Zanim się pożegnamy. Zanim wystygnie kawa. Tom 4

„Zanim się pożegnamy” to czwarta część bestsellerowej serii „Zanim wystygnie kawa”, która zdążyła już podbić wiele czytelniczych serc. Toshikazu Kawaguchi ponownie nakreślił iście magiczną historię, która przybiera formę nadzwyczaj angażującego, niemal onirycznego doświadczenia, fundującego zadumę, wzruszenie, jak i duchowe ukojenie, przemianę, która pozwala ponownie spojrzeć na ludzkie życie jak na największy cud, który tak często nie jest właściwie doceniany. Tak, to zdecydowanie jedna z tych głębokich, dotykających najczulszej struny opowieści, które pozostawiają po sobie ślad już na zawsze!

Jakże cudownie było móc ponownie odwiedzić magiczną kawiarnię, umożliwiającą swoim klientom wyjątkową podróż w czasie. I choć główna zasada, dotycząca niemożności wprowadzenia zmian, nadal szokuje i przytłacza, to jednak ta głęboka opowieść cudownie udowadnia, iż czasem po prostu potrzebujemy właściwego pożegnania, by ukoić duszę, by móc znów żyć, nawet jeśli już bez ukochanej osoby…

Pióro pisarza jak zawsze zachwyca! Toshikazu Kawaguchi operuje tak błyskotliwym, wyjątkowym piórem, iż wszelkie opisy silnie działają na wyobraźnię, angażują zmysły, w skutek czego czytelnik bez pamięci przepada w lekturze, tracąc przy tym jakikolwiek kontakt z rzeczywistością. Ta klimatyczna opowieść hipnotyzuje, odurza do tego stopnia, iż w zasadzie czytający czuje się niczym naoczny świadek, uczestnik tych wyjątkowo poruszających rozmów oraz pożegnań, po prostu bliski kompan nakreślonych postaci.

„Zanim się pożegnamy” jest niezwykłą, nostalgiczną, przejmującą opowieścią, nie tylko o skomplikowanych relacjach międzyludzkich i bolesnych rozstaniach, ale także refleksyjną, pełną skrajnych emocji historią o rozdzierających niedomówieniach, jak i o trudnych wyborach, które czasem każdy z nas chciałby móc zmienić. To wreszcie przepiękna, ukazująca gorycz i niepewność życia, ale i napełniająca duszę nadzieją powieść o potędze miłości, której przecież nic nie jest w stanie zniszczyć. Gwarantuję, że ten emocjonalny koktajl roztrzaska Wasze serce w drobny pył! Polecam gorąco!❤️

Niezależnie od mojego zmęczenia przesytem wtórnych powieści-kołderek z Azji wschodniej, niezależnie od mojej niechęci dla serii jako takich — oto jestem tutaj, po lekturze kolejnej książki Toshikazu Kawaguchiego i uśmiecham się sama do siebie. 

„Zanim wystygnie kawa“ nie potrzebuje przedstawiania, bo trudno chociaż nie kojarzyć okładek serii. Dla niewtajemniczonych jednak zdradzę, że akcja powieści ma miejsce w kawiarni, która umożliwia przenoszenie w czasie. Oczywiście proceder obarczony jest licznymi zasadami (na tyle uciążliwymi, że podobno większość zainteresowanych rezygnuje), co w każdym rozdziale bywa przypominanie. Za fabułę natomiast robią ludzkie emocje. Relacje bohaterów, próby pogodzenia się z teraźniejszością. Często wzruszające, ale na koniec zostawiające po sobie jedynie ciepło.

Styl pisania Kawaguchiego to definicja prostoty. Ani w polskim, ani angielskim przekładzie (a akurat te dwa mogę porównać) nie ma ozdobników, za to bywa wręcz topornie. W umiarkowanych dawkach miewa to urok, w nadmiarze może odbierać chęć na dalszą lekturę. Autor mocno stawia na najważniejsze — historie kolejnych bohaterów, którzy kogoś stracili, czegoś żałują, coś chcą naprawić. Efekt ich działań nigdy nie jest wystarczający, ale ma przynieść równowagę ich sercom (oraz tych czytelników). Ma to swój znajomy rytm, jednostajnie tempo, co za każdym razem przynosi mi wyciszenie.

Mam dni, gdy chcę na serię kręcić nosem, bo wydaje się zbyt nie moja, a potem zaczynam czytać kolejną część i nagle czuję się, jakbym trafiła do bezpiecznego miejsca, w którym chciałabym przebywać jak najdłużej. I niech to wystarczy za Mewi znaczek jakości, bo nie ja wybrałam te książki, to one wybrały mnie. 

przekł. Joanna Dżdża

Psst, część (poprzednia) „Zanim wyblakną wspomnienia” to mój ulubieniec, więc „Zanim się pożegnamy“ miała ze mną pod górkę, ale zachowała poziom.

Zanim się pożegnamy to czwarty tom serii Zanim Wystygnie Kawa napisany przez Toshikazu Kawaguchiego wydany przez Grupę Wydawczniczą Relacja

#współpracabarterowa

Kto by pomyślał, że ten czas minie tak szybko i już będę trzymał w rękach czwarty tom jednej z moich ukochanych serii książek. I wiecie co? Absolutnie się nie zawiodłem. Wręcz zaprezentowany przez Kawaguchiego poziom nadal jest bardzo wysoki i mogłem poczuć to co przy premierze pierwszego tomu w 2022 roku.

Po lekturze tomu czwartego czuje, że autor w końcu ustabilizował swój wyćwiczony pisarski styl, zauważył i wyeksponował swoje zalety w historii oraz to co robi najlepiej. Natomiast ukrył pewne niedociągnięcia. W rezultacie dostajemy chyba najlepszą część cyklu, która porusza nawet najtwardsze serca.

Zasady są znane i już nie jedną opowieść poznaliśmy, więc dostajemy więcej tego samego - cztery nowe historię, nowe okoliczności cofania się w czasie, nowe motywy i uczucia które chciał autor wyeksponować. Dostajemy książkę najbliższą perfekcji jaką mogliśmy dostać od Kawaguchiego. Historid są smutne, ale i budujące. Postacie wyraziste, rzeczywiste i ciekawe. A świat równie wciągający co przy części pierwszej. Od książki po prostu trudno się oderwać więc w rezultacie udało mi się skończyć całość w zaledwie 24h. Świeże okoliczności dały nam odpowiedzi na wiele pytań, ale postawiły nowe.

Nic dodać, nic ująć. Toshikazu Kawaguchi udowadnia, dlaczego to jemu zawdzięczamy rozkwit azjatyckich komfortowych książek, jest niezaprzeczalnym królem tego podgatunku - w którym właśnie najbardziej cenię różnorodność, czytelność i jasność przedstawionych zasad panujących w danym magicznym miejscu. Książki tego typu nazywam kawopodobnymi i nie bez przyczyny "Zanim się pożegnamy" będą królować w moim rankingu najlepszych książek przeczytanych w 2024 roku. Z sercem na dłoni polecam czwarty tom cyklu "Zanim wykrzyknie kawa". Jeśli lubicie po prostu czuć się dobrze przy angażującej historii, to jest książka DLA WAS! Kocham!

🌸☕ Kawiarnia Funiculi Funicula to miejsce pełne uroku, gdzie już od wejścia można wyczuć magiczną atmosferę. Tajemniczość tego miejsca nieustannie przyciąga nowych gości, bo czy znacie inną kawiarnię, która pozwala przenieść się w czasie? No właśnie. Podróż w przeszłość która jest tu możliwa ma jednak swoją cenę - każdy z odwiedzających kawiarnię musi przestrzegać ściśle określonych zasad ale jedna z nich jest najważniejsza, musisz wrócić zanim wystygnie kawa.

🌸☕Gdybyś mógł cofnąć czas, aby spotkać się z kimś, kto by to był? Stara miłość? Przyjaciel, któremu nigdy nie odpisałeś na wiadomość? A może ktoś jeszcze inny? Odpowiedzi na to pytanie jest mnóstwo, nic więc dziwnego, że cykl Toshikazu Kawaguchiego doczekał się już czwartego tomu. Zanim się pożegnamy to kolejna cienka książeczka o pięknej okładce, która kryje w sobie ogromny ładunek emocji, mimo że trzyma się tej samej formuły co poprzednie części. Czy można sięgnąć po tę część bez znajomości poprzednich? Myślę, że tak, ponieważ wprowadzono nowych bohaterów. Jednak w takim przypadku musicie liczyć się z faktem że mogą wam uciec konotacje pomiedzy bohaterami z poprzednich tomów gdyż tak - oni też mają tu prawo głosu. Dlatego najlepiej jeżeli planujecie tą serię zacznijcie od pierwszego tomu. Ręczę że warto.

🌸 ☕ Tym razem w kawiarni Funiculi Funicula poznacie cztery nowe postacie, które zmierzą się ze swoimi uczuciami. Jest mąż, który, wiecznie nieobecny, zbyt późno dostrzegł, co utracił; córka wstydząca się ojca; kobieta, która odrzuciła zaręczyny, oraz dziewczyna niepotrafiąca pogodzić się ze stratą ukochanego psa - brzmi nieco pospolicie prawda? tak zwyczajnie ludzko i uniwersalnie za razem. Dlatego ręczę za to kochani przy lekturze tej książki będziecie potrzebować chusteczek.

ㅤ

🌸 ☕ Kawaguchi posiada pewną niezwykłą zdolność. Potrafi tkać proste historie w sposób tak niesamowicie poruszający i refleksyjny, że nie sposób przejść obok nich obojętnie. Zanim się pożegnamy to zbiór krótkich historii, które zmuszają do refleksji nad własnym życiem oraz decyzjami, jakie w nim podejmujemy. Bohaterowie autora dostają magiczną szansę, za którą wiele z nas chętnie oddałoby duszę — możliwość ponownego spotkania, pokonania śmierci. Jednak? Jak się wtedy zachować? Co powiedzieć? A czego lepiej nie? Czy jesteśmy gotowi na konsekwencje takiego spotkania? Nic dziwnego, że ta seria obiegła już świat i zbiera fanów w wielu zakątkach naszego globu. Niewielu autorów potrafi tak wciągnąć w emocjonalne rozterki swoich bohaterów, zostawiając nas z jednym cudownym morałem: zawsze jest nadzieja, że los się odmieni, a wiele pozornie nienaprawialnych błędów można jednak naprawić.

ㅤ

Nigdy o tym nie zapominajcie i błagam przeczytajcie to!

Bardzo polubiłam ostatnio literaturę japońską i coś czuję, że na tym się nie skończy moje zamiłowanie do tej literatury.

Trylogia “Zanim wystygnie kawa” ostatnio jest mi bardzo bliska i dzięki niej mogę chociaż na chwilę się zatrzymać i pomyśleć o życiu.

“Zanim się pożegnamy” to opowiadania o czterech osobach które przenoszą się w czasie aby spotkać swoich bliskich i móc jeszcze raz się z nimi zobaczyć. Ta wyjątkowa kawiarnia to nie tylko miejsce gdzie ludzie mogą wypić kawę ale także przenieść się w przeszłość lub w przyszłość. W tym czwartym tomie poznajemy mężczyznę których chce przekazać wiadomość swojej zmarłej żonie. Pewna kobieta pragnie jeszcze raz zobaczyć swojego ukochanego psa i się z nim pożegnać. Przepięknie opowiedziana jest tu relacja ojca i córki.

Te opowiadania sprawiają, że czas jaki spędziłam z tą książką dla mnie na moment się zatrzymał. To ostatnie opowiadanie które przeczytałam wzruszyło mnie bardzo i pokazało że potrzeba dużej cierpliwości, słuchania i miłości względem dzieci. Musimy się uczyć każdego dnia siebie i zrozumienia drugiego człowieka. Bo nigdy nie wiadomo kiedy ktoś może odejść i doceniajmy siebie i ludzi dookoła.

Polecam Wam bardzo książkę.