Zawieszeni. O zaginionych i ludziach, którzy ich szukają

Rocznie w Polsce ginie 20 tysięcy osób. Prawie połowa nigdy się nie odnajduje.

Czy wiemy gdzie szukać pomocy? Jak ją organizować? Czy wiemy do kogo się zgłosić?

Twarze tych osób pozostają w pamięci rodzin i bliskich do końca. Nagle zapamiętujemy szczegóły, historie i wątki, które po czasie już nie cieszą jak dawniej. Są jedynie wspomnieniem przeszłości. Media powielają tylko medialne historie. Pamiętamy o kobiecie, która morską promenadą wracała wczesnym rankiem do domu. Pamiętamy o młodym chłopaku, który wyszedl z domu i po dziś dzień nie kontaktował się z rodziną. Chodź oni go wciąż szukają. Pamiętamy o tej ślicznej, ciemnowłosej dziewczynce, która z zabawy szkolnej nigdy do domu dziadków nie dotarła.

Zapominamy natomiast o innych historiach, o tych mniej spopularyzowanych.

A przecież te rodziny też przeżywają tragedię. Tam również jest wolne miejsce przy stole. Tam też ktoś czeka na prawdę, chodźby najgorszą. Gorszą od śmierci osoby bliskiej, może być już tylko niewiedza co się z nim dzieje.

Książka jest wspaniałym pamiętnikiem, historią osób, mniej popularnych, prawie zapomnianych już. Autor przywołuje nie tylko historie osób zaginionych, ale i tych odnalezionych. Niestety, już martwych.

Zdjęcia, które znalazły się w książce, pokazują uśmiechnięte postacie, cieszące się życiem. Jedno zdjęcie wywołało na mnie największe wrażenie to rozkładany fotel. Czeka w pokoju zaginionej na jej powrót.

Druga część książki to opracowane historie osób, które szukają. Rozdziały poświęcone różnym organizacją, jednostką i fundacją. Historie osób, które często narażają własne życie by ratować w trudnych warunkach np GOPR. Fundacja Itaka, która współpracuje z różnymi służbami i pomaga odnaleźć zaginionych.

A na koniec, możemy przeczytać co zrobić w przypadku zaginięcia.

Książka jest bardzo treściwa i rzeczowa. Napisana dokładnie i obiektywnie. Wzbogacona rysunkami w drugiej części.

Do tej pory nie mogę się odnaleźć po lekturze tej książki, książki która działa na emocje, która zostawia wiele pytań bez odpowiedzi ale jest zarazem przewodnikiem co robić wówczas kiedy zaginie człowiek.

Pierwsza część to przyklady zaledwie ułamka z liczby osób które uważa się za zaginione. To ból, tesknota i ta przerażająca niewiedza co się stało z daną osobą, czy żyje, czy wróci, a jeśli padła ofiarą przestępstwa czy nie cierpiała? Nie jestem w stanie wyobrazić sobie takiej sytuacji w której znalazły się osoby, które pomimo przeciwności losu nadal szukają i czekają na powrót najbliższych

Drugą część autor poświęcił sprawom stricte fachowym odnośnie instytucji i osób zajmujących się poszukiwaniem osób zaginionych. Dla mnie te osoby to bohaterowie, którzy często i z narażeniem swojego zdrowia poszukują osób zaginionych. To porady jak zachować się i jakiej kolejności działać w momencie kiedy tracimy kontakt z najbliższymi i obawiamy się o ich życie.

Książka, którą warto przeczytać żeby mieć świadomość, że takie rzeczy dzieją się obok nas i że bez wsparcia profesjonalnych służb nie jesteśmy w stanie odnaleźć najbliższych.

Czy to możliwe, żeby w XXI wieku w świecie wszechobecnych kamer, telefonów z systemem GPS, człowiek wyszedł z domu i zaginął bez śladu? Okazuje się, że tak. Rodziny wielu zaginionych wciąż czekają na znak od bliskiej osoby albo na wiadomość o odnalezieniu jej ciała, żeby można było chociaż je pochować i zapalić znicz. Żeby było wiadomo, gdzie jest... Czekanie jest najgorsze.

Pierwsza część tej publikacji to historie rodzin, których bliscy zaginęli bez śladu. Niektórzy z nich wciąż nie wiedzą, gdzie są zaginieni, czy żyją, czy są bezpieczni. Czytanie tych fragmentów było dla mnie trudne. Nie jestem w stanie wyobrazić sobie tego, że ktoś z moich bliskich nagle rozpływa się w powietrzu. Podziwiam siłę i determinację tych osób. Opadały mi ręce, gdy widziałam, jak w niektórych przypadkach dochodzi do rażących zaniedbań.

Druga część to opowieści o osobach, które szukają osób zaginionych. Zaintrygowały mnie rozdziały o psach poszukujących żywych ludzi i o badaniu wariografem. Historia Bogdana Lacha, czyli psychologa śledczego i profilera, była mi już wcześniej znana, ale jeśli o nim nie słyszeliście, to ten fragment zasługuje na uwagę.

Nie była to łatwa lektura, musiałam robić sobie przerwy. Całość jest napisana w taki sposób, że miałam wrażenie, że znam te rodziny i ich bliskich zaginionych. Miałam ochotę uściskać ich i dać im do zrozumienia, że nie są sami. Kiedy piszę te słowa, czuję, że do oczu napływają mi łzy. Ta książka będzie jeszcze długo we mnie siedziała.

Ta publikacja jest potrzebna, choć emocjonalnie momentami bardzo trudna do dźwignięcia. Pokazuje, jak wygląda rzeczywistość bliskich osób zaginionych, jak wyglądają ich poszukiwania. Jak sytuacja wygląda z perspektywy osób zaangażowanych w akcję.

🗣 👤 W Polsce według statystyk udostępnionych przez urzędy zajmujące się poszukiwaniami takich osób ginie ponad dziewiętnaście tysięcy osób rocznie. Z czego ponad trzy tysiące osób to osoby nieletnie. Mamy więc ogromny problem, który raz za razem dewastuje życie tysiącom osób — bo jak nagle przeskoczyć nad tym do porządku dziennego? Jak żyć, kiedy niespodziewanie ginie osoba z naszego najbliższego otoczenia? Nie da się. Po prostu.

🗣 👤 Chcąc oddać szacunek i głos tym osobom Szymon Wróbel napisał przerażający w swojej autentyczności reportaż o nazwie: Zawieszeni. O zaginionych i o osobach które ich szukają. Ania jedynie wracała ze szkolnej zabawy, Bruno wyjechał na upragnione wakacje a Paweł jedynie chciał zobaczyć swoją rodzinę - wiecie co ich łaczy? Żadne z nich nigdy nie wróciło do domu. Temat zaginięć od lat wzbudza w nas jako społeczeństwie tysiące emocji. Zastanawiamy się, gdybamy jak mogło do tego dojść? Jak ktoś mógł pozornie porzucić swoje idealne życie? Wiecie w czym tkwi problem? W tym, że absolutnie nigdy nigdy i nigdzie swojego zaginięcia nie planuje. Przez to jest to jest to tragedia życiowa na którą jesteśmy narażeni absolutnie wszyscy bez wyjątków.

🗣 👤 Zawieszeni to naprawdę porządna reporterska robota — książka nie jest jedynie zbiorem bolesnych historii zaginionych na szczęście jest też dowodem rozmów które odbyły się z osobami zajmujacymi się takimi zaginieciami. Grono zaangażowanych społecznie ludzi opowiada na kartkach książki o tym ile siły, wiary i cierpliwości takie poszukiwania wymagają. Bardzo zaimponowało mi zaangażowanie autora w tekst, który tworzył — widać że jest on pełen emocji i przemyśleń. Pan Szymon ewidentnie starał się oddać historie zaginionych jak najdokładniej. To się ceni. Czuć, że tekst nie był pisany na siłę — wręcz przeciwnie.

🗣 👤 Jeżeli więc aktywnie interesujecie się true crime - słuchacie coraz bardziej popularnych podcastów, albo może rozważacie studia związane z tą robotą? Ta książka jest zdecydowanie czymś dla was. A może uważacie że ten problem nigdy nie będzie was dotyczyć? Tym bardziej — powininiście tę historię przeczytać.

Temat zaginięć jest bardzo trudny i niewiele spraw wzbudza w nas większe zainteresowanie – niestety. Rzeczywistość wygląda tak, że jeśli rodzina nie zadba o odpowiednie nagłośnienie sprawy, bardzo mała garstka osób w ogóle się nią zainteresuje, przez co maleje szansa na odnalezienie danej osoby. Sięgając po książkę Szymona J. Wróbla, nastawiałam się na dobre opracowanie tego tematu oraz poniekąd wskazanie kwestii, które warto poruszyć w razie zaginięcia. Czy to otrzymałam? O tym w tej recenzji.

Jedni opuszczają miejsce zamieszkania dobrowolnie, z intencją powrotu. Drudzy planują swoją nieobecność na dłużej. Jeszcze inni... No właśnie, co się z nimi dzieje, kiedy nie wracają o umówionej godzinie? Gdzie ich szukać? Jakie mogą być powody ich nieobecności? Co w takich sytuacjach czuje rodzina i kogo obwinia? Na te pytania stara się odpowiedzieć Szymon J. Wróbel w swojej książce, przedstawiając brutalną statystykę i historie, które mogą zmrozić krew w żyłach.

Nie skłamię, jeśli napiszę, że już pierwsze strony książki sprawiły, że w mojej głowie ruszyła lawina myśli. Kolejne rozdziały tylko utwierdzały mnie w moim przerażeniu dotyczącym tego, że tak naprawdę... każdy może zniknąć z dnia na dzień i nie będziemy wiedzieli, gdzie go szukać i co tak naprawdę się wydarzyło. Wypadek? Porwanie? W pełni świadoma ucieczka od obecnego życia? Powiem szczerze, że aż do tej chwili się nad tym zastanawiam i nie wiem, czy już kiedykolwiek przestanę.

Autor przywołuje historie kilku zaginionych i ich rodzin, a właściwie walki o to, by odnaleźć te osoby. Każda z tych historii jest inna, a jednocześnie podobna – ot, jednego dnia było wszystko dobrze, a następnego kontakt nagle się urwał. Najgorsza w tym wszystkim jest ta niepewność — po jakim czasie zaginiona osoba wróci i czy w ogóle? Nie chciałabym zabrzmieć źle, ale najmocniej moją uwagę przykuła sprawa 16-letniego Krzyśka, który zniknął pewnego ranka... i do dzisiaj się nie odnalazł. Jego rodzice wkładają codziennie mnóstwo wysiłku w poszukiwania i inne akcje, które mają na celu jak najszersze rozpowszechnienie informacji o jego zaginięciu. Być może to dlatego, że jest to świeża sprawa, ale czytając o niej... coś brutalnie chwytało mnie za serce.

Docenić muszę pracę, którą w stworzenie tej książki włożył autor. Jego zaangażowanie w opisywany temat, rzetelność, a także w pewien sposób chłodne podejście do tych spraw sprawiły, że jako odbiorca mogłam samodzielnie przemyśleć swoje odczucia w stosunku do opisywanych sytuacji, bez zbędnych sugestii (jak często się to zdarza w podobnych książkach). No co ja mogę tutaj dużo pisać, to po prostu dobry reportaż, który nie tylko ukazuje tragiczne doświadczenia wielu rodzin, ale i w pewien sposób przestrzega i zwraca uwagę na wiele aspektów, o których nie myślimy za często. Być może nagła zmiana nastroju u naszej najbliższej osoby to nie tylko efekt zmiennej pogody, ale... czegoś więcej?

Jestem zdecydowanie na tak, jeśli chodzi o tę pozycję. Cieszę się, że na rynku pojawiła się ta książka i mam szczerą nadzieję, że zapozna się z nią jak największa liczba osób. Jeżeli nie tylko interesuje Was tematyka zaginięć, ale i w pewien sposób chcielibyście dowiedzieć się cennych informacji w pigułce na ich temat, to koniecznie sięgnijcie po ten tytuł.