Zbrodnia w operze

Okładka książki przedstawia kurtynę, czerwoną. Na samym środku tytuł i na górze oraz na dole lista autorów, którzy napisali opowiadanie do tej antologii. Jest matowa dotyku, ze śliskimi elementami. Posiada skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Kremowe stronice, czcionka wystarczająca dla oka. Literówek brak, odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane. Całe wydanie bardzo mi się podoba.

Alek Rogoziński jak zwykle mnie nie zawiódł. Podobało mi się to opowiadanie. Oczywiście, jak na zbiór jest kilka takich, które podobały mi się bardziej lub mniej. Niemniej jednak, cieszę się, że mogłam zapoznać się z piórem między innymi Anny Rozenberg, Katarzyny Gacek. Jednak żadne z opowiadań nie czytało mi się ciężko, wręcz przeciwnie. Pochłaniam je dosyć szybko, strony uciekały między palcami. Może nie każdego styl mi przypadł do gustu, ale jak wiecie, o gustach się nie dyskutuje. Uważam, że jest to jedna z lepszych antologii, jakie miałam przyjemność czytać. Nie często sięgam po książki kilku autorów, bo nie lubię zbyt krótkich form często czytać, stąd też takie moje zdanie.

Wszystkie historie mają osadzoną fabułę w Operze Narodowej. To było ciekawe doświadczenie ze względu na to, że nigdy w tej operze nie postawiłam nogi. Oczami wyobraźni dzięki autorom miałam okazję to zrobić. Akcja toczyła się w różnych latach, tych dawniejszych i tych bliższych. Różne rzeczy miały tam miejsce, nie jedna opowieść Was zaskoczy. Jedne nieco rozśmieszą, jedne wprowadzą w osłupienie... Przynajmniej tak było ze mną.

Reasumując uważam, że warto sięgnąć po tę antologię i przeczytać nieco lżejsze kryminały, aż dziesięciu autorów. Ja raz na czas robię wyjątek i sięgam po krótkie formy tekstowe, traktuje to jako przerywnik od powieści kilkuset stronicowych. Znajdziecie tutaj wiele zadziwiających zdarzeń, kilku trupów, zagadki, tajemnice, przeszłość zawsze mąci. Podobała mi się ta antologia ze względu na różnorodność jaką mamy dzięki pisarzom, nie są one na jedno kopyto, każde jest inne i różni się od siebie, diametralnie wręcz. Sięgnijcie, jeśli macie ochotę. :)

Nie ma tu opowiadania, które by mi się zupełnie nie podobało. Historie zawarte w powyższym zbiorze stworzyły bardzo ciekawą mieszankę. Każdy z autorów na swój sposób zinterpretował tytuł. Jest zazdrość, zemsta, tajemnice i intrygi, ale oczywiście nie brakuje również trupów, a wszystko to w kuluarach Teatru Wielkiego - Opery Narodowej. Teraźniejszość przeplata się z przeszłością, a w opowiadaniu Pani Gai Grzegorzewskiej mamy nawet wybieg w przyszłość. Ta historia najbardziej odbiega stylem i klimatem od reszty, jednocześnie wprowadza pewną świeżość i jest przyjemną odmianą.

Ogólnie rzecz biorąc, bardzo dobrze spędziłam czas czytając tę antologię i z czystym sumieniem mogę ją Wam polecić.

„Zbrodnia w operze” to zbiór dziesięciu opowiadań napisanych przez poczytnych polskich autorów. Myślę, że nazwisk takich jak Rogoziński, Grzegorzewska czy Ostaszewski nie trzeba przedstawiać żadnemu miłośnikowi dreszczowców. Jak to często bywa, jedne opowiadania okazały się dla mnie lepsze, drugie gorsze. Plus jest taki, że czyta się je szybko, gdyż każde z nich ma po około czterdzieści stron, minusem natomiast jest to, że gdy oswoimy się z bohaterami, zaraz znikają nam z pola widzenia i pojawiają się kolejni. Choć styl każdego z pisarzy jest inny, to łączy je jedno: tytułowa opera.

Wchodząc w świat książki mamy do czynienia z artystycznym światkiem: spektaklami, ariami, gwiazdami, ale również pracownikami oraz widzami. Jednym razem próbujemy rozwikłać śmierć sławnej diwy, innym kasjerki, a jeszcze innym cofamy się o czterdzieści lat, by wrócić do sprawy śmierci pewnego człowieka, którego przyjaciel nie może pogodzić się z jego odejściem. Chyba największe wrażenie zrobiła na mnie część napisana przez Macieja Siembiedę, gdyż na końcu otrzymujemy informację, iż została ona stworzona na podstawie autentycznej historii.

„Zbrodnia w operze”, to mieszanka różnorodnych zagadek, tajemnic, zdrad, przesłuchań, dochodzeń. Każdy może zostać ofiarą i każdy może znaleźć się na celowniku w roli podejrzanego, jedyne co może ograniczać, to fantazja autorów. Opowiadana są krótkie, więc trzeba brać pod uwagę, że nie otrzymamy rozbudowanej fabuły, a jedynie jej skrótową „wersję demo”. Nie ma czasu na dogłębne poznanie bohaterów, tła historii, ani wątków pobocznych. Plusem tego jest to, że nie ma nudy, gdyż akcja jest dosyć szybka.

Ten zbiór opowiadań spodoba się czytelnikom, którzy lubią polski, kryminalny rynek wydawniczy. Jedne historie są bardziej poważne, drugie mniej i zapewne tak, jak i mi, tak Wam niektóre przypadną do gustu bardziej od drugich, lecz tak to właśnie jest z twórczością zbiorową. Czy polecam? Oczywiście. Na pewno nie jest to pozycja, którą zapamiętam na długie lata, lecz czytało mi się ją dobrze, choć rzadko sięgam po zbiory opowiadań. Zdecydowanie wolę jedną historię niż kilka różnych.

Kupujemy bilet na przedstawienie. Idziemy do opery. Siadamy na swoim miejscu i czekamy. Kurtyna się podnosi. Na scenę wychodzą aktorzy i zaczyna się widowisko. Miłość miesza się z nienawiścią, a pięknie zaśpiewana aria powoduje u nas ciarki na ciele.

A co dzieje się później? Po spektaklu, za kulisami.

Tu wodze fantazji puścili utalentowani polscy autorzy kryminałów. "Zbrodnia w operze" to zbiór dziesięciu opowiadań. Każde jest inne, różnorodne i niepowtarzalne. Roi się tu od kryminalnych zagadek, zdrad, trupów, upiorów, przesłuchań, świadków. A wśród nich czai się sprawca. Każdy może być podejrzanym: diwa operowa, aktor drugoplanowy, reżyser, operator, sufler, portier, widz.

"Morderstwo to poważna sprawa - odpowiedziała powoli - i trzeba mieć do niego ważny powód."

"Zbrodnia w operze" to świetny zbiór historii, które nie zanudzają, lecz wzbudzają ciekawość. A także wprowadzają Czytelnika w magiczny świat Teatru Wielkiego - Opery Narodowej.

Polecam serdecznie.