Zjednoczone Siły Królestwa Utopii

Bohater powieści o cudzoziemskim (jak sam twierdzi) nazwisku Dul, mieszka ze znajomymi w wynajętym mieszkaniu na Żoliborzu. Pewnego dnia jego partnerka Ola oznajmia mu, iż wyjeżdża do Londynu, gdzie koleżanka załatwiła jej pracę. Mężczyzna nie jest zadowolony, ale wie, że ze stanowczością i upartością dziewczyny nie wygra. Ona opuszcza kraj, a ON zastanawia się nad swoim dalszym życiem oraz analizuje swój ewentualny wyjazd za nią. Dochodzi do pewnych wniosków. Trzydzieści lat na karku, żadnych ciekawych planów i perspektyw na przyszłość, ani lepszego wykształcenia, ani większego doświadczenia i co najważniejsze - brak znajomości języka obcego. Ponadto nigdy nie wystawił nosa poza granice Warszawy, a co dopiero kraju. Z drugiej strony, nic go przecież za bardzo nie trzyma w stolicy. Decyduje się zatem podążyć za kobietą. Wysyła jej wiadomość, ale kobieta nie odpowiada. Dul postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Znajduje stosowny koledż w Anglii, zapisuje się na kurs języka angielskiego i kwateruje w tamtejszym akademiku. Czyni również starania w poszukiwaniu pracy i tym samym zapewnienia sobie lepszego bytu... Tylko czy uda mu się odnaleźć w obcym kraju, bez wystarczającej znajomości języka, zwyczajów oraz podstawowych zasad tam panujących?

"Zjednoczone Siły Królestwa Utopii" to opowieść młodego, zagubionego, pozbawionego pewności siebie i samotnego człowieka, który od zawsze marzył o Anglii, zobaczeniu i zwiedzeniu wszystkich miejsc znanych mu dotąd tylko z czasopism i książek. Zachwycał się ukazywanymi w nich fotografiami najciekawszych zabytków, ulic, stadionów, a nawet centr handlowych. I wreszcie jego marzenie się spełniło, kiedy przekroczył granicę kraju, który tak bardzo pragnął ujrzeć. Jednak jego wyobrażenie o tym cudownym i pełnym perspektyw na lepsze i szczęśliwsze życie miejscu stało się w pewnym stopniu zakłamane i nieprawdziwe. To, co wydawało mu się tak piękne i kolorowe, stało się zwyczajne, normalne, nie do końca fascynujące i niepozbawione trudności i przeszkód, z jakimi było mu dane mierzyć się od samego początku jego pobytu. Bariera językowa, przejazd metrem między poszczególnymi stacjami, poszukiwania odpowiedniej pracy, a z czasem i mieszkania, znalezienie taniego sklepu/marketu spożywczego, założenie konta w banku czy wizyta w przychodni okazały się nie lada wyczynem. Każdego dnia mierzył się z szarą codziennością, rzeczywistością, którą wcześniej idealizował. Przekonał się niejednokrotnie, że życie w Anglii może i jest wspaniałe, ale na pewno nie dla niego i wielu innych emigrantów pochodzących z różnych stron świata. Spotykał wielu rodaków, ale też ludzi z Brazylii, Sri Lanki czy Wybrzeża Kości Słoniowej. Z co poniektórymi znalazł dobry kontakt, nawet się zaprzyjaźnił, ale zawarte relacje z czasem zostały wystawione na próbę i nie wszystkie przetrwały. Przeprowadzał się, zmieniał miejsca pracy, stanowiska, zdobywał kolejne kwalifikacje i umiejętności, zarabiał, zwiedzał, odwiedzał najdroższe markowe galerie, prowadził rozmowy ze współlokatorami i współpracownikami (o sprawach przyziemnych, o życiu), organizował sobie czas wolny, umawiał się z poznanymi dziewczynami, skupiał się na zlecanych mu zadaniach, analizował, wyciągał wnioski, przystosowywał się do funkcjonowania w grupie, którą stanowiły osoby różnych narodowości, wyznań i kultur, a także do życia w nowym kraju, który go zaskakiwał, zadziwiał i pokazywał prawdziwe oblicze.

Dzięki zastosowaniu narracji pierwszoosobowej bardzo dokładnie poznajemy losy głównego bohatera, jego relacje z pobytu w upragnionej i wymarzonej Anglii, a także jego poczynania, przemyślenia, rodzące się problemy oraz uczucia i emocje doskwierające mu w wielu rozmaitych sytuacjach. Ponadto obrazuje rzeczywistość, nie idealizuje, nie skupia się tylko na przedstawieniu samych superlatyw i zalet kraju, w którym przebywa. Mężczyzna pokazuje nam również portrety wielu innych postaci, które odegrały niewielkie bądź znaczące role w czasie jego pobytu na obczyźnie. Ujawnia także ich dylematy i rozterki. Dla wszystkich emigrantów priorytetem oczywiście była praca, najlepiej łatwa i przyjemna, ale dobrze płatna. Wielu samotnie wyruszyło w świat w poszukiwaniu lepszych perspektyw, zapewnienia rodzinie godnych warunków bytu. Zarobionymi pieniędzmi dzielili się z najbliższymi, wysyłali im takowe, spłacali ich długi bądź nabywali najpotrzebniejsze rzeczy dla nich. Niektórzy przybyli do Anglii ze swoimi drugimi połówkami, sądząc, że to właśnie w tym miejscu ułożą sobie na nowo życie. Niestety dla części z nich wspólny wyjazd okazał się rozwiązaniem wzajemnych relacji, zakończeniem długoletnich związków, rozbiciem rodziny. Nie zawsze wykonywana praca pozwalała im na to, aby udać się na świąteczny urlop. Rzadko wyjeżdżali na święta do ojczystego kraju, zazwyczaj albo decydowali się na pełnienie dyżurów w firmie, by łatwiej przetrwać ten czas, albo spędzali go ze współlokatorami na stancji. Aczkolwiek nie mogli uniknąć wybiegania myślami do swego rodzinnego domu, a żeby takowe zagłuszyć, zajmowali się czymkolwiek, oglądali programy telewizyjne, zamykali się w swych pokojach i kładli spać. To właśnie w najważniejsze dni roku czuli się najbardziej samotni, opuszczeni, zrezygnowani, przygnębieni, nieszczęśliwi i przepełnieni ogromną tęsknotą nie tylko za bliskimi, ale również za Ojczyzną. W związku z tym w ich głowach wielokrotnie pojawiały się liczne zapytania, ale też refleksje. Czy decyzja o wyjeździe była rzeczywiście słuszna, konieczna i jedyna? Czy warto nadal tkwić w obcym kraju, gonić za pracą i pieniędzmi? Czy może czas wrócić do domu?

Cieszę się, że dane mi było zaznajomić się z ową publikacją. Z wielką przyjemnością oddałam się jej lekturze. Mile spędziłam czas w towarzystwie tejże książki, która chwilami wywoływała uśmiech na mej twarzy, a innym razem malowała na niej smutek. Jednocześnie nieustannie skłaniała do głębszych refleksji, pozwalała na momenty zadumy i analiz. Dzięki tej publikacji przeniosłam się na chwilę do kilku interesujących miejscowości (m.in.: Harrogate, Knaresborough), dzielnic i wspomnianych miejsc, których klimat zdecydowanie mi się udzielił. Szczerze mówiąc, jestem pozytywnie zaskoczona tą pozycją. Czyta się ją lekko, sprawnie i przyjemnie. Bogata jest w dialogi. Napisana została prostym i przystępnym, niekiedy potocznym i zawierającym makaronizmy językiem, raz po raz z lekkim zabarwieniem anegdotycznym. To niewątpliwie stanowi jej atut.

Podsumowując, "Zjednoczone Siły Królestwa Utopii" to z pewnością ciekawa, warta uwagi powieść emigracyjna. Traktuje ona bowiem nie tylko o emigracji stanowiącej niezwykle ważny i jakże aktualny temat, jej aspektach, ale również o miłości, przyjaźni, przełamywaniu barier, pokonywaniu trudności, radzeniu sobie z samotnością, odzyskiwaniu pewności siebie, spełnianiu marzeń, relacjach międzyludzkich oraz dokonywaniu wyborów ważących na dalszym życiu. Serdecznie polecam i zachęcam do lektury.