Zawiedzione nadzieje

"Temu zdarzeniu nie można już było w żaden sposób zapobiec. Jeden kolos wbił się w drugi... Krzyki 583 ludzi, którzy wtedy stracili życie, nigdy już nie zamilkną."

Mam słabość do lekkich kryminałów Mari Jungstedt, zawsze chętnie się na nie skuszę, bo to nie tylko intrygujące detektywistyczne zagadki, ciekawe wątki obyczajowe, ale również niezwykle umiejętnie oddany klimat miejsc, w których przebiegają scenariusze zdarzeń. Autorka zajmująco prowadzi czytelnika po historii regionów, miast, osad i wysp, mamy wrażenie, że faktycznie się tam przenosimy, poznajemy przeszłość i chwytamy współczesne realia życia mieszkańców. To także zwracanie uwagi na trendy społeczne, uwarunkowania polityczne, implikacje rozwoju gospodarczego, a zwłaszcza turystycznej gałęzi, oraz ochrony środowiska naturalnego. Zerknij na moje wrażenia z pierwszego tomu kanaryjskiej serii "Ciemniejsze niebo", czy gotlandzkiej przygody czytelniczej "Inspektor Anders Knutas".

W "zawiedzionych nadziejach" sporo dowiadujemy się o Wyspach Kanaryjskich, jak wyglądają obecnie i czym zachwycały w latach siedemdziesiątych dwudziestego wieku, ich ogromnej transformacji od tego czasu, która nie w każdym z mieszkańców wzbudza zachwyt i uznanie. Wracamy też do separatystycznych ruchów, pragnienia odzyskania autonomii, niezawisłości od hiszpańskiej władzy i największej katastrofy w historii lotnictwa cywilnego. Możemy podziwiać atuty przyrody, różnorodność ukształtowania terenu, jak choćby żyzne i zielone obszary północnej Gran Canarii stojące w kontraście do pustynnych obszarów, gór i piaszczystych plaż na południu. La Vegueta, piękna zabytkowa dzielnica Las Palmas, Pozo Izquierdo, stolica światowego windserfingu, Arucas z fascynującym kościołem. Zerkamy na doskonale prezentujący się Teide, szczyt wulkaniczny położony na Teneryfie. To dodatkowy interesujący bonus podróży czytelniczej.

Intryga kryminalna ciekawie zapleciona, wiele dzieje się, akcja początkowo toczy się spokojnymi rytmami, z czasem nabierając tempa i intensywności, aby na koniec mocno przyspieszyć i nadać nieco sensacyjnych barw. Udanie ukazano kontrast między wymarzonym rajem urlopowiczów a brutalnymi atakami i morderstwami, których ofiarami padają szwedzcy turyści. W idylliczną atmosferę kurortów wkrada się niepokój i strach. Sara Moberg, dziennikarka, i jej przyjaciel Kristian Wede, pracujący w szwedzko-norweskim konsulacie, były policjant, próbują wspólnymi siłami znaleźć wspólny mianownik dla zaskakujących zabójstw. Jednak niezwykle trudno jest wpaść na właściwy trop, powiązać zatrważające incydenty, dotrzeć do prawdy ukrytej za zmową milczenia. Sporo dramaturgii nie tylko w życiu zawodowym bohaterów, ale również prywatnym, co zajmująco wzbogaca powieść.

[Adres usunięty]

Mari Jungstedt jest jedną z popularniejszych autorek szwedzkich kryminałów. Wymieniana jest obok Camilii Läckberg czy Stiega Larsona. Ma na swoim koncie 13 tytułów z Serii Gotlandzkiej, która została wydana w kilkudziesięciu krajach, a nawet w Niemczech sfilmowana.

„Zawiedzione nadzieje” to drugi tom z serii. Dotyczy innego śledztwa, a bohaterowie zostają nam tak przedstawieni, że szybko nadrabiamy brak znajomości pierwszego tomu. Akcja powieści toczy się na pięknej słonecznej wyspie Gran Canaria. Jest to atrakcyjne miejsce, które często wybierają Skandynawowie na wczasy, a czasem do życia na emeryturze. Pewnego dnia mieszkańcami wyspy wstrząsa wiadomość o morderstwie Szwedki Linde Andresson. Jest to dopiero początek nieszczęść, jakie spadną na spokojną i sielską do tej pory okolicę. W rozwiązane sprawy angażuje się dziennikarka Sara Moberg i były detektyw policji Kristian Wede.

Czytaj dalej: [Adres usunięty]

Cześć! Długo zabierałam się do recenzji książki "Zawiedzione nadzieje", ale w końcu postanowiłam, że muszę zacząć. Bardzo czekałam na tę książkę, bo w końcu uwielbiam kryminały, a skandynawskie kryminały, to jest to, "co misie lubią najbardziej". Podzielę się z Wami moimi odczuciami, co do tej pozycji, więc zapraszam na recenzję.

"Po suto zakrapianym alkoholem wieczorze spędzonym w „Szwedzkim pubie” zamordowana zostaje Linda Andersson. Policja podejrzewa o dokonanie tej zbrodni męża ofiary, Bengta, gdyż oboje małżonkowie pokłócili się ostro tego wieczora. Ma ON jednak dobre alibi, więc szybko zostaje wypuszczony z aresztu. Kiedy kilka dni później w podobnie okrutny sposób zamordowany zostaje właściciel pubu i zarazem przewodnik turystyczny, z którym żona Bentga miała romans, policja znów go podejrzewa. Śledztwo przybiera zupełnie inny obrót, gdy dochodzi do całej serii ataków bombowych na ośrodki turystyczne na Gran Canarii. Szwedzka dziennikarka Sara Moberg próbuje wraz ze swoim przyjacielem, norweskim byłym policjantem, Kristianem Wede, na własną rękę wyjaśnić te wszystkie zagadkowe incydenty."

Zacznijmy od stylu autorki. Z tego co zdążyłam zauważyć niektórzy piszą, że autorka ma bardzo lekki styl, ale ja przy lekturze tej książki czułam się znudzona, a samo czytanie szło mi bardzo opornie i nie miałam z niego żadnej przyjemności. Nie mówię tutaj, że Marie źle pisze. O nie, autorka ma dobry styl, umie poprowadzić naprawdę ciekawie dialogi, ale to nie wystarczy. Jedną rzeczą, która bardzo mocno mnie nużyła były strasznie długie opisy przyrody. Czasami miałam wrażenie, że czytam jakąś książkę podróżniczą, a nie kryminał, który ma mnie mocno wciągnąć. Jednym z problemów tej książki jest też bardzo "płytko" ukryta tajemnica. Przez narracje "teraz - kiedyś" już na tacy mamy podane, kto to zrobił i możemy też się domyślić z jakiego powodu. To zniszczyło moim zdaniem cały potencjał tej książki i wszystkie moje pozytywne doznania, ponieważ po opisie liczyłam na coś więcej. Na WOW, które mnie zaskoczy i wbije w fotel. Tak się niestety nie stało.

Bohaterowie mieli swoje dobre i złe momenty w tej fabule. Jednym z takich bohaterów, który w sumie był epizodyczny - był Bengt, mąż zamordowanej Szwedki, który nie pamiętał nic z wieczoru poprzedzającego tragiczne wydarzenie. Jego uczucia zostały bardzo dobrze rozpisane, a zagubienie tej postaci można było odczuć przez karty powieści. Za to bardzo, ale to bardzo zawiodły mnie postacie Sary Moberg oraz Kristiana Wede. Rozdziały których byli bohaterami ciągnęły mi się niebywale. Moim zdaniem te postacie były bardzo sztuczne, nie było czuć żadnych emocji bijących od nich, do tego leżały jeśli chodzi o ich psychologię.

Cóż, jeśli miałabym podsumować tę książkę, to powiedziałabym, że tytuł tej recenzji brzmiałby dokładnie jak książka, czyli "zawiedzione nadzieje", bo takie miałam odczucia po przeczytaniu powieści, której potencjał tak brutalnie został zniszczony.

Czy polecam? Mnie ona nie przekonała, ale jeśli będę miała możliwość sięgnięcia po inną książkę autorki, to zrobię to, aby dać jej drugą szansę. Może po prostu trafiłam na tę gorszą pozycję?

Za przeczytanie dziękuję Wydawnictwu Bellona.