Zbędni

W okolicach pola namiotowego dzieją się podejrzane rzeczy. Jego nadzorca Jan, który nie może uporać się z nałogiem, po paru piwach potrąca śmiertelnie kobietę, w następstwie czego jej duch podąża za nim każdego dnia.

W miejscowym hotelu z pokoju od tygodni nie wychodzi jedna z klientek, do tego aspirynka policji poszukuje zaginionego dziecka i czy ma to coś wspólnego z jedynym gościem pola namiotowego belgiem Jules?

Znajdziecie tu kryminalną zagadkę, na którą złożyło się wiele przypadków i jeden nieszczęśliwy wypadek. Autor stworzył historię pełną sekretów, które skrzętnie ukrywane i tłamszone, musiały w końcu znaleźć ujście na świat. Każdy tu ma coś za kołnierzem, nie ma osób przypadkowych, a łączące ich relacje mają jakiś cel.

Mroczny świat na pozór przeciętnych obywateli sprawia, że jest trup ściele się gęsto, a w tle słychać płacz dziecka.

Fabuła dość ciekawa pokazujące przeszłość bohaterów, która ma ogromny wpływ na akcji książki.

Czasami uważamy, że jest już nam zbędna kolejna para butów, czy krem przeciwzmarszczkowy. Jednak kiedy to słowo wychodzi z czyiś ust w odniesieniu do istot żywych, jest nie tylko mało grzeczne, ale również przykre. Ile jest jednak osób w tłumie przez niektórych uważane za zbędne, niepotrzebne, niechciane, odrzucone, zepchnięte na margines...

Opowieść zaczyna się wielowątkowo podczas pewnej nieszczęsnej w skutkach nocy. Jasiek – dozorca kempingu walczący z nałogiem alkoholowym po kolejnym upojnym wieczorze spędzonym w barze potrąca śmiertelnie kobietę. Bojąc się konsekwencji, postanawia zakopać ją w lesie, mając nadzieję, że nikt nie znajdzie ciała. Jednak nie daje mu spokoju fakt, że nie wie, kim ona była, i że nikt nie zgłosił w ostatnim czasie zaginięcia. Nieudolnie próbuje odkryć tożsamość kobiety – widma. Tymczasem na kempingu, którego ma pilnować, wciąż stoi kamper pewnego Belga, który mimo końca sezonu i złej pogody ani myśli wyjeżdżać. Właściciele obiektu Alina i Mirek nie zwracają na dziwnego przybysza uwagi ze względu na fakt, że bardziej interesuje ich nowo wybudowany hotel. Malejące nakłady finansowe nie pozwalają w pełni go wykończyć, a gości jest jak na lekarstwo. Nie licząc jednej tajemniczej kobiety, która wymyka się z hotelu o różnych godzinach i jeździ po okolicy. Policjantka Maria świeżo po stracie ukochanego ojca ucieka w pracę, by tylko nie myśleć o powrocie do pustego domu i do samotności, która ją w nim czeka. Co łączy te wszystkie osoby, jakie sekrety próbują ukryć lub jakie tajemnice odkryć?

Twórczość Wojciecha Chmielarza polubiłam od momentu zetknięcia się z cyklem o policjancie Jakubie Mortce. Zaiskrzyło wtedy od pierwszego rozdziału. Choć nie z wszystkimi historiami jest mi po drodze, to jednak zawsze sięgam po jego książki, licząc na dobrze poprowadzoną fabułę. W Zbędnych początkowo nic nie składało mi się w logiczną całość. Zapoznawałam się z coraz to nowymi bohaterami, dowiadywałam się o ich bolączkach, ale nie potrafiłam tego spiąć. Jednak mozolnie rozdział po rozdziale otrzymywałam coraz to więcej informacji i zaczynałam z sukcesem łączyć kropki. Cały obraz przeszedł jednak moje najśmielsze wyobrażenia i oczekiwania. To, co zaserwował Autor, ścięło z nóg i wbiło głęboko w fotel. Za takie właśnie zakończenia szczerze uwielbiam Chmielarza i nie przestanę być jego wierną fanką. Dużym atutem kryminału jest duszna atmosfera, w której tajemnica snuje się jak poranna mgła po polach, a w tle przeraźliwie szczekają sarny. W przyrodzie oznacza to albo ostrzeżenie przed pojawiającym się zagrożeniem, albo ma na celu odstraszenie potencjalnego wroga. Jest to więc świetny symbol dla całej ponurej i niejednoznacznej historii. Kiedy znów usłyszę szczekanie saren, będzie już mi się to tylko i wyłącznie kojarzyło ze Zbędnymi. Ten donośny odgłos idealnie wpasował się w niepokojący i tajemniczy klimat książki. Kolejny wielki plus to kreacja bohaterów, a luźne wątki początkowo niezwiązane ze sobą tylko zaostrzały apetyt, by jak najszybciej dowiedzieć się, co się wydarzyło i dlaczego. Niektóre postacie doprowadzały mnie do szewskiej pasji, ale niektóre polubiłam. Inne zaś, szczególnie Jaśka było mi po prostu po ludzku żal. Nie każdy może i potrafi być kowalem swojego losu, nie każdy da radę podnieść się po porażce, ale czy to oznacza, że tacy ludzie stają się zbędni?

Wojciech Chmielarz to jeden z moich ulubionych polskich pisarzy kryminałów. Choć pisząc w tym przypadku kryminał muszę mieć z tyłu głowy podpowiedź – ale nie tylko. Bo Chmielarz to coś więcej, a raczej znacznie więcej. To książki bardziej zaangażowane, dotykające człowieka i jego problemów rodzinnych, problemów w ogóle. Pan Wojtek to świetny obserwator codziennego życia, który potrafi nam to życie „sprzedać” na kartach swoich książek.

Lektura ”Zbędnych” zabiera nas w Karkonosze jesienią, a dokładnie do Kowar. To tam pracuje, na polu namiotowym pracuje Jan, jedne z bohaterów powieści. Jan ma problem alkoholowy i po spożyciu wsiada za kierownicę. Traf chce, że dochodzi do wypadku, w którym ginie kobieta. Tak zaczyna się ten kryminał – mroczniejszy od wcześniejszych w dorobku Chmielarza.

Na pewno chcielibyście wiedzieć, co wydarzy się po wypadku. Co zrobi Jan? Niestety, ja nie zdradzę, więc najlepiej będzie, jak sami się przekonacie. Ale wątek Jana to tylko jedna z historii poruszonych w „Zbędnych” – bo to jest powieść wielowątkowa, które (wątki) zgrabnie łączą się finalnie. A naprawdę jest w czym wybierać, bo wspomnianych wątków i postaci jest całkiem sporo. Oprócz nieszczęśnika z problemem alkoholowym mamy jeszcze: aspirantkę Marię Szulej, która poszukuje zaginionej Karolinę; nimbem tajemnicy owiani są właściciele pensjonatu Alina i Mirek oraz ich syn; niemniej tajemnicza jest pensjonariuszka tegoż pensjonatu, która pojawia się i znika. Jest też pewien Belg mieszkający w kamperze na polu namiotowym, który mimo niezbyt ciekawych warunków pogodowych nie opuszcza naszego kraju.

Chmielarz serwuje nam mroczne strony ludzkiej psychiki. Wspaniale gra na emocjach. Rewelacyjnie rozwija postaci, pokazując nam kawałek po kawałku, jak odkrywanie puzzli ich charaktery ze słabościami i niedoskonałościami.

Według mnie to jedna z lepszych powieści Pana Wojciecha. Jestem w pełnym zachwycie. W tej książce, którą jak zwykle ciężko sklasyfikować znajduje się wszystko żeby zadowolić czytelnika, a na pewno wielbicieli twórczości autora „Żmijowiska”. Już ono było dość mroczne i bardzo klimatyczne. Przy „Żmijowisku” jednak „Zbędni” wypadają zdecydowanie mroczniej. Na ile jest to sprawą panującej aury, a na ile niebywałego talentu Wojciechu Chmielarza oceńcie sami.

„Zbędni” to moje pierwsze spotkanie z twórczością autora, ale myślę, że nie ostatnie. Uwielbiam thrillery z dobrze skonstruowaną intrygą. I właśnie tutaj to dostałam. Od pierwszych stron poczułam, że to jest to czego szukałam. Traumy, trudna przeszłość bohaterów i tajemnice. Wszystko to sprawiło, że przepadłam.

Akcja książki jest dość dynamiczna. Czasami miałam wrażenie, że aż za szybko gna i powoli gubiłam się w wątkach. Czasami musiałam wrócić do poprzedniej strony, ale nie wpłynęło to na całkowity odbiór książki.

Bardzo polubiłam głównych bohaterów, są oni bardzo realistyczni. I dostarczy mi wielu emocji.

Jan pewnej nocy pod wpływem alkoholu potrącił śmiertelnie kobietę. Nie potrafi jednak przyznać się do popełnionego czynu. Zakopuje ciało kobiety w lesie. Wyrzuty sumienia jednak nie dają mu spokoju i zaczyna drążyć kim była ta kobieta i dlaczego nikt jej nie szuka.

W Kowarach ktoś porwał młodą dziewczyną, jednak nie żąda okupu. Sprawą zajmuje się aspirantka Maria Szulej.

Są jeszcze Alina i Mirek, którzy prowadza pensjonat. Pewnego dnia pojawia się i znika pewna pensjonariuszka. Postać ta jest bardzo tajemnicza. Podobnie jak syn właścicieli pensjonatu.

Jeśli lubicie kryminały lub thrillery to bardzo polecam najnowszą książkę Wojciecha Chmielarza.

"Zbędni" to dosyć zagmatwana historia w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Jednym z bohaterów jest alkoholik Jasiek, stróż na polu namiotowym w Kowarach, który pewnego dnia prowadząc auto pod wpływem śmiertelnie potrącił kobietę.

Po zakopaniu denatki dręczą go wyrzuty, zaczyna więcej wlewać w gardło przez co pojawiają się zwidy alkoholowe.

Dziwne w tej całej sytuacji jest to, że nikt nie szuka zaginionej kobiety, więc Jasiek sam zaczyna węszyć, tylko czego on szuka?

Kolejnym dziwnym typem jest belg Jules. Jest on jedynym gościem na polu namiotowym w Kowarach. Pomieszkuje w swoim kamperze i mimo brzydkiej pogody nie zamierza opuścić tego miejsca. Uwieżcie mi to naprawdę dziwny typ, aż włosy na plecach się 🦔🦔. 😜

Mamy tu również dziwną rodzinę.

Alina z Mirkiem prowadzą pensionat w którym aktualnie mieszka jakaś dziwaczka która pojawia się i znika.

Zaś ich syn Darek na co dzień studiujący we Wrocławiu, coś przeskrobał i teraz musi siedzieć w domu rodzinnym pod pantoflem apodyktycznej mamusi.

Czy ktoś w tym wszystkim węszy? Oczywiście, że tak, "Pies który widział wszystko" oraz aspirantka Szulej która aktualnie zajmuje się porwaniem malutkiej dziewczynki. A może dziecko nie zostało porwane? Może jak w słynnej sprawie Madzi z Sosnowca coś się stało maleństwu?

"Zbędni" to opowieść o ludziach który pogubili się w życiu i nie potrafią wrócić na właściwe tory. Ukazuje ona słabości ludziej natury, pokazuje konsekwencje złych wyborów. To powieść o tym co potrafi kryć się w ludzkich umysłach, o tym jak na człowieka wpływa stres oraz alkohol.

Podsumowując, książkę polecam szczególnie tym którzy nie znają jescze twórczości autora. Gwarantuję, że nie będziecie mogli się od niej oderwać

Co może łączyć steranego dozorcę kempingu, zamożnych właścicieli hotelu, zrozpaczoną matkę, której porwano dziecko i Belga podróżującego kamperem? Jest to miejsce pobytu – stałego lub tymczasowego… Akcja powieści toczy się w cichych, malowniczych Kowarach – karkonoskim mieście, położonym niedaleko czeskiej granicy.

Cała historia rozpoczyna się od pechowej nocy, kiedy to pijany Jasiek na ciemnej, wąskiej, nierównej drodze potrąca kobietę. Nie dzwoni na pogotowie ani policję… nie w sytuacji, kiedy wypił siedem piw. Kopie więc dół na skraju polany, próbuje ukryć ciało. Jednak nie może zapomnieć. Stara się odkryć kim była kobieta, co robiła sama w środku lasu… i dlaczego na ciele miała rany zadane nożem. Z całych sił chce dowiedzieć się o niej czegokolwiek, bo trudno mu pogodzić się z tym, że są ludzie, którzy nikogo nie obchodzą, których nikt nie szuka, którzy są tak samotni, że… zbędni, niepotrzebni, niewidzialni…

Mozolne śledztwo uruchamia kolejne zapalniki, okazuje się, że ktoś, kto pozornie zupełnie się nie liczy, może jednak sporo namieszać. Tymczasem pozostali bohaterowie przeżywają swoje życie, swoje dramaty, odkrywają kolejne karty i jak się okazuje – powoli łączą chaotyczne wątki w spójną całość. Tak to jest, jak się żyje w społeczności – mamy wspólne sprawy, dzielimy dylematy, zależymy od siebie, komplikujemy sobie nawzajem życie… lub rozwiązujemy problemy.

Autorowi zazdroszczę ogromu empatii. Tego, że doskonale potrafi oddać emocje – od zapijaczonego stróża, zbuntowanego syna, poniżanego męża po wredną, zołzowatą bizneswoman. Jego umiejętność współodczuwania i przelania na papier odczuć innych osób, opisanie tego, jak czują się w danej chwili, co nimi kieruje, jest jednocześnie zachwycająca i przerażająca… Przyznajcie, że ktoś, kto potrafi wczuć się w każde emocje, odczytać intencje i motywy, wydaje się odrobinę demoniczny. Opisanie miłości Jaśka do starego, chorego psa poruszyło moje serce, może dlatego, że sama niedawno musiałam pożegnać się ze swoim… Jest w tym tak dużo prawdy i zrozumiałego sentymentu, że nie sposób pozostać obojętnym. A to jedynie przykład – jeden z wielu…

Powieść czyta się jednym tchem. Każdy rozdział stanowi kolejny element układanki, więc nie sposób oprzeć się szybkiemu odwracaniu stron. Ta powieść odciągnie myśli od codzienności, sprawi, że zapomnimy o wszystkim – wciągnie nas całkowicie w mały światek kowarskiej społeczności…

„Zbędni” to najnowsza powieść autorstwa Wojciecha Chmielarza i pierwsza, która początkowo wywołała we mnie wiele skrajnych emocji. Bowiem już na samym początku odniosłam wrażenie, jakbyśmy dostali kilka kompletnie oderwanych od siebie historii, które łączy jedynie mała miejscowość… Do tego akcja rozkręca się niespiesznie i wszystko to sprawiło, że sam początek był dla mnie ciężki. ALE im dalej brnęłam w tę powieść, tym bardziej się do niej przekonywałam, a to, co wydawało mi się kompletnie bez powiązań, zaczęło nabierać głębszego sensu.

Okazało się, że fabuła została dopracowana w najmniejszym szczególe, a wszystkie sprzeczne emocje, które wywołuje, tylko potęgują doznania czytelnicze. Autor nie owija tutaj w bawełnę – w książce nie brakuje przekleństw i ciężkich tematów, takich jak pedofilia, porwanie niemowlaka, handel ludźmi, jazda po pijaku, śmierć, ocenianie drugiej osoby po pozorach… Chmielarz doskonale ukazuje ludzkie zachowania i problemy XXI wieku!

Sama intryga i zagadka kryminalna są niepokojące i wciągające. Wraz z problemami społecznymi tworzą mieszankę, od której naprawdę ciężko się oderwać. Autor sieje zamęt, myli tropy, pozostawia niedopowiedzenia. Śmiało można powiedzieć, że manipuluje nami w sposób mistrzowski!

Sylwetki bohaterów są nakreślone bardzo wyraziście. Nie brakuje w nich emocji, portrety psychologiczne są dopracowane, każdy ma coś do ukrycia i jest na swój sposób wyjątkowy. Z głębi ludzkich otchłani wychodzą lęki, słabości, pragnienia, zagubienie, a my sami odczuwamy je na swojej skórze.

„Zbędni” to bardzo dobrze napisany kryminał, który trzyma w napięciu, przykuwa uwagę i zaskakuje swoim finałem. Ukazuje ludzką naturę, nasze pragnienia, dwuznaczność moralności i skłania do przemyśleń nad granicą pomiędzy dobrem a złem. Serdecznie 𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗔𝗠!

Miejscowy pijaczek, dozorca górskiego kempingu wracając z popijawy śmiertelnie potrąca kobietę. Co robiła na drodze w środku lasu? W pijanym widzie decyduje się zakopać zwłoki, czy jednak będzie umiał z tym żyć?

W górskim hotelu należącym do Aliny i Mirka od kilku tygodni pomieszkuje dziwna kobieta. Pracownicy nie widzą, gdy przemyka do auta. Co tam robi?

Darek, syn Aliny i Mirka chce wrócić na studia do Wrocławia, jednak nie może opuścić domu. Dlaczego?

Dlaczego tyle czasu po sezonie na kempingu wciąż mieszka Jules, Belg wdowiec?

To zdecydowanie najlepsza powieść Chmielarza! W książce jest sporo wątków i postaci. Wszystkie intrygują, przeplatają się i zazębiają. To jak autor poukładał rozdziały, jak zakończył książkę to majstersztyk! Takie zabiegi uwielbiam.

Trzeba Chmielarzowi oddać honor za to jak sprawnie łączy ze sobą elementy thrillera i kryminału i ukazuje Polaków portret własny. Z wadami, przywarami i problemami. Widać, że jest znakomitym obserwatorem, który bez wątpienia umiejętnie operuje piórem. Umiescowienie akcji w małej górskiej miejscowości tylko dodaje smaczku historii.

Atmosfera w książce jest bardzo mroczna, dusząca. Czytelnik ogarnięty niepokojem próbuje dojść do tego, w jaki sposób autor zakończy tę opowieść. Jak wybrnie z tego labiryntu zdarzeń i postaci. Bałam się, że mogę być srogo rozczarowana. Jak dobrze tak się pomylić!

Krótkie rozdziały działają na korzyść, bo książki praktycznie nie da się odłożyć. Tylko rozsądek podpowiadał mi, że jednak trzeba iść spać! Serce pragnęło czegoś innego! A czytałam tę powieść całą sobą! Tętno wzrosło a ciało było napięte!

I chociaż miałam na końcu lekkie poczucie przesady to i tak uważam, że to była znakomita lektura! Najlepszy thriller pierwszej połowy 2024r. Chmielarz udowadnia, że polscy autorzy potrafią! Genialna.

Polecam

Współpraca reklamowa

Niepotrzebni, niechciani… zbędni. Komu bardziej przeszkadzają w życiu – innym, czy sobie? Niszczą się powoli, ale skutecznie, systematycznie. Czy ktoś by po nich zapłakał, zasmucił ich brakiem, zauważył różnicę – czy są, czy ich nie ma?

Tajemnice i mroczne sekrety, obsesyjnie dręczące bohaterów, prowadzą ich ku…? Odkupieniu, oczyszczeniu, samozniszczeniu? Słabości charakteru poszczególnych postaci rujnują im życie, trzymają w więzieniu własnych ograniczeń, izolują od tego, co powinni, zmuszając do pogrążania się w coraz mroczniejsze rewiry własnych myśli.

Ale jest jeszcze nadzieja. Nie dla wszystkich – wybrani będą mogli odetchnąć i spojrzeć w przyszłość. Albo umrzeć ze świadomością, że zrobili coś dobrego, zmazali część swoich win. W „Zbędnych” jest wiele emocji, obserwacji, refleksji o samotności, stracie, braku bliskości i poczucia bycia potrzebnym. Ciekawa jest też dynamika relacji między bohaterami, układ sił miedzy nimi.

Zagubienie, bezradność, nadzieja prowadzą ich swoimi ścieżkami.

Co najbardziej mi się podobało? Klimat i bohaterowie. Czułam, że jestem z nimi, przyglądam im się z bliska, większość z nich rozumiem doskonale. Siedzę z nimi, smucę, martwię, przeżywam – czuję, że jestem w środku wszystkich problemów. I nawet pewne… dziwne rozmowy – początkowo zaskakujące, może nawet irytujące, stały się naturalne i ważne. Stały się głosem sumienia.

Niezależne historie łącza się w całkowicie sensacyjnym finale – co jest trochę zaskakujące po spokojnej, refleksyjnej fabule, ale sprawnie kończy wszystkie wątki. A i tak zostawia z tajemnicą…

Zdecydowanie polecam, zaczytałam się z całkowitą przyjemnością!

Nie jestem czytelniczką, która ma za sobą wszystkie teksty Wojciecha Chmielarza. Bywa, że na niektóre opowieści czekam dosyć długo, a ich stałe wypożyczanie tylko utwierdza mnie w tym, że autor zasługuje na wysokie noty. Pisarz przede wszystkim kryminałów i thrillerów nie musi już jakoś specjalnie przekonywać nas do swojego stylu- jest on rozpoznawalny i wie, jak zainteresować konkretnego odbiorcę.

W przypadku twórczości Wojciecha Chmielarza często zdarza mi się słuchać znaczących dla mnie rekomendacji. Gdy najnowsze książki omawia na przykład Adam Szaja (SMAK KSIĄŻKI), to jest to dla mnie niemal stuprocentowa, udana ocena fachowca, a nie naciągany blurb marketingowy. Czy warto było zaufać? Moim skromnym zdaniem tak, nie mam też zamiaru niczego ubarwiać. Nie nudziłam się, nie sądziłam, że wplecione wątki są mocno oderwane od rzeczywistości. Wręcz przeciwnie- życie to NAPRAWDĘ nie bajka, a strach i niemal makbetowski obłęd zmienia nas, ludzi, całkowicie. Nie zauważam tu przesady, tylko autentyczną, mroczną gamę emocji.

Zgodzę się z innymi czytelnikami- obawiałam się, że autora za mocno poniosła wena, bo liczba wątków jest tu naprawdę spora, niczym trudne do ułożenia puzzle. Myślę, że porównanie „Zbędnych” do słynnych układanek jest tutaj bardzo na miejscu. Przecież każde śledztwo składa się z mnóstwa detali, które, w jak najszybszym czasie, należy logicznie ułożyć i usunąć niepotrzebne części. Radziłabym zatem, by najnowszej propozycji pisarza nie czytać pospiesznie, tylko spokojnie. Będzie to trudne, ale możliwe.

Istotne wątki zostały przedstawione już na okładce książki, ale ja sama nie chcę zdradzać bardziej pikantnych szczegółów. Książki o zabarwieniu kryminalnym mają to do siebie, że mają nas zaskakiwać, wbijać w fotel i zmuszać do myślenia. Mogę tylko powiedzieć, że tym razem o wiele łatwiej potrafiłam sobie wyobrazić najważniejsze miejsce akcji, czyli Kowary. Wyobraźnia zdecydowanie działała tutaj na plus, a ja wielokrotnie widziałam tę miejscowość na żywo. Pisarze mający duże doświadczenie w swym fachu idealnie pokazują, że wcale nie trzeba umiejscawiać akcji w jakimś malowniczym rejonie. Wojciechowi Chmielarzowi wystarczyło pole namiotowe, by ciekawie nakreślić emocje człowieka, a w szczególności strach. Autor bardzo mocno wziął sobie do serca też TAJEMNICĘ- zaserwował nam ją idealnie, za co bardzo mu dziękuję. Nie dziwi mnie też fakt, że autor otrzymał już wiele prestiżowych nagród- zwyczajnie na nie zasługuje.

Nie mam nic do zarzucenia tej książce. Podobał mi się dobrze dopasowany język- dialogi nie są przerysowane, prostoduszne, a każda z postaci miała coś do ukrycia. Warto zatem dowiedzieć się więcej o ich mrocznych sekretach, o których ja nie napiszę. Nikt nie powinien też krytykować języka użytego przez autora. Przekleństwa są, nawet sporo, ale nie przeważają i pasują one do wykreowanych wątków.

Polecam i zapewne nie ja jedna czekam na więcej.

"Zbędni" przenoszą do Kowar, które są pochłonięte niedawnym zaginięciem niemowlęcia. W sprawę angażuje się młoda aspirantka. Jednocześnie obserwujemy Jaśka, który pod wpływem alkoholu potrąca kobietę oraz tajemniczego Belga, który, mimo końca sezonu, nie wyjeżdża z kempingu. W okolicznym pensjonacie z kolei mieszka od dawna dziwna kobieta, a syn właścicielki panicznie boi się wszystkiego i nie opuszcza okolic. Co ich wszystkich łączy?

Jak zawsze u pana Chmielarza, jestem pod ogromnym wrażeniem przemyślanej i zgrabnie składającej się intrygi. Niczym kolejne nitki na tablicy detektywistycznej łączą się poszczególne wątki, niekiedy w niezwykle zaskakujący sposób, a finalne rozwiązanie domyka i spaja całość w domkniętą historię, która odciska się w pamięci czytelnika.

Zmienna narracja buduje szybką dynamikę fabuły. Od początku pochłania klimat tajemnic, a kolejne informacje tylko pogłębiają obraz małego miasteczka pełnego zepsucia, gdzie żaden z bohaterów nie jest w pełni czysty moralnie. Nawet policjantka ma swoje małe przewinienia przymykając oko na niektóre pomniejsze występki okolicznych łobuzów, ale jest to i tak kropla w morzu tego, co próbują ukryć inni.

Wiodącą, mocna zbrodnia spaja i stanowi motyw wyjściowy dla pozostałych zdarzeń, a jednocześnie jest zapalnikiem dla kumulacji kolejnych przestępstw. Przy okazji to bardzo wciągający obraz psychologiczny poszczególnych postaci. Motywacje i czyny niekiedy wywołują dreszcze brutalnością, a historia niesamowicie wciąga i nie pozwala się oderwać aż do poznania wszystkich odpowiedzi. Jest duszno, mocno i klimatycznie. Ta książka ma wszystko, czego potrzebuje znakomity kryminał!

Gorąco polecam 🔥

„Zbędni” Wojciech Chmielarz.

Jasiek opiekuje się kempingiem na uboczu Kowar. Wycofany społecznie żyje z dnia na dzień. Wracając pewnego dnia po paru piwach do swojej przyczepy dochodzi do wypadku.

Niespodziewania sytuacja i podjęte przez mężczyznę działania nie przynoszą spokoju a tylko rozniecają tlący się ogień. Rozwiązanie zagadki staje się dla Jaśka jedynym wyjściem zaistniałej sytuacji.

Równocześnie małżeństwo Mrowiec stara się wyjść na prostą po tajemniczych zdarzeniach. Alina dogląda podupadającego hotelu, Mirek próbuje odzyskać godność i niezależność finansową a ich syn Darek uciec jak najdalej.

Kim jest Belg zamieszkujący poza sezonem jako jedyny kemping ?

Czy kobieta poszukująca zaginionego dziecka odnajdzie je ?

Jak Jasiek poradzi sobie z nową „lokatorką” w swoim życiu ?

Majstersztyk.

Świetnie napisana historia, która dzieje się równocześnie na różnych płaszczyznach.

Jest zagadkowo, tajemniczo i mrocznie.

Bohaterowie muszą zmierzyć się ze swoimi wyborami równocześnie opowiadając sie za dobrem bądź złem. Ich losy się przeplatają i dopiero koniec przyniesie rozwiązanie wszystkich niewiadomych.

Nie ma żadnych niepotrzebnych postaci czy treści. Wszystko jest przemyślane i perfekcyjnie skonstruowane. Wyczuwamy drugie dno i ogrom nie do końca logicznych zachowań.

Wszystko po to aby wciągnąć czytelnika w opowieść o miłości i rodzinie, sile pieniądza i trudnych relacjach. Dziwnych podróżnikach oraz trupach, które niejednokrotnie są pochowane głęboko w szafach.

Mamy tu kryminał z odrobiną dreszczyku emocji. Osamotnione miejsca, leśne zwierzęta i mrok, który spowija całość niczym swoista mgła. Choć czujemy się niepewnie nie można stanąć w miejscu bądź się cofnąć. Trzeba poznać to co przed nami.

Uwielbiam połączenie mocnego i ostrego tytuł z iście puszystą oprawą okładki. Przepadłam poznając Jaśka i próbując odgadnąć jego motywację. Rewelacyjny pomysł z postacią zagranicznego turysty ukrytego za firankami campera.