na to, gdzie, może się znajdować, lub kto mógł ją porwać. Jednak gdy jej ciotka Francesca wraca do sprawy sprzed lat, zaczyna podejrzewać, że morderca nazywany Okoniem wciąż jest na wolności. Czy to możliwe, że on porwał jej bratanicę?

Dazieri w mistrzowski sposób maluje nam obraz tego, co dzieje się w teraźniejszości, a co działo się trzydzieści lat wcześniej. W istnie przerażająco dobry sposób kreuję napięcie w fabule, co sprawia, że czytelnikowi trudno oderwać się od lektury. Przeczytanie tej książki było dla mnie przyjemnością. Jest to thriller jedyny w swoim rodzaju, który z każdą stroną coraz bardziej zaskakuje czytelnika. Z wielką chęcią przeczytam również inne dzieła autora.

Poleciłabym „Zło, które ludzie czynią” każdemu, kto szuka thrillera, który został napisany z pasją oraz niespotykanym wcześniej pomysłem

N.K.

Szkolny Klub Recenzenta

“Zło, które ludzie czynią” to czwarty tytuł Sandrone’a Dazieriego na polskim rynku, pierwszy niezaliczający się do serii. Historia rozpoczyna się tempem spokojnym, choć nie pewno nie nudnym - dochodzi do zaginięcia nastolatki, a czytelnik obserwuje nie tylko perspektywę jej rodziny, ale i jej samej. Mamy więc pewność, że żyje, ale to, co z nią się dzieje, optymizmem nie napawa… Szybko okazuje się, że porwanie może być powiązane ze sprawą seryjnego mordercy sprzed trzydziestu lat, zatem akcja się rozszczepia - poznajemy dalej opowieść współczesną z trzech perspektyw, ale dostajemy też wgląd w wydarzenia sprzed trzydziestu lat, na chwilę przed aresztowaniem mężczyzny o seryjne morderstwa oskarżonego. Kreacje postaci są sprawne, nie do końca jest jasne, kto jest z nich dobry, a kto zły, jakie są ich zamiary,,, choć może to, że w każdym siedzi i dobro i zło jest oczywiste, ważne jednak, po której stronie finalnie się odpowiedzą. Bo tak, jest to powieść o złu, o jej różnych odcieniach, o tym czy i jak można jest zwalczyć, pokonać. Świat, który Dazieri kreuje, jest mroczny, brudny, niepokojący, nie ma miejsca na sentymenty, raczej liczą się układy i układziki… i krzywdy kiedyś wyrządzone, których echa słychać jeszcze długo. Akcja z początku związuje się bardzo spokojnie, ale kiedy już faktycznie ruszy, tak nie zatrzymuje się do samego końca nabierając rysów sensacyjnych. Autor sprawnie połączył czasy, perspektywy i motywy, wplata trochę ciekawostek z różnych dziedzin finalnie dając nam książkę, którą czyta się dobrze i od której trudno się oderwać. Jest to zdecydowanie coś dla fanów mrocznych, dynamicznych powieści kryminalnych!