Zbrodnia i rubin. Tajemnice panny Underhay. Tom 1

Dartmouth, rok 1933

Dla Kitty Underhay miał to być kolejny dzień pracy w hotelu babci, jednak z samego rana pokojówka Cora przyniosła najnowszą plotkę – z rzeki wyłowiono ciało. Dla Kitty nie jest to dobra wiadomość, w końcu Dartmouth słynie ze spokoju, a morderstwo jest co najmniej niezwykłym wydarzeniem. Na czas wyjazdu babci, to Kitty ma zająć się rodzinnym hotelem. Starsza pani, ukrywa przed wnuczką, że ktoś jej grozi, wysyłając do niej kartki o treści „Wracam, żeby odebrać to, co należy do mnie”. Aby zapewnić dziewczynie bezpieczeństwo, wynajmuje weterana wojennego kapitana Matthew Bryanta, który ma dyskretnie opiekować się Kitty. Niedługo potem w hotelu dochodzi do serii włamań, ewidentnie ktoś czego szuka, tylko czego i jaki ma to związek z Kitty? Dziewczyna wraz z Bryantem musi szybko uporać się ze zbierającymi się nad nią i hotelem ciemnymi chmurami, bo wielkimi krokami zbliża się bal maskowy, którego gwiazdą ma być śpiewaczka jazzowa z Chicago. Czy uda się rozwiązać sprawę, zanim zginą kolejne osoby?

„Zbrodnia i rubin” to tom otwierający serię „Tajemnice panny Underhay” Heleny Dixon, będący modelowym wręcz przykładem cozy crime.

Powieść, której akcja została osadzona w latach 30-tych XX-wieku na angielskiej prowincji, w pełni oddaje ducha epoki – jazz i swing, pamięć o Wielkiej Wojnie, szykowne stroje, opisywane zwłaszcza w scenie z balu. Atmosferę powieści dopełnia urok małego miasteczka, w którym odpoczywają elity, którego mieszkańcy wszyscy się znają, a plotki roznoszą się lotem błyskawicy.

Ta powieść ma wszystko, co lubię w pozycjach cozy crime – kryminalną zagadkę bez brutalnych opisów zbrodni, prowincjonalnych policjantów, którzy chętnie korzystają z pomocy detektywów-amatorów (choć o Bryancie można powiedzieć wiele, ale nie to, że jest amatorem) i tajemnice przeszłości bohaterów.

Powieść skupia się na dwójce głównych bohaterów, czyli Kitty i Matthew ukazując nie tylko szczątki ich przeszłości, powiązanie z wydarzeniami w hotelu, ale i stopniowe budowanie relacji. Jako że akcja powieści toczy się w latach 30-tych XX wieku, wszyscy bohaterowie trzymają się konwenansów i ról przynależnych „klasie społecznej”, co dodaje powieści dodatkowego tła obyczajowo-społecznego.

Jak już wspomniałam, każdy z bohaterów ma swoje tajemnice, w przypadku Bryanta, są one związane z wydarzeniami z czasów I Wojny Światowej, wydarzeniami, które wciąż powodują koszmary senne bohatera i które ukrywa przed swoją podopieczną, podczas gdy rodzinne tajemnice Kitty są jej nieznane. Dziewczyna odkrywa je stopniowo, podczas prowadzenia śledztwa.

Atmosfera powieści przypomina mi tę stworzoną przez Merryn Allingham w cyklu z Florą Steele, podobnie jak para bohaterów – detektywów-amatorów pomagających lokalnym stróżom prawa. Jednak na tym podobieństwa się kończą, gdyż oba cykle cechuje swoista oryginalność, wciągająca czytelnika w wykreowany świat.

Powieść czyta się przyjemnie, dzięki płynnej narracji i plastycznym opisom wnętrz i strojów, a przede wszystkim dzięki dobrej kreacji bohaterów.

„Zbrodnię i rubin” mogę z czystym sumieniem polecić wszystkim miłośnikom cozy crime.

Są takie książki, które od pierwszych stron pachną dymem cygar, jazzem i elegancją minionej epoki. „Zbrodnia i rubin” to właśnie taki kryminał - pełen wdzięku, tajemnic i atmosfery lat 30., w których można się po prostu zatracić.

Wystarczy kilka stron, by przenieść się do hotelu Delfin - miejsca, gdzie połysk balowych sukni miesza się z szeptem intryg, a za każdym rogiem czai się plotka. Główna bohaterka, Kitty Underhay, nie ma łatwego zadania - musi nie tylko utrzymać rodzinny hotel w ryzach, ale i zmierzyć się z serią zagadkowych wydarzeń, które skutecznie psują sielankowy nastrój. I choć początkowo wydaje się, że to tylko niegroźne zamieszanie, szybko okazuje się, że w tym świecie nic nie jest przypadkowe.

Nie ma tu pośpiechu ani tanich sensacji - autorka stawia na klimat i detal. Każdy opis, dialog i scena mają swój rytm, jakby autorka prowadziła nas przez hotelowe korytarze w takt jazzowej melodii. To książka, przy której można się rozsmakować - nie tylko w samej zagadce, ale też w atmosferze miejsca, elegancji epoki i subtelnej relacji pomiędzy bohaterami.

Kitty zyskała moją sympatię od razu - jest odważna, bystra i ma w sobie ten błysk, który sprawia, że chce się za nią podążać. A Matthew? Cóż, jego pojawienie się wnosi dokładnie tyle zamieszania, ile potrzeba, by dodać historii iskry (i nieco romantycznego napięcia).

✨ „Zbrodnia i rubin” to lekki, pełen uroku retro kryminał - idealny na wieczór, gdy za oknem pada, a Ty masz ochotę przenieść się do świata, w którym tajemnice pachną perfumami, a rozwiązanie zagadki smakuje jak filiżanka herbaty w porcelanie.

Okładka książki jest ciekawie stworzona. W formie grafiki, na samym środku mamy dwie postacie, wokół nich złota ramka. Dominuje butelkowa zieleń, która wraz ze złotymi liniami tworzy naprawdę zgrane połączenie. Jest satynowa w dotyku z wytłuszczeniami, a takie uwielbiam najbardziej. Mój debiut był wydany również w satynowej okładce.🥹 Niestety nie ma skrzydełek, przez co nie ma dodatkowej ochrony przed uszkodzeniami mechanicznymi. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka, marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane.

Pierwsze spotkanie z autorką przebiegło pomyślnie. Po przeczytaniu samego opisu byłam niezmiernie ciekawa tego, czym mnie zaskoczy, ponieważ sama z zawodu jestem technikiem hotelarzem - co prawda nie pracuje w hotelu, ale zawsze interesowała mnie praca w takim obiekcie. I właśnie to opis sprawił, że ciekawość zwyciężyła i kazała mi sięgnąć po tę powieść. Ma niewiele ponad trzysta stron. Czyta się szybko, lekko, bez przeszkód. Momentami jest tak intrygująco, że trudno się oderwać od lektury, co oczywiście jest na plus dla powieści. Ciekawie poprowadzona fabuła, mamy trupy, zagadki i przeszłość - totalny miks osadzony w latach 30. XX wieku. Tym bardziej ze względu na czas akcji - książka mocno mnie do siebie przyciągała. Reasumując uważam, że naprawdę warto sięgnąć.

Bohaterów mamy tutaj kilku, ale najważniejsza jest Kitty Underhay, wnuczka właścicielki hotelu, która na pewien czas przejmuje dowodzenie obiektem. Jest to młoda kobieta, która chce, by lokal dobrze prosperował, dlatego wpadła na pomysł, by zaprosić kogoś sławnego na bal maskowy. Ku jej uciesze, udało się. Może nie jest to bohaterka, która wzbudza wiele emocji, ale wydawała się idealna w swojej roli. W kryminałach często skupiam się na fabule i akcji, mało kiedy udaje mi się przywiązać do bohaterów, chyba że są szczególni. Uważam, że pisarka wykreowała idealne postacie do wymyślonej przez siebie fabuły. Zarówno ona, jak i Matt, czy jej babcia lub ojciec - są dopracowani i mają swoje tajemnice. Myślę, że moglibyście się z nimi polubić.

Może brakowało mi opisów obiektu, bo jeśli chodzi o inne to były wystarczające. Ja zawsze takie rzeczy chłonę jak gąbka, lubię podziwiać wnętrze, a tutaj troszkę brakowało mi w pewnych miejscach. Po zamknięciu oczu starałam się wizualizować pomieszczenia, ale nie do końca mi się to udawało. Fabuła, o której już wspomniałam, jest naprawdę dobrze wymyślona i poprowadzona. Czyta się szybko i nest intrygująco, w szczególności sprawy z przeszłości matki Kitty lub Matta. Jest jeszcze tyle niewyjaśnionych spraw, ale liczę na to, że autorka poda je nam w końcu na tacy z kolejnymi tomami, bowiem dzisiaj recenzowany tytuł jest pierwszym z serii.

Myślę, że wielu czytelnikom może przypaść do gustu, a w szczególności osobom, które lubią niezbyt krwawe kryminały. Tutaj na plus jest czas i miejsce akcji, ale sama zagadka. Jest z tych lżejszych dla oczu i głowy, nie mamy tutaj opisów masakry, jak w niektórych powieściach, które Wam polecam. Ta spokojniejsza książka z pewnością umili Wam wieczór. Polecam serdecznie.

Jesień to czas, kiedy wszystkie książki wydają się smakować bardziej. A na pewno kryminały. Dlatego sięgając po powieść Heleny Dixon doskonale wiedziałam, że czeka mnie wyjątkowa przygoda.

Przemyślana, dopracowana, odpowiednio zabawna. Pisana z lekkością i swobodą, bardzo plastyczna oraz obrazowa a w dodatku wprowadzająca na scenę odpowiedni klimat. Czy można życzyć sobie czegoś więcej? A tak, bohaterowie również mają tutaj swoje pięć minut! Wydaje się, że autorka nie zapomniała o niczym składając na nasze dłonie pierwszy tom serii Tajemnice panny Underhay, który wciąga już od pierwszych stron i pozostawia apetyt na więcej, ponieważ z tak smacznie wykreowaną główną bohaterką ma się chrapkę na więcej podobnych przygód.

Kitty Underhay nie może się doczekać tego co nadchodzi. Niespodziewanie przejmuje stery nad rodzinnym hotelem i jednocześnie marzy o balu maskowym z udziałem słynnej piosenkarki jazzowej. Niestety nic nie przychodzi za darmo. Dlatego kobieta szybko zostanie wmieszana w szereg niepokojących zdarzeń, gdy ktoś zacznie włamywać się do pokoi a miasto obiegnie wieść o zaginionym rubinie. Na szczęście u jej boku stanie pewien odważny ochroniarz i razem będą ścigać się z czasem, by zdemaskować potencjalnego mordercę.

Przyjemna dla wyobraźni fabuła charakteryzuje się wyjątkowo dobrze przedstawionym klimatem. Akcja rozgrywa się w latach 30. XX wieku i chociaż bazuje na schematach typowych dla gatunku, nie jest to żadnym minusem. Wręcz przeciwnie, autorka inspirując się prozą Aghaty Christie zbudowała własną formę retro klimatu, wprowadziła nas na bogate salony luksusowych hoteli, dorzuciła garść blichtru oraz niekończące się intrygi. Na ponad trzystu stronach autorka zadbała o odpowiednią dynamikę, zaskoczenia oraz ślepe zaułki, podsycała naszą niewiedzę mylnymi tropami, budowała napięcie pomiędzy Kitty i Matthew, którzy łącząc siły zaczynali zacieśniać wyjątkowy sojusz. I przez to wszystko specjalnie wydłużałam sobie czytanie, ponieważ nie chciałam opuszczać miejsca, w którym tak dobrze się odnalazłam.

"Zbrodnia i rubin" to idealna propozycja na jesienne dni, kiedy pogoda nie zachęca do wychodzenia z domu a nasza wyobraźnia potrzebuje dodatkowych bodźców. Helena Dixon wystartowała z zapasem, obiecując nam kolejne ekscytujące przygody Kitty, więc w oczekiwaniu na ciąg dalszy zachęcam Was do lektury, która intryguje, pozwala łączyć kropki, przywołuje atmosferę przeszłych lat w rozgrywce, w której wyścig z czasem okaże się kluczowy dla dalszych wydarzeń.

„Zbrodnia i rubin” to pierwszy tom cyklu „Tajemnice panny Underhay”. Jest to retro kryminał. Powieść idealna dla tych, którzy kochają książki Agathy Christie.

Akcja książki dzieje się w latach 30-tych ubiegłego wieku. Mamy tutaj eleganckie wnętrza hoteli, zamków oraz sal balowych. Już od samego początku czułam więc, że będzie to bardzo klimatyczna podróż w przeszłość.

Autorka zabiera nas do jednego z hoteli w Anglii, w którym szefuje teraz Kitty Underhay. Młodej dziewczynie wydaje się, że będzie to ciekawa praca. Szybko jednak okazuje się, że ktoś zaczyna się włamywać do pokoi, a po okolicy chodzi plotka o skradzionym rubinie.

Kitty to postać, która jest bardzo wyrazista. To ona musi zadbać o bezpieczeństwo gości hotelowych. Wraz z ochroniarzem Matthew próbuje rozwikłać zagadkę tajemniczego klejnotu, oraz odkryć kto czai się w jednym z pokoi.

Książka posiada niesamowity klimat. Niemal czuć zapach cygar i klimat eleganckiego hotelu, a w tle słychać muzykę jazzową. Znajdziemy tutaj również świetnie utkaną intrygę i delikatny romans. Wszystko to jest rozpoczęciem dobrze zapowiadającej się serii kryminalnej i już nie mogę doczekać się kolejnych jej tomów.