😱 Czy są sytuacje, w których zbrodnia może obejść się bez kary?

📖 Zbrodnia bez kary

✒️ Praca zbiorowa

🏢 Wydawnictwo M

[współpraca reklamowa] z @wydawnictwom @obiektyw_[Adres usunięty]

😱 “Zbrodnia bez kary” jest to zbiór reportaży autorstwa dziennikarzy Deursche Welle, Wirtualnej Polski i Interii. Można powiedzieć, że jest to prawdziwe dziennikarskie śledztwo.

😱 Książka porusza trudne tematy zbrodni wojennych z okresu II wojny światowej. Zbrodniarze przestają być anonimowi. Jako czytelnik możemy przeczytać wywiady ludzi z ich środowiska, znajomych, sąsiadów itd. W niektórych przypadkach możemy także poznać ich losy po wojnie.

😱 Wiele opowieści udokumentowanych są wieloma realistycznymi zdjęciami, które niejednokrotnie zwyczajnie przerażają.

😱 Nie jest to lektura dla osób wrażliwych i o słabych nerwach. Jednak uważam, że jest to ważna i potrzebna książka, która uświadamia ogrom okrucieństwa i zbrodni wojennych.

😱 Jeśli ktoś pasjonuje się tego rodzaju tematyką, lub też jest zwyczajnie ciekawy to jak najbardziej polecam!

"Zbrodnię należy nazwać zbrodnią, a winnych winnymi."

Bezpośrednią odpowiedzialność za zbrodnie popełnione za czasów Trzeciej Rzeszy ponosi 200 tysięcy osób. Tylko 7000 spraw zakończyło się wyrokami, a jedynie 182 wyrokiem dożywocia. Czy można powiedzieć, że te zbrodnie zostały ukarane?

Dziennikarze z Deutsche Welle, Interii i Wirtualnej Polski we wstrząsającym i bardzo rzetelnym reportażu przedstawiają postaci byłych nazistów, za którymi stoją dziesiątki, setki, czasem tysiące istnień skazanych na zagładę. Nazistów, którzy nigdy nie ponieśli kary za swoje zbrodnie. Którzy mordowali bezpośrednio lub zza biurka, a po wojnie robili karierę.

Piętnują ich czyny, ukazują dalsze powojenne losy, często na intratnych stanowiskach. Zmiana tożsamości, mundurów na garnitury, ukrywanie się za granicą, zasłanianie fałszywymi zaświadczeniami o stanie zdrowia to nagminne praktyki. Ale to brak systemowej determinacji, zaniedbania, a najczęściej po prostu polityka i ukryte interesy sprawiają, że nie rozprawiono się z nazistowską przeszłością.

Ukazują ludzi o dwóch twarzach, w których poraża kontrast pomiędzy „tatusiem-żołnierzem, a „tatusiem-człowiekiem”. Zazwyczaj uczestnictwo w zbrodniach kochających, troskliwych, zabawnych ojców jak przedstawiają ich rodziny było po wojnie tematem tabu, niewygodnym faktem zamiatanym pod dywan. Często dopiero kolejne pokolenie miało odwagę zmierzyć się z rodzinną tajemnicą odkrywając straszliwą prawdę o swoim przodku i żyć z piętnem potomka nazisty.

Reporterzy przywołują również postaci, które z determinacją i narażeniem życia tropiły nazistów jak Reinhard Strecker, czy Krzysztof Kąkolewski ze zbiorem wywiadów z byłymi nazistami zajmującymi po wojnie wysokie funkcje społeczne „Co u pana słychać?”. Z ich działań i słów wybrzmiewa sprzeciw i poczucie niesprawiedliwości, że osoby odpowiedzialne za zbrodnie nigdy nie poniosły kary.

To kilkadziesiąt historii wspartych dokumentami, zdjęciami, zeznaniami świadków, które są wstrząsającym obrazem ludzkiej podłości usprawiedliwianej wojną i rozkazami, w których nie znajdziemy skruchy i słowa „przepraszam”. To fakty niepozostawiające wątpliwości co do winy oprawców, a losy ich ofiar rozdzierają serce i ranią do głębi.

Czy "drugą niemiecką winą" było fiasko pociągnięcia nazistowskich sprawców do odpowiedzialności karnej? Fakty mówią za siebie.

To reportaż, który przez wzgląd na naszą historię każdy powinien przeczytać. Jego wartość jest nie do przecenienia, a wielu z nas znajdzie w niej również tragiczne historie, które zna z najbliższej okolicy lub z opowieści przodków. Dla mnie były to mord w Palmirach i losy uratowanego przez „Anioła z Dachau” księdza Kazimierza Majdańskiego, który po wojnie stworzył w Łomiankach Instytut Studiów nad Rodziną i przez całe życie był orędownikiem pojednania.

Dziennikarze Deutsche Welle, Interii i Wirtualnej Polski wyruszyli tropem zbrodniarzy II wojny światowej, którzy, pomimo popełnionych zbrodni, nigdy nie ponieśli zasłużonej kary. Dzięki nim możemy poznać nazwiska oprawców, dowiedzieć się, w jaki sposób tłumaczyli swój udział w zbrodniach, dowiedzieć się, w jaki sposób udało się im uniknąć kary oraz jakie życie prowadzili po wojnie. Książka zawiera 26 reportaży, w których zbrodniarze przestają być anonimowi. Poznajemy również ich ofiary, które z dnia na dzień zostały pozbawione życia i obdarte z godności.

„Zbrodnia bez kary” to zbiór reportaży o zbrodniarzach wojennych, którzy za czyny popełnione podczas II wojny światowej, światowej do końca życia pozostali bezkarni. Niektóre z wymienionych w reportażu nazwisk są znane wielu osobom, o innych czytałam po raz pierwszy. Na myśl o tym, jakich zbrodni dopuścili się „bohaterzy” reportażu, a nie ponieśli za nie żadnej kary, krew buzuje w żyłach. Momentami miałam ciarki na plecach, innym razem w oczach pojawiały się łzy — na bestialstwo, jakiego dopuścili się ci zbrodniarze, brak słów.

„Na oczach świadków mordowania są kolejno wyprowadzani na zewnątrz Żydzi. Potem żandarmi strzelają do Józefa Ulmy i jego żony Wiktorii, wśród krzyku i płaczu dzieci. Zastanawiają się, co z nimi zrobić”. „Podszedłem do Diekena i zapytałem go: dlaczego zastrzeliliście dzieci? Na co on mi odpowiedział: żeby gromada nie miała z nimi kłopotu”.

„Niemiecki samoloty nadlatują wolno i nisko. Biorą na celownik pojedynczych ludzi. Andzia dostaje z karabinu maszynowego w szyję. I szrapnel w łopatkę. Kilka minut później nad zmasakrowanym ciałem siostry pochyla się dwunastoletnia Kazia. Pierwszy raz widzi śmierć, nie rozumie, co się stało. Jeszcze przed chwilą Andzia żyła, teraz się nie odzywa”.

Wszystkie opisane w książce historie łamią serce i rozrywają je na miliony kawałków. Powyższe cytaty kolejno dotyczą historii rodziny Ulmów oraz małej Kazi — te dwie historie wstrząsnęły mną do głębi. Eilert Dieken, Kurt Blome, Kurt May, Erna Wallis ch, Alex Kroll, Peter Grubbe, Josef Mengele — te i kilka innych osób po zakończeniu wojny żyli sobie w spokoju.

.

„Zbrodnia bez kary” to trudna i bardzo bolesna książka, jednak bardzo ważna i potrzebna. Oprócz rzetelnie przeprowadzonych rozmów, opisu zbrodni, krótkich biografii oprawców, książka zawiera mnóstwo zdjęć. Reportaż ten na długo pozostanie mi w pamięci, a zamieszczone w nim fotogarfie będę widziała za każdym razem, gdy zamknę oczy. „Zbrodnia bez kary” to książka, którą powinien przeczytać każdy, by pamięć o ofiarach II wojny światowej nigdy nie zgasła.