Zew nocnego ptaka

Rok 1699. Na niewielką osadę w Południowej Karolinie spada fala nieszczęść. Mieszkańcy są przekonani, że odpowidzialna za to jest wiedźma. Na wezwanie burmistrza do osady przybywa sędzia i jego młody sekretarz Matthew Corbett. Rozpoczyna się gra o wszystko.

Przyznam się bez bicia - skusiła mnie okładka. Potem swoje pięć groszy dorzuciła znajoma i zdecydowałam się zamówić tę książkę. Czy było warto? TAK!

Mnie po prostu opadła kopara. 916 stron, a czytało się jak trzystustronicową powieść. Zero dłużyzn, brak niepotrzebnych opisów i przeciągania fabuły. Klimat mroczny, gęsty i wciągający niemal jak bagna otaczające Fount Royal. Autor postawił na realizm i ja to kupuję. Czułam się nie tylko czytelnikiem, ale i mieszkańcem osady. Podczas lektury miałam ochotę oglądać się za siebie, żeby mieć pewność, że nie podąża za mną zło. Mimo lęku i napięcia, z wypiekami śledziłam prywatne dochodzenie Corbetta. Przypominał mi trochę Sherlocka Holmesa - błyskotliwy, inteligenty, ale przy tym bez cech superbohatera. Krótko mówiąc: autentyczny. Wszystkie postaci w tej powieści były niezwykle plastyczne, interesujące i prawdziwe.

To był arcydobry kryminał! Mam nieodparte wrażenie, że tutaj każde zdanie jest wymuskane, a każdy szczegół dopracowany. Majstersztyk! Zaczynam się zastanawiać czy autor nie ma żadnych konszachtów z diabłem, bo napisanie czegoś tak dobrego wydaje się wręcz poza możliwościami człowieka 😉

Czytajcie!

Sędzia Isaac Woodward i jego sekretarz, Matthew Corbett, w drodze do Fount Royal zatrzymują się na noc w jedynym napotkanym po drodze zajeździe. Całodzienny trud podróży w dzikim gąszczu i wszechobecnym błocie sprawia, że nie zastanawiają się ani minuty. Właściciel zajazdu wydaje się mocno osobliwy, podobnież jak pozostali mieszkańcy tego przybytku. Kiedy nocą młody urzędnik wychodzi na dwór za potrzebą, jego noga grzęźnie w czymś, co przypomina fragment ludzkiego szkieletu. To dopiero początek koszmaru. Od tego momentu tylko chłodna kalkulacja i determinacja ratują tyłki obu jegomościom, i choć są gołe, to jednak wciąż żywe!

Sam Fount Royal pustoszeje. Miał być wielkim miastem portowym, tymczasem jego mieszkańców dziesiątkują zarazy, nagle wybuchające pożary i nieurodzaj. W ich mniemaniu wszystkiemu winna jest Rachel Howart, która zamknięta w więzieniu oczekuje na spalenie. Kiedy wszystkie zeznania i dowody potwierdzają "winę" młodej czarownicy, pozbawiony uprzedzeń Matthew, którego rozumowanie wolne jest od archaicznych koncepcji mających fundamenty w głębokim średniowieczu, odważnie staje w obronie prawdy, odrzucając oskarżenia niemające nic wspólnego z faktami.

McCammon wywiódł mnie w pole niejeden raz. Dałam się nabrać jak dziecko, kiedy to mimochodem "ujawnił" podejrzanych o zbrodnie przy okazji zeznań Violet Adams, dziewczynki, która na własne oczy (czy aby na pewno?) widziała samego diabła, żądającego wolności dla Rachel, co nie byłoby dziwne, gdyby nie fakt, że do końca powieści zostało jeszcze 536 stron! Wspaniały zabieg Panie Autorze!

O uszy obiło mi się też niedostateczne uwypuklenie sytuacji niewolników, tymczasem zarówno teraźniejszość jak i snute wspomnienia pracujących w osadzie czarnoskórych jasno pokazują, jaki naprawdę był ich status społeczny. Praca ponad wszelką normę, kary niewspółmierne do przewinień, separacja od reszty osadników, śmierć z ręki białych oprawców, to tylko wierzchołek góry lodowej, jaki serwuje autor. Uważny czytelnik zwróci uwagę również na te fragmenty, które świadczą o niewolniczej pracy rdzennych mieszkańców Ameryki, coś, o czym się nie mówiło, a miało miejsce. Biorąc pod uwagę dewastację lokalnych struktur społeczno-ekonomicznych i bezpardonowe zawłaszczanie terenów, śmiało można zadać sobie pytanie, kto tu tak naprawdę był demonem ZŁA. Na koniec McCammon zaskakuje wątkiem z udziałem autochtonów, którzy pojawiają się w kluczowym momencie głośno i z przytupem, odsłaniając przy okazji rysy na niemal doskonałym obrazie przyszłego prawnika.

Czytając "Zew nocnego ptaka" należy pamiętać, że przedstawiona historia rozgrywa się w momencie, kiedy europejska kolonizacja Ameryki zaczyna ścierać się ze sobą, walcząc o każdą piędź ziemi. Nic więc dziwnego, że portugalska piękność, jaką bez wątpienia jest Rachel, gnije w angielskim więzieniu, pogardzana przez angielskich osadników, żądających jej śmierci. Odgórnie podsycana nienawiść do innych koloni przelewa się na poszczególne jednostki, paląc na stosie nie tylko wrogie ciało, ale też własne resentymenty.

McCammon mistrzowsko łączy wątek kryminalny z szeroko pojętą przygodówką historyczną. Bogactwo detali jest wręcz nieprawdopodobne. Czytelnika zalewa fala kształtów, kolorów, struktur, dźwięków i zapachów. Życiorysy postaci intrygują i zastanawiają, miliony nitek łączą się w zaskakującej końcówce tej powieści, która jednocześnie jest wstępem do kolejnego tomu. Wspaniała to była lektura.

Na uwagę zasługują też grafiki, którymi Vesper hojnie obdarował swoje wydanie. Brawo Panie Macieju @maciejkamuda_art na pierwszy rzut oka nie poznałam kreski, ale przy drugim rzucie z uznaniem kiwałam głową, takich drzeworytów nie powstydziłby się sam Holbein

Kiedy zaczynałam „Zew nocnego ptaka” autorstwa Roberta McCammona spodziewałam się porządnego historycznego kryminału. Dostałam opowieść, która powoli, niemal niepostrzeżenie, wciąga w błoto bagien i w mrok ludzkich serc. To książka, która wymaga czasu i cierpliwości, ale pochłania atmosferę tak gęstą, że chwilami trudno złapać oddech. To powieść, która nie spieszy się z opowiadaniem swojej historii, lecz konsekwentnie buduje napięcie, atmosferę i świat, w którym granica między wiarą, a strachem bardzo łatwo się zaciera. Czy uda się rozwikłać tajemnice Fount Royal? Byłam tego bardzo ciekawa.

„Zew nocnego ptaka” zabrała nas do roku1699, a konkretnie do Fount Royal. To niewielka osada w kolonialnej Ameryce, która miała być miejscem nowym początkiem, przyszłym portowym sercem regionu. Do miasteczka przybywa sędzia Isaac Woodward ze swoim sekretarzem, Matthew Corbettem. Ich zadaniem jest przeprowadzenie procesu kobiety oskarżonej o czary. Mieszkańcy są przekonani o winie Rachel Howarth. W okolicy dochodzi do brutalnych morderstw, szerzą się choroby, a kolejne pożary niszczą dobytek osadników. Winą za wszystkie nieszczęścia obarcza się właśnie Rachel, uznając ją za wiedźmę współpracującą z diabłem. Matthew, w przeciwieństwie do większości społeczności, zaczyna mieć wątpliwości, rozpoczyna własne śledztwo, podczas którego przesłuchuje mieszkańców i próbuje oddzielić fakty od plotek. Czy mu się powiedzie? Jakie tajemnice skrywa Fount Royal?

„Zew nocnego ptaka” to powieść, która nie próbuje przypodobać się czytelnikowi łatwą rozrywką. To historia wymagająca, bardzo obszerna, momentami powolna, ale jednocześnie niezwykle wciągająca. Będzie satysfakcjonująca dla tych, którzy lubią zanurzyć się w dopracowanym świecie i wielowątkowej intrydze. Największą zaletą tej książki jest klimat oraz sposób, w jaki autor pokazuje mechanizmy strachu, manipulacji i zbiorowej histerii. To nie tylko opowieść o śledztwie i oskarżeniu o czary, ale też bardzo trafna obserwacja ludzkiej natury, a musicie przyznać, że bywa strasznie skomplikowana. „Zew nocnego ptaka” Największe wrażenie zrobiło na mnie to, jak Robert McCammona ukazuje mechanizmy zbiorowej histerii i łatwość, z jaką społeczność potrafi wydać wyrok, zanim jeszcze padną jakiekolwiek realne dowody. W tej powieści strach staje się narzędziem, a niewiedza sprzyja rzucaniu oskarżeń. Dla mnie była to lektura, która nie tylko wciąga, ale też skłania do refleksji nad tym, jak łatwo ulec emocjom. Pokazuje, jak niebezpieczne bywają uprzedzenia i jak cienka jest granica między prawdą, a tym, w co chcemy wierzyć.

Książka, przy której najprzyjemniej spędziłam czas w pierwszym kwartale 2022 roku?

Tto wydane z wielką klasą przez Wydawnictwo Vesper liczące ponad 900 stron tomiszcze autorstwa Roberta McCammona. „Zew nocnego ptaka” przeniósł mnie do roku 1699, trudnych czasów kolonizacji, ale też przesądów i polowań na czarownice. Do małej miejscowości Fount Royal, której właściciel ma aspiracje by stała się bogatym miastem portowym.

Jednak wydaje się, że wszystko sprzysięga się przeciwko jego planom i marzeniom. Nie tylko natura sprzeciwia się wydzieraniu jej kolejnych terenów, ale również na społeczeństwo pada blady strach. Brutalne morderstwa, dziwne podpalenia i nieustające deszcze aż proszą się o znalezienie winnego. Czyżby winna była czarownica?

Wyrok, który wydaje się formalnością, mają wydać sędzia Issac Woodward i jego młody asystent, dociekliwy, spostrzegawczy i ciekawy świata Matthew Corbett. Czy wykaże się on na tyle otwartym umysłem, by poznać prawdę bez uprzedzeń? A może to młoda i piękna czarownica zasiała już w nim szatańskie ziarno zwątpienia, by stanął po jej stronie?

Data wydania wyroku na kobietę zbliża się nieuchronnie, a Matthew ma coraz mniej czasu, by poznać sekrety mieszkańców. Komu zależy na zniszczeniu miasteczka i dlaczego? Czy każdy jest tym za kogo się podaje?

Gdy rozwiązanie wydaje się być na wyciągnięcie ręki nagle umyka pozostawiając poczucie bezsilności. Bo czym innym jest świadomość prawdy, a czym innym jej udowodnienie. Jak zakończy się ten wyścig z czasem?

Autor z niesamowitym rozmachem roztacza przed nami realia ówczesnego okresu pełne osadniczych trudów, przesądów i ponadczasowej ludzkiej niegodziwości. Nie stroni od szczegółu i dosłowności w ukazywaniu zarówno procesu łapania szczurów, upuszczania krwi choremu, jak i dewiacji seksualnych, a czyni to w sposób tak zajmujący, często zabarwiony humorem, że wchodzimy w tę historię całą duszą. Odpowiednie wyważenie ilości opisów, zrównoważenie intrygi kryminalnej wątkiem miłosnym, ale przede wszystkim bogata kreacja wyjątkowych, pełnokrwistych bohaterów, z których nie każdy jest tym za kogo się podaje powoduje, że tak znakomicie się ją czyta.

Teraz pozostaje tylko zapytać Wydawnictwo Vesper kiedy będziemy mieli możliwość cieszyć się kolejnymi tomami z cyklu o Matthew Corbetcie.

Kiedy usłyszałam, że książka ma ponad 900 stron, nie ukrywam, iż pomyślałam, że porywam się z motyką na słońce. Do tego obecność elementów grozy i fantastyki, z którymi nie po drodze mi w moim czytelniczym świecie, nie przekonywała. Jednak skusił mnie motyw zagadki kryminalnej w niej zawarty i...przepadłam! Otrzymałam naprawdę solidną powieść. Wkomponowała się idealne w mój gust. Największą jej zaletą dla mnie jest język, jakim posługuje się autor - lekki, magiczny, barwny, wprost porywający! Dzięki naturalistycznym, dynamicznym pełnym atmosfery tajemniczości opisom, McCammon przeniósł mnie w niesamowity, pełen mrocznej scenerii świat. Zabobony, wiedźmy, oskarżenia o czary, wszędobylskie szczury oddały idealnie obraz średniowiecznych czasów. Autor stworzył niesamowity klimat - mroczny, gęsty, tajemniczy.

Bardzo umiejętnie wykreował postaci, ich mnogość nadaje książce barw, a każda z nich jest charakterystyczna. Jednak to postać Matthew przypadła mi do gustu najbardziej. Błyskotliwy, inteligentny, z intuicją, który ma własne zdanie i dąży do rozwiązania sprawy z dbałością o szczegóły.

Wielowątkowa fabuła, mroczny klimat, ciekawa zagadka kryminalna, mnogość tajemnic i sekretów, idealne tempo prowadzenia akcji, moc wrażeń - to wszystko znalazłam w tej historii. I te piękne, starannie wykonane ilustracje plus wspaniała okładka, jestem nimi oczarowana! Z całą pewnością sięgnę po kolejny tom, a Wam polecam.