Łowcy cieni. Kulisy działania najbardziej tajemniczej jednostki policji

Jeśli tylko lubicie reportaże i jesteście ciekawi jak działa elitarny oddział specjalny do łapania przestępców i odbijania zakładników za których zostało zażądano okupu to powinniście przeczytać tę książkę.

Na początku dostajemy historię, jak powstała ta grupa. Ta część podobała mi się mniej, bo ja oczywiście czekałam na smaczki z pracy, a dostałam mnóstwo informacji o tworzeniu tej jednostki. Rozumiem, że miało to nam pokazać że pracują tam naprawdę wyjątkowi ludzie, którzy są wyselekcjonowani i tylko najlepsi mogą się znaleźć w tej jednostce.

Na szczęście później otrzymaliśmy sporo informacji już z samej pracy tego oddziału. To jest naprawdę ciekawe i pokazuje jak bardzo trzeba być cierpliwym, aby w końcu odkryć gdzie ktoś przebywa. Okazuje się, że w tej pracy zdarzają się też zabawne sytuacje. Czasami ludzie muszą podawać się za kogoś kim nie są, a czasem muszą jechać jedną winda z przestępcą nie zdradzając się kim są.

Mnie osobiście zaskoczył temat terroryzmu spożywczego, muszę przyznać że wcześniej o tym nie słyszałam.

Po przeczytaniu tej książki opowiadałam o tym czego się dowiedziałam mężowi, a więc to idealna książka, o której można porozmawiać ze znajomymi.

Moja ocena to 8/10 (6 pierwsza część, 10 druga) więc się nie poddawajcie w czytaniu, będzie lepiej :)

Cieszę się, że Piotr Halicki napisał ten reportaż i oddał głos wyjątkowym osobom, tak mało moim zdaniem docenianym.

Szczerze, o istnieniu tej jednostki nigdy nie słyszałam. Cieszę się, że chociaż przez czytanie pogłębiłam swoją wiedzę na ten temat.

Jeżeli interesujecie się tropieniem przestępców, głośnymi sprawami porwań i uprowadzeń, oraz elitarnymi jednostkami policji, to śmiało sięgnijcie po ten reportaż. Powiem wam, że nie da się przejść obojętnie wobec tej książki. Urzekł mnie styl pisania autora. Nie byłam w stanie nudzić się podczas czytania. Ani przez moment, nie chciałam odstawić tej książki na półkę. A wręcz żałowałam, że tak szybko się skończyła. Mogłabym czytać dłużej i poznawać kolejne sprawy, którymi się kiedyś zajmowali. Mam nadzieję, że Piotr Halicki ma już w głowie kolejny kryminalny reportaż.

Okładka jest idealna w punkt. Prosta i przyciągająca wzrok, aż chce się mieć ją w swoich zbiorach.

Polecam ją wszystkim miłośnikom reportażów, kryminałów i thrillerów.

Tropią najgroźniejszych przestępców i rozwiązują sprawy porwań dla okupu. Na co dzień są wśród nas niezauważeni. Jedyną oznaką, że mężczyzna przed nami w kolejce w mięsnym to łowca cieni, może być nagły telefon i raptowne oddalenie się. Piotrowi Halickiemu udało się porozmawiać z członkami tej elitarnej polskiej jednostki i wypytać ich nie tylko o głośne medialnie sprawy, ale także o historię i procedury operacyjne łowców.

Książka składa się z wypowiedzi policjantów należących do Wydziału Operacji Pościgowych. Ma jednak niesamowicie ciekawą konstrukcję. Jest zbudowana bowiem od przysłowiowego ogółu do szczegółu. Najpierw rozmówcy Halickiego, w tym między innymi szef polskiej Policji, nakreślają rys historyczny oddziału, przedstawiają najważniejsze założenia i procedury. W drugiej połowie natomiast funkcjonariusze opisują widziane swoimi oczami poszczególne akcje porwań czy zatrzymań.

Pozytywnie zaskoczyło mnie, że łowcy odkryli przed Piotrem Halickim kulisy spraw, które rzadko pojawiały się w mediach. Doceniam też, że duża uwaga przyłożona jest do spraw porwań dla okupu, które są dla policjantów najważniejsze, ponieważ na szali leży życie i zdrowie zakładnika. Zaskakujący był króciutki rozdział dotyczący terroryzmu spożywczego, czyli szantażowania firm zatruciem ich produktów lub podłożeniem ładunków wybuchowych w sklepach. Całą książkę zamyka epilog – przyszłość łowców cieni. Marek Boroń – twórca jednostki – prognozuje jej rolę w najbliższym czasie, adresując wyzwania, które mogą na nich czekać.

Przede wszystkim jednak ujęło mnie widoczne tu podejście funkcjonariuszy do swojej pracy. Działają oni z wielkim poświęceniem, pasją i dziecięcym wręcz zapałem, przy wsparciu wyrozumiałych rodzin. Myślę, że reportaż ten to ważny głos tych, których nie usłyszymy w telewizji, a mających ogromny wpływ na bezpieczeństwo wszystkich obywateli.

Współpraca z Wydawnictwem Otwartym

Są książki, które czyta się dla rozrywki – takie lubię najbardziej. Są jednak też takie, po których przez chwilę siedzę w ciszy, zastanawiając się, ile jeszcze nie wiem o własnym zawodzie. Ta zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii.

Patrząc okiem policjanta, byłem przekonany, że niewiele może mnie zaskoczyć. Przez lata służby poznałem różne piony, procedury i ludzi. Wydawało mi się, że mam ogólny obraz tego, jak funkcjonuje Policja. Tymczasem lektura tej książki pokazała mi, jak bardzo się myliłem. Największym zaskoczeniem było dla mnie uświadomienie sobie, że istnieją struktury, o których nawet funkcjonariusze z tzw. linii wiedzą niewiele lub praktycznie nic.

Autor bardzo przekonująco opisał kulisy powstania elitarnego wydziału – tytułowych Łowców cieni, którzy zajmują się między innymi szukaniem tych, którzy nie chcą zostać odnalezieni. Co ważne, nie pokazuje ich jako superbohaterów, wręcz przeciwnie, pokazuje ludzi, którzy osiągają sukces dzięki cierpliwości, analitycznemu myśleniu, doświadczeniu i determinacji. Ta rzetelna narracja zrobiła na mnie największe wrażenie.

Książka składa się głównie z wywiadów przeprowadzonych z czynnymi funkcjonariuszami oraz tymi, którzy już dawno odwiesili symboliczny mundur na kołek. Ciekawostką jest też wywiad z aktualnym Komendantem Głównym Policji gen. insp. Markiem Boroniem, który był pomysłodawcą powstania Łowców cieni.

Potraktowałem tę książkę bardzo osobiście. Była dla mnie jedną z tych lektur, które przypominają, że nawet po latach służby można dowiedzieć się czegoś, co autentycznie zaskakuje i budzi jeszcze większy szacunek do ludzi wykonujących tę niezwykle wymagającą służbę.

Bardzo gorąco polecam

Działalność policji pozornie nie skrywa dla nas żadnych tajemnic, jednak za sprawą Halickiego i tej książki zostajemy uświadomieni jak niewiele wiemy o działalności komórek służb nie będących na pierwszym planie, na które jest spuszczona kurtyna milczenia.

Pierwsze co uderza to naturalność tej pozycji, autor nie sili się na podbijanie emocji czytelnika, on oddaje głos bohaterom CBŚ i to po prostu działa, bo sam fakt „niewidzialności” tych ludzi podbija ciekawość, a możliwość zanurzenia się do ich umysłów, by poznać sposób myślenia, brzemię odpowiedzialności i niepohamowaną determinację nie pozwalają pozostać obojętną.

Nie ma w tej publikacji kolorowania i mitologizowania bohaterów, widzimy ich prawdziwych, podatnych na stresy, często przemęczonych i funkcjonujących z ciągłym ciężarem podejmowanych decyzji i konsekwencji, jakie mogą wywołać. Czasem ich praca jest bardziej żmudna, niż może się wydawać, bo kluczem do sukcesu jest ta „krecia” robota, której pozornie nie widać, a daje ona wymierne efekty.

Atutem książki jest to, że posiłkuje się licznymi sprawami, które znajdowały się na pierwszych stronach gazet, ten zabieg pozwala lepiej wiele rzeczy zrozumieć, a także pobudza wyobraźnię jak cały proces operacyjny, technologia, czy nawet współpracą międzynarodową mogą wpłynąć na finalny sukces.

Uderzyło to jak trudne musi być życie i funkcjonowanie w ciągłej gotowości do akcji oraz to jak kluczowa jest tutaj dyskrecja, bo cała ta jednostka funkcjonuje niezwykle skutecznie, chociaż często bardzo łatwo przychodzi nam oceniać jej skuteczność, nie znając całego kontekstu sprawy, czy zasad funkcjonowania.

Znakomity reportaż, który opowiada o cenie, jaką ponoszą ludzie, którzy podporządkowali się służbie. Właśnie po takich książkach nasze spojrzenie na policję jest i będzie trochę inne, bo to co dociera do nas z oficjalnych komunikatów to tylko sam wierzchołek góry, jaką są śledztwa.