Żar

Przemyślany, emocjonalny, pełen mroku. Nie spodziewałam się, że debiut Weroniki Mathii okaże się tak dobrym thrillerem. Sięgając po "Żar" możecie się spodziewać powieści na naprawdę wysokim poziomie.

"Żar" Weroniki Mathii to nie tylko thriller, ale przede wszystkim opowieść o ludzkich emocjach, które wnikają w czytelnika, budząc w nim lęk, napięcie i zaskoczenie. Autorka z niezwykłą precyzją kreuje klimat opowieści, w którym żar lata staje się metaforą przeszłości, która nie daje o sobie zapomnieć. Napięcie sukcesywnie narasta, prowadząc do zaskakującej kulminacji.

"Żar" to historia skonstruowana z dużym rozmysłem. Weronika Mathia zręcznie operuje dwiema płaszczyznami czasowymi, umiejętnie splatając wydarzenia z przeszłości z teraźniejszością. Z niezwykłym wyczuciem łączy różne, pozornie odległe wątki, tworząc w ten sposób spójną całość. Ponadto Autorka ma wyjątkową umiejętność przedstawienia postaci, ich emocji i motywacji, a każda z nich – niezależnie od swojej roli – jest niezbędna dla tej powieści.

Choć książka skupia się na wielu aspektach ludzkiego życia, to zakończenie jest prawdziwą wisienką na torcie. Weronika Mathia zaskakuje czytelnika kapitalnym i, jak się okazuje, jedynym możliwym rozwiązaniem intrygi, której nie można było przewidzieć. Ostatnie strony tej powieści przeczytałam z zapartym tchem, a emocje, które towarzyszyły mi podczas lektury, były naprawdę spore.

"Żar" to thriller, który przenosi nas w głąb ludzkich emocji i relacji, ukazując skomplikowane więzi i tajemnice skrywane przez bohaterów. Ta historia to dowód na to, że Weronika Mathia jest Autorką, od której możemy oczekiwać kolejnych literackich perełek. Czekam niecierpliwie!

Napisanie książki to teoretycznie wystukanie ogromnej liczby znaków na klawiaturze. A w praktyce? Często to lata pogoni za wielkim marzeniem, szukania inspiracji, kształtowania własnego stylu, zbierania informacji pozwalających uwiarygodnić zarysowany w głowie plan. Tak naprawdę tylko autor wie, co dla swojego dzieła poświęcił i ile jego stworzenie go kosztowało. Czytelnik dostaje tylko gotowy produkt. Tylko i aż.

"Żar" nie jest takim stereotypowym debiutem. Już od pierwszych stron dzieje się magia, a konkretnie magia słów. Weronika Mathia włada nimi w taki sposób, że najprościej stwierdzić, że ma czarodziejskie pióro. Chyba już dojrzałam do tego, by doceniać przepiękny język nie tylko w poezji, ale też w literaturze kryminalnej, więc przemówił do mnie styl autorki, taki dojrzały, głęboki i refleksyjny, po prostu piękny sam w sobie. Warsztatowo to absolutnie nie wygląda na początek pisarskiej drogi, zyskaliśmy od razu twórczynię kompletną, która dokładnie wie, co chce przelać na papier i w jaki sposób to zrobić.

Z samą fabułą oswajam się od miesiąca. Książkę połknęłam na dwa razy, wyłącznie dlatego, że potrzebowałam przerwy na sen, a poza tym jej ładunek emocjonalny mógłby być zbyt trudny do udźwignięcia w całości. Staram się pisać opinie raczej krótko po przeczytaniu, ale pomyślałam sobie, że pozwolę tej historii trochę we mnie porezonować. I choć zapoznałam się w tym czasie z innym genialnym debiutem, to i tak ten dystans wpłynął pozytywnie na moją ocenę, która na świeżo byłaby punktowo prawdopodobnie niższa.

Myślę, że najlepiej zrozumieją mnie osoby, które są już po lekturze, ale postaram się to wyjaśnić bez zdradzania szczegółów. W moim odczuciu w "Żarze" mamy dwa główne wątki, które mogłyby stanowić podstawę dla różnych książek odmiennych gatunkowo. I o ile ten, na którym położony jest nacisk jest poprowadzony absolutnie po mistrzowsku i zasługuje na najwyższą notę, to ten będący nieco w tle pachnie mi niewykorzystanym potencjałem. Naprawdę można by na nim zbudować genialny kryminał, nawet pozostawiając tych samych bohaterów, stworzyć drugi tom, w którym emocje zeszły by trochę na drugi plan, a dominowałaby sama intryga. Odczuwam zwyczajnie ogromny niedosyt, bo jestem przekonana, że autorka potrafiłaby to genialnie rozwinąć, a w tej powieści zaburzyłoby to jej niezwykle ważny wydźwięk.

"Żar" to debiut, po który trzeba sięgnąć. Każdy fan gatunku powinien zapoznać się z nim już teraz, ponieważ jestem pewna, że Weronika Mathia będzie robić, a konkretnie pisać, wielkie rzeczy. Ta książka jest dopiero początkiem i cieszę się, że kryminalna rodzina zyskała tak zdolną autorkę.

Moje 9/10.

Sięgacie po debiuty? U mnie są to zdecydowanie książki, które uwielbiam czytać, poznawać nowe nazwiska, zapisywać na liście i wypatrywać kolejnych powieści. Oczywiście, zdarzają się także i takie, które zwyczajnie wyrzuciłabym do kosza, ale i wpadają w ręce perełki. No i tutaj jest jeszcze kwestia tego, czy chętnie czytacie powieści spod pióra polskich autorów? Kiedyś powiedziałabym, że ja nie, ale teraz? Uwielbiam! Na równi z zagranicznymi, zwłaszcza kryminałami, u mnie stoją na półce. Bo wiecie, polscy autorzy potrafią w kryminały. A czy Weronika Mathia także?

Tytułowy żar leje się z nieba, środek lata i wszystko mogłoby się wydawać wspaniałe do momentu, aż Lena wyznaje Rafałowi miłość. Chłopak popełnia samobójstwo. Dlaczego? Niewiadomo. Po dwudziestu latach syn Leny staje w dokładnie tym samym położeniu co ona lata temu. Jego dziewczyna postanawia popełnić samobójstwo. Drugi raz, w miejscu, o którym mówi się, że jest nawiedzone. Główna bohaterka szuka syna, który nagle zniknął, a w tym wszystkim mamy jeszcze sprawę kryminalną i aspiranta Zommera, który szuka mordercy siostrzenicy... co się wydarzyło i dlaczego?

Mathia stworzyła kryminał z tak dużą ilością wątków obyczajowych, że generalnie stwierdziłabym w zupełności na odwrót, że to obyczajówka z wątkiem kryminalnym. Mimo, że śledztwo jest istotne, mimo, że w rzekomo nawiedzonym domu coś się faktycznie dzieje i nie, to nie duchy, to jednak bardzo skupiła się na bohaterach. Z jednej strony to dobrze, to dość istotne aby poznać postacie, ich motywacje, charaktery, przeszłość i tajemnice, ale z drugiej? Dla mnie za mało kryminału w kryminale się zrobiło.

I nie, nie mówię, że to źle i, że ta książka jest zła. Absolutnie nie. Jest naprawdę świetna, ciężko się od niej oderwać, a atmosfera wręcz wciska w podłogę. No bo właśnie, w tej powieści ukryte jest tak wiele tajemnic, że kiedy odkrywa się je wszystkie po kolei, to ma się w głowie tylko pytanie: jak ci ludzie mogli żyć z takim ciężarem na sercu? I w tym miejscu wydarzyło się coś niesamowitego, bo chyba po raz pierwszy mogę z całą pewnością powiedzieć, że powieść przypadła mi do gustu mimo, że żadnego z bohaterów nie polubiłam. Każde wydawało mi się dziwne, nienaturalne, co pod koniec się wyjaśniło i to nie była kwestia kreacji danej postaci, tylko tego, że tak mieli być odebrani.

Choć autorka postawiła na pewniaka, jakim ostatnimi czasy jest prowadzenie narracji w dwóch płaszczyznach czasowych i wyjawianie tajemnic z przeszłości, to zrobiła to umiejętnie. Nie mogę powiedzieć, że jest idealnie, bo czuć, że to debiut, są drobne błędy, ale z tyłu głowy kołata mi się tylko jedno stwierdzenie: chcę więcej! Dlatego czekam na kolejną powieść i mam nadzieję, że Weronika Mathia będzie się tylko rozwijać i podawać nam na tacy kolejne bardzo ciekawe powieści.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Czwarta Strona.

„Położyła dłonie na dachu starego forda, który kiedyś należał do jej rodziców, i czekała, aż zaczną palić tak mocno, że będzie musiała oderwać je od gorącej blachy. Ból fizyczny powoli rozpuszczał to, co bolało w środku. Patrzyła, jak chłopak odchodzi”.

Ten debiut zrobił na mnie ogromne wrażenie! Duszny klimat, tajemnice i historia, od której nie można się oderwać.

W tej powieści nic nie jest przypadkowe. Każdy szczegół prowadzi czytelnika do rozwikłania tajemnic, które autorka umiejętnie wplotła w fabułę. Całość okazała się przebiegła. Od początku historia steruje czytelnikiem w taki sposób, że podążając za śladami, nie zdaje sobie sprawy z realnego zagrożenia dla swojej duszy – dla tego, że przepadnie i na długo „Żar” pozostanie w jego głowie.

Chociaż na całość składa się historia kilku bohaterów, to każde z poszczególnych wydarzeń wbija w czytelnika szpilę, która go dusi. Atmosfera jest dusząca, piekielna, a momenty, które „wydają się nie pasować do całości” nabierają istotnego sensu.

Z wielkim zaangażowaniem śledziłam losy bohaterów. W szczególności Leny, która wydawała się skomplikowana, a jej życie pełne tragedii. Zaciekawiła mnie jej postać i podejście w najtrudniejszych sytuacjach. Jako matko miała wobec siebie spore wymagania i na każdym kroku pragnęła im sprostać.

„Żar” wciąż odbija się echem w moim umyśle. Wciąż daje mi do myślenia. I zgarnia moje myśli w zastraszającym tempie. Takie książki pragnę czytać. Niepokojące i nieoczywiste, gdzie demony przeszłości przypominają o dawnych błędach, a ucieczka nie wchodzi w grę. Pozostaje tylko walka. Polecam! 🔥

„Żar” to spektakularny debiut kryminalny, z doskonale zaplanowaną i przemyślaną fabułą, z bardzo dobrze wykreowanymi postaciami, świetnie napisany i do tego pięknie wydany. Jednym słowem mówiąc, doskonały debiut, kolejna kryminalna perełka tego roku.

Dziennikarka Lena po latach wraca do Górska, gdzie kiedyś w opuszczonym domu podczas czerwcowej pełni księżyca popełnił samobójstwo jej chłopak, w którym była szaleńczo zakochana. Mieszkańcy Górska omijają z daleka opuszczony dom, który od lat cieszy się złą sławą. Ta zła sława nigdy nie przeszkadzała jednak młodzieży w libacjach i tajnych schadzkach. Nawiedzony dom stał się też niemym świadkiem śmierci dwójki nastolatków. Chociaż obie tragedie dzieli dwadzieścia pięć lat, to jest coś, co je łączy.

Teraz dwadzieścia pięć lat później w tym samym miejscu w podobny sposób odbiera sobie życie Kasia, dziewczyna syna Leny i siostrzenica aspiranta Jakuba Zommera. Jasiek próbuje z matką skontaktować się w nocy, ale ona będąc w alkoholowo – lekowym zwidzie nie pamięta tej rozmowy. Jasiek zaginął, a Kasia, raczej nie popełniła samobójstwa, wygląda na to, że ktoś odebrał jej życie. Kuba i Lena znają się jeszcze z czasów szkolnych, a teraz połączy ich ta sprawa. Ona szuka zaginionego syna, a on mordercy siostrzenicy. Kuba z racji pokrewieństwa z ofiarą zostaje odsunięty od śledztwa, lecz nie potrafi tej sprawy sobie odpuścić, bo jest w niej sporo niewiadomych, a on przecież znał Kasię, jak mu się wydawało doskonale. Kuba zadaje sobie mnóstwo pytań, na które nikt już nie udzieli mu odpowiedzi. Czy ktoś wiedział, co Kasia naprawdę robiła, czym się interesowała? Jakub nie rezygnuje z prywatnego śledztwa, pomimo że ojciec emerytowany stary pies policyjny, straszy go konsekwencjami takiego postępowania. Jakub chciałby poprosić ojca o pomoc, ale ich relacje nigdy nie były poprawne, a po śmierci matki, uległy jeszcze pogorszeniu.

Dwie bezsensowne śmierci, które dzieli szmat czasu, ale łączą je podobne okoliczności. Czy ćmy na rysunkach Rafała i obrazki znajdujące się w pokoju Kasi mają jakieś znaczenie w tej sprawie? Czy obie śmierci, coś łączy? Nie można oprzeć się przeświadczeniu, że są ze sobą jakoś dziwnie powiązane.

Robi wrażenie idealnie skonstruowana fabuła, gdzie szczątkowe informacje z przeszłości splatają się powoli ze współczesnością. Uzupełniają się i zazębiają. Z rozrzuconych na planszy puzzli wyłania się idealny obraz historii, która korzeniami sięga głęboko w przeszłość. Przychodzi moment, kiedy wszystkie puzzle, nawet te pozornie niepasujące do całości powoli wskakują na swoje miejsce.Nadchodzi moment ,gdy wszystko spala wszech otaczający żar. Żar tajemnic, miłości i nienawiści. Żar odrzucenia. Żar, który wznieca ogień w ciele. Krzywda, samotność, opuszczenie, porzucenie, przemoc i zdrada sprawiły, że wszystko zamieniło się w szalejącą pożogę, która wypala wszystko i wszystkich, bez wyjątku.

Przerażająca historia utkana ze wspomnień, powodująca przyśpieszone bicie serca, niedowierzanie i szok. Żar to geneza zła w czystej postaci, zbrodni, która już się dokonała. Podejrzenia, niedomówienia. Doskonała konstrukcja fabuły, która składa się z wielu nitek, pozornie zupełnie niepasujących do siebie, ale gdy autorka je pochwyciła i zaczyna splatać w jedną całość, wyłania się wtedy spójna historia, obraz prawdy, którą wszyscy mieli przed oczami na wyciągnięcie ręki. Na uwagę zasługują świetnie wykreowane postaci, że aż czuło się ich realność, ich odczucia, myśli i dylematy. To ludzie z krwi i kości, nie herosi, którym zawsze wszystko wychodzi. Są ludźmi, dlatego popełniają błędy, często podejmują złe decyzje, a potem latami muszą mierzyć się z ich konsekwencjami. Dlatego, że są tacy ludzcy, tacy prawdziwi, łatwo się z nimi utożsamić i polubić, następnie z drżeniem serca czekać na finał.

„Żar” to historia, która mrozi krew w żyłach. Musi nastąpić kara, która wszystko zakończy. Nie da się inaczej zastopować zła, trzeba odciąć wszystkie możliwości, które dłużej nie będą 𝑘𝑎𝑟𝑚𝑖ć 𝑏𝑒𝑠𝑡𝑖𝑖 𝑖 𝑟𝑜𝑑𝑧𝑖ć 𝑘𝑜𝑙𝑒𝑗𝑛𝑒𝑔𝑜 𝑧ł𝑎. Płomień gaśnie, następuje cisza. Jeszcze słychać szum w uszach, łomot tłukącego się o żebra serca, przyśpieszony oddech. I koniec. 𝐶ℎł𝑜𝑝𝑎𝑘 𝑧 𝑠ą𝑠𝑖𝑒𝑑𝑧𝑡𝑤𝑎 𝑝𝑜𝑠ł𝑎ł 𝑗𝑒𝑗 𝑐𝑧𝑢ł𝑒 𝑠𝑝𝑜𝑗𝑟𝑧𝑒𝑛𝑖𝑒 𝑠𝑝𝑟𝑧𝑒𝑑 𝑙𝑎𝑡. Niebo znów rozświetla czerwcowy księżyc w pełni.

„Żar” to uczta literacka na bardzo wysokim poziomie. Genialny debiut, napisany pięknym językiem, który oprócz ciekawej historii kryminalnej ma coś więcej do przekazania. Powieść dostarcza nie tylko rozrywki na wysokim poziomie, ale opowiada także o młodych skrzywdzonych ludziach, ich nieprzepracowanych traumach, które są jak blizny pozostające w psychice i kładące się cieniem na całe ich życie. Ż𝑎𝑟 koniecznie trzeba przeczytać, bo o tej autorce będzie jeszcze głośno.

"Żar" Weroniki Mathia to debiut, a książkę czyta się tak jakby autorka raczyła nas swoimi historiami od lat.

"Żar" dał pożywkę mojej wyobraźni.

Jeszcze dziś, wiele dni po lekturze, zamykam oczy i widzę stary dom na skraju miasta. Zdewastowany, z wybitymi szybami, gdzieniegdzie walające się resztki mebli, graffiti na ścianach i ja stojąca w oknie, czekająca na to co ma niebawem nadejść.

Często przechodzę obok takiego domu...

Domu z samobójczą historią...

I nie mam odwagi tam wejść...

Od teraz już zawsze będzie mi się kojarzył z "Żarem".

Ta historia zawładnęła moim czasem na tyle, że zupełnie zapomniałam o tym co dzieje się obok. Całość była tak dobrze skonstruowana, że mogłam poczuć się jak uczestnik tych wydarzeń. To jest dla mnie miarą dobrej książki.

Ludzkie historie przez które się przenika, bohaterowie prowadzący mnie za rękę do swojego pokręconego świata, powroty do trudnej przeszłości, tajemnicze samobójstwa i obezwładniający mrok - to właśnie przynosi "Żar", który potrafi rozgrzać do czerwoności.

Z pewnością zaskakuje i wielokrotnie przeraża. Do tego małomiasteczkowa, hermetycznie zamknięta społeczność z niewyjaśnionymi sprawami sprzed lat.

Sięgajcie po "Żar" koniecznie! Ja polecam!

Lena spotyka się z chłopakiem w opuszczonym domu. Tam wyznaje mu miłość. Tego samego dnia w tym samym miejscu Rafał popełnia samobójstwo.

Dla Leny to ogromną traumą, która zostanie z nią za zawsze.

Dwadzieścia lat później Lena wraca z synem w rodzinne strony. W upalne lato opuszczony dom ponownie jest świadkiem samobójstwa. Tym razem ofiarą jest dziewczyna syna Leny. Chłopak zaś znika bez śladu.

Lena jest zdeterminowana, aby odnaleźć syna i odkryć co wydarzyło się w przeszłości. Jest przekonana, że obie śmierci coś łączy. Pomocną dłoń wysuwa do niej aspirant Zommer, którego siostrzenica zmarła w opuszczonym domu.

Czy prawda pomoże uśmierzyć ból? Czy przyniesie kolejne traumatyczne przeżycia?

Dlaczego lubię czytać debiuty? Właśnie dla takich książek 🔥 Czytając debiut, nie mam oczekiwań. Wiem, że może być różnie. Zdarza się też tak, że po skończonej lekturze, zastanawiam się jak to możliwe, że to debiut. Czy to nie jakaś pomyłka.

I dokładnie tak jest z "Żarem", czyli debiutem literackim @weronikamathia_autorka. Jest tu wszystko, co lubię w kryminałach. Tajemnica sprzed lat, wciągające śledztwo, przeszłość, która wpływa na teraźniejszość, świetnie skonstruowana fabuła i ciekawi bohaterowie. Do tego historia jest przepełniona emocjami, pełna bólu, samotności i cierpienia. Lena wiele przeszła. Strata przyjaciela, którego znała od dziecka, odcisnęła w niej piętno. Życie po tym już nie było takie samo. Teraz znika jej syn. To chyba najgorszy koszmar matki. Nie wiedzieć co się dzieje z dzieckiem, czy żyje, czy jest bezpieczne.

Weronika Mathia ma świetne pióro, dlatego książkę czyta się jednym tchem. A przeczytana historia na długo zostaje z czytelnikiem. Chcę więcej takich debiutów.

Już po pierwszych kilku stronach wiedziałam, że będzie to prawdziwa uczta dla kryminalnej duszy. Doskonale przemyślana intryga i budowane powoli napięcie sprawiło, że przewracałam kolejne strony, zapominając o całym świecie. Jednak wisienką na torcie jest kreacja bohaterów. To ludzie tacy jak my. Po przejściach, które odcisnęły na nich niejeden ślad, powodując traumy, z którymi muszą się zmagać. Mający tajemnice, które szczelnie ukrywają w najgłębszych zakątkach siebie, nie pozwalając wyjść im na światło dzienne. To wszystko popycha ich do działań, które odcisną na nich piętno i które będą im towarzyszyć do końca życia. A świadomość, że się ich dopuścili, będzie zjadać ich od środka!

Uwielbiam, gdy w kryminałach oprócz zbrodni poruszane są też tematy trudne, które mogą dotyczyć niejednego z nas. Mam wtedy wrażenie, że czytam o prawdziwych ludziach, których mogę spotkać na ulicy, A nigdy nie wiadomo z czym zmaga się w tej chwili dana osoba i czy potrzebuje pomocy. Dzięki temu emocje towarzyszące przy lekturze są silniejsze, a przeczytana historia zostaje ze mną na dłużej.

Jeśli jeszcze się zastanawiasz czy sięgnąć po debiutancką powieść @weronikamathia, to już możesz przestać. Od razu sięgnij po książkę i daj się porwać tej historii. Będziesz pod wrażeniem zbudowanej intrygi, a zakończenie na pewno cię zaskoczy. A to najlepsze uczucie po przeczytaniu naprawdę dobrego kryminału. Polecam gorąco i czekam na kolejne książki. Mam nadzieję, że niedługo pojawi się kolejna ;)

Zespół Czwartej Strony Kryminału ma jakiś szósty zmysł i wybierają książki wyłącznie takich debiutantów, których droga do sukcesu wydaje się być prosta. Czy tym razem historia okazała się być warta uwagi? Czy może wręcz przeciwnie?

'Ale w tym świecie nie mieli szans na normalną rozmowę. Latami na to pracowali i żaden z nich nie miał ochoty tego zmieniać.'

W przeszłości Lena wyznaje miłość Rafałowi, po czym chłopak popełnia samobójstwo. Dwadzieścia lat później sytuacja się powtarza, syn Leny znika bez śladu, a jego dziewczyna popełnia samobójstwo. Czy te dwa wydarzenia są ze sobą powiązane? Czy kobiecie uda się odnaleźć syna, a aspirantowi Jakubowi powód samobójstwa siostrzenicy?

Historia opowiedziana jest z dwóch perspektyw czasowych, dzięki czemu poznajemy na dwóch poziomach wydarzenia z przeszłości i te teraźniejsze. Towarzyszymy bohaterom i razem z nimi podejmujemy decyzje, które mają wpływ na resztę ich życia. Przez fabułę wręcz się mknie, nie można się oderwać. Wszystkie niewiadome łączą się w jedną całość, która wcale nie jest oczywista. Oczywiście pewnych elementów można się domyślić, ale główne rozwiązanie jest niewiarygodne.

'Gdyby zbiegł po schodach, wsiadł do samochodu i wrócił do domu. Wtedy być może wszystko byłoby jak dawniej. Nic by się nie zmieniło.'

Nie spodziewałam się tak dobrego debiutu. Czyta się bez jakiegokolwiek uczucia, że to pierwsza książka autorki. Historia niesamowicie wciąga, nie można się oderwać. Wszystkie zagadki bardzo płynnie przechodzą do ostatecznego rozwiązania. Pewne elementy układanki udało mi się ze sobą poprawnie połączyć, ale nie wszystkie. A to świetna umiejętność tworzenia fabuły, kiedy nie sposób domyślić się zakończenia. Polecam i czekam na więcej!

'Tajemnice są jak żar. Tlą się latami i wypalają dziury o nierównych brzegach.'

„Żar” to duszna, ciężka atmosfera małej miejscowości, gdzie niektóre rzeczy się wybacza, a o innych nie mówi. „Żar” to mroczne rysunki i tajemnicze ćmy. „Żar” to wreszcie bohaterowie na zakrętach życiowych, mierzący się z własnymi demonami i lękami. Lena naznaczona piętnem przeszłości i samobójstwa swojej miłości sprzed lat, to zdecydowanie postać tragiczna. Bohaterka po rozwodzie wraca w rodzinne strony i próbuje naprawić błędne decyzje popełnione w nastoletnim wieku pod wpływem emocji i presji najbliższych. Jednak nie spodziewa się odkrycia prawdy nie do zniesienia. W dodatku jej ukochany syn Jasiek nie wraca z imprezy, a jego koleżanka popełnia samobójstwo. Z kolei Jakub, policjant, syn legendy policji, ma do poukładania nie tylko trudną relację z ojcem, ale również jego małżeństwo właściwie istnieje już tylko na papierze. Czarę goryczy przelewa śmierć siostrzenicy żony, rzekomo samobójcza. Kuba rozpoczyna samotne śledztwo, w którym jego los przeplata się z losem Leny, poszukującej desperacko swojego dziecka. „Żar” to smutna opowieść, pokazująca brutalność życia, nieodwracalność niektórych decyzji i udowadniająca, że happy end nie zawsze jest możliwy. Akcja powieści rozwija się powoli, autorka w pierwszej części książki zapoznaje nas z bohaterami, tłem obyczajowym wsi oraz przeszłością bohaterów. Później akcja znacznie przyspiesza, by w końcu osiągnąć galopujące tempo pełne emocji i napięcia. Zakończenie zaskakuje, zmusza do refleksji i zastanowienia co dalej z bohaterami. Autorka pozostawia czytelnikowi niedosyt i niecierpliwe oczekiwanie na kolejną powieść z nazwiskiem Weronika Mathia na okładce.

Rafał i Lena, zakochani pierwszą miłością, kradną rzadkie chwile sam na sam, spotykając się na progu starego domu w środku lasu, który ponoć jest nawiedzony. Czy to prawda? Nie wiadomo, lecz dziewczyna szóstym zmysłem wyczuwa czające się weń zło. Jej domysły potwierdzają się, gdy po pierwszej wspólnie spędzonej nocy, chłopak bierze sznur i wiesza się w jego murach.

Dwadzieścia lat później dramat powtarza się: syn Leny znika, po tym, gdy jego dziewczyna kończy swe życie w ścianach starego domiszcza.

Pierwszym, na co zwracam uwagę, jest niebywale piękny język bogaty w różnego rodzaju środki stylistyczne. Kolejna rzecz to genialny, niemalże namacalny nastrój, zbudowany z lęku i niepewności, mamy wrażenie, że stoimy nocą nad przepaścią i wystarczy jeden krok w złą stronę, by pochłonęła nas ciemność, paraliżuje nas strach, nie jesteśmy w stanie zrobić głębszego oddechu, czas płynie nieznośnie powoli w oczekiwaniu na ratunek, który nie nadchodzi. Weronika Mathia ofiaruje nam niesamowite emocje, gdzie przeszłość rzuca cień na to, co tu i teraz, dopełnia ją i przenika. Jeśli lubicie małomiasteczkowy klimat, ludzkie dramaty i nieznane ścieżki, którymi prowadzi nas los, ta książka jest właśnie o tym.

Niech spali Was ten "Żar".

Debiutancką powieść "Żar" Weroniki Mathia przeczytałam jednym tchem. Niewątpliwie stało się to za sprawą bardzo dobrze przemyślanej i wielowątkowej fabuły. Autorka skutecznie przykuła moją uwagę szybką akcją oraz bogatymi w emocje scenami.

To jedna z tych książek, które wypalają się w sercu i pamięci scenami, przeżyciami bohaterów. Mnie najbardziej porusza konflikt tragiczny Rafała, tak realny, tak namacalny, że aż mrozi.

Czekam na ekranizację tej powieści i następne książki autorki... bo pióro Weronika Mathia ma znakomite.

Tę książkę trzeba przeczytać, bo jeszcze będzie o niej głośno!!!

Trudno przejść obojętnie obok książki, którą wszyscy się zachwycają. Mnie jako czytelnikowi od razu zapala się czerwona lampka i zastanawiam się, w czym tkwi jej fenomen? Ale, że debiut i taki wybitny? Jak to mówią, nie sprawdzisz, to się nie dowiesz. I wiecie co? Musiałam się przekonać na własnej skórze jak ten "Żar" na mnie wpłynie.

"Tajemnice są jak żar. Tlą się latami i wypalają dziury o nierównych brzegach".

Kiedyś chłopak Leny Rafał popełnił samobójstwo. Ponad dwadzieścia lat później historia się powtarza. Tym razem samobójstwo popełnia dziewczyna jej syna Kasia. Jak to możliwe, że w tym samym miejscu kiedyś i teraz doszło do samobójstwa młodych osób? Czy opuszczony dom faktycznie jest nawiedzony i zamieszkało w nim zło? W samobójstwo Rafała uwierzyli wszyscy, ale w samobójstwo Kasi nie wierzy nikt.

Jakby tego wszystkiego było mało, w tym samym czasie zaginął Jasiek syn Leny. Aspirant Jakub Zommer na własną rękę próbuje znaleźć mordercę siostrzenicy, a Lena szuka syna. Lena i Kuba chodzili razem do szkoły. Teraz obydwoje muszą się skonfrontować z przeszłością. Na światło dzienne wychodzą niewygodne fakty dotyczące ich bliskich. Jak sobie poradzą z bolesną prawdą? Czy będą w stanie uwierzyć w to, że można kłamać w dobrej wierze?

"Między życzeniem komuś śmierci a przyglądaniem się, jak traci życie, jest jeszcze cała gama pośrednich emocji".

Życie Leny, Jakuba i ich bliskich zostanie wywrócone do góry nogami. Przeszłość pojawi się zupełnie nieproszona, narobi spustoszenia i pozostawi żal.

"Lepiej jest spłonąć szybko, niż tlić się powoli" -Kurt Cobain

I pomyśleć, że to debiut. Elektryzująca okładka, która przyciąga oko, do tego intrygujący opis książki to sprawiło, że sięgnęłam po tę książkę. To, co w niej znalazłam, totalnie mnie zaskoczyło. Mroczny kryminał na wysokim poziomie.

Coś się kończy, coś zaczyna.

"Jeden wypadek może zniszczyć życie, a drugi dać szansę na to, by przeżyć je jeszcze raz".

Autorka ma talent i wysoko postawiła sobie poprzeczkę. Mnie nie pozostaje nic innego jak tylko czekać na kolejne powieści.

Polecam!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona.

Wspaniały debiut!

Niesamowicie wciągający thriller, pełen mrocznych tajemnic.

Chociaż postaci jest dosyć sporo, wszystkie są spójnie połączone ze sobą.

Tu nic nie jest oczywiste, w pewnym momencie wydaje się, że mamy już sprawcę a następnie on się wymyka i okazuje się być kimś innym, o czym dowiadujemy się dopiero pod koniec.

Podobała mi się kreacja bohaterów, są tacy naturalni, pełni wad i zalet, słabości i ponoszący porażki - tu ogromne brawa, bo często się zdarza w książkach, że bohaterowie są niczym Avengersi.

Więc tacy ludzcy, jak w Żarze kradną moje serce.

Książkę czytało się szybko, napięcie było niemal cały czas.

Zawiłości ludzkich przeżyć, wspomnień i traum dodały charakteru.

Zdecydowanie jest to pozycja, którą warto mieć w swojej kolekcji a także trzymam kciuki i wypatruję kolejnych pozycji od autorki ☺️

Jakie tajemnice skrywa stary, opuszczony dom?

Co wspólnego ze sobą mają ofiary?

Co się kryje za tajemniczymi rysunkami?

Cóż to była za książka skończona w piątek, a jeszcze buzują we mnie emocje.

Lena wyznaje Rafałowi miłość, a chłopak popełnia samobójstwo. Postanawia wyjechać jednak dwadzieścia lat później wraca i nagle kolejna tragedia w środku upalnego lata gdzie żar leje się z nieba. Dziewczyna jej syna Jaśka popełnia samobójstwo, a chłopak znika bez śladu i wszystko wskazuje na to, że jest zamieszany. Lena zrobi wszystko, aby odnaleźć i uratować syna, a Jakub Zommer aby znaleźć zabójcę siostrzenicy.

Co jeszcze skrywa to miasteczko? Czy żar tajemnic może być zabójczy? Odpowiedzi znajdziecie w książce, którą z całego serca wszystkim polecam.

Powinnam napisać WOW i to już mówi samo za siebie. Trudno uwierzyć, iż jest to debiut i to na bardzo wysokim poziomie, oby więcej takich pozycji. Ogromne brawa i gratulacje. Czekam z niecierpliwością na kolejne książki.

Książka tak mnie wciągnęła, że została przeczytana prawie, że od ręki wystarczyły dwa popołudnia. Zatraciłam się w niej w całości. Podział na kiedyś, obecnie, podczas pełni gorącego księżyca (która to zmieniła życie wielu osób i od której wszystko się zaczęło) fenomenalnie się łączy i tworzy spójną całość. Już człowiek się domyśla co się mogło wydarzyć dawno temu, jakie były motywy i nagle zwrot akcji i układanie wszystkiego na nowo.

Mimo tego, iż cała akcja dzieje się w małym miasteczku, w małym gronie osób jest tak zwarta i zaskakująca, że człowiek zatraca się bez reszty i nie chce odłożyć książki na półkę. Tym bardziej, że pogoda nie sprzyja i z nieba leje się żar, który ma się wrażenie wypala człowieka do reszty, odkrywa jego słabe strony, tajemnice i jakby potęgował to co ma się wydarzyć, jest katalizatorem.

Jak dla mnie nie ma słabego bohatera wszyscy są wyraziści, każdy ma swoje mocne strony, determinację w dążeniu do osiągnięcia celu. Widać ich ból, rozterki i jak tajemnice czy niedomówienia mogą wpłynąć i zaważyć na życiu.

Zakończenie zaskakujące ale jednocześnie jak dla satysfakcjonujące po latach bólu i tajemnic jakby w końcu zaświeciło słońce.

Do tego okładka jest istnym strzałem w dziesiątkę, która idealnie nawiązuje do obrazów ukazanych w książce, oraz nocnych motyli.

#współpracareklamowa Dziękuję wydawnictwu za egzemplarz recenzencki.

Słowo debiut ma w sobie nutę pokory, szczyptę taryfy ulgowej i brak wygórowanych oczekiwań. Weronika Mathia zadrwiła z tych wszystkich skojarzeń, zasypując je żarem emocji, przeżyć i doświadczeń bohaterów swojej powieści. “Żar” to najlepszy kryminalny debiut jaki czytałem od czasu “Wrzasku” Izabeli Janiszewskiej. Drodzy Autorzy - przesuńcie się trochę i zróbcie miejsce dla nowej koleżanki. Scena polskiego kryminału ma nową solistkę, której głos już niesie się pośród czytelników.

Siedziałem wygodnie w swoim uszaku i czytałem “Żar”, a wyobraźnia po chwili postawiła przede mną drugi, identyczny fotel, w którym miejsce zajmowali kolejno bohaterowie tej historii. Powieść Mathii rezonowała ze mną w każdym wymiarze emocji i pewnie dlatego serce odebrało ją jako rozmowę. Każda z postaci chciała mi opowiedzieć własną historię, a najpiękniejsze było to, że między sobą nie rywalizowali. Szanowali nawzajem swoje przeżycia i wiedzieli, że każdemu z nich poświęcę należną uwagę. Ich naprzemiennie wybrzmiewające głosy stworzyły akustyczny koncert, który porusza, dotyka i sprawia, że zatrzymujesz się w swojej codziennej rutynie, by przemyśleć, co ich spotkało.

Lena opowiedziała mi o pięknie młodzieńczej przyjaźni, a potem pokazała jak czas przekształca ją w pierwszą miłość - taką, w której lustrze przeglądać będą się wszystkie późniejsze. Rozmawialiśmy także o miłości rodzicielskiej, której siły nie sposób do niczego porównać. Płakaliśmy razem, kiedy zaginął Jasiek - syn Leny. Śmierć jest bolesna, ale to zaginięcie ma w sobie więcej cierpienia - nie widzisz bowiem końca swojego bólu i szansy na jego ukojenie. Lena nie mogła wyzbyć się przekonania, że zaginięcie jej syna ma związek z wydarzeniami sprzed ponad dwudziestu lat. Rafał, pierwsza miłość mojej rozmówczyni, powiesił się wówczas w opuszczonym domu, w którym teraz życie odebrała sobie dziewczyna Jaśka - Kasia Kwiatkowska. Wraz z upływem naszej rozmowy Lena zmieniała się… Sytuacja zagrożenia sprawiła, że obudziła się w niej dawna dziennikarka, kobieta stanowcza i bezkompromisowa. Stałem z boku, kiedy zadawała otoczeniu trudne pytania, przyglądałem się, jak krok po kroku dociera do prawdy i choć ta przytłaczała ją coraz bardziej, nie odpuszczała. Była matką, a to wystarczy by zmierzyć się z najpotworniejszym złem, odkryć bolesne tajemnice i podjąć tę najważniejszą z decyzji - o naprawie przeszłości, zamiast jej porzucania. Samotność Leny jest ostatnim obrazem, jaki mam przed oczami… Kiedy bowiem okłamują Cię najbliżsi, trudno jest zaufać komukolwiek.

Później w fotelu pojawił się Rafał. Długo nic nie mówił, tylko patrzył, a w jego oczach widziałem krzywdę, ból i cierpienie. Chciał, żebym zrozumiał, dlaczego odebrał sobie życie, a ja tak bardzo nie chciałem tego wiedzieć. Czasem wystarczy spojrzeć na człowieka, zaczytać się w rysach jego twarzy, a ta opowie Ci całą historię. W końcu przemówił… A w zasadzie poprosił mnie o niebieską kredkę i zaczął rysować. Przemówił obrazami. Namalował dla mnie Lenę, ich sąsiadujące ze sobą domy, okno, w które tak często zaglądał. Na kolejnej kartce pojawiły się lis, droga, samochód, ćma, mały chłopiec, list, zdjęcia, las i on… Nie jestem pewien, ale chyba narysował dorosłego, potężnego mężczyznę, który był dla niego uosobieniem zła i koszmaru. Widziałem jak drżała mu ręka, kiedy rysował kontury tej postaci - nigdy tego nie zapomnę. Rafał poprosił mnie na koniec, bym nigdy nie odtrącał drugiego człowieka, zanim go nie wysłucham. Nigdy nie wiesz, czy jego z Tobą rozmowa ma wagę dalszego życia.

Aspirant Jakub Zommer usiadł przede mną jako trzeci. Od razu go przejrzałem - typ charyzmatycznego osiłka o gołębim sercu, który siłę mięśni równoważy kruchością serca. O dziwo to najpierw on chciał się czegoś dowiedzieć ode mnie. Konkretnie interesowało go moje małżeństwo i recepta na to, że jest szczęśliwe i udane. Potem się wysypał i opowiedział mi o Wioli, swojej żonie, z którą relacje przypominają epokę lodowcową. Śmierć Kasi, która była jego siostrzenicą, wstrząsnęła nim na tyle, że nie był w stanie odpuścić śledztwa, jak nakazuje regulamin. Kuba był jak filmowy gliniarz, który nie rezygnuje, drąży, szuka i w końcu dociera tam, gdzie kryje się rozwiązanie. Świetnie nam się rozmawiało i chyba mamy trochę wspólnego… W pewnym momencie naszej rozmowy zamilkł. Było to wtedy, kiedy zadzwonił do mnie ojciec. Kuba przysłuchiwał się tej rozmowie, a w jego oczach pojawiła się łza. Spytałem, co się stało, ale on wstał i wyszedł. Trzasnął drzwiami i powiedział, bym czytał dalej…

Ostatnim bohaterem, który mnie odwiedził był Marcel… Zbiliśmy ten rodzaj piątki, w której pokazujesz drugiej osobie jednocześnie luz i siłę, jaka w tobie drzemie. Wówczas wie, że jesteś w porządku, ale gdy przegniesz pałę dostaniesz po łapach. Okazało się, że obydwaj dorastaliśmy w blokowiskach małego miasteczka, więc dużo rzeczy mogliśmy sobie darować. On wiedział, ja wiedziałem - pozostało tylko pytanie, co dalej. Zadałem mu je… Wtedy opowiedział mi o swoim młodszym bracie, dla którego pragnie innego życia. Widziałem na jego twarzy determinację, siłę i ślady walki o dobrą przyszłość - dla brata, wyłącznie dla niego. Ten malec był motywacją Marcela, powodem dla którego codziennie wstawał z łóżka i walczył. Domyślacie się, że wielokrotnie postąpił źle, ale kim jestem, by go oceniać. Dzisiaj, gdy wiem już co przeszedł, chętnie bym mu, przepraszam - im, pomógł. Wiem jednak, że poradzą sobie sami. Wierzę w nich.

Ostatnie strony powieści czytałem już w samotności. Moi rozmówcy sobie poszli, ale Weronia Mathia została i wycisnęła spod moich powiek łzę zdaniem “Chłopak z sąsiedztwa posłał jej czułe spojrzenie sprzed lat”. Przeczytacie, to zrozumiecie… “Żar” wciąż się we mnie tli, uwiera, chwilami poddusza… I niech tak zostanie. Dla takich chwil sięgam po literaturę.

Żar z nieba się sączy.

Opuszczony dom.

Księżyc Gorący.

Młodzieńcza miłość. Rafał i Lena.

Jego delikatny dotyk.

Szkic na jej plecach.

Rysunek pełen uczuć.

Tych pierwszych. Subtelnych. Wstydliwych. Pełnych pragnień.

Jego sznur na szyi.

Młodzieńcza miłość przerwana.

„ Nocne motyle, które w milczeniu przyglądały się ich rozpaczy, złożyły kolorowe skrzydła na znak żałoby ”.

Ta książka jest rozpaczą.

Za życiem młodego chłopaka.

Za utraconą miłością.

Za zaginionym synem.

Za trudną i złą przeszłością.

Za życiem młodej dziewczyny.

Ta książka jest wzruszeniem.

Takim prawdziwym.

Takim, które chwyci Cię za serce.

Ale nie byle jak.

Mocno. Potężnie. Odważnie.

I nie puści. Do ostatnich kart tej książki będzie Ci towarzyszyć.

Może łzę uronisz, jak ja?

Nad losem chłopaka, który poczuł, co to dotyk zły.

Nad losem młodej matki, która poczuła, co to dziecka utrata.

Nad siłą młodzieńczej miłości, która nie miała prawa przetrwać.

Ta książka jest pięknem języka.

Pełna plastycznych obrazów.

Pokolorowanych subtelnością i delikatnością słów pisanych.

Naszkicowanych trudem przeszłości.

Pokrytych kolorami emocji, które wrażliwość mojej duszy otuliły.

Ta książka jest nadzieją.

Że czas rozliczy winnych ze zła, jakie popełnili.

Że nie każda tragedia jest końcem.

Że można zacząć od nowa. Zawsze. Tylko z przeszłością trzeba się pogodzić. Dać jej odejść. Odpuścić.

Nie dowierzam, że ten przejmujący do szpiku kości kryminał to debiut. O emocjach tej powieści mogłabym pisać wiele. Ale nie tylko o nie tutaj chodzi. To dopracowana i poprowadzona niemalże doskonale zagadka kryminalna z tak prawdziwymi bohaterami, że niemal realnymi. Trzyma w napięciu do ostatnich stron i nie odpuszcza. Takie debiuty chcę czytać.