Zestaw 2 książek: Psy prewencji i Folwark komendanta

Recenzje Anny Ruszczyk z Gazety Śledczej:

Recenzja książki "Folwark komendanta":

Kilka godzin, może dwie, góra trzy. Tyle właśnie czasu zajęło mi przeczytanie najnowszej książki Norberta Grzegorza Kościeszy „Folwark komendanta”. Rozmyślam teraz dwunastą godzinę i próbuję zabrać się za napisanie recenzji. Co powiedzieć, jak ubrać myśli w odpowiednie słowa, by w sposób właściwy oddać to, o czym przeczytałam. Jak z mistrzowską precyzją chirurga podkreślić najważniejsze walory smakowe książki odsłaniającej kulisy działania patologicznych systemów w polskiej policji. Po „Psach prewencji” apetyt na poznanie kolejnej porcji brutalnej prawdy został zaostrzony. Liczyłam na dużo, a dostałam o wiele, wiele więcej. Norbert pokonał mnie już na samym początku „Folwarku komendanta”. Powiedzieć, że pierwszą historią wbił mnie w fotel, to w zasadzie jakby nie powiedzieć nic. Niezwykle mocne zagranie, choć trzeba przyznać, padło ostrzeżenie, więc weszłam w głąb mroku na swoje własne życzenie. A co kryje się wewnątrz? Wyraziste, jaskrawe i jakże rażące swoim zachowaniem postacie. Odpychają i fascynują jednocześnie, zniesmaczają i nie pozwalają o nich zapomnieć, aż do ostatniej strony. Po raz kolejny przekonuję się, że o tym, co się dzieje wewnątrz w Policji, najpiękniej potrafią pisać byli funkcjonariusze. Nie ma w tym jakiegoś zbędnego nadęcia, fałszu, czy natrętnych przerysowań. Norbert w swojej najnowszej książce daje świadectwo autentyczności. I właśnie to słowo jako pierwsze pojawiło się w moim umyśle, gdy tylko odłożyłam książkę po skończonej lekturze. Autentyk. Historie opowiedziane na kartach „Folwarku komendanta” miały miejsce w świecie realnym i jakkolwiek byśmy zaklinali rzeczywistość, prawda jest jedna.

Recenzja książki "Psy Prewencji":

Mówi się o nich „gliny”, „policjanci”, „funkcjonariusze”, „pały”, ale przede wszystkim „psy”. Oczywiście nie jest to cały wachlarz nazw i wyzwisk, możliwości jest znacznie więcej. Mało kto ich kocha, choć na dobrą sprawę, niemal każdy ich potrzebuje. Poddani wiecznemu mobbingowi, kierowani przez bufonów wiedzą jedno: mają robotę do wykonania. Tacy właśnie są ludzie z Prewencji. To gliniarze z krwi i kości – wróć, to zbyt miałkie i oklepane sformułowanie. A zatem, to psy, które wykonują jedną z najbrudniejszych robót w tym kraju za marne pieniądze przy użyciu beznadziejnego sprzętu. To herosi, którzy stawiają czoła hordom naszpikowanych dopalaczami kiboli, biorą udział w wielu „dziwnych” akcjach po to, aby na koniec dowiedzieć się, że są zerem, że już po nich. Nadstawiają karku, poświęcają życie rodzinne dla dobra… No właśnie czego? Kraju? Społeczeństwa? Czy sytuacja materialna, egzystencjalna funkcjonariuszy Policji kogokolwiek dziś interesuje? Czy niedostateczne siły i środki przeznaczane na zapewnienie bezpieczeństwa spędzają komukolwiek sen z powiek? „Psy Prewencji” to jedna z najmocniejszych i zarazem najprawdziwszych opowieści o losach polskiej Policji.

Całość recenzji na stronie Gazety Śledczej.