Zapach bzów. Saga dworska. Tom 1

Czy lubicie czytać książki, w których fabuła osadzona jest np. w XIX wieku? Rzadko sięgam po takie powieści, ale tym razem się skusiłam ze względu na to, kto jest autorką. Krystyna Mirek to pisarka, która potrafi zaskakiwać, wzruszać i po której książki staram się sięgać na bieżąco.

"Uważaj, co mówisz. Nie zarzekaj się, nie rzucaj słów na wiatr, bo takim co się zarzekają, los lubi udowodnić, że nie mają racji."

Kilka słów o fabule

Pochodzenie w dawnych czasach było bardzo ważne. Ale nie tylko ono. Ważna też była kolejność narodzin dziedziców. Dominik ma pecha być tym drugim, młodszym dzieckiem. Jego brat ma przejąć cały majątek i nawet nie ma możliwości wpłynięcia na decyzje rodziców. Poznajemy naszego bohatera w dniu ślubu jego brata... Dzień, który powinien zapisać się w historii rodziny, okaże się zupełnie inny...

Równolegle poznajemy losy ślicznej i mądrej Julianny, jedynaczki, która ma ambicje i plany na swoje życie. Rodzice myślą tylko o jej zamążpójściu i szukają jej męża, dziewczyna natomiast marzy o czymś zupełnie innym. W tajemnicy przed rodziną spotyka się ze swoją prababką i od niej uczy się trudnej sztuki leczenia ludzi.

"Czas nie służy panienkom. Dobry moment na wychodzenie za mąż szybko się kończy. Każdej wiosny pojawiają się młode dziewczyny, które wkładają ładniejsze sukienki, inaczej wiążą włosy i zaczynają jeździć z matkami na proszone obiady."

W jaki sposób losy tych dwojga się splotą?

Nic więcej nie mogę wam zdradzić.

Moje odczucia

Czy mi się podobało? Bardzo! Przede wszystkim podobało mi się przeniesienie do dawnych czasów. Autorka zrobiła to subtelnie i nienachalnie, czyli tak jak lubię najbardziej. Mogę śmiało napisać, że historia zaskakuje już od pierwszego rozdziału. Mam wrażenie, że nikt się nie spodziewa takiej fabuły patrząc na cukierkową okładkę. Książka jest przepięknie wydana - w środku są ilustracje, co też było zaskoczeniem.

Znacie to uczucie, kiedy zaczynacie czytać jakąś historię i od samego początku czujecie się dobrze z bohaterami? Tak miałam przy "Zapachu bzów". Przeżywałam życie Dominika i trzymałam kciuki za dalsze losy Julianny...

Nie ukrywam, że czekam na II tom (Kolor róż) z utęsknieniem, autorka zostawia czytelnika w takim momencie kiedy wszystko jest możliwe...

Podsumowanie

Nieważne, czy znasz książki autorki czy nie, czy lubisz książki osadzone z innych czasach czy nie - polecam Ci I tom sagi dworskiej. Przeczytaj i sprawdź jak podoba mi się klimat jaki stworzyła autorka. Ja jestem zauroczona i mam nadzieję, że nie trzeba będzie długo czekać na kolejny tom.

"Stokrotki są silne. Nie boją się mrozu, suszy, deszczu. Nawet jak ktoś je zdepcze, to i tak szybko podnoszą główki. A przy tym są takie piękne, choć proste. Jak ty."

W pewnym sensie obowiązek wobec rodu zdefiniował ich oboje. Julianna miała zostać żoną i matką. Jest jedyną dziedziczką szlacheckiego dworu, więc wielu „ostrzy ząbki” na jej posag. Natomiast jej małżeństwo nie interesuje. Pragnie być zielarką i nieść pomoc ubogim. Do tego babcia wkłada jej do głowy „brednie” o miłości. U Dominika wygląda to inaczej, bo nie jest dziedzicem. To na jego bracie skupia się uwaga wszystkich. Jednak nieopatrznie wypowiedziane życzenie, czy też ludzka zawiść sprawiają, że rola Dominika się zmienia. Czy majątek trafi w jego ręce?

„Zapach bzów” to powieść romantyczno-obyczajowa osadzona w XIX wieku. Fabuła jest dość prosta, co możemy uznać za wadę lub zaletę. Krystyna Mirek skupia się na dwójce głównych bohaterów, dzięki czemu są doskonale wykreowani. Chyba trochę więcej uwagi poświęciła Juliannie – albo wokół niej więcej się dzieje – bo wydaje mi się wyrazistsza i ważniejsza. Niemniej obie linie fabularne są prowadzone i rozwijane równolegle, a autorka poświęca im maksimum uwagi, raczej nie rozwija wątków pobocznych.

Julianna i Dominik to tacy bohaterowie, których czytelnicy lubią, szczególnie postać kobieca. Mówimy o czasach, kiedy zadaniem kobiety było dbać o dom, kiedy opiekunowie (a potem mąż) decydują o jej losie, kiedy nie powinna mieć ona marzeń. A Julianna ma marzenia i bardzo mocno dąży do ich realizacji, a my jej w tym buncie kibicujemy, a przy okazji krytykujemy minione czasy. Dominika chyba też mogę określić mianem marzyciela, chociaż jego pragnienia wydają się naiwne, oderwane od rzeczywistości, a nawet egoistyczne. Jednak mężczyzna dostaje lekcje życia, którą z pokorą przyjmuje, więc z sympatią obserwujemy, jak dojrzewa.

„Zapach bzów” to powieść, która może się spodobać dużej grupie czytników. Ja mówię o nich ”urlopowe”. Są bezpieczne, relaksujące. Krystyna Mirek zadbała, żeby co jakiś czas ożywić fabułę jakimś problemem czy „aferką”, ale też pilnuje, żeby nie było zbyt burzliwie. Także czytelnik jest zaintrygowany, gdzie autorka zaprowadzi swoich bohaterów, ale za mocno się nie zdenerwuje. Do tego główne postacie wzbudzają sympatię. Ja muszę przyznać, że (w tej chwili) oczekuję od literatury czegoś innego. Ta książka jest dla mnie za prosta, za spokojna, zbyt przewidywalna. A przede wszystkim zabrakło mi szerszego kontekstu społecznego. Niemniej mój gust to wyłącznie mój gust i obiektywnie patrząc jestem przekonana, że ten cykl będzie miał (albo już ma) rzeszę fanów.

Dominik jest synem dziedzica, właściciela dworu. Jego rodzice są dobrymi, dbającymi o podwładnych ludźmi, dlatego wszystko działa sprawnie, a nikt nie chodzi głodny. Jedynym zmartwieniem, jakie ma młody mężczyzna, to fakt, że nie jest tym najstarszym. To jego brat odziedziczy wszystko, to on jest kolejnym dziedzicem, on ma przywileje, a na dodatek on wychodzi za mąż za kobietę, którą to Dominik pragnie zobaczyć u swego boku. Na dodatek w dzień ślubu, na który wszyscy czekali (nie licząc jego), musi uganiać się za koniem, który się zerwał. Wcale nie ma na to ochoty, chociaż wtedy jeszcze nie wie, że to go uratuje. Jego rodzice zostają zdradzeni, a cała jego rodzina ginie. Dominik zostaje sam, bez nazwiska, domu, perspektyw, za to z bólem w sercu i tylko dzięki przyjacielowi nie wraca, aby sprawdzić, co dzieje się w posiadłości tylko ucieka. Przed nim zupełnie inne życie, o ile nie zostanie złapany. Czy mu się uda? Czy sobie poradzi?

Julianna jest jedynaczką, piękną i mądrą, a na dodatek pochodzącą ze szlacheckiej rodziny. Do jej ręki jest wiele kandydatów, w końcu odziedziczy wszystko po rodzicach, jednak ona nie zamierza z nikim się wiązać. Chciałaby jak jej prababcia leczyć ludzi, chociaż wie, że to nie będzie proste. Starsza kobieta mieszka samotnie w lesie, z jednej strony nazywana czarownicą i wyklęta z rodziny, z drugiej, kiedy dzieje się coś złego, kiedy ktoś choruje, to do niej biegną. Julianna jako jedyna z rodziny utrzymuje z nią kontakt, bardzo ją kocha, a ze względu na jej wiek, coraz bardziej się o nią martwi. Nadchodzi jednak moment, w którym będzie musiała dokonać niełatwego wyboru, ojciec mocno się zadłużył i to od niej zaczynają zależeć losy rodziny. Jaką decyzję podejmie?

Drogi Julianny i Dominika w pewnym momencie się przecinają. Kiedy? Co takiego doprowadzi do ich spotkania? Jak się potoczą ich dalsze losy?

Tego dnia, kiedy sięgnęłam po tę książkę, zdążyłam przeczytać już inną. Chciałam tylko tak z 100 stron, aby zobaczyć, co w niej się dzieje. To była noc pełna czytania, z małą ilością snu. Nie mogłam się oderwać, nie mogłam jej odłożyć choćby na chwilę, tak bardzo mi się podobała.

Historia w książce dzieje się w dziewiętnastym wieku, kiedy życie wyglądało zupełnie inaczej. Ludzie mieli inne obowiązki, inne plany, inne stroje, inaczej spędzali czas wolny. Jednak jedno się nie zmieniło – pragnęli kochać i być kochani, chociaż często były zawierane z zupełnie innych powodów.

W książce znalazłam historię dwójki ludzi, którzy wywodzą się z wysokich sfer, jednak ich życie nie układa się idealnie. Podczas czytania czułam wiele emocji. Akcja sprawnie poprowadzona, ze zwrotami, które potrafiły zaskoczyć.

Głównymi bohaterami są Julianna i Dominik. Mamy też wielu drugoplanowych bohaterów, którzy wiele do historii wnoszą i są postaciami dość ciekawymi.

Julianna to kobieta, która potrafi zniknąć niezauważona, co wcale nie jest takie proste przy służbie. Ma wielkie serce, pomaga innym, leczy ich wraz z babcią, wynosi jedzenie, aby choć trochę nakarmić głodujących. Zdecydowanie ją polubiłam.

Dominik nie jest bohaterem, którego polubiłam od pierwszych stron. Początkowo wydawał się egoistyczny, myślący tylko o sobie. Jednak im dalej poznawałam historię, tym on stawał się inny. Mnie osobiście te zmiany w jego zachowaniu, toku myślenia na tyle się podobały, że w końcu mogłam stwierdzić, że go lubię.

„Zapach bzów” to książka, w której znalazłam świetną, pełną emocji historię. Mnie bardzo się podobała, nie mogłam się od niej oderwać i z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Uwielbiam książki osadzone w XIX-wiecznych klimatach. Krystyna Mirek jak przystało na okres z jakim mamy do czynienia w "Zapachu bzów", zadbała o należyte przedstawienie tego jak wowczas wyglądała codzienność mieszkańców szlacheckiego dworku, jakie obowiązywały stroje, obyczaje, konwenanse i wyzwania. W otoczce tego wszystkiego, nie sposób nie odnieść wrażenia, że nie zmieniły się marzenia o prawdziwej miłości.

Bohaterów z miejsca można polubić i poczuć z nimi wyjątkową więź. To niezwykle barwne kreacje osobowości. Tak jak i nam, nieobce im uczucie zranionego serca, ale i chęć spełniania marzeń, nadzieja na zaznanie szczęścia, odnalezienia osoby, którą pokochają i będą kochane.

Moją uwagę przykuła piękna międzypokoleniowa relacja pomiędzy prawnuczką a prababcią. Obserwujemy tu porozumienie bez słów, wsparcie i pragnienie życia według własnych zasad i przekonań, a nie tego, co narzucają ogólnie przyjęte normy, tradycje i oczekiwania najbliższych czy społeczeństwa.

Szlachetność, męstwo, obrona kobiet - która z nas by się temu oparła...? Autorka oprócz pozytywnego wydźwięku dołożyła kontrast w postaci intryg, ludzkiej bezduszności, a nawet głupoty, hipokryzję, brutalność, niesprawiedliwość, życie ponad stan czy aranżowane małżeństwa.

"Zapach bzów" to obiecujący wstęp do dalszego poznawania sagi dworskiej. Zostałam oczarowana klimatem powieści, jej bohaterami i już bym chciała przeczytać kolejny tom. Polecam goraco! 

recenzją chcę was zachęcić do sięgnięcia po pierwszy tom Sagi dworskiej zatytułowany "Zapach bzów" pani Krystyny Mirek. Byłam pewna, że ta książka mnie zachwyci ale nie sądziłam, że aż tak..

"Dominik jest młodszym synem zamożnego właściciela dworu. Ma jednak poczucie, że życie jest wobec niego niesprawiedliwe.." gdyby wiedział co go czeka już za chwilę, jak los zadrwi z wypowiadanych w złości pragnień, spełniając je w najbardziej okrutny sposób..

"Julianna również urodziła się w szlacheckiej rodzinie. Los obdarował ją urodą i mądrością. Jest jedynaczką, tym bardziej chętnych do jej ręki nie brakuje." Ale dziewczyna ma inne plany na swoje życie. Pragnie iść w ślady swojej prababci i pomagać ludziom lecząc choroby ich ciała a co za tym idzie i duszy. A jeśli małżeństwo to tylko z miłości. Lecz sytuacja jej rodziców zmusza ją do podjęcia trudnej decyzji, która ma zaważyć na całym jej życiu..

Gdy już wydaje się, że los tych dwojga jest przesądzony, wtedy właśnie życie pokazuje jak w jednej chwili może wszystko ulec diametralnej zmianie i poprowadzić swoją drogą do marzeń, choć nie będzie to łatwa droga..

Po przeczytaniu tej cudownej książki czułam wielki niedosyt. To taka piękna, urzekająca opowieść, że aż trudno było mi pogodzić się z tym, że to już koniec i teraz muszę czekać na drugi tom. Autorka tak lekko i tak naturalnie wprowadza czytelnika w klimat XIXwiecznych realiów. Całą sobą czułam tę powieść, przeniknęła mnie do głębi i nie chciała wypuścić ze swoich ramion. Otuliła zapachem bzów, który jeszcze długo po zakończeniu roztaczał w mej pamięci swoją cudowną, tajemniczą woń..