Zimowy świt nad Wigrami

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Skarpa Warszawska

"Żal po śmierci nie znaczył nic, kiedy za życia zabrakło odwagi, by naprawić krzywdę."

Dwie kobiety, matka i córka, które życie zmusiło do zmierzenia się z przeciwnościami. Anna została matką jako nastolatka. Sprawy potoczyły się w taki sposób, że kobieta została zmuszona do samotnej walki o lepszą przyszłość dla siebie i córki. Kiedy w końcu Anna spotyka na swojej drodze Roberta, miłość swojego życia, wydaje się, że tym razem nic nie stanie im na przeszkodzie. Jednak intryga jego matki rozdziela ich na lata, pozostawiając w sercach niezabliźnione rany.

Po latach Julia, córka Anny, dorosła i niezależna kobieta poznaje Roberta, znanego architekta, który podejmuje się renowacji odziedziczonego przez nią dworu. Robertowi pomaga jego siostrzeniec - Szymon, którego dziewczyna nie znosi.

Czy historia, która rozpoczęła się wiele lat wcześniej, znajdzie swój szczęśliwy finał?

Po raz kolejny Urszula Gajdowska oczarowała mnie swoją historią. Autorka ma niesamowitą zdolność do "malowania obrazów słowami". Mamy wrażenie, że wystarczy zamknąć oczy i zobaczymy dwór Wielowiejskich w otoczeniu zimowego krajobrazu, wystawne kolacje, baśniową scenerię.

"Wnętrze sali balowej wyglądało jak z innego świata. Choinka sięgała niemal sufitu i lśniła w blasku świeczek umieszczonych w mosiężnych lichtarzach. Na jej gałęziach wisiały bombki ze szkła, ręcznie malowane aniołki i gwiazdy z opłatka, a między nimi przeplatały się złote łańcuchy i orzechy owinięte w sreberka po cukierkach."

Bohaterowie są genialnie wykreowani, autentyczni, ze swoimi problemami. Możemy się z nimi utożsamiać i im kibicować.

Zimowy świt nad Wigrami to historia, gdzie przeszłość splata się z teraźniejszością. Znajdziemy tu nie tylko tajemnicę i rodzinne sekrety, ale również ból straty, rodzącą się nadzieję i rozkwitające uczucie.

Ta powieść poruszyła moje serce [Adres usunięty]. za sprawą pewnego zdania.

"Dla wyklętej nie ma miejsca przy naszym stole."

Tam wykluczona z powodu niższej pozycji społecznej, tu wykluczona z powodu skazy na honorze rodziny, który położył się cieniem na losie niejednej z kobiet z rodziny Wielowiejskich.

Takie nieoczekiwane skojarzenie z Trędowatą pojawiło się w mojej głowie, a wszystko to za sprawą jednego słowa, które niczym sztylet trafia prosto w nasze serce.

Tak bardzo boli, gdy ktoś ocenia ciebie przez pryzmat jednego uczynku, czy pochodzenia.

Czasem tam, gdzie powinniśmy mieć wsparcie, jest tylko pustka. A to boli, i to bardzo.

Mamy tu duchy przeszłości, które domagają się odkrycia prawdy i tajemniczy medalion, który jest kluczem do sekretów zakopanych dawno temu w odmętach pamięci.

Ta książka to niesamowita podróż w czasie, która jednocześnie pozwala nam poczuć świąteczny klimat zaklęty w zimowej scenerii dworu nad Wigrami.

Wiecie za co niesamowicie cenię powieści Urszuli Gajdowskiej? Nie tylko za poruszające serca historie, niesamowitych bohaterów i emocje wywołujące łzy w oczach, ale również za przemycenie w pisanych powieściach ważnego przesłania.

Tym razem autorka porusza temat mutyzmu, z którym zmaga się jej córka.

"... mutyzm wybiórczy jest zaburzeniem lękowym, polegającym na tym, że osoba nim dotknięta mówi swobodnie w bezpiecznym otoczeniu, ale w sytuacjach społecznych, które budzą u niej lęk - w szkole, przedszkolu czy miejscach publicznych - milczy lub komunikuje się w ograniczony sposób, szeptem lub pojedynczymi słowami."

W książce znajdziemy link to strony, gdzie możemy więcej dowiedzieć się na temat tego zaburzenia.

Jedno jest dla mnie pewne - nie oceniajmy kogoś przez pryzmat jego zachowania, ponieważ nigdy nie wiemy do końca, co leży u jego podstaw. Bardzo łatwo jest kogoś oceniać, ale w ten sposób możemy tę osobę nieświadomie skrzywdzić. Zdecydowanie potrzebujemy w sobie więcej empatii.

Polecam gorąco Zimowy świt nad Wigrami. Ta książka poruszy wasze serca.

Ku swojemu ogromnemu zaskoczeniu Julia dostaje w spadku stary dwór nad jeziorem Wigry. Jest to tym bardziej szokujące, że dziadek, od którego go otrzymała, wyrzucił jej matkę z domu, gdy ta zaszła z nią w ciążę.

Dziewczyna postanawia wyremontować i sprzedać odziedziczoną posiadłość. W tym celu zatrudnia ekipę remontową, nie mając pojęcia, że jej szefem jest ktoś, kto kiedyś bardzo kochał jej matkę, a jego siostrzeńcem - znajomy ze studiów, który swego czasu wyjątkowo działał jej na nerwy.

"Zimowy świt nad Wigrami" Urszuli Gajdowskiej to powieść romantyczno-obyczajowa z elementami historycznymi. Tajemniczy medalion, wyklęta kobieta i duch minionych świąt - autorka serwuje czytelnikom fascynującą historię pełną sekretów i nieoczywistych relacji. Dialogi są zabawne i naturalne, a bohaterowie sympatyczni i wiarygodni. Od pierwszych stron czuć między nimi niesamowitą chemię oraz przyciąganie oparte na schemacie "hate-love".

Pisarka porusza też temat zaburzenia, jakim jest mutyzm wybiórczy, to ogólnie mówiąc lęk przed swobodną rozmową z osobami spoza strefy komfortu.

To idealna lektura na spokojny wieczór, gdy potrzebujemy czegoś, co przywróci wiarę w szczęśliwe zakończenia.

Czy miłość, która kiedyś została zniszczona przez kłamstwo, może odrodzić się po latach?

„Zimowy świt nad Wigrami” Urszuli Gajdowskiej to książka, która wchodzi w serce powoli, ale kiedy już się tam zadomowi – zostaje na długo. To nie tylko historia o miłości, choć ta jest tu bez wątpienia najważniejszym motywem. To opowieść o więziach, o stracie, o trudnym dorastaniu i o tym, jak bardzo dzieciństwo potrafi naznaczyć całe dorosłe życie.

Autorka z niezwykłą wrażliwością snuje losy Anny i Julii - matki i córki, które od lat próbują posklejać swoje poranione emocje. Anna została matką zbyt wcześnie. Wyrzucona z domu, samotna, bez wsparcia, nauczyła się, że przetrwanie ma wysoką cenę. Julia wychowywała się w cieniu niedopowiedzeń i sekretów, czując, że między nią a matką stoi coś niewidzialnego - mur zbudowany z bólu i przemilczeń.

I nagle pojawia się list. Spadek po dziadkach. Dwór nad Wigrami, w którym słychać echo dawnych świąt, a w snach Julii powraca kobieta, której nikt już nie pamięta.

To miejsce jest jak serce tej historii – milczące, ale pełne emocji. Każda deska skrzypi wspomnieniem, każdy cień zdaje się szeptać: „pamiętaj”. Autorka buduje atmosferę jak nikt inny - delikatnie, poetycko, ale z wyczuciem. Czasem miałam wrażenie, że czytam list do przeszłości - list, który ktoś napisał, ale nigdy nie miał odwagi wysłać.

Ważnym wątkiem jest tu również mutyzm wybiórczy - poruszony z ogromną empatią i zrozumieniem. Mała Lidka, dziewczynka, która boi się mówić, wprowadza do książki szczególny rodzaj ciszy. Takiej, która nie przeraża, lecz uczy słuchać. To jedna z tych historii, które pokazują, że brak słów też może być formą krzyku - wołaniem o miłość, o bezpieczeństwo, o zrozumienie.

Nie sposób nie wspomnieć o Robercie – mężczyźnie, który był miłością życia Anny i po latach staje na drodze Julii. To spotkanie przynosi więcej pytań niż odpowiedzi. Czy można pokochać kogoś, kto był częścią bolesnej przeszłości twojej matki? Czy miłość jest wystarczająco silna, by uleczyć rany zadane przez cudze kłamstwa?

A obok nich Szymon – z pozoru lekkomyślny, a jednak skrywający w sobie niezwykłą dojrzałość. To właśnie w jego relacji z Julią czuć iskrę życia, oddech, który równoważy melancholijny ton całej historii.

„Zimowy świt nad Wigrami” to powieść, którą się przeżywa. Nie czyta. Czułam mróz na skórze, słyszałam trzask ognia w kominku i widziałam ten stary dwór, w którym czas stanął w miejscu. Każda strona niesie emocje – te ciche, tłumione, ale też te gwałtowne, których nie sposób powstrzymać. To książka o przebaczeniu – nie tylko innym, ale przede wszystkim sobie. O tym, że nie da się iść naprzód, jeśli nie spojrzymy w oczy temu, co zostawiliśmy za sobą.

Urszula Gajdowska udowadnia, że potrafi pisać tak, by dotknąć najczulszych strun. Jej język jest poetycki, nastrojowy, a dialogi – prawdziwe, nieprzesadzone. Autorka tworzy atmosferę, w której magia świąt przeplata się z ciężarem niewypowiedzianych słów, a legendy stają się mostem między dawnymi a współczesnymi pokoleniami.

Ocena: 9/10 - bo kiedy zamknęłam książkę, długo nie mogłam się otrząsnąć. Z jednej strony czułam ciepło, z drugiej – lekki żal, że to już koniec. Bo „Zimowy świt nad Wigrami” to historia, która przypomina, że każdy świt – nawet ten najbardziej mroźny – niesie nadzieję.

Relacja Anny i Julii zostaje wystawiona na próbę, gdy w ich życiu pojawi się Robert. Anna została matką jako nastolatka, a ojciec Julii nie poczuł się do odpowiedzialności, później tragicznie umiera. Anna spotyka Roberta, ale jego matka knuje intrygę, która rozdziela ich na lata. 

Gdy dorosła już Julia poznaje Roberta, architekta, który podjął się renowacji starego dworu nad Wigrami, który odziedziczyła po dziadkach, zaczyna się do niego zbliżać.

Robertowi pomaga siostrzeniec Szymon, którego Julia nie znosi. Z kolei on opiekuje się ośmioletnią siostrą z objawami zaburzenia.

Wydarzenia z przeszłości potrafią mocno wpływać na przyszłość. Trudne wybory, uczucia i emocje niosą późniejsze konsekwencje. Trzeba będzie stanąć twarzą w twarz ze starymi ranami i sekretami, jakie skrywają mury starego dworu Wielowiejskich nad Wigrami. Ta historia udowadnia, że czasem trzeba pogodzić się z przeszłością, by ocalić przyszłość. Zdobyć się na zrozumienie, akceptację i wybaczenie.

Urszula Gajdowska porusza problem mutyzmu wybiórczego. Jest to lęk przed mówieniem. W tym przypadku mamy do czynienia z dzieckiem, które w pewnych sytuacjach mówi, a w innych milczy. Uświadamiamy sobie, z jakimi trudnościami mierzą się osoby zmagające się z tym schorzeniem. Bardzo ważna jest wówczas pomoc i wsparcie najbliższych. Widzimy też, że zarówno cisza, jak i krzyk mogą nam wiele powiedzieć. Zwykle to w ciszy słucha się najlepiej. Nie tylko innych, ale i siebie.

Autorka stworzyła niesamowity klimat powieści. Sprawiła, że przeszłość i teraźniejszość łączą się w magiczny sposób. Wspomnienia i jawa się przenikają. Przeszłość jakby ożywa. Mamy tu wciągający wątek legendy o tajemniczym medalionie. Z zapartym tchem śledziłam wszystkie wydarzenia. A stare skrzypiące schody niemal słyszałam...

"Zimowy świt nad Wigrami" to refleksyjna, głęboko poruszająca powieść o rodzinnych sekretach, miłości, lojalności, utraconych szansach, wybaczeniu. To historia, która przypomina o tym, jak przeszłość kształtuje teraźniejszość. Kim jest postać tajemniczej kobiety wyklętej przez rodzinę? Czy matka i córka ocalą łączącą je więź?

„Zima w Wigrach nie znała łagodności. Przychodziła jak wyrok i zostawała do końca, jakby chciała przypomnieć, że nic nie trwa wiecznie.”

„Nie wstydziłam się jej. Wstydziłam się tego, że przez lata udawałam, że nie ma we mnie nic z niej.”

Urszula Gajdowska przyzwyczaiła swoich czytelników do historii, w których przeszłość przenika teraźniejszość, a zwykłe ludzkie emocje – miłość, żal, lęk przed samotnością – stają się motorem opowieści. Zimowy świt nad Wigrami to kolejna jej książka z tego nurtu, ale chyba najbardziej nastrojowa i dojrzale skonstruowana.

Autorka zabiera nas w głąb Suwalszczyzny, w okolice Wigier – miejsce, które nie tylko zachwyca przyrodą, ale i przechowuje pamięć dawnych tragedii i namiętności. Właśnie tam spotykają się trzy różne, choć bardzo ciekawe charaktery - Anna -potomkini znamienitego rodu Wielowiejskich , która przed laty zrujnowała swoją reputację zachodząc w ciążę w wieku zaledwie osiemnastu lat i zapłaciła za to bardzo wysoką cenę - jej ojciec Konstanty wyrzucił swą latorośl z domu skanując ją na ciężką pracę i trudy samotnego wychowania małej Julki.

Julii właśnie- młodziutkiej studentki historii sztuki , która mimo ,że metryka na to nie wskazuje ma za sobą poważny zawód miłosny, którego doświadczyłam ze strony Szymona, który pojawia się w jej życiu zupełnie nieoczekiwanie oraz Roberta - dawnego ukochanego Ani , architekta wkraczającego na powrót w codzienność obu kobiet.

Cała trójkę łączy okazały dworek, odziedziczony przez pannę Kowalską.

Początkowo dziewczyna pragnie odrzucić spadek jednak chęć sprzedaży tego miejsca i udzielenia wsparcia mamie wygrywa- aby zrealizować swój zamiar Julia musi uporządkować i wyremontować owe miejsce oraz rodzinne pamiątki a także przez miesiąc zamieszkać w tym miejscu.

Rodzinne tajemnice z czasów wojny , przepiękny stary medalion ukryty w ścianie i przede wszystkim czy bohaterom uda się odnaleźć szczęście?

Takie fabuły naprawdę sobie cenię- bez przerysowania, działające na uczucia odbiorcy i jednocześnie dające poczucie więzi z ludźmi, których dotyczą opisywane wydarzenia.

Ani przez chwilę nie odczuwałam znużenia i mimo ,że Szymon zachowywał się mówiąc wprost jak arogancki dupek niemal od razu zyskał moją sympatię.

Nie ma tu tanich zwrotów akcji. Emocje budowane są poprzez detale: rozmowę przy herbacie, odgłos drewna w kominku, milczenie przy stole. To proza dla czytelnika cierpliwego i uważnego.

Robert nie jest tu typowym „męskim wybawicielem”, lecz raczej katalizatorem zmian – kimś, kto poprzez swoje odkrycia pomaga bohaterkom zaakceptować historię. Jego relacja z Julią to subtelny romans – bez melodramatycznych scen, raczej pełen spokoju i wzajemnego dojrzewania.

Świetna literatura obyczajowa z głębią emocjonalną, poetyckim tłem i wiarygodnymi postaciami. Warta polecenia fanom Anny Kasiuk, Ilony Gołębiewskiej czy Joanny Tekieli – ale też tym, którzy cenią bardziej refleksyjną, metaforyczną prozę , całość mnie po prostu urzekła. ❄️🤍🩵

Moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki przyniosło mi wiele pięknych i głębokich emocji. Widać, że każde jej słowo płynie prosto z serca i jest pełne autentyczności, wrażliwości oraz czułego spojrzenia na ludzkie doświadczenia i problemy. Potrafi snuć opowieść z niezwykłą lekkością, choć pisze o sprawach trudnych. Robi to z subtelnością, która porusza ale też, która potrafi zatrzymać oddech i sprawić że serce bije mocniej…

Autorka zabiera nas w poruszającą, zimowo – świąteczną podróż przez losy Anny i jej córki Julii… dwóch kobiet, które życie wystawiło na niejedną próbę.

Anna została matką, zanim zdążyła dorosnąć. Wyrzucona z rodzinnego domu, musiała samotnie walczyć o każdy dzień. Kiedy w jej życiu pojawił się Robert, uwierzyła, że los dał jej drugą szansę. Lecz zazdrość i intrygi jego matki przekreśliły ich wspólne życie. Rozdzieleni na lata, musieli się nauczyć żyć z ranami, które nie chciały się zabliźnić.

Jej córka Julia dorastała wśród niedopowiedzeń i przemilczanych wspomnień. Gdy nagle dowiaduje się, że została spadkobierczynią starego dworku nad Wigrami, wyrusza tam wraz z architektem oraz jego siostrzeńcem, by spełnić wymagania zapisane w testamencie.

Ściany dworku milczą.

Sny Juli nie milknął, jakby chciały przypomnieć to ,co zapomniane.

W ciszy słychać kroki kobiety z przeszłości, ciche, uporczywe, znajome.

Śni o niej. O jej oczach.

Medalionie, który połyskuje w świetle świec.

Jakby czas zatoczył koło, a przeszłość znów domagała się głosu…

Książka „Zimowy świt nad Wigrami ” oczarowała mnie już od pierwszych stron. To dojrzała i głęboko poruszająca lektura, niosąca za sobą intensywny ładunek emocji. Opowiedziana w niej historia po prostu żyje, czuć ją w każdym zdaniu, wciska się w nasze serce i zostaje tam na długo. Skłania do zatrzymać się na chwilę, by pomyśleć i odpowiedzieć na pytanie: co w życiu naprawdę jest istotne i ważne ?

Poruszająca opowieść o tym jak przeszłość splata się z teraźniejszością, tworząc coś magicznego i nieuchwytnego…jakby czas zatrzymał się na chwile, pozwalając, by stare historie przemówiły jeszcze raz…Bo ta przeszłość nie jest zamkniętym rozdziałem, to żywa obecność, cień, który wciąż podążą za bohaterami, aż do chwili gdy prawda wreszcie wychodzi z mroku. Bo tylko wtedy można zrozumieć, że przebaczenie bywa największą forma miłości, a powrót do korzeni staje się początkiem nowego życia…

To, co szczególnie mnie poruszyło podczas lektury, to sposób w jaki autorka ukazała mutyzm wybiórczy. Z ogromnym wyczuciem i ciepłem pozwala zajrzeć do świata dziecka, które z lęku przed mówieniem zamyka się w sobie. Ten wątek nie tylko porusza, ale też skłania do refleksji , jak ważne jest zrozumienie i wsparcie ze strony dorosłych. Uczy i pokazuje w jak łatwy sposób można pomagać osobom z takim zaburzeniem.

Piękna historia poruszająca serca… o miłości, rodzinnych tajemnicach i nadziei oraz o zrozumieniu i akceptacji.

Mocno Wam polecam!